장음표시 사용
571쪽
sitari alicujus ad patientcrii refertur. Deinde Τ'
haec Nomina actionem, sive ad agentem, sive ad patientem relatam simpliciter, vel intensive exprimunt, ut,/υfere et Ussare, frangere et confringere, quorum primum simplicem actionem visendi et frangendi, secundum autem affectum praeterea, Vel frequentem actionem visendi et frangendi exprimit. FormuIae Hebraeorum, quibus actionem ad agentem relatam simpliciter exprimunt, sunt , m
in , ann et. 7 , quarum Regimina inti diximus
cap. 8.) sunt. 'I et Quae autem actionem ad patientem relatam simpliciter exprimunt, sunt et I. Actionem deinde cum rei tione ad agentem intensive vel frequentative eX- primunt hae V et et quae formulae in hoc praecipue a primis distinguuntur, quod secunda litera duplicatur, quae propterea Punctum Imubique habent. Denique actio intensive expressa, et ad patientem relata per et gholem, retento in
secunda litera dagesch, exprimitur in s. Scriptu
Solent praeterea Hebraei actionem ad causam principalem referre, qUae scilicet efficit, ut actio aliqua ab aliquo fiat, vel ut res aliqua suo officio fungatur, eX. gr. significat usiture, vel significat constituere aliquem visitantem. Sico significat regnare , mi I, etc. consituere aliquem regnantem sive regem, Sic ex rara comedere, fit facere , ut οἱ quis comedat , et ex am venire fit nam facere venire, siVe adducere. stiro v facere ut Has sive rmetire atque haec in forma
situi, ut regnaret, etc. Nec tantum Nomina actionem, sed etiam xe-
572쪽
DE INUrmYmt, ζAP. XII. rum eodem hoc modo ad causam referuntur, quae efficit, ut dixi, ut res suo officio fungatur. Sic ex oen pluvia fit facere, ut pluvia sit, sive
PqJpivat et ex ini curis fit stir facere , ut auris suo icio fungatur , hoc est inscultare, et ex ' ς pax fit 1, vin satuere putam sive sabilire, et ad hunc modum plura. Species igitur Infinitivorum quatenus ad agentem solum, Vel ad patientem referuntur sunt sex. Videlicet Prima etc. vrstare. Secunda , Π a m , etc. NVitori Tertia 2 , etc. frequenter visitare. Quarta B frequenter visitari. Quinta etc. est er3, ut aliquis visitet, sive constituere ali- qu ni vilitantem. Sexta denique consitui visitans. Atque hae, ut diximus, species actionem, vel ad
solum agentem, Vel ad solum patientem relatam exprimunt. Sed quia saepe evenit, ut agens et patiens una eademque persona sit , necesse fuit Hebraeis novam et septimam Infinitivorum speciem forma- Te, qua a Ctionem exprimerent ad agentem et patientem simul relatam, hoc est, quae formam activi et passivi simul haberet. ΕX. gr. insitare metrium non potest Hebraice ullo Pronominum genere exprimi: nam significat M usitare ast rius me. hoc est, quod aliquis me visitat, et v ' Velo visitarρ mei alterum. hoc est, quod *oiast rum usto. Ideoque necesse fuit aliam Infinitivorum speciem excogitare , quae actionem exprimeret ad agentem, sive causam immanentem relatam, atque haDC exprimere solent praeponendo Tertiae
illi dageschatae syIIabam ut rastra quod, uti diximus, significat fη fum visitare, vel constituerest visituri em, vel denique yraebere se vistantem, ut fusius in Syntaxi explicabimus.
573쪽
DE CONIusATIONπ-GEusta . CAP. XIII. 5a IC,ν v ΣΠI. De Conjugatione. Huc usque Nominis Infinitivi, quatenus sine ulla ad tempus relatione exprimitur , mutationes ostendimus: quas habet vel propter Regimen, D Jvel ob additam Prdepositionem, vel propter susi fixa, Vel denique propter Variam significationem,
qua usurpari solet. Superesi, ut reliquas ejus mutationum causas, et quae huic Nominum Generi singulares sunt, explicemus. Quod Nomina Infinitiva ratione temporis , ad qhiod referuntur, et modi, quo eXprimuntur, diversis modis Varient, Omnibus linguis commune est, et quia iis tantum,
qui in aliis linguis versati sunt, scribo, mitto hic explicare, quid tempus, et quid modus sit; sed id tantum, quod Hebraei hac in re singulare habent, docebo.
