Hellenica

11쪽

ex quibus nomino G. R. Si eversium et C. N. Volchmarum s). Qui viri docti ut in eo ad unum

omnes consentiunt, iniquius et perperam a Niebuhrio iudicatum esse de animo, quo composita sint Hellenica, sic una in re et ea quidem quae ad recte aestimandum hunc librum haud minimi est momenti, inter sese vel maxime dissentiunt. Quum enim viro illi clarissimo placuisset Xenophontis:historiam Graecam ex duabus con stare partibus et consilio et tempore plane inter se diversis et invito auctore uno Volumine conprehensis, ab aliis haec sententia admodum probata est, ab aliiου prorsus reiecta, ab aliis ita laudata, ut mediam quandam inter utrosque tenerent viam. Qua quidem virorum doctorum contentione hoc unum Omnibus, quorum est de taIire iudicare, probatum fuerit, argumenta, quibuS USUS

est Niebulimus ad stabiliendam sua In sententiam, tantum non omnia vel falsa esse, vel levioris certo momenti. Leviora prosecto sunt Marcellini et Dionysii Halicarnassensis testimonia, quibus eorum quae contendit ille de historia Graeca, altera tantum pars confirmatur, DECVero ea , in qua maior vis inest. Leguntur enim apud

quaquam dubium est. Quod si noluisset indicare Marceulinus, dicere debebat non οἶς GVνάπτει την 'Eλλ. ιστ., sed εν τli ἘλληνικI ιστορία vel aliud quid simile. Alter

In Comment. hiat. de Xen. Heli. 1833. Addo huius libri cenaurum a M. II. E. M laetam in Annal. litter. Halena. 1834

R, In Comment hist-exitii do. Xen. Heli. iIMa., g . 'H S i, ' . y G. H. Gruner tua in Museo Rhen. I, a. p. 169 seq. malebat o ς συνάπτει, qua coniectura nihil mutatur. Tamen Probatur Sieversio l. l. p. 3 c quanquam verba οἷς συναπτει την Ἐλλ. ιστ. prorsua deloro mavult, Cui , audaciae neminem, quondaciam, habuit udditPulantem. . . . . . t

12쪽

locussu D i on F siil Halica m avs En si s in epist. ad Pompiles, 4. hic est: LDOτον - γα9 1-ς υποθεως των ,1 Οὐιων -καλας καὶ μεγαλοπρεπεῖς καὶ ἀν' de. φιλοσύ '. προςx ουσας, i την τε, ρου παεδάαν, εἰ- - κώ- βασιλεως ἀγαθου καὶ ευδαιμονος, κοὰ την 'Ἀνάβωσιν, του νεωτερου 0ου Q. δε καὶ αυτος συνανεβη,ν μέγιστον εγκωμιον λ ἔνυσαν τῶν συστ0ατευσα μενων Ἐλ - νων καὶ, τρίτην η ἔτι τρὶν ἘλληνικM' καὶ ῆν κατελιπεν ἀτελῆ i Θουκυδίδης. εν ἡ καταχυονται τε οἱ τριάκοντὰ καὶ τα τείχη τῶν 'Aθηνὰίων se Αακεδαιμονιοι καθεῖλον,-dis ἀνίστανται ). ii Hic quoque duaE commemoTRntur partes, et Ἐλληνικήν et lη ἱστορία l nain hoc vocabulum ad: voculam ην cogitando est addendum)Dῆν κατελι εν ἀτελῆ Θουκυδίδης, quae Xenophontis Hellenica efficianti Uniis' quanquam' pro certo habendum est iam Marcelli xium et Dionysium non 'fugisse duo hiis prioribus Helle alicornm libris opus Thucydideum continuari, posteriori hus autem , quinque 1stris historiae Graecae eontinori partem, quae Per So posset constare ,: id tamen , quod Niebulirius probari maxime uvoluit, his ipsis Iocis non Probatur. Etenim neo Marcellinus nec DionI sius de dua hus Sistis partibus loquuntur tanquam seiunctis vol seMiungendis, utramque potius poniunctam i totum quiddam efficerei diserte dicunt, alter vocabulo συναπτει ' alte verbis ἐν ε καταDύονται κτλ. . lubi si ad τ9ιτην perti-NEt, quod Vocabulum utramque i partem comprehenditiiDionysius enim, 'qui in antecedenti capite i Thucydidem Teprehenderat , ' quod tam tristes res scripsisset neque bellum, Peloponnesiacum usque ad id tempus narrasset, liuo exsules Phyle Athenas redissent, hoc loco id mahi, me) spectabat, ut laudaret Xenophontem eo homine, quod scribendi materiam optime elegisset. Quare addit: ἐν ηMαταλυονται κτλ. ut facilius intelligatur, ad quam

