Specimen onomatologi graeci [microform]

41쪽

να Proc. Idem priore editione p. 24, ita erat com

li nitidisti illud Jacinus initum commisisse affirmare disi

in librum meo rogatu inspexerat, certio

1' Udi Is I uidie III EiIui Itiel HIO Cum homine Thessalo videri hene convenire, nam eius patria per omne n anti-iluitatem ιππOTHO ficet erat famosissima. Du ilominus, iluod a tui sint enisiit animadvertit miri aliquid rari tui si

Ossilius il l Linita lectione, quod quinqueritoni nomen DIlli , t HI l Hia II Vel eius sit conservat uni, Cuius equus Bl, u lirali Occisus erat. At mirum tam eli mi, ππον

ill pii ii iis reperiri codicibus, eius loco τινος substitutum iii libro dei non admodum certae. Omnibus his disti illi litibus succurrit. iii mecum cens u : Ulu Lir im aliter modo scriptui lici istis ηe: πενrce θλου ce Λαριππου

aliquant graviorem et digniorem, in qua disceptanda cum Protagora v. Bergh. Comment. l. Is I Periclei diem totum consumeret Deinde facilis est ad indagandum cor ruptelae progressus Etenim culpa librariorum negligenter scribentium primum post γαρ excidit syllaba citi post ex alii, aliquam aestituerent sententiam, emendaverunt Ἀππον in sequentibus riri uom uot θαρσέιλίου alii rursus, quibus omnis bestiae mentio absona videbatur eiecto ιππου et ιππον , iusto audacius ex Ingeni dederunt τινος, accusativum Ezri Tilto νintactum reliquentes Nimirum graecum est nomen L πί- τι si Oς loli 'Lπιτίμιος, v. Demositi epici ab in a Schae sero allatus et C. I. n. 5SS. A, 'it Prtuo rest Athen. II. 8 ), non Tyri/Goς Particula autem cera saepius corruptionis ansam Vedit Ita Moos miro octo Iacob sius Philemoni reddidit Lection Stobens. IT, et παOOντων pro oces ivrcuam Schae ser coniecit a p. liod. Sicul. XV. 53. Si clegendum esse. Denique si quis

V. I9 c ριππος dicitur ab Aeliano Var. IIIst L 27. cui apud Athenaeum X. 15. . . II. I Dind. In non nullis certe codicibus Giριππος nomen est Ita etiam Xαρων et α ρ ων inter se confusa sunt, . turZ. IIellanic. p. 9 et supra g. actio ππον insuper Crustus ex Aristoph. ubib. 64 attulit, add. Menandri Dagm. P. Athen. XIV. 64J F et Chaerippum ex Cicerone ad Famil.

42쪽

transcursu moneam, non habet nomen Iure σιτ ῖν, V. Lysias

43쪽

Nomina, quae dicuntur, decurias a.

q. 30. Iis quae . J. super variis nominum quorundam formis disputast, addere nonnulla iuvat denominibus, quae contractionem aliquam videntur passa

esse. Ilic primum nobilissima illa gens Attica sacerdotalis

AP κυμιd90ν, de qua Bussierum conferri iubent de gelitibus et lanii l. it. Sacerd. p. 39 sqq. Se nobis offert. Eo υκ ou ιδας dictos suisse, non quod Vulgo putabatur, , υκ Ost, δας, post alios ut eursium Leci. Att. II. I et Boeckhium C. I. V. I. p. 441. b. P. 4 3. R. V. II. p. 650. a. docia annotatione intenisius ad Plutarchi Themist. c. I. p. 8 sqq. probare studuit. Dissicilius est pergit , de forma ipsa dicere, utina talia nomina, quorum forma patronymica possit haberi, Lycomos vel Lycomis, non videantur in usu suisse, ut ego quidem nullam viam relictam esse videam, qua sorinae ratio et origo explicetur, quam hanc, ut decuriata esse existimetur ex

