장음표시 사용
91쪽
II 6. edit. Von l. i. 34. iii sui elis. quod hic dies jam inde a primi uio tis insa
Recte ia hitio solemitiis .i Dori antiquis si inarii suis ,r curis lat. ,ed pars tm rutia eius.
dem L. Meiacio per tria , aut qui ilior priora saecula tiaratam Christi celobi tir. oti suo ii eo ip o die , qui litidie dici or Epitillania , hoc e,t 3 I. meu ;s dativa. ii . is, Chroti mrati ostiatio a g aisoatur. Latini vero se .us P diatii uias Iol, isse. xν ,ol. iiiiiiicitos Xaialom Chri ii , et Epipliati iam . et illam nane . nti nunc sit . tiae 26. Deeumbris .celebrarutit. Κileti dari uni huc Luriatium , quod . vi 354. 5Hriptum sui e viri eruditi sonti uiat . ab hoe se,to itiit tuiti ducit VII. I uias.
xit . quam ipsos ex veteri traditione inulto ante xervaste affirmas. Ex quo patet,iti Eccle ii, Antiochetici PatriarchaP nnbjectis ante annum 3 p. viguisse eon idii, sem e si rati si Podem di P Epiphaniam . . t Nativitat ira. et circa hunc eum,
die' b. Deeenistris Maeninitatem Nativitatis fui, eseiabrata ab Conser Baroti iuru
92쪽
93쪽
lu) Martyrum sol militati A auiiquissimae in taete ia sunt , et lesia Apostolurum , uti pati tu anio diximus , eel Phrata soni potissimum , quod ipsi pro Christo utorii in oppoliis sent igna iii Ma Pirris annua solemnitas memoratur in eius acii η , qui E ilia iii si in is qui husdam eoniecturis repi Diuii Bas-D gius sed quae vora hahonine ab Us eps Dod vello, Ruinartio . Bailleio iFlenrro , Til lo non tio. Patilia 1 o i istia iiiiin . v dui, uti e li. saeculo inrufur i mn passus est Pol rearpus , et eius quoque memoria sestave ei let intur , utio tondit Si irrno usi in opi, tota apud Eusebium Mat. orcles. lib. 4. cv. 14. Pag. 38. edit. cit. Memorai etiam ha 4 Martyrum solemni intes 1 ui ulli alitia. coron. cap. 3. Pag. sua.. s. Cypriantis DP. 32 pag. l88. , ε P. 39. . . 223. . qui si eri suo mari dat . ut diligi titer noti tur fies i Rito Mar- iure, ex hac vita migraui sibiques xIgnsseetur , ut , inquii . tele Ur tigr
tom. 2. contal. col. 140s . . nique hae sorte ea de ea a dictae suui legendae , quod publieo in Ecclesia legerentur.
si a Clitus martyribus. sprius autem eontessoribus , omni hys scilicet quἱ vitae sanetitate enituerani nee tamen mart3ritim pertuleiant , publicuiati Ecelesia cultus tributiis sual et atque hape eansa rsi I propter qualm iii manon Missae soli martri sta , non item consessorps nomin nior , quoa obser
94쪽
ae Eceles. O3ιerv. cv. 48. Iacobus t .aderet, ius edito ab se libro demonstrare conatus est, SS. Consessorum , ac mulierum cultum a prima usqtar ne lato perpetuum in Ecclesia catholica suis vi I quidem non inscior . ab ip, is Teclesiae primordiis Privatum cultum suisso trihutnm SS. Patriarchis , Pr photis , Cousesqoribus , Virginibus . ac Viduis , eum Catholica Ecclesia id som- per certum habuerit, non solum martyres . sed etiam ceteros , quorum in signis suit in Deum pietas , aeternam gloriam eon equi , rn qu liam colendos . et invocandos esse ; atque haec Patrum omnium sententia seni per fuit. Sed publicus, de quo hic tantum loquimur , cultus serias tributus est Consessoribus et et hic Porro iv. saeculo non videtur nutiquior. Nam hae ae-iato floruerunt II iis rion . Antonius, duo Macarii . Paphia utius . ceteri consessores, quorum SM,OMienus Histor. Eceles. lib. 3. cap. 14. pag. 102. odit. ValeMi Taurin. est. a Pulast stina celebratam suisso solemnitatem tradit. Hieronymus quoque in s it. II rionis caP. 30. OPP. tom. 2. Par num. 30. l. 31. edit. Vallarsii Veron. n 734. narrat Hilarionein iv. saeculo cele-hrasse di m anniversarium mortis S. Antonii. Primus ut videtur , in oeci dente ex consessoribus publicum cultum obtinere ea epit S. Martinus Turonensis , qui obiit an . 