Specimen onomatologi graeci [microform]

71쪽

conveniunt, liorum oehlerianum adcurate a pictore delineatum esse dicitur. Deiiiiiii in inscriptione . 2SS2 4 ex eiusdem Cyrilli apographo repraesentata rur8us habetur κωταρχος νυν μεγαλων θεων Ace βιρ- .

Iam dubitari non potest, quin laudabili ratione Boeckhius etiam in titulo n. 2880. Cyrilli auctoritatem secutus sit et vere dictus esse credi debeat homo ille honoratus κω Tasgri si V κ. υτ αρχος, quem Cum Cabirorum cultu coniunctum fuisse ex tertia inscriptione apparet. Sed quae it nominis significatio, ne Boeckhius quidem ita videtur explicuisse, ut nullus dubitationi locus relictus sit. Ipsa viri praestantissimi verba haec sunt

P. . li . . , Conticia priore istiu vocis parte contineri radicem verbiis obri U.M et ouτιλος eamque idem crefui SNE Iuod Octooς, it quasi reo Grν ς deorum ille suerit χ99Tcci χλὶς quemadmodum Minos ιος-ε ώλου α ιστί, ψ In hac interpretatione ut ipse antea acquievi, ita alios acquievis, e arbitror ceri non novi eiu sententiae quemquam exstitisse adversarium. Nunc ut aliter statuam IIesychii se it glossa, in quam aliud quaerens sorte fortuna incidi. Apud eum haec leguntur: κοίλης' ειλεν Ναί, ει - θυν, ὁ κα iceiρων foνεα o δε or ς. Quibuscum conseras κοι cer ' ensercu et Oto λλὶς ' εο ευς Sophocl. fr. o G. Dindors. εουλος ἱερευς et κοι υσα TO' τιε-

Bene actum quod in iitulo tertio plenius dignitas

γοης, γόητος de illa autem contractione Ioniam propria vocalium mih in vide ergkium Anacr. p. 93 sqq., et de duplici forma κωτ&ogos et . 99τα Pgri I. C. G. Attium in Gramin linguae Gr. qua novi estamenti geriptores usi sunt . -5. Kόης s. . Otri quis sit proprie obeckius exposuit Aglaopham. p. 290. Sed praeter hos vulgares precatores, quorum maxima in omnibus sacris turba erat, adsuisse etiam deorum supplices

ctio υν Io νε Oi δε κόν ς, si modo haec de Cabiris Samothraciis valent. Nomen ipsum sine dubio Graecum, καθ&ιπήν significans, qui noxios igne lustrat Hesychius Κεice a γάρ uar - κειωσασθαι acti oασθαι - χεο dii καθαρός. Plutarch. Quaest Graec. III. 379. . VIII. τίς ance Σόλοις υπεκκαυστρια τὴν τῆς 'Acti νῆς

Ad Plui. q. r. Com. L elm stadii I 95, p. 4 - . Lobeckii vero cautionem, quae inest in verbis si modo haec de Cabiris Samothraciis alent, iam egregie illi tituli

comprobant. Eiusdem radicis, cuius κόν ς, est θυοσκόος et θυοσκε 0, V. eschyl. Agamemn. 86. cum Blomsield. glossar. IIesych. . . cum notis interpretum Apollonius lex Hom. male interpretatus est ὁ διὰ των θυs άτων θυι ια&άτων oων ὁ ἐστι συνιεὶς a s ελλοντα, Iliad.

72쪽

προν crii apud Aegyptios Sacerdos Summus appellatiir, v. mit Ieter. Id de uische christ. I 2IS. Stephalii litan nari vol. I. p. LXXVII Londin. q. l. Sunt aliae praeterea digniti lata. lias tantum ex titulis cognovimus. Hoc loco Schilleri poetae minor- tilia doctrinae suppetia serre in animo mihi est Graece illum non admodum doctum fuisse, attamen optime quae silli ingenii Graecorum virtutes, quae artium littera-rtimque Graeciae summa, perspectum habuisse, Iuculenter multa eius carmina docent. In levioribus interdum erra- it, Ille . . quae Iacobus hi liae, itonibus Epicis p. IF Sdocte disputavit. Eodem modo quod in Vadimonio Dio-Nrgiuino rannum plus semel regem appellavit, non secit ex historiae fide nec Boetiiger puto auctore, quem in Graeci saepius a poeta adhibitum esse scimus cs Brienwectis ε et, . Schili. u. Goeth III. 135. 25J. 26S). Regem enim a quoquam dictum esse DionJsium aut e nomine illii in ipsi in se nuncupavisse, adhuc erat incognitum, ea certe aetate qua Schillerus poema suum composuit. Iodie vero ab Atheniensibus tali honore tyrannuum assectum fuisse ver est simile. Nimirum in inscriptione AthenisTPPE Ila II. O. b. II. L. p. 9 . . ex probabili BOecIlii restitutione legitur παινέσαι sia Λιονυσιον των - : ικεῖ. ire βασιλέα και OP Ulai του Λιονν-

