Lucubrationes in Surrentinorum ecclesiasticas civilesque antiquitates nuncupatae sanctissimo domino nostro Clementi 12. pont. max. a Philippo Anastasio patriarcha Antiocheno pridem archiepiscopo Surrentino. Pars prima altera

451쪽

istariam insignia distinguit. V. Barnaba Biἰς

3s De Chri Dan. Surrent. Antiquit. Imperatoribus in numismatibus , qui in fronte , propriam imaginem , in aversa talia cudebant symbola. X. Quod autem Sersalis addit se apud antiquos Romanos gentilitia scuta offendere, non ta men apud posteros r nos non inficiamur Caligulam Imperatorem hasce tesseras nobilibus, quibus ea aetate sertasse tantum licebat , ut inter omnes convenit, ademisse, Suetonio teste, qui haec perhibet : Celera familiaram insignia nobilissimo cuique

ademit, Torquato torquem, Cincinnato cranem. Verum morem hunc prorsus abolere non potuit , neque

effecit, quin posteri signa sui generis , vel imagunculis in anulis impressis , vel alio modo expresserint , ut videre est apud ipsum Georgium Longum. Immo illis uti posterioribus temporibus etiam privatis licuit, ut advertit Τ iraquellus his verbis: Attende tamen , lector , quod Panormitanus in L C. Diles ta , dum dicit non licere privatis perso nis arma, seu insignia nosilium deferre, non per has videtur plebejos hujusmodi armis interdicere , sed illud tantum , ne possint nositium armis uti. Quod luculentius constat ex C. Dieγ dilectos De Fide immumentorum Innoc. III. Unde liquet tam apud antiquos , quam apud recentiores , & ante , ct post tempora Friderici Anobardi, & Magnates viros,

S populares sigilla adhibuisse , ut etiam Com

munitates .

Praeterea si hac in re deceptus est Archiepiscopus de Pelio , lapsi itidem sunt tot eruditissimi vi

452쪽

Lis. II. Diff. V. Cap. III.

ri . qui quaecumque potuere insignia vetera

eruerunt, & principum, ac praesertim omnium sere R. Pontificum vitis praefixere saltem a quarto seculo incipientes. XI. Postremo , ut Surrentinam traditionem omnino evertat Sersalis , subjicit in margine; quod quum aliorum Episeoporum , atque Archiepiscoporum S. Valerio posteriorum ex Surrentinis , &nobilibus sane familiis ortum trahentium cognomina in obscuris delitescant, quei hujusce plebejar,

vulgaris , ct antiquioris potuit memoria tanto amnorum lapsu non effluere t At nos primo quaerimus ab eodem : quomodo unquam novit eos Episcopos, & Archiepiscopos Surrentinos fuisse , atque ex amplissimis familiis , si tempus, ct Ionga dies

eorundem cognomina oblivione involvit , atque omnino delevit, ut ipsemet ultro satetur P Secundo quae ipsi suppetunt testimonia , ex quibus eruat eam familiam iis etiam antiquis sane temporibus nulla majorum laude suisse commendatam , insemaeque conditionis habitam Z Quandoquidem in dies videmus amplissimas gentes , ac familias ninminis claritate, ac parentum imaginibus conspicuas sordes contrahere, & in humillimam sortem devenire; S contra quae antea generis humilitate viluerant, splendoris amplitudinem sibi.accersere, atque in nobilium ordinem , vel virtute, vel sert na Duce , sese intrudere; quibus exemplis omnis pene historia reserta est , & omnis sere aetas se tet . Denique etsi omnibus, quae objicit Serialis ,

Ddd a nihil

453쪽

3 ρις De ChriHio. Surrent. Antiquit. nihil obtrudi posset: tamen mirum minime esset ;quod nostra etiam tempestate sancti Valed genus teneatur, & non tot aliorum Episcoporum , etsi

