Specimen onomatologi graeci [microform]

61쪽

C. I. n. 431. b. 2.

ν cc GG apud Plutarchum habetur Caton. Maior. c. XXIV, ubi in editionibus antiquis pessime IDMOνασσα impressum legitur Debebat certe tu octi cessa esse. Sed Phitarchus contractas eiusmodi formas videtur praetulisse. Ita omnibus locis, si recie observavi, dedi I Zει Gr urcei IIDι- Grocera apparet in cod. Paris. n. 13J, qui excerpta continet ex aliquot vitis Apud auctorem Pericle XXII eo loco est quod dixi. IVelcher autem rilog. Aeschri. p. 265. n. lo quae statuit , χροιο υνα das er ei terte λειρ- , Wie Ii sub xc ξ

SinguIares quaedam nominum Origilies et appellandi rationes.

DPgiππας. nomine mater videtur indicari; cs inscriptionis item ΙIermionensis n. 120 haec 'υνίασι κρατές καὶ εὐντις Κλεοπcer 'ceς, ελτὶ Κλεοπάτρας, Πυχνων υρ- τας, λλοκρατία πολλο0νίccς, curri θείνα alwκλεας, ωεοἱ ενα Σιωκρατίceς, ξοντις υκρατε&ς. Omnia haec, quae secundo quoque loco posita reperiuntur, procul dubio matrum fiunt nomina. Recenseri autem initiatos mysteriis Cereris cum parentibus qui adduxissent, nam et patrum nomina in multis adiecta sunt, sagaciter oeckhius con

62쪽

1209. 4 editum sit Πίστα Λιονυσίου, quum ii lapide

legi tradatur IOAT 'IA 2

Iam vero eave ex eiusmodi titulis colligas, Graecos homines etiam stri τρωθεν appellatos suisse. Effecit potius singularis causa, quod in initiatione primae matrum erant partes, ut in illis catalogis tam siliis quam filiabus matres nominatim ad Scriberentur. Eae partes quales suerint nescio coniecturam tamen de iis proponam. Nimirum non videtur mihi incredibile, matrum addita esse Iiberis nomina, si patres iam ni ortui essent. tu est, in vita communi Graecos O τρυδεν se designasse illa monumenta non probant dieque hoc evincit titulus inter Atticos a Boeckhio relatus . 92l ADt GTO j obsit Tῆς s/λi-τρος τι ς 'Atres, νορος κῶ ιογν6του κῶ Θνlώλου, iτου ΘυsHλου o NGυκλου κῶ ιltOκDO TOυς του νουτου hi νορος Θρασυκλόους Osanno quidem 3ll. p. 92 λιστον υσα fuisse Tcαίρα του βουλομένου visa est eiusque filii spurii. Sed meretrix cur mulier putetur Boeckhius nullam se causam perspicere proseSSu est, properegrinis tamen illos habens. Et qui laetum sit, ut patris eiusdemque mariti nomen mitteretur, complures rationes sngi possunt. Nam si recte BoeckIlius opinatus est, litulum esse epulcralem, de qua re non dubito, ab initio autem excidisse illi rea, patris nomen ideo non inscriptum ἀκ cogitare licet, iod is, nescio qua de causa, non in eodem epulcro compositus esset. Id quod etiam similius est veri, si re vera familia illa ex terra peregrina in Atticami niigraverat. Neque hoc improbabile duxerit aliquis, plura in uirinino lapide litterisse, ut olim scrIptum fuerit Pi s ατου δεινος του πατρος και 'Αριστοτ υσι. τῆς μητρ0ς

κτλ. Nihil porro concludi potest ex tit. n. 15 4. 24, ubi

Boechbius egregie ad morem quendam Boeotorum pro Osanniano χυτρονίσκος ' ονα Gis ας restituit 'Oνα σέμιος, quod adiectivum est patronγmicum, V. . 58. b.