Itaqne, quum i Dionysius de tertio modo, non do tertio

. Κ Diger us quidem καὶ ante ἐν delendum censet,.quod seri nequit, quia dicere non licet: Ξενοφων εyempε την 'Eun- νιγιῆν, ην κατελιπεν α τελῆ Θουκυδίδης. V. Pe ors l. a. p. 71. Spille r. I. l. p. 29. R F. Peter. l. I. p. 71. Spille r. l. l. P. 29. 1

13쪽

et quarto Xenophontis opere historico loquatur, apparet

hunc locum non magis quam Μarcellini argumento Esse noηtrum librum duobus constare operibus invito auctore in unum conglutinatis. Neque tamen inde, quod Dionysii et Μareellini temporibus duo priores cum quinque posterioribus historiae Graecae libris uno volumine erant comprehensi, concludendum est hanc coniimetionem ab ipso Xenophonte esse profectam. Imo vero post Xenophontis mortem aliter fieri vix potuit, quam ut utrumque opus, etiam eontra auctoris voluntatem, arete iungendum existimarent, quia alterum Graeciae historiam eo ipso loco excipit, quo alterum desinit, atque insuper illius exordium ita est comparatum, ut non novum opus inchoare, sed inchoatum continuare videatur. Ita factum est, ut non antiqui solum, sed recentioris etiam temporis viri docti de ratione, quae quinque posterioribus cum duobus prioribus Hellenicorum libris intercedat, non prius recte iudicaverint, quam Niebuhrii, tandem acumine vera illa Tatio est revelata. Ut vero haud rarunt in talibus rebus, non tam diligenti sindio et accurata nostri libri pervestigatione, quam divinatione quadam illustris ille vir ad veritatem videtur esse adduetus. Quum enim duo essent probanda, priore loco duos priores libros nillil esse nisi operis Thucydidei quasi supplementum, altero loco quinque posteriores libros et instituto et eonsilio ab antecedentibus libris tantopere esse diversos. ut eiusdem operis Partes esse non possint, illam quaestionem Niebutirius omnino praetermisit, hane tractavit quidem, sed ita, ut disserentiae indicia proserat, quae

nulla sunt, ea autem quae gravissimi sunt momenti, ne attingat quidem. Quibus vero in rebus Niebubrium sesellerit opinio, uberius exponere, id quod longum est et ab harum plagularum angustiis utique alienum, eo magis POSSum super8edere, quia hoc accuratissime factum est a K r tig er o, Petero, Spillero, qui viri doctissimi de aeque ac recte aestimando nostro libro prae eeteris optime sunt meriti. Itaque quaestionem de ratione, quae posteriori Helleni-

corum parti eum priore intercedat, ipsam statim aggrediar, aliorum opinionibus, quae a meis discedunt, non respectis, nisi ubi res videatur postulare.

14쪽

Duos priores Hellenicorum libros non nisi ad continuandam Thucydidis historiam scriptos

esse demonStratur.

Ut demonstretur priorem historiae Graecae partem non alio consilio. quam ut opus Thueydidis ad finem perdueeretur, seriptam esse, primum probandum est Xenophontem inde exordium capere, ubi Τhucydides defeeit, altero loco singula narrationis fila in fine operis Thuerdidei abrupta a Xenophonte esse exeepta et ita

quidem, ut exordium huius ex illius fine totum pendeat et illud non recte intelligatur nisi ab eo qui hune legerit. Quod ad priorem quaestionem attinet, Τhucydidem excipi a Xenophonte praeter Dionysii et Marcellini locos

modo eommemoratos testantur Diodoriis Siculus

xl l l. 42: -οφῶν καὶ Θεοποριστος ἀφ ων ἀπέλιπε Θουκυδίδης την ἀρxhν πεποίηνται. et incertus quidam vitae Thucydideae scriptor in Popp. ed. Thucγd. g. s.), qui

