장음표시 사용
451쪽
tili th. Dresd. T. II, D. Si 7. Quid quod iterum i 8a Venant.
Μonaidinus lucrum ex eo recudendo quaesivi . Tandem Praeclaro consilio Bottarius totum codicem vulgare instituit. Est autem ille eodex membranaceus quadrato volumine, ad nostri sere qualem ionis formam, a librario imperitissimo, quo ipso fides ejus et auctoritas tanto major est, majusculo et quidem eapitali Ilomano rustico charactere, continuis voCitius, sine interpunctione exaratus, quam tamen recentior et indo ta manus passim supplevit, Picturis exornatus, quibus ille multo etiam magis, quam scriptura inter viros doctos Cel
brari coepit. Scriptura deflexa est ad molliorem pronuntiationem : v. c. impositi, allissat, non ivositi, adligat. Iam quae de dicis aetat a doctiss. IIottario et a PP. Benedietinis i disputata sunt, hic quidem repetere non possumus. Si tamen hos, tamquam doctiores judices, audias, et Italis, quicquid pravum ad majorem vetustatem Omnia revocandi studium comminisci jussit, condones: quantum quidem in re incerta con-jeetando assequi licet, non ultra saeculum V assumere ea v iustas videtur. Nam . quod praecipuum opinionis de multo maiore antiquitate praesidium a Picturae artificio ac nitore P titur, id nec magis tutum ac firmum est. Potuit enim seriore quamvis sevo bonum aliquod ingenium meliora sequi, et, si ex vetustiore libro luc ipsa: picturae expressae sunt, quod Certe majoris in vestibus, armis, et aliis rebus antiquitatis vestigia nonnulla suadent, antiquiorem ac meliorem rationem exprimere. Nec lamen valde vetusti moris vestigia in his pieturis deprehendas, nec laudis, qua picturas illas efferunt, justas et idoneas caussas osse videas. Nec enim subtilitate linearum nec formarum elegantia illae se commendant; ratione Partiunx, symmetria ot multo magis optices lege ac fide, peccant omnes. Invenio di vero et ordinandi artificium omnino nullum. Sed miration om colorum claritates et varietates facere videntur; de linearum veritate et artificio judicium ex Barto lina opera parum tuto forte instituas, quum in ea, monente Stua to a , multum ingenio suo indulserit bonus Bariolus. Possunt tamen vel sic nonnulla cum voluptate et cum fructu ex antiquitate rerum adspectui Proponi : occurrunt templorum et iὶ Nou au Tmlia de Diplomatique, Tom. III, p. 56, 57. 2 Antiquities of Athens, p. 29 o. Ceterum picturam viri Trojani
amicti, sedentis, ex hoe codico laudari video a Pignorio origg. Patav. cap. Ia, P. 68, quam in Bottarii opere non reperio.
452쪽
aedicularum formae plures nec inelegantes, ut p. I 34 nrae eum saeris. Orpheus pileo, quod mireris, Phrygio caput indutu, p. at et 177. Navis XVI remorum, alia XVlli, alia X, aliquot XXVI, XXII remoriam; si modo artificis imperitia numerum euravit. Neptunus et Venus cum Sceptro ad An. V, 770; Urna Minois ad VI, 43i miro modo exPressa p. lio et tela Circes
Fuit hie libor, quod in fronte notatum legitur, primum Imitiani Pontani, tum Petri Bembi V. in L de Bembi codd. , mox tisii Ursini. qui eum bibliothecat Vaticarim, Cui praeerat, cum aliis Codd. intulit. Neminem adhuc de hoc codice inspiciondo sollicitum ante se fuisse videri, docet Bottarius '. v. vidit et laudat eundem Mabillonius itin. Italic. T. I, p. 63. II. Alter Drx v AriCANES antiquissimus, Bucolica, Geo sica et aeneidem Complexus, nec nisi in pauci fi locis trunca tus i , M s. 386 , membranaestus, Charactere capitali Romano rustici ore, sive incomtiore; altiore quam latiore; punctis inter verba, sed ab indocta manu illatis. Habet et is figuras nonnullas, quas Bartolus libro modo memorato sa) aere expressit. Etiam in hujus libri vetustate celebranda doctorum virorum studia incaluerant. Vid. Mabillon. de Re Diplom. lib. Viab. VI, p. 3Sa. Monsauc. Diar. Ital. P. 277, et Bibliothec. 31ss. p. 3 D. Bottarius in praef. laudata, p. vj et xx. lacnedictini N.