Similes Osanni errores n. 5 0. b. 18. 3 ille p. 53 4. b. removit Nec iuvat mrthologica proferre; quodsi qui

dii vel heroes a matre praeter nomina propria rappellati sunt vel solo etiam nomine quod est stri τρωνυι ιοκον ut

κουρα, αείρων ΡιH. υρίδας, Iovis In primis filii,

aliique non pauci, cur ita sint dicti semper ubest causa. Ita quum Iupiter ec compluribus mulieribus filios suscepisset, hi Iovi tantum matrum nominibus additis accurate inter se distingui poterant. quamquam me hoc quidem uomerus fecit, . Schol. B. ad Iliad. I. 2. Οὐιβον συνε-γως εἴωθεν Potice ειν τον 'Ἀπολλωνα ου corro Ooi 'νὶς, it Auroυς φασὶν εἶναι Giτερα συνλὶδ ες γαρ 'Omi2 o τοῖς cerso θεν ἐπιθετοι χωοῦσθαι, τα δε ιητε299 ουκαν ευροις Γλως ra αυτ o Heraclid. Alleg. Homer. c. T. p. 22- Scho . quo loco ante me alchenaerius usus est

ad merodot. I. I 3 Nec denique huc pertinet, quod

apud Locros gentem ex heroinis dictam reperiuntur. V. Boeckh. C. I. v. II p. 651. Sed constat potius, publice Graecom Semperi πατρυδεν nominatos fuisse. EV ut multa millia binorum nominum, quae hunc usum sertissime comprobent, facili per coacervari possunt, ita vel unus Demosthenis Iocui de Atheniensibus luculenter a

63쪽

ράγραl μα η GH τι πD rari s καὶ nitio ς; Etenim xc Prio εος αντιον Οὐοίκιος ex cive natus Attica nolebat a fratre, citi langonis filio mulieris peregrinae nomen erat Ποίωτος αντίου O9ίκιος, Sutim ipsius nomen Iavritrio usurpari quod si sieret, Da- tres iam necessario inter se confundi, quum vulgo mairum nomina non soleant adiici. Hoc igitur testimonium aetatis est Demosthenicae. Prius non diversum morem Obtinuisse erodoti ostendit auctoritas, qui ut rem mirabiIem memoriae prodidit, Lycio a matribus repetita nomina sibi indidisse, V. I. 17 I. et ibi Valchenaerium, cuius ex copiis orae Ilausit, quae ad colaum Dam. p. 275 commentatus est. q. 52. IIemorabilis est Plutarchi locus in vita liemistoclis c. XXXII, quippe ex quo cognoscamus. satis vetusto tempore Graecos a terris et urbibus nomina pro

- Archippe uxor Themistoclem, riuum apud Admetum EXSularet, secuta erat, V. c. XXV. et Erueger II isto philol. Studien p. 50. n. 3. Sed illa sive relicta in Graecia sive in Asia mortu hemistoclem alteram uxorem duxerat barbaram ut videtur aeste Diodor, Sic XI. ex qua 'Miαν nisi fallor procreavit, quam patri iam apud PE

sas commoranti natam esse nomen Ipsum demonstrat.

ι αρτνινουσι .at i Ilλος ἐν 'Ph ceGr uJl. v. einex. r. I. r. I. p. 450. ' cc xc P .cc τὴν Eut GTOκλεους θυγατέρα ' orat ναίαν ξενVν ULiσίν. ξε vita quo spectet dubito Berntiardy. si fallor ναία dicitur miti ex patre, et ἐν Di eadem appellatur propter maternam riginem. Qui autem supra a Plutarcho commemoratus est I DAGικλῆς nomine is utitur bene Graeco quod in-ienisti gratia annoto in editione minore Antioli errorem Phasicles asserentis. id C. I. n. S. I. p. 47. a. DPce-Gικλεi archon sui eponSinus Olymp. 102. I. Apud Demothenem pag. 688. . . I9 . . p. 1219. 21. est D 'cest χρ ibi ς, pro quo B cIkerus et in dorsius Φρασιη- ρidii scripserunt, quocum conseras nomen PrioείδVς. Fortasse tamen restituendum Φρασικλε di ς, quod loco secundo ReisLius proposuit, v Schaeser. Appar Dem. IV. 1δ6. q. 53. Ut redeam unde progreSSus Sum in promptu magna Si nominum copia a terris, urbibus, tribubus ductorum. Nolo hic commemorare heroes urbium conditores ficticios oppidis suis ut plurimum cognomines V. Mago ch. ad ab Heraci p. I ), nec alias perSona mythologicas. Sed tales tantum proferam, qui historiae fide Constant. Prius autem nonnulla congesserunt alLenaer. ad IIerodot. V. 46. Sturg. praes. I. 10. Lobeck ad PhrJnich. p. 670. Osann. S1llog. l. I 0. Irueger ind

64쪽

lli in Efit ne si isto haberi credatur nomen, quod non stli li DV ut in librariorum pro iis ιν τριος, . UaSaub.

ud Iab II. l. p. 267. S. vol. VII. I Friedem. Nec dubium videtur quin Austo Nctito ap. Stephanum BFg. v. ι θλίνν , ubi v. Berhel et MaZoch. . . . et i .i emendandum sit in Si φιος, ut permultis Athenaei locis exhibetur, L Ind. Script III. 88 . . in- dors Saepius, ut nec hoc omittam, i uo et in uorounomen idem fuisse Boec ius annotavit C. I. v. II pag. 65 l. h.