402., ntque hunc tultum probavit Concilium Turonense II. ean. l. tom. s. Contal. Labba i eol. 533. . ot Matisconense I. ean. s. col. 660. , eique S. Benedictus in Monte Casitio moliauerium aedificavit. Conseqnenti aetate . valde actus , propagatusque est cultus Cousus sorum; ac merito Synodus Atrobat ensis cap. 11. tom. 11. Concia. col. 1179. damnavit haeretieos aientes , solis Apostolis et martyribus venerationem abrieles in osse impondendam. Consule Carditialem Bonam rem liturgie. lib. . ev. 35. S. 2., missus Salam in not. num. 5. to n. 1. Prag. 304. 3ον. edit. Taurin. 1747. . Mahiliniiiiiiii Prauat. in sacc. Iesu dict. num. 93. et. 97. Pax. XLVI. . et XLI X. odit. Venet. . Cardinatum Thomasium Prao- fat. ad Cod. sacram. Ecc&ν. Roman. ntim. 5. . et ipsius Thomasii vindicias Panormi oditas an .. 1723. . Praesertim cuP. 4. Pug. 52., es FCvq. , Cardinalem BAlarminum ira Missu lib. 6. cap. R. tertio objecto γρ. rom. 3. pag. 429. odit. Vonet. 172 ., Ioannem Filc cum do Sanctorum fostis diebus . LudovicumjΛntori. Muraturi uin δε Sanctoriam Martyrum.
natalibus , utrumque apud Fleuryum dire lina Aopuli Dei itissert. 25. et 26. tom. 3. ρυ. 89. ct 90. euit. Venet. 1782.
I. VII. Festi dies vel mobiles , vel immobiles sunt. Mobiles dicuntur, qui non eodem die quovis anno celebrantur ; immobiles, qui certis semper diebus haerent; atque hi sunt Natalis
Domini, Circumcisio, Epiphania, dies sesti B. Mariae Virginis,
et Apostolorum. Dierum sestorum mobilium celeberrimus est Paschalis, a quo omnes reliqui mobiles pendent. Pascha antece
dit jejunium quadragesimale, ad quod praeparantur animi tri
bus hebdomadis , quae proxime anteVertunt ; et quarum Prima ιν tuagesima , altera Aea Ggesima , postrema quinquagesima
est i . Pascha sequitur Ascensio Domini post dies quadraginta, post quinquaginta Pentecostes. Reliqui dies Dominici usque ad Adventum, et ab Epiphania usque ad Septuagesimam numeris distinguntur. Ergo infigendo Paschate praecipuus labor.
95쪽
tia Plo 4 cilim . ae pr--rti in Monaetii A e: rnitiua ah tm ni sunmtimgWalinam praeparabant et e t vero Graeci liriti ahst in D liam itioli abanta die qui Dominicam Sexagesimae aequo hiar: post Domini eam vero quin inagesimae non solum carni blas . sed ne in te quidem , γt ovis ves-huntur. Itaque a Graecis hebdomada Quadi age ima o dieitue , hoe est earnis Priolum a qua de re videndi MeurAiti A in gloss. r. DPrba απυκρεω, o . lom. 4. PNς. 3144. s q. edit. Morentitio 1 41. sit Νη ieeens
rhesatir. Eccles. eod. -rb. et quo vocabulo non raro ut ritur medines aetatis
S. VIII. Magnae olim de Paschatis celebrandi tempora sue
runt controversiae. Asiani antiquam traditionem a Ioanne Apostolo pio sectam sese observare contendebant, ipsaque luna
XIV. , quo die jussi erant Hebraci agnum immolare, horum
in ore Pascha celebrabant. Contra Romani Pontifices secundum Apostolorum traditionem hanc solemnitatem disserebant ad diem dominicum, qui post aequinoctium vernum ipsam lunam XIV. proxime sequitur. Romam ea de rs venit Poly carpus a Sinurnensium Episcopus , ut cum Aniceto Ponti si eo consilia conserret; sed re insccta discessit, integro rem auente vinculo pacis, et communionis, atque Asianae Ecclesiae in sua sentenatia perseverarunt si). Diu res eo statu mansit; anus interim plura habita fiant concilia, quibus probata est sententia eorum , qui die domini eo poSt lunam decimam quartam celeis
lirandum Pascha existimabant ca).
