Quaestiones Hesiodeae criticae et mythologicae

51쪽

Versa eas ab Operum interpolatore aperte Theogoniam imitato contendant nempe Hesiodi esse operum narrationem negant, qua de re inis acturus sum, neque ero ab Hesiodo Theogoniae narrationem re vera alienam esse viderunt facile autem fieri Potuit, ut operum narrationis poeta Theogonia iam interpolata uteretur, hoc concedo nam heogoniam peribus vetustioremesa ex Operum vers 11 concludere licet etiam Meyerus et

Rirohhosfius qui novissimi de hac inter Theogoniam et opera

ratione egerunt notam fuisse Theogoniae narrationem operum interpolatori iudicaverunt quo autem modo res se habeat, nisi Theogonia et peribus accurate inter a comparatia diiudicare non licet. itaque ad hanc comparationem accedamus. In utroque carmine fabula primae mulieris cum furto ignis arte coniuncta est. romethei fabulam operum poeta transeundo tantum atque breviter commemorat, cum celeri cursu ad fabulam Primae mulieris pervenire cupiat. romethei fabula in operibus Sic narratur, ut poetam Theogoniae narratione usum esse difficile ait negare. Videlicet quod uterque poeta rometheum ignem furatum esse dicit ἐν κοίλον νάρθηκι Theog. 567, p. 52 non mirabimur.

servia enim integra fabulae pars videtur fuisse Valde autem narrandi rationem, qua Operum poeta usus eat, ad Theogoniae rationem accommodatam esse maioris momenti est Iuppiter in utroque carmineirometheum adloquitur: sic autem in antecedentibus quoque

Theogoniae versibus Hesiodus narrationem instituit, neque dubium est quin operum poeta sum hac in re sit imitatus. rometheus in utroque carmine dicitur ἐυς πάις Ιαπετοῖο Theog. 565, p. f. Jovis ratio in utroque carmine valde simili versu incipitur: τινδε μέγ' ὀχ σας προσεφη νεφεληγερέτα Ζευς Theog. 558), quem Versum operum poeta sic imitatur: τιν δε χολωσάμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζευς Op. 53). Operum poetam hac in parte narrationis Hesiodum imitatum esse veri est simillimum, nisi apertum esse dicas ipse Hesiodus furtum ignis in Theogonia narraVit, quae

Vetustius carmen eat quicunque operum narrationem invenit sive Hesiodus, id quod consensu omnium non solum addubitatur, sed etiam negatur, sive interpolator aliquis, romethei fabulam quae in Theogonia exstat certe novit atque in suum usum convertiti itaque quod in romethei fabula utroque carmine narratu secundum universam carminum rationem veri erat simile narrationibus comparatia verum esse comprobatur. - hac ratione quae inter narratione intercedit non prohibemur, quominus ipsum Hesiodum otiam Operum narrationis poetam fuisse contendamus, si modo id ita esse aliunde consequatur ad sui ipsius carmen alludere ab arte

52쪽

Hesiodi alienum non erat, id quod praesertim ex Operum Versu 11, qui ad Theogoniae v. 225 spectat, cognoscimus. In romethei igitur fabula operum poeta certe Hesiodum imitatur aliter autem de Theog. v. 559 iudicandum est qui iterum exstat in operibus v. 5M. cf. etiam Theog. v. 543). neque enim v. 543 neque v. 559 Hesiodi esse cognovimus propter novam et sane inauditam adlocutionis rationem, quae his versibus adiectis efficitur. at si versuum conexum in operibus consideraVeris, e sum M ibi non solum offensioni non esse, sed ne posse quidem removeri iudicabis nulla hic in adlocutione offensio, sed, ut iam supra pg. 17 exposui, aptissima etiam hoc loco exstat ironia, quam in priore Theogoniae fabulae saepius observavimus in operibus igitur ne minimam quidem movet offensionem, cum ex Theogonia vv. 4 et 559 etiam removendos esse viderimus certe igitur hi Theogoniae versus 543 559 ad Operum versum M inventi et in carmen inserti sunt hoc autem ad unum tantum Versum pertinet: nihilominus in operibus ignis furtum secundum Theo

goniae narrationem narratur.