Surrentinorum Origine , ac nobilium; sanctus enim Valerius vitae sanctimonia, ac miraculorum fama tantam sibi conciliavit nominis celebritatem, tantamque suo generi amplitudinem, ut nulla temporum injuria , nulla annorum longinquitas ,

nulla hostium impressio , nulla denique public rum tabularum jactura illi detrahere, vel ab hominum memoria potuerit abolere . Quam sane, immortalitatem ab hominum opinione non adeo

facile fuit aliis sibi comparare . Secus enim, si quid Ser salis conjecturae valerent, nedum de sancti Valed , sed etiam de sancti Renati, aliorumque nomine esset dubitandum; quum posteriorum Episcoporum etiam nomina sint jam ipsa oblivi ne contrita . Quod Sersalis ipse non ausus suisset asserere . Haec vero paulo longius protraximus , non ut Sersali nobili viro, nobisque, dum vixit, amicissimo occurreremus , sed ut pateret , quo loco, ac numero habendae essent hae , ct id genus

aliae conjecturae contra hanc Surrentinam traditionem , qua docemur sanctum Valerium ex gente Apreis originem traxisse . Ceterum quousque tempus quid certius detegat , nos ea contenti , atque innixi esse poterimus .

454쪽

CAPUT IV.

De Reliquis , quae in prima Lectione

sunt annotanda .

I. T' Ocus , ubi sanctus Valerius ante Epi- scopatum se occuluit, idem est, ac ille , in quo solitudini vacans substitit sanctus Renatus; ac ab eodem sancto facto illi nomine , S. Ren tus ab antiquis temporibus audit, vel a prima sua ibi vitta cunctatione , vel a templo, quod ibidem primus omnium obtinuit, ubi nunc etiam Benedictinorum Coenobium , ut pluries alibi attigimus , extat .

Quod Surrentini sanctum Valerium sibi Episcopum expetierint , id ad eam facultatem spectat, qua ea tempestate pollebat Clerus, praesente Populo Surrentino , designandi scilicet sibi Epi sempi . ut in sancto Renato diximus . Et quoniam satis multis probavimus Archiepiscopalem Cathedram fuisse Surrentinam, Patriarchae Occidentalis, scilicet Papae confirmationis indigebat . ΙΙ. Quod S. Valerius Ecclesiam suam sacramentis, verbo, & exemplo rexerit, sane ita nobis ejus sanctimoniae nixis putandum est ; hae enim Episcopi cujusque partes , ut sanctus Augustinus advertit , esse debent , Domino id praecipiente , apud Johannem , ubi Pastorem Petrum , ct Apin stolos effecit, ut idem sanctus Augustinus verbis illis :

455쪽

3s8 De CDinian. Surrent. Anti fuit.

illis et Pasce omes meas, adductus explicat : & sentit sanctus Gregorius ; quamobrem sanctus Ber- nardus ita Episcopum quemque adhortatur: Pascem ure , pasce ore , pasce opere , pasce animi oratione , mersi exhortatione . exempli exhisitione . Qui quid simile alibi ita inculcat: Pasce verbo , pasce exemplo , pasce sanctarum fructu orationum . Ex quibus locis verba illa Lectionis primae paucis imminiatis desumta . Neque quidquam reseri , quod Lectionum auctor rexit Ecclesiam potius , quam patit, ibi scripserit. Utrumque enim verbum Ecclesiasticis Scriptoribus aeque familiare . Et Apostolus etiam inquit: Posuit nos Episcopos regere Ec

clefiam Dei . ΙΙΙ. Natalem sancti Valed diem, qua in i

mortalem vitam transiit, decimam sextam Janua-

fuisse traditio est ; eo sane die Surrentini so

lenniter Patroni sui memoriam quotannis recolunt; ita etiam testatum reliquit Romanas, Uglie lus& Ferrarius, quem prae ceteris secutus Bol

landus ait: mic Surrenti scilicet Antims fuit sanctus Hasserius , cujus natalem hoc die Philippus Ferrarius in Catalogo sanctorum Italiae , o generali

Catalogo sanctorum consignat . Quibus omnibus extrema Verba primae lectionis consentiunt . Ubi vero peculiariter conditua fuerit , inter suae vitae scriptores non videtur conuenire , ideoque in Lectionibus de hac re nulla mentio . Romaeus enim ait r Et in eadem aedicula, quam mimus ante Pontiscatum incolverat , sepultus eri . At Ughellus : Et in