Tλα τευ n. 189. I. Ελευσε ένιος n. 189. S. 45. 56. n. 2 5. . . s. n. 2 6. I. 5. n. 305. II. . . 'Eλευσίνιος n. 8δ. I. 26. 29. n. 186. II. 12. n. 94. II. T. n. 266. I. 15. n. 269 13. n. 70. I. S. II. 30. n. 72. II. IT. III. 9. 26. n. 303. 5. Ελλην n. IS90. I.

Ἐρετριευς n. 169. I. 14. Γρsιιον η n. 45. . n. 207. II. 1.1 ροιαδης . 1 2. IV. 3. II λεῖος Cimonis filius, v. Iutarcti Cim. c. XVI. II λεῖος cI, irrιος p. saeum de Meneclis hered. . . Adde quae supra g. I ad sin disputavi. ,εσσαλος Pisistrati sit. biiud. I. 20. VI. 55, ubi v. interpr. Cimonis l. Plut Pericl. XXIX. I cum adnot. Sintenisti edit singui. p. 205. C. I. n. 1690. IS. Schol. Iliad. XIV. 255. Scribi debebat ἐσσαλος, sed editores

plerique omnes dederunt Θεσσαλος.

θ ήβη Plutarch. Pelop. XXVIII.

praeter rem Iti εοίου suspicatus est.

65쪽

reserendus.

et n. 203. 20 AXI IIII. Incertissimam tamen esse coniecturam facile argior, quunt etiam demoticum esse illud P sit si recte omnino restitui, nec nainus probabiliter

dere Mal ad Att. IV. 6 in gange Sentena de vollem

huysius Orat. p. 1 3 undisii de re assectirenderitediter diegel eliri scheinen oliten. compluribus, qui de utili Erebsi libro in diurnis litterariis retulerunt, non memini quemquam hunc locum attigisse. Fons locutionis, de qua caute usurpanda recte rebsius praecepit, est apud Euripidem se. elephi XXIII, ubi Agamemnon iratus haec ad Menelaum loquitur:

quorum verborum sententia minime obscura est.

Συρίσκα n. 1982. I. id C. D. Igen Animadv. philol. et erit in carmen Virgil. quod Copa inscribitur P. 21.2 αραντῖνος n. 695. 3. Ριλα ἔδνὶς fortasse ap. lutarch. hemist . . 'Lπει ὁ Φιλίδγὶς ὁ πποτρονος κτλ. quod quidem ο-men pro integro vix haberi potest. Φιλίδας est in scholio ad Aristid. p. 36. T. Frominet, sed is homo rectius Φυλλίδας a Plutarcho dicitur de genio Socrat. VIII. 280 28 I. Reisk. Amrotus vertit Diphilides, atque sane praegressa particula δέ veri est simillima emendatio

66쪽

F l l. r. I. p. 26. Potitit etiam μὰ cedit restitui, de quo nomine . Crusitim. XDυσαορευς . Si . . . II. p. 48. b.

Irequentissime milium Servi a patria denominabantur hinc sunt Ercu Actio Strab. VIII. . . l. 61 nil Clin. AGDιων, ἱνδυς ὁ λοεοκλέους p. Andocid de iii uter. . I alii Vid. Nella d. in Photii bibl. p. 32.3 sqq. eLk. turZ pracs. III Id. Idem sere mos olim iii ancogallia obtinuit, ubi miniMtro ex rogii provinciis appellato esse Champagne, Lais te ut Boissona- diis tradidit ad Aristaenet. p. 66. Ceterum alio loco

biliter . Ibit. 12 IIo LP Tm scribi etiam posse

pensilit 'τε σειοι . iii S. h. ocella ad Xenoph. Ephes p. 132 minus veri similiter L νεύει ce Sophoclis de festis est interpretatus. g. lib. 1. 608. c. 2 in titulo Boeotio legitur nγυνίοι κ φιον ου κατέα. oeckhius . S1. b. docte amoistuli lucati denominata est a uolemnibus Buca iiis C. I. I. p. 33. a. I imirui saepe et men8iuin v. Cuper Apoth. Iomeri II. et seviorum nomina minibus indita fiunt. Ilaidem rias dorsius animadvertit ad Ilii iteri ἐπιγαλ emo ibi δέντα ἐς Παναδύ ναιον P. I 0 asserens δε υμ, νιος, IIcertio νιος Athen.

