장음표시 사용
311쪽
nuncupatam: apud cujus ara η orestes per saeordotem ejus lymnuminis Iphigeniam sororem suam a 'arricidio fuserat Oxpia-86 tu κ. Alii Apollini Nomio, pastorali scilicet deo, qua tem p si alct87 Admeti boves paverat. Alii Libero, Nympharum scilicet, sat S-rorum , et id genus numinum principi, quibus placet rusticum 88 earmen. Alii Mercurio, Da Plini dis patri, pastorum omnium principi et apud Theocritum, et apud hunc ipsum poetam. 89 Alii in honorem Panos scribi putant peculiariter pastoralisso dei, item Sileni, Silvani, atque Faunorum. Qu; quum omnia
dicantur, illud eril probatissimum, Bucolicum Carmen originem ducere a prisCis temporibus, quibus vita pastoralis exercita oral; et ideo velut aurei saeculi speciem in ejusmodi personarum simplicitate cognosci; Et morito Virgilium, processurum ad alia carmina, non aliunde coepisse, nisi ab ea vita, quae Prima in terris fuit: nam postoa rura culta, et ad postremum pro cultis et feracibus torris hella suscepta : quod videtur Virgilius in ipso ordine oporum suorum voluisse monstrai Ρ, quum Pa St Orcs Primo, deinde agricolas canit, et ad ultimum bellatores. si XXII. Restat, ut, quae caussa voluntatem attulcrit poetae Bucolica polissimum scribendi , consideremus. Aut enim dulcedine carminis Theocriti et admiratione ejus illectus est;
aut ordinem temporum est Sequutus erga vitam humanam, vertis. Def. diss. de pinti rib. imperii BOm. 3786, p. x3 sq. et lisae nil rius telissio habita 1 v. Moris anil scripit. Regin. p l l . 9 I. Probus
i. e. laudat verAufi Lucilii: a .... et
saepe, quod utile Opinsit. Froia Moksanan et Rheginti vid his Ili, Dia, tum Liparas, Facolinae ot te impla Dianae . : seil. ad M,las Siciliae. Tam late sparsa est hinc sa-hula, ut eadein hac tace plura scriptorum loca pollustrare possis.
Qisi ly quod ad 'riam ocidoni f. titila tali dedite in ah Antiool otii, scriptoritius, qui omnino sibi in
Loe piae Dere, ut veteros sabulus ad suum ori Diem linduperent. V. Malala p. 176. Cedron. p. 134sq. mpi id. Elogob. 7, et ibi SalinaA. d. Eevtitii Doctrina riumor. vias. III, pag. 3ι7. Clarissimum Dianae Taurica, sistium fuit iii Atticae pago Braurone: Eurip. lphie. in Taur
Grammaticos limo ox iis Poptarum Lueolieorum locis collegisse, in quibus, poelieo more, modo hunem do illum deum rerum ru tiearum praesiderat, propitium filii osse volebati , et iuvetiti carminis ho
norem ad emo refer Lant Popia .
f. 9 . Merito Viryilium; stolida
argutiat Ead ni tamen otiam in
312쪽
VIT A P. VIRGILII MARONIS. 293
ut supra diximus; aut tres modos elocutionum, quos χτο πῆ- ρας Graeci vocant, bσχυου, qui tenuis, φον, qui validus, γε του,
qui moderatus in tolligitur. Credibile erat Virgilium, qui in ue,
omni genere praevaluerit, Ducolica Primum, Georgica s curidum, Tricida tertium voluisse conscribere. Aut ideo potius σῖprimo Bucolica scripsit, ut in ejusmodi carmine, quod et paullo liberius, et magis validum est, quam cetera, facultatem haberet capiandae Caesaris indulgeritiae, recuperandi lunngri , quem amiserat. Ob hanc caussam die tertio iduum Mar- s
tiarum C. Camaro intersecto, quum Augustum Caesarem Psori Pucrum voterani tirilites, non alitation to Senatu, si hi ducom constitui ont, exorto bello civili, Cremonensus, cum reteris Diusdem studii, adversarios Augusti Caesaris adjuvorunt: undo 9;
factum est, ut, quum victor Augustus in eorum agros veteranos