Tr de Diplom. I. lii, tab. XXXI , pag. 61 ,6a, qui quidem
saeculo IV antiquiorem esse negant. Dictura delerioris notae et barbariem plus redolet, quam illa Paullo ante memorata. Eumox Gallia in Italiam pervenisse, et in B. Dionysii aliqua aedes olim servatum fuisse, Montesalconius observaverat ibid. Laudat eum Politianus, Misceli. c. 7ι,77; vid. Boitar. P. xx. Coindex hie intelligendus est, quoties Pierius antiquum vel Romanum memorat, quod characterem litterarum Romano propiorem esse autumabat, h. e. capitali, qualis in marmoribus uisitur. Vid. Pi rius Casti g. in Bucol. princ. Namque Pierius eodico hoc satis quidem diligenter usus est, de quo eodem dicere videtur ad An. IX, 2o. Iterum tamen eundem codicem cum vulgari editione, Hath. L. B. i O, sed parum docte et accurate, quod nos res et usus docuit, comparavit; lectionis varietatem enotatam exhibuit Bottarius libro supra laudato P. 187 sqq. , unde nos in var. leci. transcripsimus. Neque -- εὶ Lel. VIII et IX: Ge. II; Eo. II, III et V.
453쪽
hrogius aliutide petiisse videtur quamquam is ipsum codicem excerpsisse videri vult. Quantum quidem nobis judicare licet, a librario valde indocto et ab exemplo nullius boni eritiei op
xa emendato scriptus est; quo tamen ipso fides ei tanto majoraecedit; nisi quod Saepe glossematibus contaminatias eM, U. C. Ge. IV, 48a, 488. Expertus etiam est manum emendatricem, testante Bollario in praes. laud. p. XXI. Ad orthographiae v teris reconditiores rationes usus ejus permagnus esse potest, et provocat aliquoties ad eum Aldus in libro de orthographia. Omnino diversam a Mediceo rationem sequituE, V. C. in quarto casu Per es, ut montea, urbes; adeoque etiam in hoc, sed multo magis in ipsa lectione, suam familiam ducit: deduxitque nos Sedula observatio tandem eo, ut omnino duas codi eum familias, Laltem in Aneide, deprehenderemus, alteram Apronianam de qua Paullo post) Mediceo auctore; ait
tam ab eo diversam, in qua Princeps est Romanus, s. Vaticanus III. GDEx ν, LATIN Us, in. 163 l biblioth. Vatie. membranaceus, scriptura continua, uncialibus, quas Bouarius vocat, seu verius, capitalibus rusticioribua literis nitide scriptus, Meoliea, Georgica, et Aneidem complexus i 'sed misere trun-eatus et foede arrosus. De eo vid. Bollar. praef. ad fragm. Uatic. p. v et xvj, qui et specimen codicis dedit p. 3 repetitum ae Bonedictinis P P. T. Ill, p. 63, tab. XXXV. Est is merito intexantiquissimos habendus. Ad IV aut V saec. vulgo refertur. Qui proferuntur a Bottario bini versus ex Georg. III pr. hinis vitiis librarii sunt contaminati. Hunc codicem Heidelberga cum P 1atina bibliotheca in Vaticanam se advexisse narrat Leo Alla tius in Animadverss. in Inghirami fragm. Antiqq. Eiruge. p. 58