55 . Ego haec in promtu habeo: Ἀπατουριος c.

n. 30 . o. ut cognominem hominem Demosthenis exstat oratio. Ἀνθεστήοιο n. II . . n. 268. 13. n.

Polemonis observationem num aliis locis relle illustraverit nescios interim vide quae . . de Suidae loco dixi. 'Ino, ιώς meretrix est apud Philetaerum ἐν Κυναγίδι Athen. XIII. ST. . . . In sestorum autem mentione versatus nolo Iocum Plutarcheum praetermittere lectionis dubiae vii. hes. XI . . δυον ct 'Lκαλν σιον Ο περιξ δῆ uo συνμὸν- τες 'Lκάλω ι καὶ τὴν Δάλγ ν ἐτίμων Lκαλίν νιν υποκ0θιζομενοι. Ibi Coraes, quem Sebaeserus secutus est, Eκα λγ. σια scripsit ex coniectura , II λληθυντικῶς αὐἐκ Iiρειν iυ δασι τα τῶν ἐορτιῶν τε καὶ θυσιθὸν νοματα ε

67쪽

id. x Moling. ad Diodor. Sic II. 17. 2. v. V. 13. L.

I indors. item intenisius servavit numeriim Singularem, tueri potest videri alter Plutarctii, qui vulgo putatur, Iocus Narrat Amat. II p. 6 34. Milichelm τῆν παννὶ γυ- οι του 'Io ιιέου, ubi tamen Vyttenbachius ex codice

tenisius 'L'καλia a P ex Coraesit editione sumsit in codicibus esto κε λήνην. Aliter inquit Rubnken ad Callimach. p. 430. et Imitent, acti ad morat p. 922. Xon. Ingrata mihi est, ut aperte latear, talis brevitas cui saepius in illa editione occurras. Ruhnkenius maluit L κρα-

λινναν Wyttentiachius, si eiu mentem asSecutus sum,

tuetur aD PLiv, quod mihi quoque placet diae iii ηCallim. Iocat. V. in Museo Rhen. S35. p. 11 locum asserens καλήσι ce scripsit tacito et I scitavi. v.

rum sormae rariorOS.

q. 56. Iamque rursus ad delicias meas Plutarchum delatus alia quaedam proseram nomina, quorum de Seriptura egerunt qui illius libros ediderunt, aut quae quum sint rariora exemplis amplius confirmari possunt. In ο-

Ionis vita XIV. 19 Aoεοπαγίτας dedit intenisius ex

uno codice Parisino C. n. 16 3, vulgata erat 'Aρειοπαγίτας ib. I i Ἀρεοπαγ irret ex omnibus ut idetur libris. Recte is quidem, et probaverat eam scripturam iam antea enseter in libro statim laudando p. 6. adnot.

sed nec alier illa forma In ειοπαγίτλὶς per se pectata esse reiicienda mihi videtur Exstat de nominis Areopagi formis apud Graeco et Latinos disquisitio Bergin anni ad Isocratis Areopagiticum p. 5 sqq. d. enseter. anonnullis partibus ex titulis potissimum augeri potest.

Ita ut ab ipso concilio incipiam, quod Bergmannus scripsit unquamne duabus Vocibus in unam constatis dicatur ' ρειο rcero vel et ' διὸ εὐπαγος ignoro , ad id ex inscriptionibus petere licet, quae respondeamus. Nam