Actiones ad nulla alia tempora referre solent Hebraei, quam ad Praeteritum, et Futurum. Cum
jus rei ratio videtur esse, quod temporis non nisi duas has partes agnoverint, et quod tempus prae sens, Veluti punctum, hoc est, veluti praetexiti finem et futuri initium consideraverint; tempti ,
inquam, cum linea comparasse videntur, cujuS ni mirum puncta tanquam extremum unius , et Prin
cipium alterius partis confiderantur. Atque haec tempora signis praecipue personarum distinguuntur, eadem scilicet personarum signa postponenao, vel praeponendo certis Infinitivi formulis. Dico praecipue. Nam tertia persona praeteriti ex hoc soIa dignoscitur, quod signum personεie nullium
tiVorum primi generis sunt, et vim Norninis Substantivi habent; sed in oratione solent shepe, ut Ariectiva, usurpari, quae cum suo Nominativo
574쪽
sste DE CONIUGATIONE GENERATIM. in genere, numero, et Casta COΠVeniunt, et tum actionem significant ad tempuS praeteritum relatam. Nam ' significant,
ille s itabit, ille potuit ille volait; sed , n re significant, illa visitavit, ip potuit, illa voluit. Unde patet, Infinitivorum formu-Ιas esse veluti Adiectiva subitantivata ; sed quando
tempore, et persona determinantur, veluti Adjectiva esse, quae cum suo Nominativo, tanquam cum Substantivo, convenire debent, ut diximus, genere, numero, et casu. Haec igitur tertia persona Praeteriti Masculini generis per hoc tam tum cognoscitur, quod characteristica personae sola careat; reliquae autem, scilicet prima et secunda singulares habent characteristicas, quae his formulis postponuntur, ut tu Vir vi iuvisti, nn tu foemio visitavisti et vos ego Nisitavi, . etς., ut insequentibus videbitur. Porro formulae Regiminis Infinitivi sunt ', et atque his characteristicis personarum praepositis , et ut Adiecti Vis , ut in praeterito usurpatis, futurum indicant, ut Vel ego vis- tabo tu visitabis etc. ut etiam in sequentibus videbitur. Haec de Infinitivis, quatenus ad certum tempuS referuntuT.
Videamus jam, quasnam mutationes haec m- .mina patiantur, quatenus hoc aut illo modo exprimuntur. Sed neque de his muliopexe solliciti fuerunt Hebraei. Nam sicut Casus solis Praepositionibus, Vel orationis Constructione, sic etiam plodi plerumque ex solis Adverbiis quibusdam di- oscuntur. Et sane Nomina ob casuum disserenia
ato superi tuam, neglexerunt: distinctiones etiam Modorum omnino superfluae videntur. Nam nulla Datio, quod sciam, Alodum interrogativum ab indi-
575쪽
CAP. XIII. 5a indicativo Μodo distinxit, nec tamen videmus ullam inde oriri confusionem, ut nec apud Hebraeos, dum ipsorum lingua floruit, ulla inde confusio oxiri potuit, quod omnes, praeter imperativum, Modi cum indicativo convenerint. Hebraei igitur solum imperativum Μodum a reliquis distinguunt, sumendo scilicet regimen Infinitivi, illudque absque ullo signo personae, et sine ulla ad tempus relatione hoc modo flectendo, 'v vel rim vista tu vir, insta tu foemina, Ut
vi tate; vos viris vi tate, vos foeminaei Sed hic
Μodus nimis imperiosus , nec ideo coram aequa-Ιi, et multo minuS coram superiore utendus ; sed ejus loco futurum usurpare solemus, unde f=8Jaffirmare licet, praeteritiam, et futuriam, de quibus modo egimus, non magis indicati Vi , quam re- Iiquorum ΜOdorum, quibus actio cum relati otio
ad tempus eXprimi potest, esse.
