De capella regis utriusque Siciliæ et aliorum principum liber unus auctore Josepho Carafa c.r

111쪽

ibant pro eeelesiasticis neces Italibus ad summum Capellanum spectasse , ut in iis solum adirent Regem, quae siue illo ple

niui definiri non potui ent. Cum itaque negotia Omnia Ecclesiaruin , & Episcoporum ad ipsum deferrerentur, erat propte rea veluti Agens, & Mediator omnium Regni Praesiuium apud Principem; S hinc Ade lardus unum eumdemque existimavit Summum Capellanum sui temporis, & veterem Apocriliarium. Quamobrem Patres Concilii Carisiacensis , uti apud Flodoardum legitur lib. 3. Hist. cap. a . Hilduinum Archi capellanum interpellarunt, ut assentiretur electioni cujusdam Clerici in Episcopum Lingonensem , eamdemque curaret firmari Regis consensu. Et Ecclesia Senonensis suo viduata Pastore pariter ad Hilduinum confugit, ut electionis faciendae potestatem a Prin

cipe impetraret, & ut electioni jam factae accederet Regis fuse fragium. Cum Protarius Episcopus Tullensis eximi se cupereta quibusdam ministeriis exhibendis circa AEdes Regias, scriptit ad eumdem Hilduinum , ut vel illum ea cura absolveret, vel sineret Episcopatu abire. Agobardus Lugdunensis Episcopus, ejusdem Hilduini auctoritatem imploravit, ut rescinde retur a Principe Edictum quoddam latum in gratiam Judaeoruna. Denique cum Bonifacius Moguntinus vellet sibi Coepiscopum , & successorem Lullum designari, scripsit Fulrado Abbati, & Archica pellano Pipini , ut ejus opera, & consen se id assequeretur. Quin &a Romanis Pontificibus quandoque

Archi capellanus constitutus est eorum apud Principem Apocri sarius. Nam ex quadam epistola Caroli Calvi ad Nicolaum Papam, quam resert Thomassivus de Benes. p. I. lib. 2. cap. II O. colligitur, Angit ramnum uno eodemque tempore fuisse & Caroli Magni Archica pellanum , & Amerisiarium Sedis Apostolicae in Galliis, uti etiam Drogonem Metensem sub Ludovico Pio. Ob haec praestantissima Archicapellani munia , Aiglibertus dictus est Magiser , ct princeps P soporum totius Regni:& Hilduino scribebat Eecletia Senonentis: Vere san Ono fameris negotiis a Deo praelator cui eidem Lupus Ferrariensis ep.

I Io. dedit hos titulos: Nobilitatis, dignitatis , ct moderam tionis apice conspicuo Hilduino Ecclesiastiorum Magipro. Et invita S. An scharii Drogo Metensis, qui sub Ludovico Pio hos

112쪽

hoe gessit officium, dicitursumnae, sannae te ignitatis A chleapellanus . Imo tanta fuit Archicapellani dignitas, ut ipsum quandoque Episcopi consulerent de negotiis ecclesiasticis, quae minime ad Principem spectarent. Ita in actis Episto porum Cenomanensium prolatis a Mabillonio, Merolus Episcopus legitur interpellasse Angit ramum Metensem Antistitem, RArchica pellanum, an valide ordinatus esset Episcopus. Nil proinde mirum, si inter Episcopos in Synodis, primum Occuparet locum Archicapellanus. Ita Hildeboldus Coloniensis Archiepiseopus ,& Archicapellanus subscripsit primus Moguntino Concilio sub Carolo Magno, etsi praesens adesset Ricol-phus Moguntinae Sed is Antistes. Hallierius tamen lib. q. de Eccles Hier. denegat Archicapellano primum in Synodis locum , quem illi concessum satentur Petratius , Sirmondus, Mabillonius, Balugius. Et licet subscripserit primus omnium Moguntino Concilio Hildeboldus, non quod Archi ea pellanus esset, sed quod antiquior esset Episcopus, vel Delegatus Ap stolicae Sedis, uti censet Hallierius: attamen in testamento Caroli Magni apud Egin hardum, idem Hildeboldus primus subscribit ante Ricolphum Moguntinum , & Leidradum Lugdunensem Archiepiseopos . Ebroinus Pictaviensis Pontifex praesuit Concilio Uernensi anno 8 uti colligitur ex hujus Synodi praefatione , nonnisi quia Arelitea pellanus erat Caroli Calvi. Grimoldus quoque Abbas S. Galli preteponitur Salom ni , & Theodorico Episcopis in Actis de indulgentia Ludovici Regis Germaniae, quod esset Regis Summus Capellanus, uti observat Balugius . In Concilio Ticinensi sub Ludovico ΙΙ. a te alios Episcopos nominatur Ioseph Archica pellanus. In Synodo Ingelestiet mensi anno 8 o. sub Lothario ad restituendum Ebbonem Sedi Remensi, primus omnium subscripsit Drogo Metensis; qui etiam primum obtinuit locum in Synodo apud Teodonis-villam anno 8 3, non quod e Regia esset stirpe, siquidem Hincmaro teste ep. 6. Episcopi Galliae numquam id juris Drogoni permisere , sed quod Ludovici Pii esset Summus Capellanus. Huic igitur tamquam vices Principis in Concilio agenti concedebatur primus dignitatis locus. Non tamen illius ossicium ad sola ecclesiastica negotia nomine Principis tractan-