Ρromethoi fabula in Theogonia abrumpitur . 569, antequam Ρrometheum a Iove punitum esse Hesiodus narraverit subiungitur autem v 570 ex inopinat fabula primae mulieris quam ab Hesiodo alienam esse intelleximus totam narrationem usque ad V. 589 viro vere poeta inventam esse non posse studui comprobare. versus de romethei supplicio, qui olim versum 569 exceperunt, aperte altera fabula adiecta expulsi sunt qui igitur Theogoniae narrationem interpolatione iam auctam imitaretur, ei fabulae ita, ut nos eas legimus, coniunctae enarrandae erant. - contra in operibus ideo tantum romethei fabulam narrari vidimus, ut si fabula doprima muliere a Iove creata subiungeretur haec est ad quam Operum poeta tendit, quam summa arte ornatam exponit tamen, stiamsi romethei fabulam commemorare tantum voluerit, usque ad finem eam perducit, quacum alteram fabulam optime coniungit, cum qua ratione fabulae in Theogonia coniunctas in valde offenderimus. Promethei poena indicatur tantum verbis σοί τ' αυτ μέγα πημα, sicut eam indicare decebat poetam, qui eam brevitor in memoriam Voluerit eis revocare, quibus alteram fabulam large expositurus erat tamen Prometheum punitum esse commemorare non omittit nec cum fabula imperfecta alteram coniungit, id quod in Theogonia factum esse vidimus ergo, si Vere Theogoniam imitatus est, hoc certe de suo eum adiecisse necesse est. - bene Iuppiter: tibi ipse, inquit, et viris futuris malum comparaviati'. viris enim commemoratis iam transitum ad alteram fabulam poeta

53쪽

sibi comparavit. 4 viris autem, inquit, pro igne, quem lucrati sunt, malum dabo to. Iheogoniae autem versuram, qui est operum vexavara simillimus, contra exspectationem nova fabula incipitur, antecedente nondum absoluta accedit quod Theogonias interpolator, etiamsi fabulam primae mulieris expositurus sit, ratiuυιώποισι malum effingi dicit, quod operum poeta consulto certe ἀνδράσιν ἐσσομένοισι comparatum iri dicit torum igitur rem. inqua in Theogonia offendimus, imitator correxit. - nec non offendo in Theog. v. 570 et 571 arte coniunctis. in peribus enim Iuppiter iure θῶ, inquit, δώσω cum in vorsibus statim sequentibus ipse deis, a quibus prima mulier effingatur, mandata det nam

ipse Iuppiter, quod fieri iubet, Iacere videtur vel facit quid autem des Theogoniae interpolator Hices qui postquam dixit:

αὐτίκα σὰ,τὶ πυρδ τευξεν se. Ζευς κακω ἀνθρώποισιν, non pergit his verbia: -statim autem Vulcanum figuram aliquam effingere iussit', sed γα-ς, inquit, συμπλασσε περικλυτbς Ἀμφιγυήεις' neque igitur hic Iuppiter, sed Vulcanus primam mulierem effinxisse Videretur, nisi sequerentur verba Κρονίδεω με βουλάς quibus id sine ullo fere acumine atque quasi nullius momenti sit significatur tantum, quod in peribus optimo exponitur imitatorem et interpolatorem sic semper rem instituisse, ut imitatio praestaret exemplo, Vix credibile est. - sed producamus comparationem. in Theogonia nova creatura ad virginis pudicae exemplum effingitur a Vulcano, nec monere praetermisi, quam inepte rea ita constitueretur cuiusnam virginis similis esse poterat prima mulier, cum ne exstitisset quidem genus muliebre iterum operum poeta nobis laudandus est, qui primam mulierem dearum immortalium similem esse factam narrat. nec solum hoc bene instituit, sed etiam optime primam mulierem dicit παρθενικῆς καλ- εἶδος ἐπηρατον V. M) ergo, si re vera operum poeta Theogoniae interpolatorem imitatua est, etiam correxit quaecumque cille parum dextero administraverat. qui sic imitatur, eum ipsum poetam et inventorem dicere fas est, non imitatorem. - deinde quam consulto operum poeta et Minervam et Venerem et Mercurium primae mulieri a attribuere dicat, quae cuiusque naturae propria sint . iam vidimus. nihil autem consili Theogonia interpolatori inesse iure contendimus cum de Minerva dicat: ζΦσι δε καὶ κόσμησε . γλ. q. αργυφέη ἐσθῆροι qua de causa Minervae est feminas ornare iterum igitur operum poeta, quae a Theogoniae interpolatore inconsulto et leviter tractata accepit, ipse magna arte expolivit. - nec fugit imitatorem in eo Theogoniae interpolatorem peccasse, quod omnino nihil de malis mulieris moribus diceret, quos tamen primae mulieri indito esse