deduci iussisset, non sufficiente agro Cremonensium, Mantuani quoque, in quibus erat Virgilius, maximam Partem Suorum finium perdiderint, eo quod vicini Cremonensibus fuerant. Sed Virgilius, Augusti familiaritate sit quo carmine 96 fretus, Centurioni Arrio obsistere ausus ost. Ille stati iri, ut miles, ad gladium manum admovit: quum lust se ira fugam Proripuisset Poeta, non prius persequendi finis fuit, quam se in fluvium Virgilius coniecisset. Sed poSten, Maecenate, Ut Pollione, et ipso Augusto saventibus, alli os suos rccepit. XXIII. Intentio libri, σκοπου Grami vocant, imitatione Tlic 9-critri poetar constituitur, qui siculus et syracusanus fuit. Est intentio et initi in laudem Caesaris, Pt principia in ceterorum, Per quos in sedes suas rodiit r. ii rade, iit Et delectationem et utilitatem finis contineret, Accundum praecepta cuncta Corassecit. Quaeri solet, cur non plures quum decem Ecl gus con- ,8
Scripserit: quod nequaquam mirandum videbitur ei, qui considoraverit aetatem scotiarum pastoralium, quae ultra hunc numerum non potest prosorri; praesertim quuna ipse Poeta circumspectior Theocrito, ut ipsa res indicat, vidcatur metuere, ne illa Ecloga, quae Pollio inscribitur, minus rustica videa-
f. 93. Et mosis Dalidiam: imino
vero, minus N. Vide S. 91. Quem amiserat ob hanc caussam.
Ita junge sententiam. Sunt autem et haec ad S. 97 a sequiore munu, sorte ex Servianis Comment. Pr. S. ix inserta. - Sic interpungen
dum Dorisco, quem amiserat ob han ciaussam, quin, dist... adjuverunt.
S. 97. Intentio libri. Eadem iα Serv. ibid. S. 8. S. 98. quieri solet. Vix habetia
dicere, utra Νtolidior sit, quaesti ue uti ejus solutio.
313쪽
tur, quum ipsam sic praestruat ipse, dicens, Sicelidos Musre, paullo majonia cantimus : et idem similiter in aliis dual, iis facit. 09 Illud tetiendum esse praedicimus in Bucolicis Virgilii, neque nusquam, nequc ubique aliquid figurate dici, hoc est, per allegoriam : vix enim propter laudem Carsaris et amissos agros haec Virgilio conceduntur; quum Theocritus, quem hic no Ster toto studio imitari conatur, simpliciter omnino conscripserii. ioo XXIV. Quod autem in ipso carmine tractari solet, est num
os merus, ordo, e Lirratio. Numerus Eclogarum manifestus est:
nam decem sunt: ex quibus proprie Bucolicae, VII esse creduntur : tres etaim ultimae proprie Bucolicae dici non debent, Pollio scilicet, Silenus, et Gallus. Prima igitur Continet con questionem publicam, et privatam congratulationem de agro, ex dicitur Τityrus. Secunda amorem pueri, ct dicitur Alexis. Tertia certamen pastorum, et dicitur Polemon. Quarta Genethliacum, et dicitur Pollio. Quinia epitaphium, et dicitur Daphnis. Sexta metamorphosin, et dicitur Varus, et Silenus. Septima amores diversorum sexuum, et dicitur Corydon. Octava Pharmacotiti in , et dicitur Damon. Non a continet Poetae conquos ticinem de amisso agro, et dicitur Moeris. Deci-roa in a d si dorium Galli, et dicitur Gallus. Quod ad ordinem spectat, illud scire debemus, in prima tantum et ultima Ecloga poetam voluisse ordinem servare; quoniam in altera Principium constitiait, ut in Georgicis ait: a Tityre, te Patulareecini sub tegmine sagi n : in altera ostendit finem, quippe qui dicat, u Extremum Arulli rasa mihi concede laborem .n Verum inter ipsas Eclogas, pastoralom conscriptumque ordinem nullum esse certissimum est: sed sunt qui dicant initium Bucolici carminis non Tityre esse; sed Prima Syracosio dignula
io3 XXV. Superost Mylonatio: ad quam antequam Veniamus, illud dixerim, tenue esse Hucolicum carmeti, et usque ad oab heroico charactere distare, ut versus quoque hujus carmi-S. 99. Neque nusquam: neque tibique; hoc vero acuto dixit Gramiamaticus. Eadem in Serv. loe O laud.