113쪽

da porrigebatur; cum & huius muneris fuerit praeesse Clericis Palatinis, & res sacras in Aula administrare. Adelardus enim in citato libello inter illius munia recenset, quod ptae esset Clero Palatino, quod Aulicorum spiritualem curam ge

reret, quod eos a pravis operibus, vel erroribus reVOcaret,

adilictos bono animo esse juberet, & supellectili divino ministerio necessariae consuleret. Ea propter Hilduinus dicebatur Antistes sacri Palatii ab Agobardo Lugdunensi in quadam epi stola ad ipsium data; & Drogo Metensis appellatur Archipala tinus Praei ut in apologetico Ebbonis; & Hildeboldus nuncu patur Archiepiscopus sacri Palatii in praefatione Concilii Mo-guntini; denique Angit ramus dimis est ab Alcvino Poemate

I 6 . Pontificalis apex, Pastor , Patriarcha, Sacerdos . Ad ministrabantur ab Archicapellano Regibus Sacramenta: siquidem Carolum Magnum morti proximum ab Hildebaldo accepisse Eucharistiam, scribit Theganus in libro de gestis Domini

Ludovici: Dominum Imperatorem ate pii febris pos balneum, cumque per singulos dies Iaboribus ingravesceret, nihil come

dens , neque bibens, ni simodicum, atque ad recreationem cor

poris , septimo die posi quam laborare coepit, jusit familiari

Ismum Ponti em suum Hildeboldum venire adse , ut Sacra menta Dominici Corporis ct Sanguinis tribueret, ct exitum suum confirmaret. Ludovicum etiam filium apud Drogonem Archicapellanum peccata sua confiteri solitum, testatur Almonius lib. I. cap. I9. Sed O aderat Drogo frater Domini impe ratoris , Metensi Episcopus, necnon sacri Palatii Archicape Ianus , per eum quotidie confessionis suae munus, seripeium que s ritus contribulati, eordis humiliati , guod Dear non despicit fierebat .... D tper manus ejus juxta more ' sycommunionem suam hi dari. Spectabat quoque ad Archicam pellanum benedictio Regiae mense. Nam Theodulphus Aurelianensis describens illius offetum, ait: Methenedicturus Re gii potumque, cibumque . Duplex proinde suit Archi peIlani ossicium , quorum unum spectabat ad ecclesiastica , & temporalia Regni negotia gerenda, alterum ad Sacra ministranda, Utrumque vero praestantissimum. Et hinc amplissimis viris iamuneris demandabatur, aut e Regia stirpe natis, uti fuere