54쪽

dioero debuit, ut vere malum viris dedisse Iuppiter narraretur. nec solum mores neglexit Theogoniae interpolator, sed etiam vitam, quam mulieri dari necesse erat operum poeta igitur, cum haec omnia silentio praetermissa esse videret, et Vulcano novum officium dedit: nempe loquendi facultatem mulieri dare, et, cuius hoc sane erat, Mercurium Vulcano et inervae subiunxit, ut secundum ipsius naturam primam mulierem dolosam et impudentem effingeret etiam alia re non solum auxit narrationem, quam eum ex Theogonia sumpsisse contendunt, sed eam bene supplevit. Venerem enim mulieri dona quae ipsius naturae respondent dare fecit, ut his donis acceptis mulieres omnibus viris valde amandae essent quod ni factum esset, facile viris malum a Iove ei comparatum Vitare

et fugere liceret. at ne hoc quidem Theogoniae interpolator

curavit.

Theogoniae versus 571 73 iterum exstant in operibus sunt erum Veraus 70-72. ergo, inquiunt, Operum poeta Theogonia

usus eat. sane ubi autem exstant in peribus exstant in ea narrationis parte, quam interpolatori attribuendam esse cognoVimus, Theogoniae Versibus ne Verbo quidem commemoratis neque enim ceteris argumentis hoc versu e Theogonia iteratos esse addere necesse erat, ut totam partem vV. 69-82 cum antecedentibus coniungi non posse comprobarem interpolator igitur operum Theogoniae versus aliquot in suum usum convertit atque hoc eloco elucet, qua ratione interpolator idem et imitator rem instituat. neque enim ullam versuum antecedentium rationem adhibuit, qui cum ei quos 'heogonia iteravit nullo modo coeunt. - in ipsam Operum interpolationem - versus 69-82 dico - versum 76 postea insertum esse cognovimus, ut versuum 73l75 locum obtineret Thoogonia comparata qua de causa interpolatus sit cognoscere licet. conferas enim quaeso Theogoniae v. 587 κωμφ ἀγαλλομένην γλαυκωπιδος ὀβριμοπάτρης' ad eius exemplum p. v. 76 aperte inventus est ab homine aliquo, qui in eo offendebat, quod in Theogoniae

narratione neque Gratiae neque Horae neque Suada primam mulierem exornarent, sed sola Minerva, id quod versu 76 pro v. 73tra invento et inserto corrigere voluit. - in Theogonia nomen mulieris non exstat is in operibus exstat vetustiorem igitur indolem, inquiunt, prae se fert Theogoniae narratio quam Operum at nomen Pandorae quoque in his versibus interpolatis exstat genuina fabula de prima muliere, non de Ρandor agit. - in Theogonia mlier a Vulcano et Minerva creata nec non ornata in contionem deorum hominumque producitur at iam in romethei fabula adiranda ipse esiodus do contione illa non agi leviter indicavit.