Ad ejuΑ fidem Virgilii opera in bibliopolio Commetiniano at S89, 1599 et 1 3 excusa sunt, sed, eodem Allatio monente, non bona fide: et , Ri Codex tam mutilus est, ut fertur, aliunde suppleta. Varietatem ex ea editione passim ab Heinsio notari videas, et ex ipso codice ab Ambrogio in nupera editione Romana. Sed cum hic quidem rei criticae nimis imperitus homo sit, fide ejus parum stari posse arbitratus sum, et, quae quidem evolvi et comparavi, cum Vaticano fere consentire vidi. Nunc in nova recensione ipsam editionem Commel in. adhibui, et itide Codicis Palatini non contemnendam effie auctoritatem deprehendi in libb. AEneidis, inprimis posterioribus. IV. CODEx ΜEDimus. De quo multa disputata sunt a viris doctis. vid. Noris. in Cenotaph. Pis. p. 43o m. Mabillon. de
454쪽
ne Diplom. p. 35a. Benedicti ni Monachi N. n. G Diplom. T. III, p. 5i, Sa. Nic. Heliasius di Ss. de hoc Codice ap. Burm. Praef. T. I, p. xxxvi seqq. ex ejus EPP. ad Reinesium in Sylialogo Epistolar. T. V, p. 193 sqq.; i PSe Burmannus Secundus, in eadem praef. pag. xl. Disserturione det Codice Amoniano doli' Abbo te Sestini. Firenete, l722-4, et Freginius in praef.: namque hic doctiss. vir totum codicem literis majusculi excudi curavit, hoc titulo :u P. Vergilii Maronis C ex antiquiss. a Rufio Turcio Apro niano V. C. distinctus et emendatus, qui nunc Florentiae iubibliotheea Medire Laurentiana adservatur, hono publieolrpis descriptus Florent. r74i-i cura P. Franc. Fogginii. nCodex ipse exaratus est in tenuissima membrana, charactere eapitali minore, admixtis tamen nonnullis minusculis; intemstitiis verborum nonnullis, quamquam Fogginius suid . praef. p. xiv distinetis verbis et vulgari nostro charactere quadrato eum repraesentari curavit. Plures eorr tores expertus est;
vid. Foggin. praef. p. xiij. Est et hoc inter laudes codicis, quod integer est, nec nisi ab initio ad Eclogam sextam: Proetides implerunt, truncatus. Specimina scri Pthirae multi exhibuere; omnium accuratissime Fogginius in praef. p. xv; et ex eo ΡP. Benedicti ni T. III, tab. XXXV, II, IV; subscriptionis autem, quam statim memorabimus. Nic. Heinsius in praef. Vir et Iii Burm. p. XXXV l. dicis hujus vetustatem mirifice extulerunt laudibus et ornarunt viri docti. Ut breviter tota disputatione defungamur, omne de eo judicium, post literarume haracterem, ex ad Scripto Sub Bucolicorum finem correct ris nomine pendet. Est is Turcius Rusus Apronianus Asterius, qui anno Chrisii 404 Consulatum gessit, et e cujus recensione Sedulius mendatus Rhemis servatur. Vid. de hoc viro Noris.
Cenotaph. Pis. pag. 446, Tille mont mit. des Em . T. IV, cap. 18. Fontanini Hist. liri. Aquilei. Pag. 234 sqq. Belandus Fast. Cons. ad a. C. 494. Wilthem. App. ad Diptych. Leod. Nie.