S. Io . Prima isitur. Ne hi qui- doni Felocarum illuli commode
expressi sunt. Patiemon. Sueton. de illustr. sit animat. cap. 23 do Bemmio Pala morae : a Arrogatilia fuit tanta,et... n Dinoti suum in Bucolicia noti
tomero positum, sed, praesagiento Virditio, sore quandoquo omnium poetarum ac poematum Polaemia. uem judicem. v
314쪽
nis suas quasdam caesuras habeant, et suis legibus distinguantur : nam quum tribus probetur in Pirum, Cossura, scansion , io modificatione, non orit nucolicus vorsus, nisi in quo Pt PPAPrimus partem orationis absolverit: et tortitis trocli eus fuerit et caesura, et quartus Pos dactylus magis quam spondeus partem orationis terminaverit; quintus et sextus Pes cx intcgris dictionibus fuerit: quod Virgilius, a Theocrito sarpe servatum, victus operis dissicultate, neglexit. ln solo principio, io5 incertum industria an casu, has Caesuras s rvavit. Nam, Tityre dactylus partem orationis absolvit, tu Patu, LP ι cu, lortium dactylum, quamvis de composita dictione conclusit: tians sub quartum Φpondeum pro dactylo: quum subjunxit, tegmine Dyi, terminatis partibus orationis integrum comma persccit: cuius rei diligentiam licet in Theocriti omnibus sorine vorsibus admirari. Qui vero supra dicta acri iudicio diligenterque i considerarit, facile intelliget, quar in Georgicis intentio, quique sinis fuerit, nee minus ei iam in aeneide. Poematis styli Venera tria sunt. Aut enim actiuum, vel imi- io taliυum, quod Graeci ορ ιατεκου appellant, tu quo persona' loquentes introducuntur sine poetae intorlocution ; ut sunt tragoediae, et comoediae; δραυ enim Graece agere dicitur : quo genere scripta ost Prima, Tityre, et, Quo te Moeri pedes. Aut enucriatiuum, quod Grarci διηγηματια ιν appollant; in quo poeta ipses loquitur sine interpositione Persoluci ut tres Primi Georgicon libri, item Lucretii carmina. Aut commune, vel mixtum, quod Gruici μι-τὼν appellant; ubi et poeta ipse loquitur, et introductae Personae : ut est Virgilii irinois., io . Non erit bucolictis versus, nisi. Grammatiei ubtilitast Quum
de caesura agunt Grammatici. ver
sum bucolicum appellant, in quo Post Pedem quartum, eum quo da tylum, nulla cae ura incidit: ου τιτο ψιθυρισμα κώι ὰ πλυι I Die mihi, Damoeta, cujum pecus3l Quod metrum graeca Theocriti saepissimo, latina Maronis mus, raro admittit. s. iO7. Poematis styli tria seuera sunt. Ex Grammatico Grmo in
fronte Theocriti: περὶ των της ποιη-
Ut tres primi Georyleo, libri. Curtiori et quartus' saltem usque nil eam Partem, qua Proteus vaticitiatis inducitur.
315쪽
U. C. Varr. 68s Cat. 682. M. Licinius Crassus: Cn. Pon eius Magnus Coss. Ante C. N. 7o. Viryali 1. His Coss., . t quidem Idibus Octobribus, die oembris decimo
quinto, natum esse Virgilium tradunt ad unum omnes. COH- sentiunt et in hoc, Arides, agri Mantuani vi Cum, Et natale solum fuisse. De patre irius tur Domine, ut et de matre, multa inopi iunt Grammatici. Patrem Viri; ilium Maronem, matrem Maiam suisse, dubitari nequit. Nomen et Virgilius et Vergilius scribitur. Sed videamus de singulis. Coss. laudatos non modo Pseudodo natus di sorte memorat, et Phocas v. ari. II, Verum ni iam Hieronymias in Chroni c.