sane prior quidem forma reperta est, . . Sι. 5. κῆ

ὁ δῆs ος. Iinc probatur rellianum p Cic. de nat deor. II. 29. de divin. Ι. 25 Ariopagus, quam eandem sormam in Senecae libello de tranquill III non solum ipsius dedit, sed est etiam in codice ratis laviens et in Guel-ferbytano, in quo tamen Guidomarus de Plestis e suprascripsit, quum contra liber ero linensis Areospagos abeat. Fickerto haec debeo, qui egregie a suppellectile litteraria instructus novam illius philosophi editionem parat, cuius specimen his ipsis diebus edidit. Simul autem apparet, quam probabiliter statuamus nomen Ἀρειοπα-ri της quoque in usu fuisse, et scripsit Ariopagitas Orelli de divin. . . ad Attic. V. 1 I. sive ibi Aoειοπαγίτceς, sive τριςαοειοπαγίτας sive θείους φειοπωγίτας Iegendum est. Apud Athenaeum VI 255. F. οιοπαγιτιῶν in uno certe codice est B. Laurentiano Hic illic in libris manuscriptis etiam ce ρεω παγίτης deprehenditur, v Berntiarii ad Suid. V. 'Αρεοπαγίτλὶς Attamen longe frequentissimum fuit Ἀρεοπαγὶ τα s. Ἀρεοπαγειται a n. 372. a. n. Al J. a. n. 263 1.

68쪽

ctoritate nititur. Iam docte editor . . . . demonstraxit, plerumque dictum esse ita, non Φρεαριος. Verum tamen quum ea forma etiam in titulo uno n. 255 reperta sit, ultimo certe lutarchi loco ego praeserendam esse crediderim. Nam quae ibi . . scriptor verba laudavit, ea sunt monumenti choragici v. Boeckh. C. I. I. p. te. . , quod est eiusdem cuius hemistocles aetatis. Illis autem temporibus simpliciorem scribendi rationem adhuc obtinuisse arbitror.

In Theseo c. XXXI. 23. bene intenisius codl- cum lectionem θερσεφόνην νοι α θει ενος servavit spreta coniectura DPGε7όνην oll. Caton. Mai. c. . et Spanhemio ad ristoph. Ranar. v. 683. Vide insuper Pindar. Fili XII. . tymol. Magia. p 209. T. p. 90. 52. Maillair de Dialeci. p. 46 . turg. Muncker ad Anion Liber. p. II 2 eueher. N. 1 40. 1. editum est ἐπὶ Mάκλητι. Praepo8lilonis usus in epitaphiis Phocensium in primis et Boeotorum v. Oechb. V. I. p. 26. b. observatus est a compluribus, es. Berntiard Sγnt. p. 219. n. 36. Hartiing. eber die Casiis p. 82. Non tamen verterim e. c. ἐπὶ II υχα stir, sed iis dem Plauchas. ἄκνὶς autem nomen videtur esse paullo rarius Legitur apud Ptolemaeum in Photii biblioth. p. 53. a. 36 eLL. Μάκητα δεσασι τον Βουθρ99rto λυκοπετραν ἐπικia θῆναι, διωτι

q. 58. In iitulo n. 1518 haec sunt:

69쪽

γωνίς L pertum est, virum egregium habui fige, cur ita legi nollet. Me tamen eam causam non perspicere candide fateor. Certe Graecum nomen est Ἀγωνίς. Agonis Lilrbaeiana Veneris ErScinae liberta habeturn p. Ciceron in Q. Caecit divin. XVII. 55. 56. et Ale

Ctatur, scriptum est praeter alia nomen OPII, TL,, cuius sigma duplex Leve zo i Catalog. p. 255 sic statiorestes adscribenti videtur offensioni suisse. Illi igitur non Venit in mentem eam antiquiorem esse scribendi r itonem, cuius vestigia multa in nominibus propriis, aliquot in appellativis supersunt. Vide praeter Osannum Syll. p. 9 et 5 3. a. Ἀε is νησστος n. 326 I. I. v. II p. 50. b. κεοστι sto n. 3263. Ἀρισστογείτων n. 25. 3. p. 42. -b AD GGTO das O n. I 3 p. 33 a-b. Ἀρ σστοκλέος n. 12 II. I. I9. p. 99. a. Io ισστο- ρειν xi n. 1638. p. 95 . si GGτων . I. 2. p. 3. a.

p. 25. . Praes. XIX. XXII. XXIII. n. I 56. I. p. 85 . b.