Helias. ad h. l. et nuper iterum Ariolus ad Sedulium copiosa disputatione, pro lego in. e. V, p. 7t seqq. nam praefert ejusdem Asterii nomen suhscriptio antiquissimi codicis Sedulii. Diversus ab hoc Asterio fuit alius Flavius Astyrius, seu Astu rius, verius Asterius, qui a. C. 449 Consul fuit. quod docuere iidem viri docti: add. doctissimus Suxius in Onamastico P. 494. Subscriptio subjectum habet carmen, quo ille ludos a se editos memorat: quod iterum editum et illustratum vides in
455쪽
Burmanni Antho l. lat. Vol. I, pag. 3 i. Jam cum Aproniani
eorrectoris diversa a reliquR Scriptura marius sit, et codex, quem emendandum suscipiebat, jam antehac scriptus esse debuerit, ad saec. IV, et remotiores adeo saec. II annos aetatem
ejus reiecere Viri docti, Norisius l. l. et Bottarius praef. laud. p. iv. Quid tamen ii reponendum habeant, ipsi viderint, si quis
eum PP. Benedictinis, non facile nisi admodum recens scriptum librum emendatori traditum fuisse, contendat; quo ipso officitur hoc, ut non nisi circa finem saec. V exaratum eum eo-dieem credere fas sit. Qui di quod, nisi scripturae character intercederet, ex subscriptione illa ne hoc quidem tuto pronuntiare possis. Solent enim hae emendatorum subscriptiones in ipsis sequentium librariorum exemplaribus, quae istis emendatoribus multo recentiora sunt, repeti; quo ipso omnis earum fides et auctoritas infringitur. Exempla ejus rei, ne in his haereamus, Perat aliquis V. C. ex Uilthem. ad Diptych. Leod. App. p. 4, D, 1 1. Cf. Bottarius in praef. ad Fragm. Vatic. pag. xxj. Zacharias bibliotheca Pistoriens. p. 46. De his ipsis autem subscriptionis versibus eandem suspicionem jam Muratorius conCeperat ex eo, quod binis locis variae lectiones seu glossemata adjecta sunt; Nov. Thes. Inscrip. T. II, p. 662. Inter haec alia difficultas objicitur in hoc, quod manus illa Asterii, seu Turcii Rufii Aproniani, oppicta non est, nisi ad caleem Bucolicorum : quo satis Patere videtun, nec ulterius ejus operam processisse; alioqui gub finem Georgicorum et aeneidis non minus subscriptio illa apposita esse debuerat. Aut si totum opus e recensione Aproniana tamquam apographum descriptum esse dixeris, ab incuria librarii in reliquis oporis partibus subscriptionem omissam esse dicendum est. Ut hoc alterum mallem factum, moverat me Iulius Sabinus, qui ad reneidem passim Apronianam lectionem laudat. Et convenit una et altera harum lectionum cum emendatione in Mediceo codice priscae scripturae substituta, V. C. IF .
I, 636. Hoc sequutus, multis in locis ad Aneidem Apronianam lectionem ex Iulio Sabino excitavi. Enimvero in aliis si) locis Apronianam lectionem nullam vidi esse aliam, quam genuinam Iledicet codicis lectionem, quae adeo Aproniano tribui nullo modo potest, quum is tantum correxerit librum si modo correxit, non descripserit. Quid igitur Iulius Sabinus ita V. e. aen. II, si, ferit: 657, et ferre: Iis, 336; IV, 9, a7, 334,
456쪽
ludicio suo sequutus sit, tanto dissicilius est dicere, quum idem in nonnullis locis Apronianum mutasse dicat, vel sustulisse ea, quae in Mediceo codice relicta videas. Sic rin. II, 76 versu in ait ab Aproniano esse sublatum; is tamen Medi eo accessit a manu secunda si). Nisi itaque Iulius Sabicius admodum oscitanter hac in re versatuκ est, di Cendum est, eum aliud exemplar habuisse, quod Aproniani manu emendatum aut esset,
aut putaretur. Quid Z quod idem ille ad Bucolica passim non
modo lectiones, verum etiam etymologias et interpretationes Aproniani laudat, quas unde hauserit, noridum TEPeri, . c.
ad Ecl. III, I 8:Ι, 6. Primus, quem hunc librum posscdisse constat, fuit Rudolphus Pius, Cardinalis Carpensis, sub Paullo III, P. M., qui eum Achilli Statio evolvendum Permisisse videtur, cujus etiam disticha nonnulla fronti codicis pra fixa leguntur; mox idem Rudolphus eum bibliothecae Vaticanae legavit, ut ex Aldi orthographia latina docuere viri docti a); e qua furto, aut
alio casu surreptus, in Melliceani pervenit. Expressa jam dudum ex hoc codice erat editio Paulli Manutii 1583. Xuper ad eandem excusa fertur editio Ambrogiana. Heinsius diligenter eum Florentiae evolverat. Varietatem lectionis excerptam jam I 565 vulgaverat Brixiae Paullus Ga-hianus.