456쪽

Lis. II. DF. V. Cap. IV. 3ss

ia templo ejus , o sineti Renati nomine excitato con

ditus ect . Qui ita dissidentes ad concordiam ad duci poterunt nostro judicio, si sancti Valed cor

pus , postquam animam efflavit, in eam a dic tam , quam vivus ante Episcopatum habitaverat, a Surrentinis inductum dicemus, ibique humatum permansisse, quousque miraculis inclarescens sanctus Valerius Surrentinae civitatis Patronus rem nuntiatus suit , ejusque corpus in templum D. O. Μ. nomine sancti Renati antea positum ,

transtatum fuit , quod deinde sanctorum Renati, ct Ualed usque ad nostra tempora vocitatum est. Id sorsitan innuere voluit Capacius , ubi de s sancto Valerio ait : Episcopum Abi Surrentini ei gerunt , Patronus cimitatis hasitus , o in templo fui nominis sepultus . Quamdiu in ea aedicula limmatum sacrum corpus substiterit, ct quando in templum traductum , quamvis dissicile sit definire : tamen fama sanctimoniae , & miraculorum, quae statim post ejus mortem erupisse videtur , adducti, parum temporis in ea consedisse aedic la putamus , praesertim quod Agapiti aetate ejus nominis gloria satis increbuexat, ac jam Patronus

habebatur . IV. Quot annos Surrentinae Ecclesiae praesu rit , non totum incertum arbitramur et Verum etiam a veritate alienam putamus sententiam quorumdam asserentium a8 annos Ecclesiam suam

administrasse , ut in quibusdam ms. Codicibus , qui Surrenti circumseruntur, nos legisse memini

mus .

457쪽

dist. I

oo De Chrinan. Surrent. Antiquit. mus . Rus enim acta juvenem illum ad Coelum abiisse testantur ; quare in ipso illud Μenandri

eventu comprobatum videtur:

iauem enim amat Deus , moritur iuvenis .

Hoc idem ita Christiana pietate exprelsit Romaeus e uua in potinate bene se gerentem Vesus ChriHus , qui dixerat et Volo Pater , ut ubi ego sum , illic sit & Μinister meus , jumeam ad I accersit xvii. Kal. Februab. Et idem alibi in vita scilicet sancti Antonini, dum Surrentinos Patrinnos , qui se Sergio Pipino Neapolitano videndos praebuere , recenset , sic ait : Ille jumeniti si ecie sed senili prudentia Valerius. Quod hausit ex Αno

nymo , qui idem reserens inquit e Guartus vero jumentutis gratia floridus Valerium sese nominamit . Quo tempore apparuisse videntur ea specie Surrentini Patroni, qua erant , quum a Surrentinorum oculis per obitum sese eripuerunt . Quamobrem si a8. annos Episcopatum tenuisset , iupra quin'quaginta annos natus decessisset , qua quidem aetate 'ventutis gratia , qua apparuit , minime potuisset florescere . Nam ex Isidoro habemus

Presbyteros & propter honorem , ct propter

aetatem - , ac decrepitam senectutem, qua praediti erant, quum eligerentur, ita vocatos . Haec sunt Isidori verba : Presbyter Graece , Latine senior inter pretatur , non modo pro aetate , vel decrepita fenectute , sed etiam propter honorem , O dignitatem , quam acceperunt, Preόs teri nominantur. C