His igitur causas omnes ostendimus, propter quas Nomina Infinitiva diversis modiS mutantur, atque has mutationes cum reliquis Conjusiationes vocabimus, et Nomina Infinitiva quatenus sic conjugantur Verba appellabimus; de quarum Conju
nia Infinitiva quod vitium omnibus linguis commune est eodem modo conjugantUr. Solent communiter Grammatici Conjugationes in septem dividere, quia unius ejuSdemque aCti Ο-
Dis tot Infinitivorum genera TeperiuntUT, Ut CRP.
Praeced. Ostendimus. Verum si haec divisio bona esset, tum Latini non nisi duas, activi scilicet unam et passivi alteram, at Graeci tres haberent Conjugationes, nempe activi, passivi, et medii, et hac ratione Verba omata cum Regularibus
576쪽
s et DR CONIUGATIONE GENERATIM. Confunderentur, ut revera, Vulgares Grammatici hunc ordinem sequendo, faciunt.
Quod si dicant, septem illa infinitivorum genera saepe eandem Vim habere, adeoque non natura, sed modo tantum conjugandi differre : Latini ergo propter Verba Deponentia, quae solo etiam modo coniugandi ab Activis disserunt, duas tantum haberent conjugationeS. Ut igitur eas faciliore ordine tradamus, ipsas in octo dividemus, 'quarum prima apud nos erit Verborum, quorum Infinitivus nulla litera guttu-xali, neque quiescenti constat ; secunda Verbo-xum, quorum Infinitivus in R desinit; tertia, quo-Him Infinitivus desinit in ; quarta, quorum I finitivus desinit in m vel N vel '; quinta, quorum Infinitivus primam habet ix ; sexta, quorum Infinitivus mediam habet quiescentem Vel κ; septima, quorum Infinitivus primam habet N, Vel V ; Octavo, quorum Infinitivus mediam habet q*J gutturalem , vel N, Vel non quiescenS N , Vel . Atque haec de Tempore, Μodo, et Conjugatione in genere dicta sufficexe arbitror. Sed multis forsan, qui aliis Iinguis assuefacti sunt, absurdum videbitur, quod ego Verba ad Praeteritum, et futurum relata , veI in imperativo
Modo Adjectiva esse dixerim , et quod Infinitiva nihil mihi aliud sint, quam Adiectiva substantivata. Atque hoc, inquam, absurdum videbitur, quod
scilicet Nomina Accusativum regunt. Verum hoc naturae Nominis non repugnare Hebraea lingua testatur, ubi etiam Nomina, quae actionem in ab stracto exprimunt, Accusativum vel casum Verbi
Tegunt. EA. gr. Amor Dei erga filios Israelis sic in
Dei sitos fraelis. Regit ergo Nomen amor accusa
577쪽
DE CONGUGAT. PR1ΜA. CAP. XIV. 52. tivum, ut ejus Verbum amara, et ad hunc modum plura alia reperiuntur, de quibus in Syn
Sed hic nequaquam praetereundum est, quod hac de causa, haec ipsa , Nomina pro Infinitivis sumere liceat, 'n amori Deum, pro ad amuncium Deum, timori Deum, pro ad timendum Deum abito in east ad hunc modum Plura. CAP vae XIV.
Dei prima Verborum Conjugatione. Paradigma
Eius Infinitivi formulae in statu abs Iuto, ut iam saepe diximus, sunt m , et v ira
Regimine autem et 2 . Ex absollito forma . tur praeteritum hoc modo.
m ah nos visitavimus. et nari sequuntur in reliquis pr. formul. Di .
Imperativus ex formulis Regiminis formatur hoc moio.
578쪽
sa 6 DE CONIUGATIONE PRIMA. I Ex Imperatiso formatur Futurum hoc modo.