annosa suit reae Siciliae dictus, quod mihi novum. IIiero quidem Gelonis frater non ausu e8 se regem Srracusarum dicere v. n. IG). II γεφεόν J scribi nolim . Sed Gelon regis noni in ornatus est teste Diodoro Siculo X. 26. τοσουτον ἐπεu To m τυχεὶ τιφυριας ως - ραννος ιυστε ιι α φωνῆ πάντας ποκαλεῖν ευεργέτνὶν καὶ σωτῆοα καὶ βασιλία, V. esseling. v. IV. 50 L. Din dors. Regio titulo Gelonem fuisse conspicuum ostendunt et Syracusanorum num in arulae . CXLIV et Dissert VII de Usu et Praestant. Num p. 5 T.

V. L p. 250. a b. Atque ita iam in ipsum vatem convenit, quod olim asstatu prophetico incitatus cecinit ad Amicos Κ5nnte die eschichte avon chweigeri, ausendSiein Wiirde reden Zeugen, Die man au dem Schossder rite grabi. Ceterum X amicis, qui in Vadimonio praedicantur, unum non nomina it chillerus Damonem dicunt scriptores veteres, unus Uginus Selinuntium. Alterius nomen in carmine est Moerus ex IIygino petitum, v. Balladen und Itomangen de Deutschen Dichter urger, Stoliber uti dichiller Erla uter voti dictimidi p. 225 sqq. Complures male Pythiam appellaverunt quum deberent Phintiam. A quo nomine ductum ιντι αδης potest egendum videri P. Demosth. adv. acritum

q. 62. Inscriptio Boeotica, quam Boechtilus v. I. p. 46.

n. 569. c. edidit, adeo est et detruncata a dextra parte et corrupta, ut certo restitui in integrum nequeat agrorum tamen in ea divisionem et fines continer patet, qualis argumenti aliquot habemus titulos . n. 534. p. 708. a. n. IIII. n. 840. n. 2905 inscript ap. Mago ch. in abiit Heracl. p. 45 sqq. Ego quum unum certe alterumve locum rectius quam priores intelligere mihi videar, coniecturas meas, licet arum ad summam tituli redintegrandam faciant, proferre non dubito.

73쪽

Ad haec Setineide T. III. p. 369. Pletho: περὶ λὶν ξεὶαν Actsurra. s ἐστι συι 'Oλι του τε ν νισου rei προ βα- τί οὐ ποτα/ιου του απο εβαδείας ii οντος. Nunc igitur ovium fluvium se rivum in illa inscriptione significari quivim concedet. Curgus autem uvii qui antiquitus fuerit ex eius quae nunc est Boeotiae condicione ac statu accurate definire, id vero videtur dissicilius esse,

praesertim quum in dies a peregrinatoribus magis edocea mur, tenuem esse et incertam multis partibus quam habemus hodiernae Graeciae cum vetere collatae cognitiο-nem geographicam. Qua de causa Salis habeo verba scriptorum attulisse recentiorum qui Probasiae mentionem secerunt.

q. 3. Ex iis . ueller, cuius delineationem adhibe allium Cephisi et Asopi libro qui est de Orcliomeno

adiunctam, in Erschi et ruberi Encyclop. V. Boeotia v. XI. 253 ita disseruit: Der ephissos Immi ausser meh-reren phoLischen Flusschen an de Grenete Boeotiens Onder inhen Seite en Assos, on de recliten eitertiindendIaemon, Molos uni die robatia aus Orchom 41.