Alterum volumen Fogginius promiserat priori illi subjiciendum, in quo bis toriam codicis ulterius Persequuturus esset; in quo quae modo disputata sunt, accuratius forte et coispiosius tradita fuissent.
1ὶ Alia exempla vid. IV, 273, var. leet. et 298, 528. Una est lectio lib. iv, 663, mediam, quam tanquam Apronianam laudat, quae in Fog-giniano exemplari non tieeurrit. Item alia lib. XI, 696. 2 Ea ration haec exposuisso videmur, qua dubitationi PD. Benedicti nor. l. l. p. 5a n) occurratur; et si vulgo Achilles Statius inter posse
fores codicis refertur. Cetorum male haec narrata sunt, si Gallutium
audiamus in Storia dei Gnian Dueato di Toxeana su lyovemo de Mediei lib. I, cap. ia, et Ariolum prolegoni. Sedulii p. 78, s. I 7. Codex erat in ei mollis domus de Monte de quo dubitaro licet; a Rudolpho Car- Pensi ad eum geritem p rlatum putii esse probabiliu fit : Iulius ill ox ea gente ciriundus codieem dono dederat Cardinali innocentio des Monte, a quo I 568 muneris loco pervenit ad Cosmum
457쪽
V. Praeter Vaticanum codicem supra memoratum, quem Amn anum appellat, a Pierio excussi sunt:
dex oblongur, quo quidem nomine a sorma voluminis ducto, ab ipso Pierio designatur, minoribus literis exaratus et ipse admodum vetus, Pierio judice. Pomponii Lorti delicias eum olim fuisse, idem Pierius memorat ad AEn. V, 43; X,
386, 345; Georg. IV, 368, fitque mihi probabile, fuisse eundem, quem Episcopus Aleriensis in Ed. principe altera emendanda adhibuerat: de qua vid. in L Adservabatur ille in biblio- h a Vaticana, in qua tamen frustra eum quaerebat Bottarius Praef. ad fragm. Vatic. p. V. Mirum est de eo nil memorari a tris doctis, quoties de elaris Pomponii codicibus agunt, ut Persit, Pompeii Festi, ne Apost. Zeno quidem Diss. Vossisne P. 243. Sq. Levat tamen desiderium Pierii in eo adhibendo diligentia. dex Longobardicus Pierii, qu8m non piget molaisse, ut ille
de eo monet ad Bue olle. prine. A charactere nomen in Positum, qui tamen qualis sit, ex nomine vix definire ausit aliquis, cum in scripturae notione definienda valde fluctuarint superiorum
do MMiceus Pierii : ab eo, quem Fogginius expreSSit, et iique diversus, quod vel hinc colligas, quia in prima statim Ecloga n Pierio laudatur; Fogginianus vero ab initio mutilus st; etsi lectiones sunt quae cum illo conveniunt, inpr. AEn. XII, pubentes, quod Mediceus a Fogginio excusus in litura habet . Eum inter emendatos rasae, ad Bucol. pr. Pi rius te tatur. Num ille etiamnum in magno illo e d. Virgiliarior. numero, qui in Medicea servantur, lateat, non dixerim. Lecticinos variantes ex iisdem libris modo memoratis, quibus Pierius usus fuerat, ad editionem Juntinam, forte ab ipsius Pierii manu, notatas hahuit Heinsitas, memorante Bum. in praef. ad Virgil. : Pierius tamen, praeter istos, nonnullos alios marita versaverat. Ita Codicem Portium, Codicem ne lun
rem, ad .En. IV, 338 momorat, Delphium ad Tia. IX, 65l, Palatinum ad lib. X, 53. Etiam plures Vaticanos versavit manu rvid. eum ad T . VII, 4-; IX, Ioa.