plena et legitima altera Dκ osDidida per brevitatis studium Graecis admodum familiare quam et IIermanni olim mihi significatam memini esse suspicionem et satis approbant exempla quae Matthiae attulit Gr. Gr. p. 214. V. LIIomer Iliad. IV. S Ἀνδεμ id; ς pro Ἀνθεμιυθνιαδλὶς, IIerodot. V. 92 IJεrid i pro 'LIετιωνια dii aliaque, quamquam illa etiam aliam admittunt explicationem, de qua post iber. Hem stertiu3gium ad Schol in Aristoph. lui. p. 20 dictum ab L. C. Valchenaerio ad IIerodot. V. 2, neque inutiliter conseras quae de eiusmodi formis a poetis decurtatis scribit trinologiis p. 210. II. De nomine Ii κοι/ίδαι ipso quidquid statuitur, certe non multum exempla a Sintenisi allata probant, neque id illum fugit. Nam quod di δεstidii apud poetam omnium antiquissimum est pro ἈνδεuΩ0νι di ς, eum a quo id nomen repetitum est et Ἀνθεs it γνα et Ἀνθε/ ον lim appellatum fuisse,

sine erroris periculo cum Daminio in lex IIomer. p. I 261. b. Rost statui potest. Ita Ic Goς, 'I Gιος, lasso a prorsus idem sui nomen, v. alchen ad Schol. Eurip. Phoen. v. 52. Verhe3k ad Antonin Liber. p. 67 eucher. Sturg. praef. III S. Porro diversa sunt et aliena ab hac

Gi raro si alia, quae attigit alchen ad Herodot. . . et ad VIII. II. Benti eius ad Terent Phorm. V. 2. 18. Fromine ad Sehol. Aristi d. p. 63. In quo etiam hoc debet observari, interdum tales formas breviores solis librariis deberi scripturae compendia minus gna iter X-plentibus. Sed ante intenisium, quod is non habuit cognitum, eidem nomini explicando obeckius curam impendit Aglaoph. p. 9S2. Docte is annotavit, UZO G δας, nam etiam haec reperitur sorma, eodem modo dici potuisse, quo Πα λυμῆβαι γενος ἐπὶ si βία apud UesSchium ex Παι DHiit dat sive Aci 'Du; δεῖδαι v. Addend. p. Ido )videantur contracti esse quamquam Iapidi, in qu Ιοta apparet certissime Corp. Inscr. n. 383 nihil obeckius derogatum vult Dκ oui δαι autem poster Λυκου δους,

44쪽

quem Schollast Aristid. p. 109 rom mel commemoravit, diversum nisi fallor a Lycomede ap. Plutarch. it. X. Orat. Lγcurg. p. 66. 2. p. l. 3 esterm. pari modo nuncupati fuerint atque acerdotes Dor ri et Loν υ; hi vid. supra . . cognomine heroibus Butae et Buzygae. Iaec fere summa est disputationis obeckii, qui utra alteri formae praeserenda sibi videatur non addidit, nec satis

convenienter meo iudicio comparationem cum Bute et Bu Zyge instituit, quum fi κ. Os i id i generis ADA OMido νauctor heroico cultu honoratus quod sciam non uerit.

Melius ui μεγαθυζος Ephesiorum sacerdos conferri potuit. Id enim nomen dignitatis sacerdotali solemne fortasse ab antiquiore quodam Megabygo, qui Sum illa

cum aude in hoc munere sit versatus, ad suCCESSOres propagatum Venit G hoc certe docet memoriae vetustae

sides, sue pius usu venisse, ut primi sacri ordinis auctoris nomen ad postero demanaret. In Olba Iovis temphim Asceντος ιδ 'Puce του ευκοου, unde Oi πλει GTO γε ιυνiεοευGcet ενων ωνOuc ζοντο ευκoo i P ιαντες Strab. XIV.

p. 989 c. . . III. p. 22z auchia. Πemsterti ad Lucia n. imo n. XXII. v. L p. 385 iponi. q. I. Ad obeckii autem rationem ea accedunt proxime, quae estermannus in censura Themistoclis Phitarchei a Sinten Isio editi v Ialin Annal. IS T. XXI. 3. p. 274-5 contulit. item diiudicare nec esternia ianu Suoluit hoc auten habet novi quod ex Elymologico Magno nomen uncisi Mid Mi protraxit. Locus, quem non indicavit accuratius, est . 65 55. unc paucis accipe, quid mihi videatur. υκ ostor aliquem olim fuisse geniis. OZc γε τλην, ut si fotio su Welcher I ril. eschri.

