장음표시 사용
11쪽
est duorum in ipsa Tabula Graeca, Cebetis si sorte ipsius, de Jems
cuiusdam . Cebes ibi narrat, quomodo inambulans cum alia ii de Saturni, & donassa varia in ea appensa contemplans, Tabulam eam pictam viderit : cuius imaginem prae novitate rerum in ca repraesentatarum cum admirarentur, & Inter se quaererent quidnam illa sibi vellent, forte fortuna quidam senex indigena qui adstabat,peregrinos Tabulam illam avidius & curioluis ud sine admiratione adspicientes, quodnam allud esset aenigma docui . Α, ρσω - 1, inquit , ' αλλη-I τῖι-τ nc. - Arabicae paraphraseos auctor hunc
senem nominavitHercule, putavitq; hoc nomine
Socraticum alique philosophum. Ita enim in fine Tabulae potuit. iEx cit exbositio Herculi, Socratici platonicum. Sed quis ille Socraticussercules nusquam veteribus memoratuS , tot demum iacula nobis commento suo resuscitavit auctor Arabs Cum de his rebus interdirconfabularemur, ego & Optimus aectissimus vir, Elichmannus noster, ὁ suadere, nullum unquam exIuisse Socraticum philosophum hoc nomii1e,adeo Arabibus suis favebat: lucinatos esse, aut etiam id quod non esset ullo modo fit, ita sustinebat credere. Atqui certo est certius, paraphrasis auctore nomen hariolatum fuisse ex prave intellecta loquutione , quae biaut ter occurrit in ipsa Tabula, Quae admirandi est ud
Graecos formula. Pag. ix huius Editionis , sic ανλεις, ias εἴς ἐμcicληκα Ix 2bes cum sociis suis, seni illi, qui eis in
,ίαν Tabuta pictae & in templo Saturni suspenta, quam tunc attoniti su iciebrat. Iuvenibus illis senex lii prascriptus expossis-rat, in pientiam hominibus quos tenet quasi Sphingem est . Uenim ea periit intellecta , ita non intellecta perdebar . qignorat quod malum & quod bonum se in vita , , ignorantia & imprudξntia perditu : vero id intelligat &asseoliatur, ipsa insipientia & inscitia pessum datu . Cum gaeat i partem Tabuta ipsis. enarrasset ille senex , ω quia at , ωι δε ιυγαλ- m. . cicDiss astas. Inde
12쪽
PRAEFATIO, cstes putavit, nomen illi seni Jabulae enarratori suisse Herculi. Nihil autem illa se laetii κλεις significant, quam Latinum , Papae: Pap.e, in antam nos cupitlitatem coaecisit Ita ω λοὶ passim cum .exclamatione admirationem denotante Graeci auctores dicunt. Et, J Zευ' ψ dios. Sic ergo de s Occurrit iterum & pag. xxv. ω H-
aliud periculum l Ill id ωι ostendit,ab exclamante& admirante efferri. Alioquin si immen esset, satis foret. dixisse, n'ό απυ- ουτω. Hoc loco reddidit Arabs. paraphrastes ,r Vin , O sapiens, tuam ma gnum ea hoc periculum. Quia nimirum existimavit, Herentem in his loquiitionibus esse appellationem alicuius sapientis ex schola So- .cratica. At in priore loco quem superius attulimas vertit , - ο mrcules. Inde igitur Herculis nomen commentus est, nequis sola eius auctoritate adductus , 'et abreptus potius, existimet, aliquem olim philosophum fuisse Socraticum sic vocatum. Infinita alia sunt in hac ipsa paraphrasi quae non rei: e se habere fateatur oportet omnis Arabum gloriae famaeque vel flagrantissimus fau- tor. Tantum tamen abest, ut hic εσcυrri, qui interpretatur picturam tabulae peregrinis qui in hoc dialogo inducuntur, sit Hercules aliquis, aut, qui eum de singulis interrogat, sit Cebes, ut potius Cebes ipse videatur senex tabulam commonstrans & explicans ulli aut e quibus exponitur, extranei Quorum unus enumero