55쪽

exum antem poeta, quem omnia optime instituere per totam narrationem Vidimus, mulierem δόλον αἰπυν ἀμήχανον' p. 83, Theog. 589 a Mercuri ad Epimetheum duci optime narrat unioni dari primam mulierem ex qua omne genua ducturae essent

Iam res dilucida mihi videtur esse. an vere cum irchhomo l. i. g. 47 eam dices esse vetustiorem narrationem, quam quod ad artem et sensum attineat omnibus in rebus altor superari Vidisti P comparatione persecta dubium esse non potest, qui Theο-goniae interpolator operum narrationem parum affabre sit imitatus. ne intellexit quidem consilium artemque poetae quem imitari const- tu est, unde id evenit, ut quid narrent Theog. v. 570-599 Vix intollegi possit nisi operibus comparatis Theogoniae enim interpolator, quid explicare studuerit operum poeta versibus 63-68 ignorans, narrationem adeo mutavit atque mutilavit, ut de statua aliqua magis quam

de femina Viva creanda agere videatur. etiam hoc effecit, ut qua de causa mulieres detrimento sint viris vix intellegeremus, nisi VV. 590-61 adiecisset neque ex eis quidem haec res plane intellegitur prima mulieris animum pravum fuiEse exponere debuit, ut mulieres eas esse qua esse exponit intellegeremus deinde qua de causa mulieres essent δόλος-μΦανος ἀνθρώποισιν - o. quin Venus eis gratiam dedit, cui viri resistere nequeunt non X-Posuit. Videas quam leviter rem tractaverit. - quod iure mirati sumus Theogoniae interpolatorem primam mulierem virginia mdicae', non dearum immortalium similem factam narrare, id peribus comparatia quomodo evenerit videbis. Operum poeta scilicet quod primam mulierem dicit παρθενικῆς καλ- εἶδος ἐπήρατον, TheogoniRe interpolator parum intellexit. ipsis enim rusus verbis et antecedentes do deabus immortalibus plane neglegens, in peius convertit optimam exemplaris sui sententiam. qui hos duos locos, alterum res aptissimum, alterum omni consilio carentem, accurate inter sese contulerit, iam ex eis, ceteris omissis, quae inter Theogoniae et operum locos ratio intercedat cognoscet. haec est quio. 570-589 do v. 590-612 infra disseram in Theogoniam interpolavit, hoo faceret adductus esse videtur Operum narratione qua romethei fabulam cum fabula de primas mulieris origine arte coniunctam esse cognovit. Operum narrationem imitatus est, tamen ut sibi videbatur ita caute, ut imitationem eas narrationem suam perspicere nemo posset ideo quae in operibus Iuppiter singulis deis mandare narratur. ipse Vulcanum et Minervam facere narrat. eadem de causa mulierem non ad Epimetheum ductam

eaae narrat, id quod operum poeta consulto ita instituit, sed, ut

56쪽

haec fabula arte coniuncta osse videretur cum antecedentibus quarum alterius quoque scaenam econae esse falso putavit, in hominum deorumque contionem neglexit autem se ipsum re ita

constituta Hesiodo obloqui, qui quam de prima muliere sabulam noverit satis indicat v. 13'. imitatus est operum narrationem, antequam versibus 9-82 40-104 interpolatis et aucta si, filata fuit hoc ex eo satis cognoscere licet, quod nomen an-dorae in Theogonia non exstat. Operum autem interpolator versus 69-79 partim e Theogonia sumpsit Op. v. 70-72, Theog. v. 571-573ὶ partim ad Operum exemplum invenit ad versus 77, 78 80 conferas v. 61 67Ν', partim, qui de gratia et ceteris Veneris donis agunt, ad Cypriorum et hymni Homerio in Venerem exemplum invenit; neque ero e aus 80-82 de suo, sed secundum carmen illud deperditum, cuius particulam in opera inserere voluit, inventos adiecit propter hos versus 8 82 antecedentes et iteravit et invenit, ut coniunctio

cum antecedente narreatione etiam artior videretur esse de Versibus 76 et 7 supra iam satis locutus sum vorsibus 90-104 interpolatis illi versus, quibus olim genuina narratio concludebatur, ut necesse erat, remoti sunt. at cum Theogoniae interpolator operum narrationem imitaretur, operum fabula non solum nondum erat interpolationibus aucta, sed otiam integra erat nequedum fine carebat, sicut hodie in codicibus et editionibus exstat hoc e Theogoniae versibus 590-612 cognoscere licet quos ad Versus uno

iterum accedamus quaeso.