Ii. 69) Vel ideo parum est credibile quod diserte Iυ

κouit dii generis auctor traditus est. Verum quum iniit scriptum sit liquide AOMI Is V, apud Plutarchum autem hem. c.' bis si κοιDido in codicibus qui collati

sunt omnibus, etsi pauci ii sunt, compareant duplicem eiusdem nominis sormam et i κομιδα et Λυκost idce in usu fuisse non improbabile censeo. Alteram, in qua est Iota, apud gentem ipsam receptam suisse propter inscriptionis idem putaverim. Porro ut non dubito, quiudecurtata sit forma, ita contractionis causam in Euphemiae quadam lege quaerendam esse arbitror, ex qua Graeci mallent keoi tui dat, δεκοι hJαι S. At ZOUidαι, sic GDuidi dicere quam Ib αδ vita didat, Ii ZOsMid dc ι Θοα- si uti dira ς. Nec tamen nego gurpatas esse sormas,

qualis est exempli gratia Actor OiJidi p. Ita habetur με γαμει didit Hymn. in Mercur. V. 00. Sed rara eiusmodi sormatio suerit. Similis ratio, non prorsus eadem, observabatur in patronJmicis, quae in idi i vel

idi . exeunt. Nova enim terminatione ea non augebantur, ut v c. non diceretur IIDακλειδίδνης sed Ioακλείδου υἱως

v. hiersch. Gramin. r. q. 39. . adii vel eadem significatione Ioακλείδνὶς, s. einehe ad heocrit. p. 1 GR. q. 32. Restant alia quaedam brevioris quam originis ratio poscebat urinae nomina Caute tamen gendum, ne huc reserantur quae alius sunt generis. Ita Ἐλλέα νικος non est pro Tλλανονικος contractum

nomen, quae Osanni fuit sententia γllog. p. 22l; sed recte ob echius ad Phrynich. p. 70 statuit, in hoc nomine illam in componendo rationem conspici, quae primam et adumbratam sormam reserat. Comparat simul nomina ' Drεuido ooς, IOGεiδιππος, Drolis ADt To nlia. 'Lλλανύι ικα fictum est a Graecis; I ac νόνικος sor-

45쪽

iasse vel ideo reieceriint ut Fllabas Om. Vitarent, quamquam iidem patienter II μνονίδης tulerunt. Iota autem nominis Micci'lκος longum CSSe complures nuper docuerunt, rueger intersucliung. tib d. lebeii d.

erravisse Iellanic Da m. p. 37, ubi in opusculis p. 27-29 uberius me demonstrasse scripsit, momen rillud non ex L Loc S. D. i Et iκ V compositum esse, sed adiectivum esse gentile IID νιοκύς, dorica sorma I .ce νεικός et quod in multis nominibus propriis fieri soleat, accentu in penultimam retracto. TU. νιοχος opuscula ego in usum meum conserre non potui; sed puto a turetio locum dici praef. II. . Is Saepe 4n his nominibus, quae genti-litia sunt ubi propriorum loco ponuntur, aetrahitur ac

Semones dicti esse visi sunt pro Semeniones ex gemiliemo Terscus υν 0so leniori nominis Erocebo cutio νIiabetur aliquoties inuit. n. I 570. b., cs Boechti L p. 753. b. p. 23. b. Osania. Fllog. . 221. Lubeck ad Phrynich. p. 71. Elcher ad Schwenck libr. p. 33J. Ibidem tamen quod is rotulit χαλκόπTης non Si pro χαλκο- κόπτ3 ς, s. Oeckti ad iit. n. 3T. I. p. 521. . Nec scio num cum Sann S yllog. p. ST. p. 99 pro explorato habendum sit, estutus in Latinis quibusdam inscriptionibus idem esse quod restitutus.

g. 33. ii titulo Attico . 284. I. 34 inter epengraphos

' Ἀλυπικός quidam recensetur, quam nominis formam prudenter editor claris Simii Servavit, quum Corsinus olim de suo ut arbitror 'Oλυs πικός exhibuisset. Fuisse sormam O . Detro iam antea cli enclitus erat suspicatus Elym. J tholog Ande ut p. 49, cui Stabiliendae ea quo que adhiberi possunt quae de littera Mi in nominibus nonnullis nunc inseria nunc missa ante reliquas labiales