Cebetem percontatur. Cebes Thebanus suit. Tl bis igitur hoc colloquium haberi fingitur. Templum Saturni cui consecrata haec Tabula, Thebis Disse censendum. Peregrini qui templum illud inrisunt, & tabulam in eo inter donaria suspensam considerati , Artici si sorte, aut Ionici generis iuvenes. Cebes, senex, qui igno rantibus & quaerentibus, quid illa fgniscent, explicat, auctor Dimirum huius dialogi, cui Titulum ipse, qui scripsit, fecit, Π,αξ. De quo perperam quidam dubitant an genuinum opus Socratici illius Cebetis sierit'. Ratio dubitandi vana est ac sutilis quam afferunt, quod Platonis in hoc clialogo fiat mentio. Quid tum posteat Ergo nec Platonis eadem ratione dialogus ille fuerit qui Phaedo inscribitur, quia meminit in eo huius Cebetis. Tu es dialogos scripserat hic Cebes,teste Laertio Diogene. Πίνα υ, - ω Φρυ-
13쪽
Cc Πίναξ est quem hic habemus. Et riba: quidem inscriptionem habet , non quod in ea relut in tabula vivis lineis vita mortalium subjiciatur , sed qJod revera suerit tabula pieta, qua repr*sentabatur hoc aenigma, sive hec mythologia Ccbexis. Inepte igitur Arabs E'ρμιιευσhuius Tabulla, in Herculem, qui Cc-bes ipse est , nobis transformavit istius aenigmati S cnarratorem . Haud scio etiam, cur eidem Arabi interpreti verba illa Graeca, et ists D εργο, Πυθαγορει, τινα ab Tectu Mτων λο ἀι β ον, de viro quodam percgrino & natione Lacedaemonio,. libuerit interpretari. Sic enim vertit: Ex terra peregrina , ex regione Lacedaemonia, Quorum
nec vola nec vestigium in Graeci . Quae autem in Graecis sunt de sapiente illo ac prii dente viro, qui sectam Pythagoream & Parmeni- deam institerat, ne κυ quidem in versione cius apparer . Pessime etiam reddidit illa C ebetis verba pag. VII. η β αιρε συνηπις
cepit, quasi auctor dixisset, sphingem hoc aenigma proponere litam hominibus, videlicet quod bonum csset, quod malum , & quod indifferens. Sic autem vertit,
hominibus ita occurrebat cum aenigmate perplexabili , quod erat tale. u dbouum , Erquod malum, in quod nee bonum nec malum. Non de Sphinge hic strmo est, quae tal cenigma proponeret, sed de ipsa insipientia, hac in re Spsingi simili. simpliciter est, significare,declarare, sed & per ambagesaliquid eloqui, difficile intellemi quod
dis tuas. AI IEεθαι, ἀσήμονι λέγειν, λεληθόrως esse; πιος λεγω. Unde ἐδεικτα ,involuta, obscura, serplexa. Ita hoc quidem loco recte accepit
Arabs, mes ρεται ταδε, sed male ad Sphingem retulit, quasi dicita ac dissicilia ad solvendum proponeret hominibus illa quae sequuntur, de boni &mali, & inter utrunque medii, quod nec bonum nec malum est, explicanda finitione. At dicit Cebes, hanc enarrationem Tabulae, timilem esse Sphingis aenigmati, hoc est, obse ro problcmati quod illa proponebat . cuius haec erat conditio, ut non solvere illam quaestionem valentes necarentur. Sin vero id ex pedirent= servarentur. ipsa vero Sphinx perirer . Idem,inquit, usu
eveniet & in huius νιγίαι expositione. Sua cuique insipientia Sphura η
14쪽
PRAEFATI . ' ρSphii ix est. ὁ β γεῖσα ναύποιι Σφ/γξὲςιν. Ut Sphinx proponebat hominibus quod illi dissolvere debebant inextricabit aliquid , ita iiispientia tale quid etiam di sibi vendum illis objicit, de bono & malo , quid sis , re quid indifferens. Quod si nesciant assequi tum ipsis pereundu, si id vale mi explicare, ipsa perire debet inscitia. Perperam igitur retulit ad Sphingem quod debuit ad insipientiam, quae tanquam Sphina est homi tribus. Sequenti pagina