Euseb. p. ibi et p. 4o sed . i 658ὶ Vimitius Maro in ραρο , qui
Andra dicitur, haud Procul a Mantua, nascitur, Pomρ. io et Cria so Coss. cf. Malig. Animadv. p. i5ab. Nam Graeca rospicienda non sunt, in quibus p. 259 sequenti anno adscriptum est :Bιργιλιος Γιε-θ quod idem sPquuntur Chronicon Pascha los. Fasti Siculi pag. i 84; C. t latius Fastis Consular. a. 185. Apud eundona litorori vinum ad Ulvmp. l77, 3 is annus rectorosortur. Phlogon Trallianus in Olympicorum et Chronicorum eollectione apud Photium Biblioth. XCVII, p. 267, 25 ed. Ilotho mag. iat, i de Olymp. 3 7, 3 και miργἰλιος Μάμυ, o ποι της ,
Andes Hieronum iis l. i. et Donatus aliique memorant. Audino Dico, inquit Probus, qui abest a Mantua millia passuum III rsitus hujus vici incertus est. Mantuani lamen eum esse contendunt, qui nunc duo millia passuum ab urbe dissiliis, vulgo dicitiar Pietola: v. Cluver. Ita l. alat. P. 7. EX IMO Potamen satis frequenti inter veteres, de quo vel Catulli exein-
316쪽
Ρ. VIRG. MAR. VITA PER ANNOS DIGESTA. αρ
Plo constat, qui, in insula Benaci Sirmione natus, Veronensis appellatur, Virgilii origines ad Mantuam ipsam reseruntur, ut ab ipso poeta tactum esse videtur Ge. III, iit; alia aliorum IOCa v. ap. Cluver. l. l. Erat Mantua in Gallia Cisalpina. Venetum tamen appellat, apud Macrobium Evangelus, Sat. V, I, sed cum irrisione, Mi scilicet tanto magis cum a cultu Graecarum literarum alie uum fingeret; nisi secundum posterioris Venetiae fines dictum existimes, qui ait Adduatra usque flumen extendebantur. Phocas Grammaticus in Vita Virgil. at mitem Etruscum, appellat, et v. 5 Emula Visyilium tellus nisi Tusca dedisset. Possit id ad origines Mantuae referri; v. Exc. I ad Λ n. X. sed vix tam docte scribere voluit Phocas. De Idibus Octobr. non modo ex Phlegonte l. l. verum etiam ex Martiale XII, 58 constat: Octobres Moro consecrauit Idus.
Adde Auson. Idril. V, 26. A viris doctis eas inter dies sestos habitas fuisse, eum ex illis locis apparet, tum Silii Italici
exemplo apud Plin. Epist. III, 7: multum ubique. . . imastinum, quas non habebat modo, inrum etiam uenerabatur; Virgilii ante omnes, cuyus mrtalem religiosius quam suum celebrabat. Natum, Virgilium, quum Sol ex Virgine in Chelas receptus esset, L. in locum Librae deinceps destinatum , Phocas v. a . 22 memorat. Augusti in vo Sol Libram adibat Kal. XII Octobr. eonf. ad Ge. I, 32. De Grammaticorum nugis circa natales poetae V. supra ad
Vitam Donati S. 3. LDescriptura nominis digladiati sunt inter so, cum veteres, tum recentiores Grammatici. Lapides et codices utrumquc exhibent. Et iam Graeci modo minatoc modo Geργἐλεος scribunt: et Vei Vilius, Medieeus, Pierii Romanus, et vetustissimum Fragm. Aspri apud Benedicti nos Nouo. Tm de Diplomat. Τ, ΙΙΙ, p. ISu. Ceterum vide, si tanti est, Corrad. in Vita Virgilii pr. addo quos laudat Fabrie. Biblioth. lat. vol. Il, p. 226; Burmanti. Antholog. T. I, p. 399; Pierium, Cerdam, Hur mari n. ad Virg. Georg. IV, ex tr. et Huaeum in Vita Virgilii pr. Nomini in veteribus nonnullis libris Parthenias additur :
Parentes Virgilius honestos quidem, quales nobiles nostros villaticos, sed tamen obscuros; et in agro suo colendo vitam agentes, habi it: unde ductum illud ap. Macrob, V, a, Unde enim Venelo rusticis parentibus nato, inter sylvas et frutices educto, υel levis Gre earum notitia literarum 2 Quod autemAt -
317쪽
lum Patrem esse narrant, id vereor ne inepti monachi a filo carmina fargentU duxerint; uti altera narratio de Patre me non aliunde nata, quam quod Tityrum in prima Ecloga Virgilii patrem nonnulli iradiderant. U. C. Varr. 689. L. Aurelius Cottar L. Manlius Torquatus.