Theogoniae versus 590-61 antecedentem narrationem deprimas mulieris origine excipiunt valde autem inter ae differre horum et antecedentium rationem artemque nemo non videt cum enim, ut satis cognovimus, narratio quae antecedit consili atque arte tantopere careat, ut qua de re agat vix intellegere possimus, haec narratio uv. 59 612 rei quae tractatur optime adaptata est exponit enim poeta qua de causa mulieres sint viris detrimento. Viri cum apibus comparantur, quae totum per diem, ut Victum comparent, laborant mulieres autem fucorum similes sunt, qui vitam inertem degunt atque victum ab apibus comparatum On- sumunt vV. 594-6023. neque vero hac sola re mulieres Viria malo

sunt, quod divitiarum tantum quas viri parant participes sunt neque laborum, sed etiam alterum malum Iuppiter viris dedit o. 602-612ὶ ne is quidem vitam felicem degere potest, qui malum illud effugiens matrimonium non ineat qui enim matrimonium non inierit, aenex gratissima coniugis cura carebit, hereditate autem alieni, non filii fruentur. ne ei quidem, cui contigerit ut bonam

57쪽

uxorem habeat, semper feliciter vivors licebit si enim filii si im-

Probi erunt, usque ad mortem maerore conteretur neque facile hoc gravissimum malum feret sic optime poeta qua de causa mulieres

Viris semper malo sint exponit atque optime a nullo viro vitari possct hoc malum exponit totius loci sententiam mimimo perspexit Pessinuellem Hesiodos, in deutache ubertragen p. 2, 126 v. 6 3. neque enim Iuppiter cum malo bonum aliquod coniunxit, sed ετερ- πόρεν κοαόν v. 602) haec dilucida atque consulta disputatio valde abhorret ab interpolatoris illius narratione, qui quem imitari conatus est ne intellexit quidem. neque cum sabula antea

narrata hi versus satis coeunt sic enim tantum intelleguntur si antea primum aperte de prima muliere creanda Vel creata agatur, deinde si hoc quoque dictum sit, omnes Viros hoc malo a Iove inici quam utramque rem interpolator mimime exposuit itaque

fieri non potuisse concludimus ut Theogoniae interpolator ipse hos versus invenerit, qui cum antecedentibus, quos ipse alium imitatus composuit, coniungi non possunt quod igitur de his versibus in Theogoniam interpolatis iudicium feremus 3 neque enim hoc addubitare licet, quin et ipsi sint interpolati, cum Hesiodus fabulam do primae mulieris origine in Theogonia certe non narraverit duplici modo fieri potuisse dices, ut hi versus Theogoniae interpolationi

adicerentur. aut post priorem interpolatorem, quem non satis muneri parem fuisse intelleximus, alter exstitit, vir vere poeta, qui narrationem male inchoatam optimis versibu adiectis concluserit. aut idem Theogoniae interpolator, postquam antecedentem narrationem composuit, hos Versus alio e carmine sumptos ipse adiecit, iterum quam parva coniunctio exstaret inter suam ipsius narrationem et hos versus neglegens tertium non datur. at alterum etiam interpolatorem Theogoniae hoc loco exstitisse veri non est similo. nec potuit quidem alius aliquia narrationem sine ulla arte confectam talibus Versibus concludere, quorum sententia tales ad res spectat, quales antecedentibus expositae non sunt idem igitur

interpolator, qui versus 570-589 pro viribus suis composuit, etiam vv. 590-612 adiecit, 'vos sane ipse non invenit, rael aliunde

sumpsit unde autem y nonne eum, qui antecedentibus operum narrationem imitatus est, ex Operibus quoque hos Versus sumpsissevsri s simillimum sed quod est veri simile, verum ait necesse non eat. etiam comprobare hoc posse mihi videor conferas enim quaea operum fabulam vetustam, quam solam novit Theogoniae interpolator statim in fabulae initio et mulierem creaturum esse Iovem indicatur et tales creaturum esse mulieres quale omnibus viris quamvis nocente amabile futurae sint. vv. 57 f. quod fa-