74쪽

aus metirern Routen, on Libadei nacti Haliartos, ou Caprena nacti Libad ei uni aus ei ne in ego liber denIIeli Lon voti Si iris nach Lebadela benterkt. Die Wichtig- steti ache dies er Art waren aber die asserrei clie Ier-Lyna die Lethe uni die Inemosyne, die an nahe ei Liba dei an der Iolite de Trophonius sicli e finden. Dies e Phalaros, durcii die angegebit ei quellen versi arxt,sa Ili voti esten e in die Lopais chen limpse. Ilursus alia odwelli fuit sententia, lassis che nil topogr. Reis edureti Griechenia nil liberset2 v. Sichterra. 2. I 6. Theophrast neniat in seiner eschreibun de Orchomenis cheu Rohrs tabe einen acti Probatia, de vota Lebad et herabiliesse Mahrscheinlicti is dieses in andre diame surIIercγne. g. I. In hac opinionum diversitate certum tamen est fluvium vel rivum ab vibus dictum fuisse, ut soria SSe

3688 5 ἐν δυνασιν p. 80S. b. ΙIartvng. eber die Casus p. 57. Restat aliud nomen idque pellativum, quod melius

nisi allor perspexi. Etenim . . haec habentur:

v. 17. rodoti ον otio εἶ εεν Sed illud Titi sim, praecedit autem ἐν Oν ιετον, quid significet ipse editor non dixit. Cogites de possessore agri Tamen non credo ita illas litteras emendandas esse. Potius qui animadvertit, elementa sibi admodum similia, id quod ex mea ponendi ratione facile apparet, praecedere singulis locis novam agri per TOMOν divisionem, is non invitus sibi persuadebit, eandem eorum tribus quibuΗ servata sunt locis vim suisse. Ioc ut certissimum puto, ita minus coniecturae meae confido, ex qua egendum τι sccc Vel ιs ια ut . . DXce adiuncto drachmarum numero, quo OH υν Singulorum pretium indicetur. Absolutus quidem nominativus nihil habet in quo ossendas, v. n. 1570. . . 'Aπολλωνιος fu Diu, λχ i, et te v. S. s. 0. 11. Nec est improbabile, agrorum retia

eorum divisioni addita fuisse qualia haec fuerint non exputo, de Atticis egit Boeckhius Oec. iv. ih. Ι. 67 sq. C. I. I. p. 257. R.

75쪽

erat propria v. Titiniann Ueber en uni de Amphict. p. 83 sqq. . I 0 sqq. V. 12. TOνς εοOMν, iuονας, οῖ cc o GD ἐν T se ἐνιαυr se an τελει V. II. legimus haec: οἶνον ων τεχνιτων ων εις 'IGlo νιον et v I . iterum οἶνον, τον τε Giτον, in quibus vox ultima Niebutiri debetur. alium rerum commemorationem per se quidem non debere miram videri in Amphictγonum decreto vel titulus n. 6SS. I . docet, ubi in eorum lege est: τον Io ν rei ce ερλ. α γου συναγοντων, τοῖς νους, quorum verborum interpretationem habes p. 09. a. Et vinum quidem multis modis aptissime Baccho et scenicis artificibus conveniens fingi apud animum poteS , V. n. 214 . 10. Aihilominus malo scribere V. 10. κJOι-

tantum litterae capax annotata est locuna II .lT03),

non id me sollicitum tenet de coniectura mea. Nam po- grapha huius tituli Dod ellianum et Oehlerianum non esse certissimae fidei complura exempla monstrant. Ita

quem turpem errorem non lapicidae tribuerim, sed videntur multa, quum litterae in marmore corrosae 8Sent, a transcribentibus certo egi iam non potuisse. um factam Ismenii mentionem Pausan. IX. 10 5. πυD TOλ-sti σεν ἐς το ε Πενος ἐνεῖναι του 'Ἀπόλλωνος - TOUTO OυνχGλουσιν IGMi νιον - κri . comprobavit oeckhius allato Pindari carmine Pythio XI. ab in.

quod autem proposui των ἐς Isio alto συντελουν- των scripsi ad similitudinem Plutarcheae dictionis hemist. c. I. T Jν νόθων ἐς Κυνόσαργες συντελουντων,

bere, non κυν. συντελουντα τί ν γυναικωνὶτιν, Lycurgoc. VIII. l. Titi' i TO G GT Thν oc DTλμ G τελουσαν - κωνικλίν), et noti8Simum est ελεὶν ip- . Artifices cum Ismenio eiusque praeside Apolline eadem videntur ratione coniuncti suisse, qua alias Oi περὶ τον διόνυσον τεχνirce appellati cum Dion3so more ferei εὐοδουλ 0ν, ita ut certa iis sedes et statio fixa Ismenium esset, cui addicti erant. Contra qui histrionum re peregre ad artem ostentandam et quaestum exercendum proficisci solebat et per Graeciae Agiaeque urbe migrare,