46쪽

coiituleriint. Vide in stiper ei dierum de Vers. Dochm. p. 25. 6 not. p. 221 et Iermania. Elem. Doctr. Metr. p. z. quos viros doctos si consulueris, intelliges apud I hucydidem V. s. ubi in multis codd. est false ιλος, male opponem et Goelierum Scripsisse Ic Ψιλος, quo nomine idem homo appellatur . l. I am Ho et hestuet λος i. e. uni Ἀλccος, prorsu idem est nomen, sed

varie pronuntiatum. 'υλυπικός autem ne sorte arbitreris merum apicidae esse errorem, en aliam Suppedito formam simil

limam ex inscriptione pelitam . i55. S. Ibi in marmore e t 'Υ Q 1' pro quo Boec hius D s J- Iodo oo edidit Verum interpositum Ut non videtur requiri necessario quod si appellativum νυ s LM apud poetos Atticos correpta Fllaba priore aliquot locis legi

satis est XI loratum, L Iermania ad Sophocl. Antigon. II l. et C. Schmidi de praepositionibus Graecis p. 39, dubito an scribendum sit νυ fit. Nec absonum videtur pari medela uripidis loco succurrere Iercui Fur. 295ΙIerm. 12 5). Ibi haec IIerculis de sorte sua querentis aerba vulgo feruntur:

Di aliter emendare conati sunt, . editionis quam Matibiae curavit v. VIII. p. 400. Facillimum est, si quid video Scribere

Ita Iuno saltans prae laetitia, quod tandem de IIercule victoriam retulisset, crepida Iovis Olγmpii pedum calcare

dicitur. Id cum Muggravio, qui Sttenbachium conferri iussit ad Plutarch. p. 57. A. v. I. 367 Lips. , de inambulatione contumeliosa interpretor; nec repetitio nominis Zqνός xi quadam caret, quum Iuno insultare Iovi Olympio deorum hominumque patri cum acerbitate iubeatur. q. l. Dici vix potest quantopere Graecis pulchri et honesti amantissimis nomina ab adverbio D incipientia placuerint. Eius generis vel ex primo Gorporis Inscriptionum Graecarum volumine plus centum sunt in promtu; quae a Iexico graphis, ut Crusio, nondum in ordinem re cepta, side tamen apidum nituntur non dubia. Ea sunt haec: υαγύo Aivm0νος θυγατ. n. 626. b. I. υctia rin 155 15. p. 248. a. ii ci με oi n. I 608. c. I 6 Lυ με oo n. 1260. 16. Eυανθίδας Gχ mobvo b υχούς n. I 571 18 21. 3l. p. zJ5. b. I υεινο δας . I 652. .

n. 2 2. I. 16. n. 2S4. II. T. n. 681. 2. u. 13 T. S. n. 1423.

47쪽

II. 40 exstat ET AITH MINIOY, quod nomen est

prytanis In λcndo τc0 δέ stων Boeckhius corruptum esse censen dedit L .. της Λινίου. quidem ausim scribere

Lucii τλὶς ινίου, quocum consero appellativa ἐξαίτης et προσαίτν ς. Neque ego cum einelii Fragm. Com. Gr. I. 26. de nomine Γυ ετ at apud Suidam . 'Lπίχαρι ος dubitaverim. Notissimus est υετίων Atheniensium dux, idemque nomen habetur iit. n. 65I. ΚαλLεrii est n. 12 9. II. 13. Item Γυάγγὶς quod est poetae comici

nomen p. Stephanum Fg. v. 'TUsiae, sanum mihi videtur esse quod ne quis corruptum censeat, conserantur

48쪽

q. 35. Θεοχάονὶς primum milii cognitum est nomen ex inscriptione . 513. 20. Νεοκύής ρυεο eo εος . Ad- Ilibeo ad vindicandam Theocrito lectionem veram Id3ll. II. 70, ubi nuper Mein eLius edidit