58쪽

bulas initi indicatum sequentibus versibus, ut Vidimus, apertum fit mulier creatur prima, a qua totum muliebre genua pendet hac de re dubitare non licet, quamquam ultimis fabulae versibus M, 89 id quod orsatum est δόλος αἰπύ tantum et κακόν dicitur hoc ita instituere poetas sano licuit, qui rem iam antea ita exposuerit, ut dubia esse non posset ). nec solum primam mulierem atum iri indicant . 60-64, sed etiam omnibus eam fore amandam indicant v 65-66, ut exposui, nec desunt Versus, qui mulieres improbas et dolosas esse probent uv. 67 68). hae autem uni res, quas expositas esse necesse erat ea narratione, cui adicerentur Versus, qui Theogoniae narrationem concludunt 590 12). quos versu si hoc loco iterum accurate perlegeris nec bonam eorum rationem nec denique sensum neglexeris, dubium iam non esse ο- terit, quin lim exceperint operum V. 89 ipsis his versibus adiectis id domum efficitur, ut totius fabulae sensu atque consilium appareant, cum id ipsum proferant quod supra pg. 33 exponi necesse esse vidimus atque his demum versibus adiectis fota fabula ad carminis argumentum ita accommodata est, ut qua de causa pinribus inserta sit intellegamus nempe et carmen et fabula de laboribus necessariis agunt habemus igitur, quamquam alio loco traditos, ipsos Versus quibus operum poeta narrationeminam de primae mulieria origine conclusit ne audacius me hoc contendere dices, si etiam ad hoc animum adverteris: Theogoniae interpolator usus est operum narratione ei temporibus, quibus Versus 69 2 quidem certe nondum erant interpolati hoc ita esse ex eo apparuit, quod nomen andorae, quod his versibus traditur, in Theogoniae interpolatione non exstat deinde autem arte inter se esse coniunctos V. 69-82 et . 90-104 cognovimus eidem interpolatori certe attribuendi sunt iterum propter Ρandorae nomen, quod allatum esse debuit, antequam fabula an-dorae narraretur, praecipue cum in ipsis versibus aliunde sumptis non exstaret ergo cum Theogoniae interpolator operum nare tionem in auum usum converteret, non solum non aucta e titit versibus 9 2, sed etiam integra conclusio enim fabulae versibus 90 10 demum adiectis remota est de hac re igitur dubitare non licet, quin omnino potuerit ipsam Operum conclusionem iterare Theogoniae interpolator atque hac quoque cogitatione comprobare mihi videor Theogoniae . 590 12 ipsam esse illam fabulae

1 Alitor de Theogoniae interpolatore iudicandum est, qui rem tam obscure tractavit, ut apud eum verbis καλιν κακον v. 585 et δόλον αἰπ- 58M dubitatio

stiam augeatur.

59쪽

conesuhionem, quam . 9 104 ex Operibus remotam atqus do- Perditam esse supra doluimus gaudeamus igitur atque maximas agamus gratia Theogoniae interpolatori, quod vetustas fabulas de prima muliere in integrum restituendae facultatem nobis dedit. Ut omnia complectar, inseruit aliquis, nam Hesiodi esse OPerum partes mythologicas Omnes negandi in opera fabulam do primae mulieris origine ipsam fabulam enarravit 6 50-68

8 89 6 69 82- 90-10 postea additi sunt). adiecit autem

fabulae versus aliquot, quibus fabulae sensum explicavit hos versus servavit nobis Theogoniae interpolator versibus 590-612. in opera nobis restituendi sunt, ut integram fabulam habeamus. quae ratio inter Theogoniam et operum versus 50 68 - 69-82

intercederet, supra Aposui.