114쪽

uti fuere Hildebaldus Coloniensis, Guntharius itidem Coloniensis , Angliramus Metensis; aut Abbatibus praeclarissimis, uti Fulradus, Angilbertus, Grimoaldus, quorum catalogum exhibet Cangius in Glossario. IV. Regibus tertiae stirpis nullos fuisse Archica pellanos, plurimi putarunt. At memoratur a Petratio lib. I. cap. S3. Balduinus, qui in quibusdam monumentis sub Roberto Rege, R Henrico I. dicitur sacri Palatii Apocriliarius, Cancellarius, R Archicapellanus Regis. Tum etiam in privilegio quodam , concesso anno IOSS. Abbatia: Sandionysianae ab Helinando Episcopo Laudunensi, regnante Henrico I. subscribit inter alios Alardus Cancellarius , & Archi capellanus. Deinde Arelli ea pellani dignitatem Abbatibus Monasterii S. Magiorii, quod Hugo Capetus extruxerat, concessam fuisse sub Philippo I. & Ludovico ejus allio censet Petratius. In quodam enim privilegio ei Ecclesiae a Ludovico Rege dato anno II 39. dicitur: LP quia Abbas S. Mogloria antiquitus Capellanus Regum consuutus es , ubi Capellanum Regum interpretatur eumdem ac Archi capes lanum; additque, eo officio Abbates illos lanctos usque ad Philippi III. R Philippi Pulchri aetatena. Idem Petratius cap. q7. & ψ8. pluribus probat, neque Abbati Monasterii S. Germani Parisiensis , neque Abbati Monasterii Sandionysiani, collatam a Regibus, uti nonnulli assirmarunt, Magni Capellani dignitatem . Sunt qui Episcopum Silvanectensem hoc munus aliquando gessisse existimant , quod in quadam Bonifacit VIII. Bulla a Tilletio relata, illi Antistiti commissa est eura inquirendi ,& vindicandi crimina Capellanorum Regis . At delegari potuit Silvanectensi Praesiuii ea potestas a Romano Pontifice , quin esset Regis Summus Capellanus. Certe in Aula Regum Francorum tertiae stirpis non ulla se

prodit, iti sub Regibus Carolovingiae stirpis , Magni Capellani eximia dignitas: & regnantibus Philippo III. Philippo Pulchro , & Philippo Longo, nonnisi duo erant in Aula,

R in magno honore Ecclesiastica officia, Consessarii nempe Regis, & Eleemosynarii. Ita ex . monumentis pluribus illorum Regum affirmat Tilletius. Consessarius Regis Eleemosy-

M a nario

115쪽

92nario praestabat dignitate & auctoritate; illique Romani pontifices Bonifacius VIII. Clemens U. Clemens UI. quorum Bul-Ias exhibet Tilletius, facultatem fecere absolvendi Regem a criminibus, & censuris reservatis , audiendi Consessiones Aulicorum omnium , atque relaxandi jejuniorum obligati nem . Praeterea, ut testis est Petratius lib. I. cap. 34. Beneficia omnia Regii juris, non antea a Rege conferebantur , quam Consessarius Regis sententiam dixi lset, sive de collatione , sive de permutatione , sive de resignatione ageretur: & hinc diplomata Regis ad hanc rem signabantur per Dominum Regem ad relationem Confessoris . Is etiam excipiebat sacramenta fidelitatis, quae in Gallia ex antiquissimo more a Practatis statim post ordinationem suam Regi exhibentur. Sed regnante Carolo VIII. Eleemosynarius dici coepit Magnus Eleemosynarius, atque tunc primum ducta sunt initia amplissimae illiu dignitatis, qua omnium primi donati fuere Ioannes de Rely Episcopus Andegavensis , & Gottos redus de Pompadour Episcopus Petragoricensis. Hi tamen dicti sunt Magni Eleemosynarii Regis: nam titulo Magni Eleemosynarii Franciae , primus omnium sub Francisco I. anno II 3. dictus est Cardinalis de Meudon , seu Antonius Sanguinus Archiepiscopus Tolosanus. Exinde Magnus Eleemosynarius praefuit Capellae Regis , Clericisque Palatinis , atque in Archicapellani locum successit. Nedum enim ei commissum est sacrum Aulae ministerium , verum etiam plurima Regni negotia . Primo namque Beneficia Omnia totius Regni, quae sunt juris patronatus Regii, ve I quorum collatio aliquo modo ad Regem spectaret, praevio Magni Eleemosynarii siuffragio conserebantur , uti refert Pei- Tatius lib. I. cap. 6 I. Sunt qui putant, olim Magnum Tecmosynarium nominasse ad Benescia Regii juris: verum pluribus ostendit Petratius, cap. 66. non nisi illum ad ossicia Capellae Regis facultatem habuisse designandi ministros. Nullae a Rege vel pauperibus, vel locis piis, vel Coenobiis conceduntur largitiones, eleemosynae, beneficia, nisi de Magni Eleemosynarii sententia, & auctoritate . Is etiam sacramenta fidelitatis , quae ab Episcopis, & Draelatis Regni persolvuntur Regi,