p. 576. b. Σέξστιος n. 18 I. 2. p. 3I3. a. Τελέσ- στα P. 2. a. n. 166.5. Λιος μεγίσGro n. 2 50 3. De Latinis egit Schneide Gr. L. IL 31- . Adde Λεξξi r r n. 60S. . . p. 83. a. p. 81. b. In alio eiusdem Muse vase n. 005 Catalog. p. 2δ8 LeueZo ius pictoris nomen v. tabul. I. I LOINO, E A I ,-- emendare sibi visus est ita: HEDI ωIN0, quo tamen Iota inseri libenter caremus. Nam Πεδ ivo ex vetusta orthographia idem est qui Πειθ iνος.

autem nomen primo sui Πειεγίνοος, Itit Θόνους, de quo genere disputavit utinken hist critic orat Graec P. 42. siv. p. 10 ed. Itutii Lup. rotsch. Engelhard ad Platon. Menex. p. 239. Boeckti Corp. Inscr. V. I. p. 8 . . Nec ignoro esse inter doctos, qui in multi certe eiusmodi nominibus γllabas inales duas pro mera termina tione habeant coli. tym Magn. p. 93. d. V. GHνος, estque ea quaesii olim amplius tractanda. q. 59. Graeci multa participia modo praesentis modo indesiniti temporis in propria nomina Verterunt; cuiusmodi sunt ista ut de multis pauca reseram raros docto tu enim , Alearamenus, Dexamenus, Tisamenus, Cassamenus reperies apud Parthenium c. XIX hoc nomen) SOzomenus, Pan non Paraballon Parabrycon Suid. v.

70쪽

lbidem commentator restituit assint nomina erant Telesia et Telestes Casa uboniis ad Athen. V. 20. p. 392. quem Sturzius lamiavit praes. III 8 in uisai vll. p. 3.

Partici plorum praesentis et noristi, praesertim mellii, magna sane ut copia, quae mutat pleraque accentu nomina propria sacta sunt. alia labentur praeter allata Ἀκουαει ός, medici tu ex Platonis dialogis notis inius, 'Eπιλυσα αε-

ut est Παυσέων, Σωζου Σουζοντος n. l . . n. 286. III. 5. 'ADκέσαντι IDM.'o Trebi ap. Demosth. προς κοσrρ. . LI. p. 250 Ite Isk. Quod primo loco Casau bonus posuit nomen Ἀθα-ρως, OTOς, unicum est exemplum nominis Proprii a perfecto activi desumit. Nam Fraothduo Aristoph. Avib. 65. et 'Lπικε goδως v. 68 a poeta tantum ficta sunt, s. eineh. yr. . r. I. p. 343. n. 63. Ἀπολλως autem, quod ex sententia turgi videri potest ortum esse ex ' ποῖ υλως, potius pro eodem nomine haberi debet quod est πολ- λωνιος, . uti mann. r. r. I. p. 203 adnot. et supra g. 2. Aliquanto plura exempla participiorum persecti vel passivi vel medii supersunt. II εφιλη/ιενη allata est ab Oganno . .. ετ ει uati ἐν inscripta in titulo Spartanon illa I, 3 Κατακεκαυφιεννὶ locus commemoraturi rabone XIV l. v. III. l. I 0 auctin Quod autem

apud Demosthenem egitur nomen προς U.ιππον f. 10. p. 1238 Iteisk. 'Aorεί ' Στραμε ενέ' a eLkero additum ex eodice optimo , id ego, etsi non immemorsum dicti Boeckhiani C. I. I. p. 52. a. multa esse nomina Peloponnesiaca quae derivare ex nota Graecitate non possimus, scribendum esse arbitror 'Lστραμ αεν ' vide

Inscriptionum triga eXplicatur et emendatur.

q. 60. Multi sunt antiquitatum Graecarum loci, qui

ex inscriptionibus iisque interdum solis clare Illustrantur. Ita notitia muneris cuiusdam sacerdotalis titulis debetur tribus honorariis, qui olim Branchidis reperti post aliorum curas a Boeckhio editi sunt Corp. Inscr. r. v. II n. 28S0. n. 288I. n. 2SS2 p. 562 3. Eorum primus

n. 2880 ab his verbis incipit:

in quibus oeckhius Cyrilli exhibuit lectionem, quam mi

Chishullo tentata ex herardiano K. . . . t T DXHIS assensum tulisset et Chandier et alpoli et elekeri. Item n 2SSI. . ex schedis Cyrilli, qui unus praeter Κοetiterum titulum vidit, editum est IIPOUI VIIIS' AAIRsETAPNIIa, quibus in elemeniis ambo exemplaria