, ida. Mein ex nescio qua auctoritate edidit Ohracto id&Wuestem anni est adnotati tenentis et croi2.ce, quod Scholiasta quoque ante oculos habuit: γ TDoτος του Θευχα iZOυ. Sunt nonnulla nomina dupliciter composita, ut Looces ιππος heocrit. ΙΙ. IT, DccDχιππος alia Prae- placet tamen, quod II einekius una mutata litterula pro a. 1825 coniecerat Θευχαρίδα. ducto ore soriasse n. 20 I. 23 LYTYXEDOXAPIXAC scribi debet,

quo itulo, ut in iranscursu addam, O DCTII supereste viai GTεiνος. Ceterum quum Crustus admodum pauca attulerit, quae a Deo incipiunt, haec ex inscriptionibus subiungo ,ευγν; ro n. 3I40. 12. ξυβιανυς . 193. I. 15. Ei cycono n. IIS3. 2. ξυι εννὶς n. 668. b. 2. Θευξενέ n. 15 7 1. Θεοξενος n. 1702. I . Dei Iro Onrid iς n. lψ0. S. eurisiadi, ib. 19.,, Παντακλής nomen moetilingius commentatus est ad Aristot Polit. p. 302, , , de quo videndus est sanu. Sγll. inscr. ant. p. 25, apud Atticos rectius Iccvrοκλῆς scribitur. Osannus quidem hoc non probavit, nec voluii probare; sed recte observavit, duplicem huius nominissormam videri in usu fuisse, alteram me di vocabulo Pero, alteram per A scriptam, asserens simul enoph. IIellen. I. 3. I. add. II. 3. 0l, Andocid de jster P.

post Patroclem choregum iant acies hoc Ioc commemoretur In quo pro certo habeo, id nomen Vere a Stephano positum esse nec librariis deberi nomini Larooκλῆς hanc scripturae varietatem nescio qua de causa adiungentibus. Neque mihi est dubium, quin ipsa monumenii choregici Verba teneamus. Iam ex addita copula, modo integer sit locus, videtur opparere tanta clem quoque choregum fuisse. qui si foc σκ cono partes aut ei λ ii TOL SuStinuiS-

49쪽

set, ex isti constanti in eiusmodi titulis me abesset, . . . n. 211. n. 212. n. 215. n. 2IT. n. 22I. Nec temere binos clio regos statuo; unum certe eius rei exemplum

in Allieniensium historia reperitur, de quo Boeckhius monuit Oecon Civ. Athen. I. Si alterum est in Boeotio titulo n. 1579 2. p. 61. . tu haec sunt, nolo Antiphontem silentio praeterire de choreula f. l. ἐπειδι

q. 36. Nunc ad institutam de nomine lavraκZi ς F. IIccντοκ 2i disquisitionem revertor. II αντακλῆς igitur praeterea habetur . 103 . . in titulo Attico, ubi V. Boeckh. p. 55l a b. Idem . 212. I. X elementis superstitibus T IMI probabiliter refinxit IIcιν τακλῆς De cognomini patre Munγcti egit Meursius Leci. Attic. I. 1 ., cui ΙIarpocrationem . Moυνν, emendanti, ubi est II ei τευκλεους, in ipsiensi certe editione a. MDCCCXXIV nondum obtemperatum est. Add. Sturae. Πellanic. p. 59. et quem attulit Crustus Aristophan Ranis v I 036. In inscript n. 555 5 editum Irin II αν- τα κλειO 'Acts Oa 90ς, ubi varia lectio LLA AT KALOΥΣ p. 49 l. b. annotata St. Contra Παντοκλῆς non videtur pariter frequens nomen fuisse. IIce Proκλής Παντοκλέους Φιλωνidii habetur . 108. 10. Videmus Graecos et II αντακλῆς dixisse et si Pro S ς, securos de ambiguitate, quae ex prava Fllabarum disiunctione nominis Γανrlακ ui prodire posset, praesertim quum sormam Παντακλεὶς itas'evideantur. Iabuerunt iidem nomina Iarκ ut ii I 260 et II αγκλεων, de quo V. JSiam. Quam modo inter A et O observavimus variationem, eadem est in nom. Lice ντακλέων et Har'TOκλίων, es. e. g. Var. Ieci. escitin in imarch. g. 56. tym. Magia. p. 02. 23. Lαντακλέων C. L . 65. . . . I 590. 29. Quamquam me non praeterit, haec paullo aliter comparata esse, quum lavrακ 0 in sententiam alienam ac prorsus contrariam detorqueri nequeat.