Q. Horatius Flaccus nascitur VI Id. Decemb. Sueton. in ejus Vita.
U. C. 696. L. talpurnius Piso: A. Gabinius. A. C. 58. Virgilii ia-i3.
Hieronymus in Cliron. Ε useb. p. ISI, ad Olymp. 3M, 3, ndeoque h. a. Vimilius Cremon- studiis eruditur. Aliter Donatus S. 6. Profectum tamen hinc esse videtur, quod recentiores nonnulli scriptores de ludo literario publico, qui Romanorum tempore Cremonae floruerit, memorant, V. C. Lud OV. Cavi tollius Cremonens. Annal. pag. I 262, A. T. III, T lieS. Ant. Ita l. superiore anno Messala natus erat; vides ad Tibulli Vitam. De magistris Virgilii vix quicquam certi tradi potest. Quae sive Grammaticorum fidei, sive doctorum virorum Conjectu ris debentur, ad Donatum rejecta sunt ad S. 7, ei I9. Ceterum etsi de magistris Virgilii et disciplina non satis con Stet, et cum obscuro loco natum esse satis appareat, liberali tamen institutione eum usum, et cum viris doctis et elegaritibus versatum esse, tota ingenii ejus in carminibus ex PruSSa venustas satis prodit. Ex humili enim ei sordida vita et Consuetudine nemo facile generosi poetae spiritus sumit; nisi forte Iitcrarum humanitas , meliorumque hominum contubernium exemplumque, natalium sordes Primaeque pueritiae robiginem deterserit.
U. C. 699 Cn. Pompeius MDnus II: M. Licinius Crassus H. A. C. 55. Virgilii i5- 36.lloc anno virilem togam sumsit Virgilius, si verum est,
318쪽
quod a Donato S. 6, memoratur, iisdem, quibus natus erat, Coss. id factum esse. Et aiano fere XV vel XVI ea sumebatur; v. ΝOris. Cenotapli. Disan. P. II S, sq. et passim alios, ut Masson. in Vita Horatii et Ovidii. U. C. PO . Cn. Domitius GDinus: M. Valerius Messalia. A. C. 53. Viryilii i7-i8. Hieronymus Chron. Euseb. ad Olymp. i 81, 4 , Virgilius
sumta toga Mediolanum transgreditur: et Post breue tem 'us Romam Per9it. At Donatus S. 7 : Sed Virgilius Cremona Misio lanum, et inde mullo Post Nea 'Olin triariSιit... se in Urbem contulit. Uier verius dixerit, quis definire ausit Z Forte ne Iloina in quidem omnino tum adiit; aut, si adiit, iii agrum suum mox se
contulit, quod inter belli civilis initia factum esse probabile fit. De juvenilibus Virgilii poematibus vide supra ad Donatum S 28. U. C. 7 9
C. Iulius Caesar IV, sine Collega. A. C. 45. Virgilii a5-26.
Alexin hoc anno scriptum conjicit, primam certe omniumeelogarum fuisse Contendit Martinus in vita Virg. p. XXXIV, et ad Ees. V, 86. Ex verbis enim hujus eclogar : Hac te nos fringiti donabimus ante cieula; Hinc nos, Formosum Coryclan ardebat Alexin, Hac ea sem docuit: Cujum Pecus, an Melitisi' eclogam
secundam et tertiam ante quintam fuisse scriptam apparet. Videtur autem quinta anno 7ra edita esse, ut mox videbimus, ut adeo hoc certe anno anterior sit Alexis. Jam autem
Martinus cum aliis v. mox ad 7ii. 7 ct hoc ponit, Virgilium Caesari notum fuisse, idque halia dubie carmine aliquo, quod
ipsum carmen Alexin suisse suspicatur, adeoque in hunc uri- Dum reiicit; sequeriti enim anno occisus fuit Caesar. Vides, ut suspicio ex su Apicione neeti soleat. Est tamen Eclogae II,
cum argumentum, tum tota tractatio, si sensum tuum, non
opinionem, audias, ejusmodi, ut non facile, nisi in juvenile ingenium, cadere posSit.
319쪽
U. C. Tio. c. Iulius Caesar V: M. Antonius.
Idibus Martiis Caesar occiditur. Varia post ejus mortem
prodigia, v. Dio XLV, 33, inprimis Sol toto anno pallidior;
V. ibid. et Plutarch. Caes. ex tr. I a commemorat Virgilius Georg. I, 466, sqq. , ubi CL not. Octavius, testamento Caesaris ex dodrante haeres institutus, et in familiam Caesaris nomenque adoptatus, Apollonia Romam rediit; quum autem Antonium iniquiorem in se esse videret, optimatibus sese adjunxit. Apolloniae, quae Epiri urbs est, a Caesare ad Parthos profecturo Praemissus, substiterat, studiisque vacaverat. Sueton.