S. IX. Sed Victore Pontilice recruduit controversia , cum Poluc artes Ephesinus Episcopus post habitam Asianorum Epis
coporum Synodum magna cum Pertinacia defendit. non diem Dominicum, at ipsam lunam decima in quartam esse oporterἀ
96쪽
nune lolerandam Putavit Summus Pontifex , ideoque omnus, quia ea die figerent paschalem solemnitatem , a communiones abscindera minatus est sa). Durior, et asperior haec agendi ratio visa est quibusdam Episcopis, et Irena aus Gallicanae Ecclesiae caput, licet in eadem esset cum Victore sontentia , tamen eum modeste hortatus est, ut mitiora sequerentur eousilia , nequa expellerut ab Ecelesiae Catholicae communione inςignes Ecclesias , quod sibi in antiqua traditione haerendum putabant 3). Sed victor majorum ab se adhibendam credidit seu uritatem , propterea quod Blassus Romanae Ecclesiae Presbyter in hac Paschatis celebrita in schisma suum constituerat quod diutius tolerari' non Paerat ). Denique Nicaeno Concilio pro b tum, coufirmatumque est quod a Romanis Pontificibus decretum fuerat Atque ni qni Pontificiae, si Nicaenas sententiae de celebrando pascitate pervicacius obsister auat ausi , haeretici, et schismatici habiti sunt, et Quartadeat inani , Proto paschiti, TessareScaedecytitae, atque ab eorum
dueibus Audiani , et Sabbatia ui appellatL, in quo etiam civiles eges anim duerterunt 5,
Ru inius Histor. accies. lib. I. cv, 24. μαε. 211. 23 EuΑebius ibid. ρag. 212. , quom in locum vitaeudus Valesius in uolti sui ostendit, Victorem graves qui deiu in Asiarios Episcopus edidisse minas ,
Dd aoa revera numquom a lua communione seiunxisse.
s. X. Quamquam vero omues catholicae Ecclesiae do cele-hrando Paschate in dio Domi oleo consevi rent; non una tamen, eademque erat cunctarum sententia in hoc die constituendo, Clito enim mobile esset festum , non ita faciles erat decernere, quo die Dominico illud agere oporteret. Interdum essem Evenie . Dat, ut aliquae Ecclesiae una hebdomada , vel mense citius,
. quam reliquae , festum illud celebrarent; et Ambrosius quidem si) , pascha ter distinctis temporibus anno 387. celebra vim narrat, ab aliis sei licet XII. Kal. Apriles, ab alii, XIV. Majas, ρb aliis VII. Kal. Majas. Idem accidit anno 57 ., Duilired by Corale
97쪽
quoniam Ecclesiae , quae in Gallia erant, Xll. Kal. Apriles, quae in Italia , Kal. Majas , quae iii Egypto, VI l. Kal. Majas Pascha celebrarunt a ). Similiter Leo M. tradit an . 455. Oeto dierum intervallum inter Romanorum , et Alexandrinorum Pascha intercessisse 3).
s. XI. Tanti hujus discriminis ratio, quoae non omnes uno, et eodem cyclo uterentur. Priscos christianos Hierosolymitanos adhibuisse constat cyclum judaicum annorum 84, quo Iudaei aliquanto aute ad constituendam anniversariam paschati sui celebritatem usi fuerant. Cyclum hunc per ducentos sero annos Christiani adhibuerunt, quamquam pascha suum dis Dominico, non quartadecima luna cum Hebraeis observarent i . Post judaicum Matum prorsus ab Hadriano sublatum , Christiani alio, cγclos adhibere caeperunt , cum novissent ju- laici errores , qui interdum pascha aequinoctio verno praeponebat , ita ut illud aliquando bis in uno anno fieret. Hippolitus 1 ortuenis in Arabia Episcopus circa annum uao. Dclum
composuit an uorum sexdecim ; alium annorum Ocho non Inulto
post dedit Dionysius Alexandrinus Episcopus ; alium an. 27 . undevionti annorum Anatoliuq similiter Alexandrinus et . Sed cum res nondum esset satis comperta . et explorata , Sγ nodus Nicaena , quae die tantum Dominico Pascha celebrandum deincreverat, Omnem hanc curam Alexandrinis Episcopis commisit, ut ip,i reliquos Episcopos quoquo anno certiores sacerent de die Dominico , quo Pascha celebrare oporteret d).