pessime interpretatus est, & ita cepit, quasi legisset, - ἀννέDι Sic enim reddit haec, νε - φθΘοις, Et ne in nos sis parem aut Hoc est, ne invὶ deas nobis huius rei enarratione in b. Ita supra expositit illa ,- 'n ero avarus hae in re obu , o hospites. Id est , 1ion parcam eam vobis sicut desideratis enarrar . Eorum verborum, uκ αν πλω δηγουμενο- , hic setasus est , Fonti insea nobis marraveris quam nos erimm prompt ad attendendum quid dicas. In his quae sequuntur statim mira supinitate , τέ-ν accepit pro . ωι ημῶν πνοαξόν-ν ου-επύορορ ψ τί ν οιουτόν ευν. tanquam nobis hami persuuctoris audituris, qu/udoquidem tale propositum ea praemium, vel talis poena. Nam utrumque Graecis significat et nursiviis. Et utriimque hic conVenit . Pernicies quippe denuntiatur pro poena non discernentibus fines boni & mali, ut beata vita pro mercede intelligentibus. Melius tamen nisi γιον hic pro praemio sumetu . Ultimo enim loco de praemio beatitudinis actum fuit'. Interpres vero Arabs ita haec reddidit , 'Elei turea nobis eam enarrationem securidum modum suum, petia haec Portantia nostra ac desiderium. Procul dubio τλτίμον, ανr ὶ ἡ θυμι. ac cepit, cum sit, merces,praemium, Veh pinna ac multa. Pag. xv, γωαῖκα πιπλανῶνἱ- τω ειδε , intellexit de muliere ornata omni gene re ornatus, , quam fictam & fucatam motalius reddidisse . Aliud κόσμω in mundo muliebri, & ornamentis , aliud αλαν , quod sucum spectat, quo cutem solent pingere,& corpus oblinere. Ibidem ἐπάetis Arabice vertit dia. z,quq socor
15쪽
tibus & δεανὶ, ita interpretatu . Videant Arabice doctio ies, an illud iaM eam pati quoque possit significationem-. Pag.
xiii vectit cum sint opiniones. Pag. xvi I. Q τυχ αυτ i m ν, ita reddit quasi legisset, ria r αγαθότυχοι vocantur felices fortunae ad est, fortunati. I, 1, paulo post, ουτοι παλιν υκὴν τυ, αὐτια ιυλ ν, similiter transtulit , quasi esset in craeco, ahhestuntur infelices fortunae. Id est , quos infelices fortuna reddidit. Graeci Pag. XXXI. ἀλ- do prato interpretatiu' , cum sit lucus pro λι- ῶνι accepit, pratum pro portu, in istis ,h σουν, εφη , υ εμπιοΘυ δεσιιμ νου - τινα ωι δε ει τε λειμωνοειδ is V IdeS, λειμῶνα distingui in cimet, pratum a luco vel nemore. Ecce, vides ante i ud pratum locum quemdam,qui videtur pulaber esse , ν similistortui. Arabibus non aliud significat quam pratum & locum herbosum ac pascuum. Et portus , non λει-
μῶν. Sequentia omisit, κατανοῶ οἴ, Q u μέσοι is λειμώνω MIcολον ἔπιζον ὐ - - ετ.υν. hetaec ultima tantum expressit, 'ζολον -ρο υ πυ lua Eadem pagina, μέση rs κιυιμὼ ἔδε τοῦ Vocem ηλικιαν quae tunc apud ἰraecos staturam notabat ita Vertere maluit, quam .etatem , quomodo ibi est accipiendum . Η'Mνm N ab κεκροπι ἡ, est media aet is& stata. Nam κεκρ/μίνη hic pro πιταγμένη accipitur, ut elim eXpOn t Hesychius. HVmα pro magnitudine corporis, ab ολιυν deducitur, quod est tonium, dc magnum, rarae Urmuεγά ον. pro Laetate, ab qui parem aetate design.at. Unde proverbium,
ἴλι- τορ ι. Et tamen utrumque ab origine eade': Nam ut plurimum pares aetate, etiam magnitudinc aequales re statu . M-αι certe Graeci hinc appelliant aetates per quas hominum Nita decurrit. cuius plures gradus sunt , qtin κλει- αῖι appellant, ut est infantia, pueritia, adolescentia, virilis aetas, & media . quae Sc κεvιμένη Vocatur, ut hic. Sed dc ἰλιυαν absolute de itisentulo