Hac re absoluta liceat mihi in animum tibi revocare Theogoniae vorsus 11' quibus ipse Hesiodus Epimethei fabulam breviter nec non dilucide significat de Epimetheo hanc fabulam novit Epimotheu primam mulierem Iovis iussu emotam in domum et matrimonium recepit ὐπέδεκτο) hac re gesta Viri κακb γένετο quibus cum Versibus cum Operum vetustam narrationem contuleris, nihil aliud quam quod Theogoniae loco Hesiodus significavit eam narrare videbis nulla omnino differentia intercedit inter hos versus, quos Hesiodi esse nem negat, et operum narrationem quin etiam in re pusilla ambo loci inter se consentiunt eodem enim modo, quo Hesiodus primam mulierem γυναῖκα παρθένον dicit, Operum poeta παρθενικῆς καλ- εἶδος ἐπηρατον a Vulcano fingi narrat.

vide quam inconsulte uetzellius p. 481 versus 513' removondos

esse contendat propter verbum παρθένον eandem fabulam operum poeta narrat quam esiodus adumbrat idem operum poeta in Ρromethei fabula, quam breviter commemorat, narranda Theogoniae narrationem imitatur certe igitur qui fabulam de primas mulieris origine cum romethei sabula coniunctam in opera inseruit, Theogoniam bene novit, cum etiam parva in re huius carminis rationem haberet ipsis Theogoniae versibus Hesiodus indicare nobis videbatur se in Theogonia quidem fabulam primae

mulieris narraturum non esse at e Theogoniae comparatione

511-514 cum vetusta operum fabula hoc concludi nequit, ne in

operibus quidem Hesiodum hanc fabulam protulisse contra optimo ad fabula inter se consentientes quadrat, ipsum Hesiodum hanc fabulam quae a Theogoniae argumento certe aliena erat Hanmulieris originem ad deorum γένη pertinere dices ipsum Hesiodum, aio, hanc quam novit fabulam in operibus narrasse. ab Hesiodo non esse alienum ut suum ipsius marmen in altero

60쪽

commemoraret, ex Operum vers 11 notum est. noe narrationes

mythologicas etiam alteri carmini inserere ab Hesiodi aria, qui

tantum carmen mythologicum composuerat, abhorrebat, i modo fabularum sensus cum argumento carminis congruit.

At profecto rem ita esse constitutam iure negabis, si cum Κirohhom Opera o Dies vero unum et continuum carmen SBenegas priusquam igitur de Operum fabulae auctore certum iudicium proferre liceat, an irohhomus recte opera et Dies compluribus o carminibus composita esse contenderit quaerendum est. ad hanc igitur quaestionem gravissimam accedamus.

Κircthossius libro, cui inscripsit Hosiodos' mahesioder an

Ρersos , Opera et dies compluribus e carminibus composita esse comprobars studuit, arte quidem argumento sive simili sive eodem inter sese coniunctis, neque vero recte conexis neque ita continuatis, ut sententiarum ordo apte procedat alterum igitur argumentum quo irchhomus nititur ad formam carminis attinet, quod parum in unum quasi corpua redactum comprensumque esse observat, alterum ad singulorum carminum sententias cum enim totum carmen cum Hesiodi fratrisque vita arte coniunctum esse

intellexerit, duo carmina', septimum scilicet uv. 293-313 et octavum vv. 314-69M argumento et ab antecedentibus diiungi neque inter ipsa coniuncta esse contendit singula carmina', quibus Hesiodus id maxime agit, ut et erae fratrem et reges a litibus iniquis revocet et fratrem ad agrum colendum impellat, in foro Ascraeo vel Thespiens poetam pronuntiasse dicit, postea autem, cum iam quod voluisset effecisset, ea in unum collegisse prooemio VV. 1-10 anteposito quo pacto rem se habere quam sit Veri simile ipse iudices, cum carmina e conexu soluta nec concinna m

dant et ambitu admodum diversa haec autem sunt Iirohhomi carmina' H. v. 11-48. ΙΙ. v. 202-212. III. 213 247. IV. o. 24 269. V. v. 270-285. I. v. 286-292. VII. o. 293 13. VIII. 6 314-694 interpolationibus exceptis quibus poetam prooemium praeposuisse dicit ivv. 1-1'. prooemium nulli omnino carmini nisi peribus aptum esse et ipse irehhomus observavit et post eum eo in Hesiodeis ita comprobavit, ut dubitar de hacro non iam liceat prooemio enim totius carminis argument praeluditur, cum et ad reges spectet, qui ius curvent, et ad Persen, qui iure curvato frui cupiat ita autem verbia obscurioribus quasi