postquam Thueydidem in pugna ad Cynossema facta de siisse narravit, sic pergit: τὰ δε μετὰ ταυτα ετεροις γράφειν κατελιπε, Σενοφῶντι καὶ Θεοπόμπφ. Iam igitur videamus, unde exordiatur Xenophon et quibus rebus finiatur Thucydidis opus. In Hellenicorum exordio breviter refertur de proelio parvi, ut videtur, momenti Athenienses inter et Lacedaemonios commisso et g. 2. Pugna Rhoetea narratur, quae Diodoro XIII, 45 - 46. testeol. 92, 2. sive 41 I. a. Chr. aecidit et ineunte quidem hieme , i. e. sub finem mensis Septembris, ut intelligitur e Xenophonte g. 2. quae pugna quum paulo post commissa esse dicatur quam cuius g. I. mentio fit, proelium hoc exeunti aetati, i. e. medio sere mensi Augusto anni II. assignandum erit. Cum hac ratione operis Thucydidei finis optime concinit. Ibi enim ιegimus Athenienses post pugnam navalem VIII, I 04-I06.) apud Cynossema commissam adversus Cyzicum se. Io . , quae urbs desciverat ab illis, navigasse, Peloponnesios Elaeuntem se re-eepisse, Epicle et Hippocrate in Euboeam missis naves

inde petitum. Sub idem tempus, pergit Thucydides e. I ., Alcibiades Cauno et Phaselide, ubi apud Tissaphernem

sommoratus erat, Samum proficiscitur, unde, elasse sua

aueta, ab Halicarnassensibus pecunias exigit, Coum m

15쪽

nit ibique archonte instituto Samum redit. Eodem tempore Tissaphernes in Hellespontum properat et se. 109. Ephesum advenit. Utrumque sit c. I 08. προς το μετο-πω9ον , i. e. EXtrema aeState SiVe ineunte mense Augusto a. 4II. Ex qua temporum ratione apparet Xeno

phontem inde exordiri, ubi defecit historia Τhucydidis δ). Inde tamen haud .ita multum profici monet Si eversius p. s. , qui nihil causae fuisse dicit id tempus

quod a summo ac principe historico iam tractatum erat,

et Cratippo suas historias, usque ad pugnam Cnidiam Productas, quas nemo pro Supplementis operis Thuer di- dei haberi velit, ab eodem tempore exordiri vi8um ESSE.De Cratippo quidem et Theopompo quid iudicandum sit, parum liquet, quoniam illius omnino nulla' , huiuη Perpauca tantum ad nostram aetatem pervenerunt fragmenta β). Hoc tamen sine dubio mirum et vix credibile vi- Iam Petitus in Obaervv. I, 12., Ua aer tua in Annali.

p. II6. ed. Genev. et Ρalmerius in Exerciti. in auctorea Gr. P. 60. statuerunt ab initio Hellenicorum, quod cur tam abruptum esset, non intelligebant, temporum iniuria aliquid intercidisse. Reeenti vero tempore Si eversius I. l. p. 8. Probare conatur Xenophontem inter et Thucydidem quadraginta fere dierum esse lacunam. Commemoratu enim dignum fuisse cIaaaem Peloponnesiam, duodecim navibus exceptis, Ephoro apud Diodorum XIII, 4I. leate, naufragio periisse et veriaimile ease Hegeaandridum et Hippocratem in Euboea remansisae, quam insulam non Prius reliquissent, quam ea cum continente terra Ponte iuncta fuisael. . Recte autem SP ille rus I. I. p. I seq. monuit pontem illum ex ipsius Diodori chronologia non a. 4II., aed demum a. 410. mari Euboeico iniectum esse, et Ephori de naufragio apud Athoapromontorium facto testimonium fidei esse admodum dubiae docet Κruge r. ad Dionys. Historiogr. p. 324. Praeter locum incerti auctoria vitae Thucyd. supra citatum S. 5. in Popp. ed. Thucyd. vide etiam Dionys. Halle. ep. ad PomP. c. 6z ἡ μὲν τα λοιπα του Πελοποννησιακου πολε- μου περιεχουσα, quae Verba ad Theopompi opus apectant.' Dionys. Halle. de Thue1d. iudicium c. 16: ως καὶ Κρατιππος ο συνακμασας αυτj scit. τω Θουκυδίδlo καὶ τα πα

ραλειφθεντα υπ αυτου συναγαγων γεγραφεν.

De Cratippo v. Κruge r. ad Dionys. I al. p. 102. et 261. Φ Theopompi fragmenta collegerunt R. H. E. Wichera tua et C. Theia a tua.