di quae a Capellaicis, Clericisque Palatinis damur , excipito

Cura

116쪽

Cum aliquis in amplissimam Equestrem Societatem Spiritus

Sancti est eooptandus, Magnus Eleemosynarius inquirit, ac discutit illius vitam, moresque,& Regem ejus rei conscium facit. In magnis selemnibus, vel in primo Regis ingressu in aliquam Civitatem subactam, solet Rex Christianissimus captivis nonnullis veniam facere , & hujus rei cura spectat ad Magnum Eleemosynarium . Is quoque imminet pluribus Collegiis Regni, praesertim Collegio Navarrae, cui olim praeerat

Consessarius Regis: itidem Collegio Bajocensi ex Edicto Caroli V. Regis ; & ad eorum regimen potest Ministros , legeseque eonstituere. Quin & NOsicomia, Orphanotrophia, &alia hujusmodi loca pia omnia Regni totius , jam diu, uti tradit Petratius cap. 7o. & 7 I. commissa sunt curae & auctoritati Magni Eleemosynari ii ita ut in ejus sit potestate ea omnia , visitare, reformare, corrigero, si quae reparanda sunt, imperare , rationes administrationis proventuum discutere , t

ges ad eorum regimen, & disciplinam ferre, & quicquid ad

ea spectat, ordinare, quemadmodum Franciscus I. anno I III. B Henricus II. anno II I. decreverunt. Neque haec illius

potestas complectitur ea dumtaxat Hospitalia, quae Reges, sed etiam quae privati homines eXcitarunt. Praesertim vero incumbit Magno Eleemosynario cura Hospitalis Parisiensis quindeviginti caecorum a S. Ludovico constructi; & ex Bulla Joannis XXIII. data an. IAI . S relata a Cliopino lib. a. Monast.

tit. s. praedictum Hospitale, illiusque Capellae, Capellam, Clericique exempti sunt ab Episcopi Parisiensis jurisdictione,& non nisi. Magno Eleemosynario subjecti, dummodo is in aliquo sacro ordine sit conili tutus , sin minus, iurisdictioni Primi Capellani Regis subjiciuntur. Praeterea testis est Pei-

ratius lib. I. cap. 58. a Francisco I. Rege Magnum Eleemosynarium constitutum esse supremum Moderatorem Academiae

Parisiensis , ita ut ad ejus munus spectaret Lectores delignare, qui docendis disciplinis operam navent: & hac auctoritate Cardinalis Perronius Magnus Eleemosynarius Franciae sub Henrico IV. addidit Sorbonico Gymnasio lectiones Theologiae Scholasticae, & Moralis. Ita vero hoc ipsum Magni Eleemosynarii ossicium describit Petrui Gallandus in vita Petri Castellani

117쪽

Iani Matisiconensis Episcopi & Magni Eleemosynarii: υ Is

honoris gradus omnium Ecclesiasticorum in Gauia Deile primceps ῆ quo qui donatus es, Regi somno excitato inter primos famiatorer adesse iuet, ct de eo cognoscere, quo in loco ,

tempore rem sacram peragi velit: Aulae totius unicus Episcopus es: quocumque in loco per totum Regnum Rex versetur , ab eo Sacramenta petere solet: Socello Regis ordinando, Cant

ribus ejusdem di Sacerdotibur omnibus Aulam sequentibuspr. es: dispensatio Regiae in pauperos beneficentia, ct pauperum

omnium curatio, ejus unius propria es: ad ejus etiam euram pertinet per universum Regnum iis omnibus pauperum ster rimnorum domiciliis, tum nochodochia, tum Xenodocιι

appellam , atque etiam iis , quc lepra infesis es, a Regibus attributa sunt, adminifratores idoneos praeficere, pracpo seros , o mutiloa Deo movere. Auc fletum ab aliis quam Regibus conita primum, in eumdem finem, O tesu donata sunt , ct praeter Conditorum In tutorum mentem, con traque quum ct bonum, quid in iis geratur , ejusdem est

omnem animadversionem ad se revocare , numerum se Visum saut aliorum miserorum explere ; ad referendas rationes omnes Procuratorum Adminis torum genus cogere λ corrupte si deliter, aut socorditer infuo munere versatos corr*rre saliorique in eorum loeam subrogare : omnia quoque Sacerdotia,

fuc Regiaepotestatis sunt , praeter Episcopatus, oe Abbatias δε- nare , ct conservare . Ad ejuι quoque incium pertinet primo quoque Regia ingressu in oppida maleficor carceribus inclusos,