C. Vibius Pansa: A. Hirtius. C. Iulius Caesar Octavianus: Q. Pedius suffecti. A. C. 43. Virgilii , 7 - 28. Habiti iti Iulii Caesaris honorem ludi, in dedicando Veneris
Genitricis templo; nec tamen ante mediu in Januarium, quum
Sol in Capricorno osset: quod idem signum natale Augusti erat ef. de Matrian in Epist. ad Com. de Caytus super gemma cum horoscopo Augusti: in opusc. In his ludis stella crinita apparuit : Ecl. IX, 47, Ecce Dionari Processit Cresaris asinum, ubi vide notas; Vol. l. pag. I99; et Vol. V, pag. 327. Bollum Mutinense, quo, cum totam Galliam Cisalpinam, tum agrum Mantuarium , ad O lite Virgilii possessiones valde afflictas fuisse necesse est. Ad haec tempora respicere videtur Silius VIlI, 58s, Vos etiam, acciste desolata que Dinorum, Eridani sentes. Ex V Kal. Deccmbr. M. Lepidus, M. Antonius, C. C. sar Octavianus, Triumviros rci p. constituendae in quinque annos Se renuntiant, Proscriptorum tabulas proponunt, inter quos a. d. VII Id. Dec. Cicero occiditur. In provinciarum distributione, quum Africam, Siciliam, Sardiniam reliquasque ejus maris insulas Caesar Octavianus, Ilispanias cum Gallia Narbonensi Lepidus, reliquas Gallias Antonius obtinuisset, vid. Appian. Civit. IV, pag. 953. 954, ager Mantuanus M. Antonii sorti accesserat. Miserat hic in
320쪽
lias terras Asinium Pollionem, qui usque ad a. 734, Galliam Cisalpinam in Antonii fide continuit. cf. in L ad 7I3. Ad illinc porro annum Palin nouem, Eclogam tertiam,
refert Marii nus Lise of Virgil in pagin. XI.IV; vide etiam eumdem ad Eclogam quintam, versu 86, quoniam in ea Dolatio et primus et solus poetae latidit, us ornatur. Ex iis, quae modo dicta sunt, conjecturam elegantissimi viri alioqui levis simam firmare possis, certe hoc impetrare, mature in Asinii Pollionis notitiam venisse poetam , quum is Per eos annos in illis Italiae partibus degeret. Cur milii inter Prima Poetae teu lamina reserenda videatur Ecloga Ili, ea est causa, quod juvenilem meditationem et exercitationcm non obscure prodit; est enim ex Theocrit eis Idylliis Iv, et V, unice COI Versa, aut
Iulio Caesari Virgilium innotuisse et Carum fuisse, ex Ecl. V, 5a, amauit rios quoque Daphnis, contendunt; Daphnidem enim Iulium Caesarem esse volunt. cf. ibi d. argument. item Martinum in Vita Virgil. p. XXXIV; et ad Ecl. V, fiet. Idem vir doctus versum illum ad studium Caesaris in Mantuanos reserebat, quibus, cum ceteris Galliae Transpadanae urbibus, civitatem eum dedisse memorat Dio XI, I, 36. Lepida Grammaticorum fabula est de Ecloga sexta in theatro a Cytheride mima cantata, quam quum s icero audiret, magnam Virgilii famam praesagisse sertur; v. Donat. S. 4 I. Servius ad Ecl. VI, M. Hoe anno ad XlII Kal. April. XX Martii J Ovidius natu, est nec multo anto Propertius; Tibullus autum jam ante robnatus erat; quanquam alii ejus natales ad a. 69o; Propertii autem ad a. 697 referre volunt. Catullus circa 7OS obierat. U. C. 7i 2.M. Emilius Leρidus II: L. Munatius Plancus. A. C. 42. Virgilii 28-29.
Triumviri Caesari divinos honores decernunt. Kal. Ianuariis in ejus acta jurant. Sacellum ei tamquam liercii iti foro faciunt, et quae id genus plura apud Dionem XLVII, i 8, is, memorantur. A quo inde tempore Divi flius Octavianus diei coepit, de quo nomine satis copiose agit Heinsius ad A n.