16쪽

detur,. opus, aliquod historicum initium eapere in medio aliquo bello, praesertim ubi propter continuam rexum Beriem nec subsistere, neque exordiri lieeat, nisi aut in ipso exordio, cur inde ineipiatur, , expositum est,t id quod ortasse Theopompus et Cratippus fecerunt, aut auctoris consilium est alieni operis non ad finem perducti supplementum seribere, id quod valet de Xenophontis IIellenicis. Iloc ita esse iam apparet ex initio libri, quod sic est comparatum, ut, si per se consideratur, intelligi nequeat. quis enim aliquem librum sic xordiatur: i ταδε ταυτα οὐ πολλαῖς ημεὐαις υστεοον ῆλθεν Ἀθηνων Θυμοχάρης ναυς 4ων δειγας, καὶ εὐθυς εναυμάχησαναυλς Λακεδαμόνιοι κῶ 'Aθηναῖοι κτλ. 3 , nisi continuaturus aliud opu8, quocum Suum aretissime coniunetum velit 3 Alioquin quo reseramus μετα ταυτα, quid sibi velit vocabulum αὐλο- quo loco pugulatum sit, ne Coniectando quidem assequi licet. Eliam in sequentibu8 pa- Tagra Pliis nescimus, quomodo Mindarus β. 4. Ilium ve- merit, unde Alcibiades β. i5. in eum duodeviginti navibus Hellespontum contendat, unde eodem I. s.) properet Tissaphernes. Haec omnia R) plana fiunt ac perspicua, si initium historiae Graecae arcte ita neetis cum sue operis Thucydidei. ut illam nihil nisi huius supplementum habeas. Quod sim noluit Xenophon, aliter ei exordiendum erat, sin autem Thucydidem continuare voluit, pauca modo et quae levioris sint momenti in exordio de- Sideraveris. Huius generis est, quod neque apud Thucydidem neque apud Xenophontem legimus, quomodo seri potuerit,'ut eum I Itymochare Hellespontum intranti IIe-gesandridas confligeret, quum post pugnam inter Sestum et Abudum commissam Lacedaemonii Mindaro duce victi

Elaeuntem Tlinc. VIII, 107.) se receperant, quod oppidum non intra Hellespontum, sed in occidentali Merso -

narrantur a librario nescio quo ficta easo ad exemplum Thucydidis VIII, M. et 10 - 107. Argumenta autem, quibuS utitur,sam. infirma sunt et ab Hert linio Zeiffschr. f. d. Auerthumsw.I837. no 125.) et maximo a Spi llero l. l. p. 6 seqq. inmuccurate refutata, ut satia habeam ad eos relegare liuius reiatu diuana et ad ea quae disserui in Philologo 18ψ7. p. 442 seqq.* De singulis vide quae sunt notatu ud ainguli a locos. .

17쪽

VI Inest littore situm erat: quae difficultas facile it tollitur, ut statuamus a Lacedaemoniorum nauarcho ad

ostium Hellesponti, a quo Elaeus haud procul aberat, naves aliquot ad custodiendum collocatas fuisse, duce, ut videtur, Hegesandrida δ), qui, quum Thymocharem cum paucis navibus videret appropinquantem, aut cum iis quas Aecum habebat navibus aut aliis in subsidium Elaeunte statim arcessitis Atheniensibus occurrit. Doriens porro non narratum videmus unde Rhodum v) venerit, e

a qua insula in Hellespontum pervenisse g. 2.) dieitur quum Thucydides VIlI, 84.) eum Mileti apud Pelopon- .

nesios versantem reliquisset. Hane rem explanat Diodorus. Eo enim teste xlΙΙ, 38. Dorieus a Mindaro eum tredeclin navibus Mileto Rhodum missus erat, ut seditionem ibi motam opprimeret, quod ubi persecisset, in Hellespontum c. 45. abiisse, ut cum Mindaro se coniungere L Unde apparet Doriei adversus Rhodum expeditionem a Thucydide fuisse commemorandam, antequam Mindarum cum classol Mileto in Hellespontum navigasse narraret, quod fecit VIII, 99. ' . Neque admodum offendimus eo, quod Xenophon q. 2. silentio praeterit elassem Atheniensem Cyzico, quo I linc. Is I. profecta erat, iam redisse et Mindarum g. 4. Elaeunte relicto Ilium naves suas deduxisse. Talia, quae ex rerum ordine facile cognoscuntur, quod omissa sunt in Nellenicis, studio cui dam brevitatis tribuendum videtur, quo per tria maxime priora libri primi capita ductum fuisse Xenophontem ex a