Regia venia eis concessa laxare , ct liberoι impune remittere. Hunc Petrum Castellanum Thuanus in Historia dicit virum destrina dc probitate praeclariginti na, atque sub Francisco I. perfunctum munere Magni Eleemosynarii: alii tamen censent sub Henrico II. hoc inicium gessis. . Quod vero spinstat ad sacrum ministerium a MEno Eleemosynario in Aula praestandum, is in Liturgia Regem adspergit acqua benedicta, &Regi exhibet Evangeliorum librum, & osculum pacis, &hinc in Liturgia solemni sedet prope Regem , uti etiam in publicis supplicationibus proximus Regi incedit. In die Cinerum Regium Caput cinere adspergit ἱ & seria quinta Ma-Sn π

118쪽

gnae Hebdomadae indutus Pontificalibus ornamentis pauperes, quibus lavandi sunt pedes, a peccatis absolvit. Sacramenta Regi administrat, uti etiam sacris aquis abluit Regiam prolem . Benedicit Regias dapes, & absoluta mensa gratias agit. Cum a Rege aliquod jurandum est foedus, exhibet Regi Evangeliorum librum . Denique in Coronatione, Conjugio, &Funere Regum suas habet partes, uti compertum erit, cum de singulis hisce caeremoniis Palatinis agemus. Jam vero perspicuum exploratumque est, ossicium Magni Eleemosynarii solis sacris rebus in Aula ministrandis haud coerceri ; sed etiam ad plurima Regni negotia porrigi, eis non in eam potestatis munerisque amplitudinem, qua olim pollebat Archi- capellanus . Nihilo tamen minus Magni Eleemosynatii dignitas inter primas praecipuasque Regni dignitates habetur, ita ut a Dumontio in Caeremoniali Galliae dicatur Solstitium bonorum ; & a Thomassino aliisque reputatur Meium Coronae , quo nomine, & boΠOre gaudent paucissimae, eoque Omnium toto Regno amplissimae dignitates. Sane ad hunc honoris gradum non veniunt, nisi qui vel meritis longe clarissimi , vel generis nobilitate , vel Cardinalitia dignitate fulgent , uti videre est in catalogo Eleemosynariorum Franciae, quem exhibent Gangius in Glossario, Morerius in Dietionario, &Petratius in libro de oratorio Regis Galliae . Denique praetereundum non est, Reginas quoque Galliae suum habuisse Magnum Eleemosynarium . Reginas quidem primae & secundae stirpis suum habuisse Magnum Capellanum non constat, etsi compertum sit, eas proprium Clerum habuisse. Imo Adelardus de uno eodemque Archicapellano dicit, qui omnem Curum

Palisia sub cura ct dispositione sua regebat . Neque sub tertia Regum stirpe id moris obtinuit usque ad Carolum VIII. quo imperante legitur Nicolaus de Dicastillo Magnus Eleemosynarius Annae Reginae. Deinde apud Catharinam Mediceain Galliae Reginam hoc ossicio functus est Cardinalis Salviati Episcopus Claromontanus; & apud Mariam Mediceam Cardinalis Bongius Episcopus Biterrensis. Cum inter Angliae Regem , & Mariam Ludovici XIII. Regis Galliae sororer initum est conjugium , cautum suit, ut Reginae fas esset oratorium Diqitigod by Corale

119쪽

torium in Aula habere, ubi plures Clerici sacra sacerent, ei mque immineret Episcopus aliquis Catholicus, qui Reginae di

ceretur Magnus Eleemosynarius.