Odirem veterem apud Ianum Parrhasium, et alium, in Vaticano bibliotheca, quem Frane. Petrarchin fuisse aiunt, teSi Umproducit Pierius ad Ge. III, 348. Hic quidem an in Vaticanis Diuii tred by o
458쪽
supra commemoratis lateat, definire non ausim; et an alter idem sit cum eo, qui a P. Burn anno sub Parrhasiano nomine excitatur, non minus difficile est pronuntiare. VI. Alius Virgilius cum Servii commentariis, membrana. ceus, in fronte figuris pictoris non ignobilis Simonis Senensis exornatus, notis et glossis a manu Petrarchae valde interpolatus, diversorum virorum doctorum penu habitus, in bibliothecam Papiensein, eaque i 499 direpta a Gallo ancis ad Ant. Augustinum, et ab hoc ad Fulvium Ursinum pervenerat, unde deinceps a Frid. Borronimo Purpurato in Bibliothecam Ambrosianam advectus fuit. Docet hoc P. Burn annus in praef. Vi gilii, et praeter Montiau conium Diar. Ital. pag. IO. Bibl. Mss. T. I, pag. SJo, advocat Tomasin. Petrarch. rediviv. cap. XV,
pag. 87 i . Apud hunc pag. 85 Virgilius Ant. Pirrhi, nobi Iis
Ticinensis, laudatur. VII. IIerc. Clofanus ad ovid. Met. VI, ii 7 loco a Burmanno in Praef. notato multa de vetustissimo memorat exemplari Ascanii Granchisi, civis Sulmonensis, quem Mureto miserat. Idem in bibliotheea Vaticana ueterem alium Longobardicum, qui an idem cum Pieriano libro sit, ex nominis ratione judicium ferre non licet, et alium antiquum vidisse se narrat. Eodem loco librum valde antiquum P. Galesii, alium satis veterem Ludov. Lantis, R. antiquissimum alium Fuluit Ursini
laudat. Fuit hie forte colotianus, de quo vide paullo post.
VIII. P. Bembi liber passim memoratur; nec tamen is unus 1 Ex Ambrosiana Codex virgilii in papyro Egyptia a scriptus, cum
Petrarchae anncitationibus, a. 3796 Parisios translatus, nullus alius esse Videtur, quam is, q-m memoravi. Est alius Virgilii codex, quem nobialitavit Petrarchae manus, Laurae mortem memorans: de quo vid. Gων.
man serit doni it est iei questiori . e erit. novi fur du papyrus d hypte,
mala sur Peau de velin, a me rei u I S. N. rempereur JAu riche en 18 ix nest a compagαε des commentatres de Servius, et enriclii de note1 manus erites
de la maidi de Petrarque. M. Valpy a eu tori iralleguer rexistenis dian semud manuserit de Viselle .enrichi de notes de la main de Petrarque; les expressiona trop coneis es do l. 1lerne tui out prohablement sest eorum et re celle taute. Vorea P. Vim. Mar
nis opera, curante M. I. Viara. Londina, i 819 et i 8ao, T. VII, p. 4564. t B.
459쪽
idemque. Molestiam facit res, ab iis, qui codices manibus verissarunt, tam parum diserte exposita. Omnibus diligenter ci cum spectis et consideratis, Virgilii codices tres diversos in ejus supellectili libraria fuisse invenio : unum, nunc in Vaticanaropositum, Aldo, Pierio, et Ursino haud visum, qui fragmenta complectitur, quae Bottarius in lucem edidit : de iis supra actum ; alterum, qui Lusus juveniles cum Bucolicis et Georgi eorum lib. I parte continebat: e quo Culicem correxit P. Dein-bus. Vid. praefat. nostram ad Culic.; tertium, quem Ursinns eum altero illo domi suae habebat, et quem, ut ille ad Ecl. VIII, 44 monet, ex Academia Pontani, grandioribus literis exaratum , habuisse Bembum dicunt. Ex dictis his aceu ratius constitui poterunt ea, quae in praefat. Anthol. Lat. T. I, p. I iij de Bombicodd. disputata fiunt. Praetor tres hos codd. fuere duo alii, alter Bucolica complexus, cum notis, qui Primum Bem. Iembi, deinde P. Bem bi Cardinalis, fuerat, alter libros aeneidos continens, itidem eum glossis, qui a Modesto Polentone, Sicconis L, ad D. Bem bum Card. pervenerat; quorum uterque ad Mur. Pignorium, et ex ejus testamento ad Dominicum Molinum, Senatorem Venetum , transierat. Vid. Τomasinum Biblioth. Pataυ. pag. 8S.