Quo se converterit Hegesandridas, eodem Thymocharis apud Eretriam victo, non dicit Thucydides c. m. , opinari tamen licet, Euboea Atheniensibus erepta, cum copiis auia eo illum eontendisae, ubi mox de rerum summa docertatum iri verisimile erat, i. o. in Asiam ad Mindarum, quocum Mileto Thuc. 99-I01. in Hellespontum venisae videtur. Si evers. I. l. p. 63. verba ἐκ Ῥοδου praeter necessitatem pro additamento librarii habet, qui locum natalem Doriei significaro voluerit. Idem probare videtur Volchmar. I. I. P. 29. ' Haec quidem recte Sp ille rua l. l. P. II seqq. , qNun quam negari nequit Xenophontia fuisse, ubi Doriei primum mentionem faceret, quae R Thuc3dido praetermisga videret, addere, PrResertim quum Pro Certo habendum ait hunc, ubi alhane Rhoeteam pugnam nece88iεSet, more suo, quae untea gessisset Doricus, suisso narraturum.

18쪽

eurata Imins lihri cum Diodoro et Plutarcho comparatione intelligitur g).

Itaque apparet non solum inde opus suum exordiri Xenophontem, ubi I hucydidis opus finitur, sed etiam illius ex dium ex huius fine tam arcte Esse nexum, ut dubitare non possimus, quini Hucydideum opus Xeno

quod ut laeeret quaerentibus quid moverit Xeno-Phontem, cuius sanam ae modestam mentem tanta huius rei difficultas fugere non poterat, opportune nobis se

offert locus quidam, D i o genis Laertii. Is enim in Xenophontis vita Il, 57. haec tradit: λεγεται ὁ οτι καὶ τὰ Θουκυδείδου λανθανοντα, υφελεσθαι δυναuενος, εἰς μων ηγαγεν. Thucydidem, qui exeunte Ol. 95. sive 396. a ' Chr. scribere desiit '), suum opus non ipsum in lucem edidisse i apparet. ex abrupto libri fine. Quod factum esse a Xenophonte ex Diogenis verbis intelligitur. Hic enim cum Agesilao a. 394. ex Asia rediens, quum eodem itinero proficisceretur ' , quo Xerxes Graeciam petierat si , Hellesponto traiecto. Τhraciae littora Sequens, Scaptegulam videtur pervenisse, ubi Τhucydi-

Peter o l. l. p. 20 aeqq. illa brevitaa adeo ossensioni eat, ut quinque Priora capita a librario quodam truncata et comrupta existimet, ad quam sententiam ista certe Diodori et Ρ1 tarchi cum Xenophonte Comparatio Eum adducere non debebat.

Vide quae adnotavi ad I, I, IS. 27. 3I. 3, 14. 19. R Idem ex antiquis hominibus ii videntur existimasse, qui hiatoriae Thucydideno novem numerarent libros, id quod eoru

memorat Diodo eua XIII. 37. et 42 Habebant enim duoa prio- rea Xenophontis libros pro nono libro Thucydidia. Alii, mae- est 1ino g. 43. teste; Thucydidia librum octavum Xenophonti tribuerunt, quod idem est testimonio, quum uretis vineulo vuterea Hellenicorum priorOm partem cum Thuc3didia historia coniunctam voluerint. Quod autem Niehuhrius ad confirmandumanam aententiam assert in Aldina a. 1102. Hellenica Xenophontia inscribi: Paralipomena Thucydidia; errore deceptus est, quem primus detexit Dindor tua in Iatini Λnnat Lipa. a. 1832. T. I. F. I l. p. 254 aeqq. v. etiam Spille r. l. l. p. 29 aeq. v. Ulle ich. Bettrage gur Erhlarungdes Thucyd. P. Iaz seq. Hellen. Iv, 2, 8r ἔπορενετο την αυτην οδον, νμπερ μ' σιλευς, o τε ἐπὶ τὴν 'Ελλαδα ἐστρατευετο. ' . V V. Herodot. VII, 108 seq. .'