l) Aliud sane visum e t Iosepho Scaligero de emendat. temp. lib. 2. , sed eum egregie resutant Guillelmus Breverrgius in .can. 7. Ostol. . et IacOlms Usserius Prolegoni. au Ignatium cap s. . uterque apud Coielerium P P. -υ stol. eom. 1. Piag. 464., et eoi 2. yag. 2 8. edit. Amst Iod. 3724. Vide etiam I)etavium des doctrin. te . lι b. 2. Cay. 5 . s qq. lom. l. PIS. 06. seq. edit. Veronae 17 34. , ubi de liis cyelis copiose disseritur. 2ὶ Omnia narrat Eusebius maior. eccles. tib. 6. ωρ. 22., et li. 7.cv. 20. et 32. Pag. 2i8. 301. et 320. 3ὶ S. Leo M. ep. 121. col. 1228. et v. 127. col. 1248.
S. XII. Verum Nicaenum hoc decretum, vel non ubique Dissiligod by Corale
98쪽
observatum , vel progressu temporis antiquatum est. Nam
Cyrillus Alexandrinus si de gravi queritur confusione, quae
de tempore celebrandi Paschatis ubique dominabatur , cum Romanorum, et Alexandrinorum rationes una quandoque hebdomada . vel mense inter se discreparent. Romana enim Ecclesia adhuc vetusto cyclo judaico annorum 84. , non autem novo Alexandrino Miuorum i s. utebatur. Denique rem perfecit Dionysius Exiguus an. 5a S. , qui in Romanam Ecclesiam Iaduxit canonem Alexandrinum , atque ita omnes inter Romanos , et Alexandrinos ea de re controversiae sublatas sunt. Sed adhuc magna erat confusio ob discrimen, quod est inter a unum astronomicum, et civilem , quo utimur, nequo recte noviluuia constabant a ideo Gregorius XIII. P. sastos emendandos curavit, et nunc post Gregorianam emendationem ex fastis perpetuis, et Kalendariis , quae singulis annis evulgantur, facile deprahendimus ordinem anni tum civilis, tum
Cue illus Alexaudrinus v. yasehal. apud Buchmum doctrin. te se. Pax. 48 l. arqq. aedit. An ue . i634. 2ὶ Saeculo superiori huiusmodi argumetitum , quod pertinet ad Gre goriatii Kalendarii Eme adatiociem , atque ad tempas celebrandi Paschatia , Ι te pertractavit Iacobus Betis ius Prateusis , qui anno 232. Florentias librum edidit, eui titulus e . Epitome operis paschalia Pr serens necessiis in tem eineuda di correctiouem Gregor. . deinde opportunam ejusdem Gre-m gori emendationem siue laudarii , et martyrologii variatiouo . atquctae exhibeas dis extatioue. 1 v. . et appendi a II. ad materiam de Cyeli Pasia. rhalis coastitatione. emeudaudam. . cujus operia deinde ipse Betraetius defensionem edidit.
S. XIII. Festi dies quidam universe toto orbe observantur,nti sunt dies domi uici, Pascha , Pentecostes , ceterae majores solemnitates; quidam Vero certarum regionum Proprii, et peculiares sunt. Ita unaquaeque sere Civitas suum habet patronum , cujus sestum diem agit eum venia Sedis Apostolicae 1 atque in Provinciis quibusdam certi sunt sesti dies antiquissima majorum traditione constituti. Sed et quidam sunt festi dies , in quibus ubique Christiani tum Missae sacrificio interesse , tum ab omnibus servilibus operibus sesa abstinere debent et quidam sunt minus solemnes, in quibus alicubi Christianis post auditam Misisam suis rebus vacare permittitur, ac pauperibus licet vietum sibi ex suis laboribus com-
99쪽
De eligendo sanctia patrono alicujus Civitatis, aut provinciae . Cuius ab universo populo sextus agatur dies , linima apud Lucium Ferioris B.5lλι. μ ν 5. I sici num. 4. decretu in sar. Cona rogationis Bituum , quod iussu Urbani VIII. editum est 23. Martii ati. 1630. Eius amem decreti summa est, ut ii tantum Pli ingantur I'Nrotri , qui Sanctorum albo adscripti sunt, non it om qui inutum bonti dicuntur et ui liace electio sat per secreta suffragia ab utriverso populo cum ripiscopi , et Cleri consetisu et ut hujus electionis causae sac. Rituum Conare gationi a Periantur , ali eaque noscantur , et 'Pprobentur.