Παντcestos Io adiectivum dubito num iure Lobeckius intolerandum dixerit ad Phrynich. p. 690. vel hanc ob causam, quod Graeci non viderentur commissuri suisse, utrum aliquem Omniformem an plane informem dicerent. Fragmentum optio clis ex Troilo apud schol. Pindariciem. III. 60. n. 548. G. indors. est hoc:

DIndorsus et Schneide Vimar. Soph. V. III 89. maluerunt cum obecki παντο si οφ o. quidem alterum non expulerim. Poetae Graeci a talibus non abhorrebant anxie, sed et Iectoribus et histrionibus suis hunc habebant honorem, ut considerent eos recta distinctione et proniintiatione sententiae integritatem reddituros esse.

Notissinius est uripidis versus in Oreste 2 3

quae verba ridicule in hunc modum Hegelochus elocutus est:

50쪽

ripides, si recte coniecit M. Dindorsius ad Hiben. v. III. p. 369, scribere non diibitavit

ea elesphorus quidam in suam ipsius perniciem ita invertit Arsinoen 1simachi significans:

cs Athen. XIV. I 6 C. Phitarch. quaest. 1mp. II. l. I 3. cum annot Nuiten p. 2. Phoenix autem Colophonius p. Athen. VIII. 359. F. V. 10. dedit quae in codice Veneto A. degeneraverunt in rc Pr ei εφιπτος. Similia qui velit con qnirere, lacili negoti inveniet.

q. T. In Phliarchi operibus, clis potissimum quae

Moralia dicuntur, Multorum mominum scriptura Vitiosa adhuc circumfertur, potestque de eo scriptore hac ratione non minus aliquis bene mereri, quam in Lucianeis laudabilem diligentiam Iacobus posuit excursu I. ad AleXandrum p. II 5 36. In Vitis haud pauca nuper Sintenisius optime constituit restant tamen in edito volumine primo, quae emendationem videantur exigere. IIuc refero locum qui est Licurgi c. III. 24. αριλλον Ουνυφα σε ια TO TOPς πάνTας ει νω πεDIZccoεῖς rces ενον GUTOλ Iυκουογου τοτρυνὶ luce .ce τὴν δικαιοσυνην. MLegebatur ani λαον,

item postea V. 3I. Xc otiacto ν margo SD cod. Sangermanensis qui est omnium praestantissimus). s. interpret ad Strab. d. q. p. 293 esseling. ad IIerodot. S. III. Ita Sintenisius, cuius vide praeterea notam ad c XX. 5. hanc: ,, Xαριλλος et αριλλος Λ codd. Paris. i. 6 l.

Patavin . , ac Diλαος vulgo. enere editor videtur aquae G. IIermannus exposuit in libro qui est de inscript. Gr. germanices script p. 166: Die einen ennen hu

negaverit post ea, quae ad illam disputationem Boeckhius more suo brevitem respondit M. I v. I. p. 88 . a b, tres olim suisse eiusdem nominis formas docens λαοίλαος, Xαριλλος, αριλος, et etiam copiosius Boeckhio data opera bertus Σικελ. v. I. a. p. 91 - 98. Rectum sere iam olim Perigonius viderat ad Heliani Var. IIist. I. I. id non omnino Coraes est assecutus ad Ieraclid. Pont. i. 206. not. p. 35v βάριλλον τουτον καὶ Παυσανia καὶ cἔλλοι ἐξ II odoro λα βόντες αριλ- λον νoficiscit tarραβων δε LIλουταρχος καὶ ἔτεροι ορθωτερον, tuo QOκειν, αρiλαον καλουσι. Goetilingius ad Aristot Polit p. 335. quid sibi videretur non prodidit Add. Bergh. Comment. . . ubi tamen V. Addenda. Iam cur loco lutarchi supra allato Xαρίλαον odicum auctoritate satis munitum servari debeat, in ipsis scriptoris verbis quae Veinceps sequuntur causa est posita Nimirum regius puer ex Plutarchi sententia dictus est αρi λαος διὰ το τους πάντας λαοὶ πεοιχαοεῖς εἶ, αι χαίρειν , estque αρίλαος eiusdem significationis cuius laceran τος Plutarch. Cimon XVII vel α-5.