IX. codex Colotianus Fulvii Ursini, qui olim Angeli Cololii
uerat, quemque Ursinus bibliothecae Vaticanae intulit . ubi nunc num. Ib7o servatur. Vide de eo Ursin. ad Ecl. VII l, 44, et Bottarii praefat. ad Fragm. Vatic. P xj. Varietatem ex eo passim notavit Ursinus in Virgilio colliat. Script. Gm c. illustrato. Consentit in multis cum Mediceo, vide v. C. Ge. IlI, 235, 236. Pervetustum eum appellabat Ursinus; in fine tamen saec. XII, scriptum censet Bottarius. Habebat Ursinus praeterea duos libros emendatissimos, de
quibus ad Ecl. VIII, 44 memorat; scilicet Codicem literis Longobardicis exartitum, h. e. ut suspicor, literis minusculis passi in admixtis; talem enim scripturam illo tempore ita appellare solebant; tum Codicem vel ustissimum, qui fuerat Frunc.
X. Codeae Barthii. Πabuit vir doctissimus tres Virgilii rodi- Ps, inter quos unum vetustissimum, in cujus fine subscrip tum erat : Flauius Gennudius Feliae Torquatus V. C. Rc. Romia Us iligo b ,ooste
460쪽
n. N. Constantio P. F. C. P. P. Patrono Faciendum Curavit Propria Pecunia , quibus literis si glisque quamvis ignotis hoc
amen constare putabat, esse codicem venerandae antiquitatis.
Nisi voro alia opinionis suae firmamenta habuit, hoc quidem unicum fallax et inane videri potest, quoniam in codice admodum recenti antiquiorum librorum subscriptio repeti potuit, ut supra jam alio loco animadversum est. Emendationes ex hoc codice in Eclogam X proposuit Adversa r. XVIII, 16;XLI, 26. X l. Memoravimus adhuc codices 3Istos primum principes
tum quorum veteres critici mentionem Dei unt. Subjungemus nonnullos, ad quorum fidem auctores. editionum criticarum et classicarum recensionem fluam instituisse seruntur. Et primas
quidem editiones ex codicibus fluxisse uti certa xes est, ita dolendum est non aeque liquere, e quibus codd. illae ductae fuerint. Principem quidem Romanam, Post alios, nec tamen valde bono', codices comparatos, ex Pomponii Infortunati s h. e. Iulii Pomponii Laeti codice fuisse emendatam, tum a nobis monebitur, quum veterum editionum annales conficiemus; quo etiam ea differimus, quae de nonnullarum aliarum saec. XV editionum fontibus memoranda habemus. Praeclari suere codicos, ad quos Nausterius Od. Ald. teri . t Si mendavit. Nec minus praeclari Pieriant i5ar. Paullus Manutius Mediceum exinpressit, 1583, uti Palti inum Commelinus I 599. llecensionem D. Henri Bire erus ad M s. hiblioth. Argentinensis se instituisse in odit. Utinensi i 8 profitetur: parum taliaeti fructus inde ad Virgilium pervenit. Ex Ge. Fabricii castigatione et Theod. Pulmanni recensione, neutra tamen ad novos codd. facta, fluxerant fere exemplaria vulgata Dinnia, quae usque ad Nic. Heinsium manibus terebantur; Pulmanniana quidem lectio regnabat in Antwerpiensibus Elgevirianis, et ceteris BeIgicis. In his a Dan. mimio profectae edd. majorem adeo incuriam produnt. Bonum factumi successit Nic. Heinsius. Codires mirisiani.
disse et sere XXX eodices consuluisse narratur. Ex his a Buriuatino in praef. ad Virgilium sequentes commemorantur :Mediceus, et