458쪽

Lib. II. Diss V. Cap. V. 4or

Paraphrasis circa fecundam , o tertiam Letiionem. I. Os quam D. O. Μ. templum duplici in-L signitum nomine sanctorum scilicet Ren ii , S Ualed Surrentini ritu catholico ab Antistite inauguratum posuissent, eoque Tutelares suos precaturi , & veneraturi convenire saepe tapius consuevissent, plurimis exinde mirandis beneficiis a priscis usque temporibus cumulatos rediisse constat ex Actis , quae extant in Archiepiscopali Surrentino Chartophylacio , ubi scriptum legitur r De aliis etiam minutibus, quas per eos Dominus e ridie operatur, nee lingua poterit, nec sermo fluorerer Eorum mero orationibus multi ad Uersis oppress Iam guoribus cottiae salvantur . Eorum intercessonibus Oeci mident , claudi ambulant , leprose muadamur ;tri tes iat cantur , infirmi salmantur , o multi v xati a spiritisus immundis cotidu curantur . . Tot , tantisque mirabilibus largitionibus , ac magnificentissimis beneficiis obstrictos Cives gratias Coelicolis benefactoribus vicissim rependisse , putandum est : & quod odorata, immortalique cedro dignissima opera essent, & pictis tabellis, &locupleti stylo seorsim singula consignasse : quae

tamen omnia monimenta longa seculorum Veturi.

stas absorbuit . Pauca haec tantum peculiariter, , E e e ct d,

459쪽

oa De Grinian. Surrent. Antiquit.& distincte ad nos pervenerunt, quae in secunda ,& tertia Lectione nitide , & Laconice reserantur , ut extant etiam apud David Romaeum . In jam dictis autem actis sanctorum Renati , & Ualed, adeo turbate, confuseque exarata sunt, quam doque etiam oratoriis figuris interpolata , ut suspicio nobis subierit non ab uno historico scri- pta suisse acta ea , sed plurium orationes esse in sanctorum istorum laudes recitatas , simul deii

de collectas .

. II. Ceterum Felix ille millicus , ut in actis dicitur , qui ab hostium manibus, ct a praerupto praecipitio incolumis evasit, inter alias hujusmodi preces effudisse sertur in actis : Deus , qui huic Frentinae ursi no bae meridicos Reaatum , o V Ierium facerdotes famulos tuos patronos dedisti . quam multoties a nefandissimae Lariobardorum gentis insidiis misibiliter munitam reddiderunt oc. In quibus verbis idem est sacerdotes dixisse , atque Episcopos . Norunt enim eruditi viri Episcopos , SDcerdotes, S Presbyteros passim appellatos in s cris scripturis , & a Patribus, ut fatetur, & coim sentit disertissimus Petavius contra Salmasium . Verum putide hallucinatur Salmassius, & nostri aevi Presbyteriani omnes , qui ex nominis Communione eamdem iaciunt Epit portam , ct simplicium Sacerdotum jure Divino dignitatem , potestatem , atque officium ; quae si non nomine , adjunctis tamen, sive appositis nomini, ct epithetis distinguere , ubi opus suit , non omiserunt ,

460쪽

ct primi ordinis , vel majores sacerdotes , aut maximos quandoque dixerunt, vel his sacerdotes. Sanctus quoque Optatus Μilevitanus simplices sacerdotes Presbyteros in tertio ordine constitutos appellat. In veteri testamento Pontifex Sacerdotis quoque summi nomine nuncupatus , quum tamen 1 ublimior ipsius esset potestas . Sic S in novo testamento . Ab Imperatoribus quoque Theo

dosio, & Justiniano , a quibus Episcopi procul dubio divino jure majores simplicibus sacerdotibus

credebantur, communi nomine sacerdotes appel- Iantur . Idemque animadvertere est in Capitul

ribus Caroli Μagni. Adde, sis, apud ipsos Ethnicos Romanos Pontifices , licet a minoribus f erificulis distinisti essent, commune sacerdotum nomen sortitos fuisse . Ι1Ι. Sed mihi videntur Presbyteriani omni prorsus cogitandi , aut disserendi arte expertes ,

quum ex communione nominis communem digia,

talem, S munus Episcopis , S Sacerdotibus ceteris , seu Presbyteris elicere conantur . Op tuisset enim ad leve hoc ex nomine argumentum quoquo modo firmandum , prius probalse nomina haec reciprocari ita, ut S Episcopus quilibet dic tur etiam iacerdos, ct Presbyter , ac viceversa quicumque sacerdos , aut Presbyter Episcopus proprie nuncupatus fuerit; quod nunquam praest bunt , nisi sorte per translationem , aut emphasim quandoque iactum ; alias enim si sacerdotis no-

. E e e a men

alibi . Gyrald. In Hἰst.