S. XIV. Summus Pontifex , cujus potestas in totam sertur Ecclesiam, constituit sestos dies, qui ab omnibus de praecepto observandi sunt i). idemque diminuit nia merum minorum sestorum sci); quod superiori saeculo laetum est a Be nedicto XIV. , qui rogantibus Episcopis , et conquerentibus, quod propter sestorum multitudinem, vetitosque labores pauperibus eriperetur occasio sibi comparandi victum, et universa sere sesta minus religioso observarentur, diebus sestis minus solemnibus, integro praecepto audiendi missam , laho
randi facultatem attribuit 3). Quod iisdem iis causIs ab allis quoquo Summis Pontificibus simili rogatu Episcoporum plua
naula Urbanum VIII. Consi, uni rara 720. Italiam lom. 6. Par. - Pag. m. odit. Mainardi Romas, Spiscopus in sua dioecesi di s fritos prati, e Pere posse quidam negant; εω mibi a Syuodo Triduntino assa, 23. eu,ra Regular. haeo facultas Episcopri perspicue cuticadi videtur. Uina uua autem vi IL Iu laiid. Constitutiouo univorsa S. 3. mox v quidum Episcopos, ut se a novis festis praeeipiendis abstinoant, ua uimia forum copia mali alij quid pariat, non inmeta ipsis adimit hanc iacultatem. Consule non Zaletium v. ult. num. 17. de feriis , et Lucium Ferraria milioth. Morb. Festa isnori addit. num. 2. Sunt autem etiam a pe-ulapi hvs, eelerisque exem,
i Extant in ior spistolas se laetas Cardi uali. Bona a d iae ip ius literae , n mirum 2b8. et 259. datae ad Io. Bapti tam Thiorsium auctorem operis da ισrum festorum immintitione , atquo postrema ipsβ reprehendit Thiersium . qui putaverat. Episcopum posse in sua d Ioucasi inllure dier sestos in universa Evclesia reeeptos , atque id tantum a Summo Pontifica fieri possu animadvertit. laser ea de re peeuliaeem dissertationem editam a Benedicto XIV. . quae de-wr Pla est in opere . quod reser tuu tom. ejM MF., de Canon iratιons Sara morum lib. 4. Par. a. ev. 16. s3ὶ Λdeundus est Benedictus XIV. Gωι. non multi ejus Bullarii 'm. 2. Pag. 303. ed. Romae,
100쪽
I. Quo ordine plures propositae quae silouea n serniae altis II. Harum divisti . III. Cati,ae pcaeiudiciales. IV. Cavgae incidentes. v. Causae praeparatΩTiae.
VI. Iiseidentes qMeationes num proin Pria, ac peculiari sententia donianiendae rv II. Causa major aute minorem e noscenda. I. Exceptio spolii.
Lito contestata , et emisso calumniae iuramento, datisque , et finitis dilationibus reo concessis ad Parandas, pro Ponendasque exceptiones, fit progressus ad cursum judicii expediendum. Si reus lapsis dilationibus in ius non veniat , neque respondeat, ob ejus contumaciam actor mittitur in possessionem honorum rei; contra si se judici sistat, tum actoris probationes, tum rei exceptiones a iudice expendendae sunt. Sed quoniam antequam reus actoris petitioni respondeat, Aa ps ipse quaestionem aliquam Proponit vel per modum aci Ionis, vel per modum, quod frequentius est, exceptionis; hine evenit , ut saepe duae pluresve quaestiones ita eodem indicio definiendae iudici offerantur. Itaque hoc titnici videndum est,
quo ordine quaestiones hujusmodi noscendae, ac serenda sententia sit; ne ex praepostero rerum ordine perturbatio oriatur, et magna confusio. Huc nimirum spectat cognitionum, sali jndiciorum ordo i scilicet cum plures in eodem judicio, et inter easdem personas concurrunt quaestiones, videndum est quae antea, quae postea cognoscenda sit qua in re certaa observandaa sunt regulae, ut omnia suo loco, suoque ordina expediantur. Diuitiaco by Cooste