U. In Aula Hispana possent vetustissima indigitari exordia muneris Magni Capellani. Cum enim Concilium Lucen-

se , uti dictum fuit, subjecisset familiam Regiam Episcopo

Dumiensi, jam is egit in Aula Magnum Capellanum. Uerum nonnisi post annum Christi millesimum maxime conspicua fuithaee dignitas in Aula Regum Ilispaniae, cum nempe Alphonius VI. pietatis & religionis causa erga S. Iacobum Apostolum,

Hispaniae tutelarem, ut magno honore assiceret Archiepiscopum Compostellanum, in cujus Dioecesi quiescunt Beatissimi Apostoli Reliquiae, illum constituit perpetuo jure Magnum Regis Capellanum, & Legionensis Regni Cancellarium, d

to diplomate anno II o. & anno II I. quod asservatur in Archivo Compostellano . Hanc eumdem praerogativam illi confirmavit Ferdinandus II. qui se Uexilliserum inscribebat B. Jacobi Apostoli, editis ad eam rem privilegiis anno II 76.& ii 8. Tum eadem jura Antistiti Compol tellano collata probavit, ac rata habuit Innocentius III. in epistola quadam ad Petrum illius Ecclesiae Archiepiscopum, in qua ei confirmavit Regalem Capellaniam, ct Cancellariam, quam

bonae memoriae A sensus illu i mus AEgoaniae Rex Eccles messe concessit, discripti sui pagina roboravit. Quod sene

nec leve , nec obscurum est indicium, quanti jam tum temporis fieret dignitas Magni Capellani; utpote quia eo munere, Hispani Reges praeclarissimum Regni Archiepiscopum , religionis causa erga Beatum Apostolum, loco non vulgaris beneficii exornarunt. Imo cum Antistes ille duplici dignitate frueretur, Summi nempe Capellani, & Cancellarii Regni; hine eo nomine censet Turturetus, Archi capellano praestitisse. Atqui tamen Archicapellano conjuncta fuit utplurimum dignitas Magni Cancellarii, uti tradunt Cangius in Glossario, &Petratius, adductis exemplis Hilduini Archiepiseopi sacri Palatii, & Notarii Summi sub Lothario; Balduini Henrici I. Franciae Regis Cancellarii, & Archi capellani; Eginhardi Archicapellani, & Notarii Imperatoris Caroli, & aliorum. Quamvis

120쪽

vis enJm Ade ardus innuere videat Hr , utrumque munus distinetium fuisse, his verbis: Arehieapellanosisabatur Summus Comeellarius , pui a secretis olim appellabatur ; attamen haec ipsa verba hunc sensum referre pollunt , nempe sociam conjun ctamque suisse dignitatem Summi Cancellarii cum dignitateArchicapellant. Illud certum est, sepissime Archicapellanos hoc ossicio functos esse , ut innumera veterum Imperatorum diplomata evineunt. Sed ad Aulam Hispanam redeundum nobis est. Cum Archiepiscopus Compostellanus residentiae legibus adstringeretur, alium sibi Reges consueverunt in Aula adsciscere, qui vicario veluti nomine , hoc munus administraret. Et leges

Hispanae, quas Alphonsus IX. colligi edique jussit, hujus muneris excellentiam disertissime testantur. Dicitur enim lib. 3.tit. a. pan 9. et Capellan Moor det Rei ha da fer de los mashonrados i me,res Perudos de se tierra. Voluere igitur non quoslibet Antistites, sed insigniores totius Regni ad hunc honoris gradum evehendos esse . Ibidem primus dignitatis locus in Aula conceditur Summo Capellano, secundus Cancellario.

Chaneeler es et ferundo oficiat de cis det Rei de aquellos querienen oficio de preMad. Ca bio assi como ei Capellan entre 4 Dios Θ et Rei ensebo de se anima. Otro sis es et Chancelerentre es, e sis sines, quanto en las emas temporales . Qua de re

jam diu quotquot apud Hispanos Reges hoc officio funisti sunt ad nostra usque tempora amplissimi suere viri, & genere, &doctrina, & dignitate, ut plurimum Episcopi, & sepe etiam

Patriarchar, nec raro Cardinales, ut patet ex illorum catalogo, quem exhibet Turturetus. Inter eos eminent, regnante

Philippo II. Ioannes Martinus Siliceus Episcopus Carthaginiensis, deinde Toletanus, & Cardinalis; &doctissimus ille Garsias Loalsa, & ipse Τolet anus Antistes , a quo Coneilia Hispaniae commentariis illustrata suere. Imperante Philippo IV. Didacus Gusnanius Patriarcha Indorum , Archiepiscopus Hispalensis, & Cardinalis ; Alphonsus Peresius, itidem Indiarum Patriarcha , eo munere functi sunt ; quibus successere alii genere, dignitate, & virtute aeque praeclarissimi. Quod vero spectat officium Magni Capellani Regis Hispaniae, is juri se dictionem omnem Episcopalem exercet in Aula , ubicumque