19쪽

dem mortuum esse constat ). . Inde Xenophon I Bucydi dis historiam aut inventam aut sibi traditam secum ab i

ret, facillime ei in animum venire potuit egregiumi opus ad finem perducere, praesertim quum in solatis Th i-cydidis collectam reliquorum . quae hic Scripturus erat materiam illum invenisse veri sit simillimum δ)-, . quod vero Xenophon non solum ad eum finem, quem, Thucy-

muros occupatos, sed usque ad expulsos trigintalidrannos et redditam Atheniensium reipublicae libertatem)opua suum produxit, id nequaquam mirum est, quia triginta rannorum imperium 'et libertatis populari restitutio aptissimum belli Ρeloponnesiaci efficiunt epilogum atque expulsis demum tyrannis et ἀμνηστια illa populum int i et optimates per Thrasγbulum pacta pax durans .et qui tus . reipublicae Atheniensis status est restitutus f. - : , ta V. Pluta ecti. Cim. 4: καὶ GDυτήσαι μὲν ἐν τῆ Σκάπτηυλη τουτο δ' ἔστι- τῆς Θρακης χωρέον λεγεται - φονευθεὶς o Idem cum Zopyro et Cratippo, Thucydidis coaevo, testatur Marcellinus in vita Thucyd g. 33. 45. lib. . M v. Huachii dissert. chron. de postr. belli Pelop. annis p. 3. Κ rugor i Untersu chungen uber das Leben dea Thuc. p. 80. seq. v ol ch m a r. l. l. P. 9 seqq. : D. λ fy Ulle ich. Besti . svr Erylar. des Thucyd. p. 132seq; diligentissimo demonstravit Thucydidem rea gestas ab initio usquq ad finem helli scribendo secutum esse. Itaque aliter: β'ri Vix

potuit, quam ut eum elaboratia octo libris Xen. commentario' nancisceretur, quibus ad elaboranda cetera usurun fuerat cydides. Ex natura talium υπομνηματων, quaae non Requi sique modo institui solent, aed modo in brevius cont Pulr, modo pleniua nuunt, explicanda videtur quae in tris is fere prisciribus Hellenicorum capitibus animadvertitur narrationis quaedam

ponderis, ut iam inde concludendum existimetriam eontinuandi consilium alienum fuisse R Xenophont' : ... . et . . , β) v. Krugeri histor. - phil. Mud. I. p. 262 Seqq. IRRDionys. Halic. ep. ad Pomp. c. g. Thuc3didem, quanquam in iuria reprehendit, quod de Atheniensibus tam tristia. narra erit, Xeno Phontem magna esseri Iaude c. 4., quod laetissimum OPyri

suo dederit finem . . . I .a L , ta . .

20쪽

Quinque posteriores libros a duobus prioribus

Separandos e8Se demonStratur. Inde, quod primo et secundo libro Xenophon Τhu

cydidis historiam continuavit et ad finem perduxit, nondum consequitur quinque posteriores libros ab antecedentibus esse seiungendos. Etenim dicere aliquis possit, ut priori parte Hellenicorum Thucydides, sic posteriori parte eontinuari priorem, ita ut utraque pars totum quiddam efficiat δ . Hoc vero non ita esse intelligitur ex ac- Curata utriusque partis Comparatione. Primum enim in duobus prioribus libris res eadem ratione Ordinantur atque a Thucydide. Namque per Singulos annos quae gesta sunt narrantur ita, ut anni spatium in duas aequales partes dividatur, in aestatem et hiemem. Incipit autem unusquisque annus ab Aprili, quo mense exortum est bellum Peloponnesiacum et unde Thucydides belli annos numerat. Prorsus aliter rem instituit Xenophon in quinque posterioribus libris. quum enim in ea Parte, quae Reptem tantum annorum res gesta8 Continet, Uno eX-cepto '), uniuscuiusque anni initium indicetur, in altera parte, ubi unius et quadraginta annorum historia narratur, novi anni indicium non nisi ter ') invenitur. Νovies' quidem ex facta veris vel aestatis mentione novi anni initium coniicere licet. sed tamen facile est intellectu non tam novi anni initium quam anni tempus, quo quid laetum esset, his locis indicare voluisse auctorem. Hiems quoque quinquies ') tantum et non nisi ubi ad rem aliquid videatur interesse, hieme aliquid an aestate sit gestum, commemoratur. In priori contra parte hiemis

Hoc contondit Reugerus f hist.-phil. Stud. I. p. 262.eqq., maxime eo niaua, quod libri tertii exordio arctior utriu quo Partia cohaerentia indicetur. φ) I, 4, 8, ubi v. adn. Anni initium indicatur formuliar τῶ