vos visitabitis. illi visitabunt. s
notationes ad Infinitium. Quod Infinitiva, ut reliqua di omina declinentur, suo loco ostendimus; hic tantum addo eorum casuS non tantum Inseparabilibus Praepositionibus indicari; sed etiam qnibus cum-f 'J ueis aliis, ut ante τῆ perdere Dei Sodomam, hoc est, antequam periri et, VI tisque τῶ perire , pro donμ perifrint , et j. ii lQuod praeterea uniuscuiusque Verbi tot Infinitivi formulae fuerint, inde patet, quod unum, idemque Verbum jam hae, jam illa formula usurpatur, ut 3η, Νum. 6. 5 , et Sam. 5. 3Ο, crocm, et 'a' loqui , et ad hunc modum alia, adeoque, quamVis seeperitur JeL 47. 14, in Scriptura nulli bi reperiatur Infinitivus cum gemino . hhameis, non tamen dubito, quin Hebraei hanc, et omnes, quas dixi, Infinitivi formesas habuerint. Nam, uti dixi, Verba apud Hebraeos Adjectiva sunt, quae cum suo Nominativo in Genere, Numero, et Casu conveniunt; atque haec Adiectiva absolute absque Nominativo , Veluti Substantiva, sed quae nullius sunt generiS, usur Pata Infinitivum indicant. Ouamcunque itaqu.
579쪽
tam praeteriti, quam imperatiVi formam:absoluto absque Nominativo sumas, InsiuitiVum exprimes. Imo ipso etiam Participia, ut suo loco ostendam, Substantiva reddere, et pro Infinitivo sumere licet. NB. I Esai. 35. I. Solent praeterea ID finitivum litera paragogicam augeri, quae in Regimine mutatur in ri Nam ex D absit anan a yrsylli quare eurius Regimen est , an, cui Regimini suffixa hoc modo adduntun R R' u ropinquare mei, tui, illius, etc. Sic ex 'tes asse sit , 'I' et in Regimine, ut rem' 'M propter non posse Dei, et
additis suffixis fit 3 posse mei, posse tui, posse illius , etc.
Possumus praeterea, loco Infinitivis r aDdere , cuius exemplum habetur in libro Esth. cap. s. Vers. 5. ubi loco Ν habetur i perire. Porro regimen Npn abIato,accentu mutat gho-Ιem inlitiameis gliatuph, ut , ' D, DP ante του
Denique i1lud Ηgeetrae cap. 1o, ubi habetur I
pro se in ad inquirendum , et quod Grammatici, ut singulare notant, mihi monstro simile videtur, nec quicquam de eo statuere audeo. notationes ad Praeteritum. et v L ab Infinitivis , uti diximus, disserunt, quod haec in Praeterito Masculini Generis sint, et Numeri Singularis, et in Infinitivo nullam ad sexum, nec ad numerum relatio nem habeant, quae quidem disterentia facile eae ipso Orationes tenore Cognoscitur. Foemi -
580쪽
gas DE CONIUGATIONE PRIMA.Foemininum no n. quando accentuS est , an vel olam mutat scheva in khameis , gholem, velisere, hoc est, Masculino absque ulla vocalium mutatione additur m , fitque Foemininum ex N a Tn , et eri 'I et denique eX 'n habet D pro characteristica secundae personae, sumptam ex Pronomine Are tu, cuius Pronominis m etiam usurpatur, ut a M'm ; sed pIerumque omitti solet.
Verba in m desinentia idem hic, et in prima persona amittunt, et per dagesch in sequenti mcompensatur, ut Nn scindere, 'n' D I 2 tufcidissi, eg cidi. v m secunda persona foeminini generis terminationem habet sumptam ex Pronomine foeminini generis tu, et ex Ob Ieto κν', quod supra notavimus, ortum est obsoletum n 'Pro ut Ruth. cap. 3. 3. Nam dormies pro Nam et ad hunc modum plura, quae a Μasore- this notantur, sine dubio ut obsoleta. 'n' li terminationem habet ex Pronomine is ego. Communis est generis, ut ubique prima Pe
terminatio PIuraIis Numeri eadem hic est, ac Pronominum ; quorum etiam PIurali S, ut supra notaVimuS, in non in 'ci, ut reliqua Adjecti-Va, terminatur. Reperitur etiam euphoniae causa
cum i paxagogico, ut pN cognoverunt. Hujus masculinum a foeminino, credo, quod antiqui so- Iebant distinguere quiescentibus Η, et Π, nemp illi usitaverunt et in illae ustaverunt m . Cujus rei exempla in Scriptura reperiuntur, ut Deut. 21. 7. In manus nos e non studerunt , et Io- suae io. 24 κου' - Im milites qui iverunt.