76쪽

συνοδος πεοι πολι κλ v. n. 349. dicebat tir, ui et rcii ip ambiit alite ut cuin tu linLenio loquar opusci p. J65. Friedem. Eos homines, sive certae essent regioni adscripti sive nulli singillatim, sodalitia κοινα, συνοδονς constituisse et cum aerario v. 13 Treuεio D Θι βαις λογιori ν- v. Boech h. ad n 2 41. v. II. p. 49 . habuisse et ocens ατέα n. 26 I9. . et εose ex inscriptionibus intelligitur, nec rara illorum commemorati apud scriptores.

Vide Boettiger. Opus c. p. 23 not. Sillig. Grysar de Graecorum tragoedia et aliis locis et p. 28. Iacobs. ad Aelian Ilist. Anim v. I. p. 390. Osania. γll. p. 205 p. 2 et coli. p. 5 s. p. 35I. Boeckh. ad . 349. Vol. I. p. 17. a. b. n. 600. S. . n. 26 I9. n. 27 l. v. II. p. 492. . n. 2933. V. II. p. 589. . n. 3067- 1 v. II. p. b . n. sqq.

q. 66. In titulo n. 3139. 1 ubi haec exstant:

quum plagulis, quas tum Bero lini Versans corrigebam, ego adscripsissem otiiss ατ ος Oiκεiου χθον re vel a Jo- ναο α Boeckhius dignam habuit hanc suspicionem, quam meo nomine addit in opere suo cominem oraret . II. p. 0 I. a. De pecunia ut cogitarem, monuerat me illud v. . Ossi et quod videtur superesse λιτρ - δεό&ιθια ἐκεioa idem sere est quod OMισμα huεδαπον n. IMaxima autem laetitia me perfusum suisse, quum a praeceptore dilectissim ita me ornatum viderem, non Stquod celem. Atque idem dictum volo de Godo fredo IIermanno altero praeceptore, qui eundem honorem, ut benevole mei mentionem aliquoties saceret, in nuperamelenae Euripideae editione nitidissima mihi habuit deque vero hoc captandae gloriolae causa commemoro, sed ut locos duos ex ea quam dixi uripidis fabula novo modo

corrigam.

Ibi v. 301 haec sunt IIelenae verba de ratione deli berantis, qua con enienter vitae tristissimae finem imponat:

σφαγαὶ δ' ἐχουσιν Dγενες ι καὶ καλον, οιακρυν δ' ὁ καιρος αρς απαλλαξαι lio

Ita viliosa elisione cum codicibus et veter edit. PsIugkius edidit G. in dorsius καρτα. Ego ante Octo annos suspicatus eram reo θρα, ermannus maluit σα - κα. Fortasse praestat ore τα coli. Sophocle rachin. v. I 0l5 cmαραξαι χοαT ρίου. V. 4 1 60 Menelaus vetulam, quae eum ab introitu in aedes regias prohibet, ita alloquitur:

Ad haec illa:

Verborum νε λόγον interpretationem sugkianam sermonis fac copiam recte me iudicio ermannus improbavit. Idem legendum esse coniecit ceZY ἔνες stόνον, aptissime quidem ad sensum, modo ne sub nomine λόγον aliud quid lateat reconditius. Mihi in mentem venit poetam scribere et potuisse et fortasse etiam scripsissec λZ ινες μύ λον, id ut Homerico ινεσαν πυλας Iliad. XXI. 53 . respondeat.

77쪽

Iam vero ita repelli apii diuripidem iussi repagula iis ut teiam ipsi iis scribendi impetiim praecludam talia monent et novi semestris cliolastici initium. Quare hoc unum superest, ut eo qui a schedula legerunt, rogem memores in sententiae IIoratianae Epist. I. i. si . et milii studiisque meis saxeant.

ADDENDA ET CORRIGEADΛ.

78쪽

Dii Olympii IS.

79쪽

70. 3.

n. 201. 62. n. 203.76. 6. n. 20β. 7S. S. D. 206. 43. n. 213. 45. n. 2 35. 79. n. 70. 83. n. 276.

n. 07. 50. n. 21.

n. 47.45. n. 942.47. n. 9,S. 29.

n. 004.77.

80쪽

Serapillis cultu. m. Servorum nomina I6. 8.

V. V.

LIPSI A TYPIS POLZIANIS IMPRESSl M.