16쪽
PRAEFATI o. . adixerunt illa aetaοῦ optima. Unde, Η'λιitia της- apud oratores Atticos,urbis iuvetus, οι G ηλικίρι νέοι Hinc ηλιξ pro sene. Aliis pro iuniore. Criticus sacer nescio quam γγαντ αν ηλικίὰν somniat apud Hesychium, in Notis ad Petri Epistola prima, cuius Glossbgraphi verba etiam deterius corrumpit quam vulgo sent, ut loquutione quae Graeca non est, introducat. Nam ηλικια quidem sumitur apud Giecos duobus modis,pro aetate hominis,& pro statura, non autem pro aetate temporis, ut in.illo Horatiano: detri parentum peior avis tulit nos nequises. Hoc Graeci non dic credi, σανοτέρων At ille vult γπντίαν apud Hesychium esse ηλικιαν id est,ptimam mundi aetatem, vel secidum primum, quo vixere Gigantes. Apud Hesychium legebatur vulgo, Γιγαντὼ , ηλαία τὸ ζον οἱ κατοικουν ρος γιγαθος. Ipse corrigit vir clarissimus & qui pridem nobis Hesychium emendatum promisit, Γιγαντ&, Δικία ἐπ αγο- τερον, 9 οἱ κατοικουντες γοῦν Γωντες Si caeterae omnes similes huic eruiit. emendationes, malo habere corruptum. Quid enim hac cociectione corruptius At quid proclivius verae lectionis inventione quae
πις Tim m. Lycjam prius vocatam esse Gigantiam, & qui eam incolerent Gigantes, ex auistoribus cognitii limum est. Non potui modestius virum doctrina praestantem reprehender . At ita in posterum statui omnes illius hallucinationes, pravas emedationes,
perversas interpretationes, errores, redarguere, ut moderatione in
eo carpendo meam nemo vel delicatissimis auribus praeditus possit desiderare. In meis reprehendendis talem ipse si praestet, nihil amplius ab eo desideravero. Sed ad rem. In eadem pagina Tabulae Cebetis, Arabs paraphrastes, πλὼυ απλta dc ἀ-λλωπον , id. est, simplicem insise usto ornatu, reddidit, P02.m mn mi tam , . - . . ornata vesti non multiplicita laudicio tamen an videri possit expressisse sua lingua mente auctoris Graeci. Ut quod abundat de superfluit, modumq; iustum excedit, hocst Infra quippe Pag. XXVI, - πλὴν vertit, , si acerum, simplicem ornatum. Et certe illud solet Arabes tantu sumere de re quae numero .abu dat, e αλι τετο, HS Vide vers. xx versitum Pythago 'x runa . Eadem pagina, μακρος taud bene exposuit, eleganti
17쪽
Aisso situne muIeret. χο νοῦς - αι zειαῖς ειμι ψ ευυνω. Nescivit quid esset Giaecis de Pro modcsto soletit eam vocem siunere , de pro eo qui obsequitur & paret iuiis rebus & iis horrunibus quibus debet, seseque iis accommodat.
Cui solatrarius est aratro . Hinc locus apud Suetonium , nec sanus, nec vulgo interpretum intellachus. In Domitianomni uxorem Ludunti vocem D ini, ἀίτα, τοῦ, Ex Tat. Metaphora Urimis
ducta est ab iis qui in choro nota discordant, sive canentibus concinenatim sit. , sive cum taliantibus ad eundem modulum pedes ponendi sin . Inde; κτ', vita dc moribus compositus ac mo-δestus obsequesq;. De quo nos alibi plura. Ibidem in illis, ιχ απλα-
- ας γ, ut iam diximus, mulier dicitur, quae minime fucata est, - 1ies cutem habet fictam pigmentis , & expolitam , non cretata, non purpurissata. Multa alia in eadem pagina prave, ac per vcrse vertit, quae omitto , & passim tu sequentibus usque ad pag. xLU. Ubi non possum praeterire quo do exposuerit Κωρυγωονοι, πον in his verbis: σαν- ιου-iςιν ἀσφαλ e ωαπερ τὸ Κωρυκαν άν κον sveti. Notum ex Geophraphis quale fuerit antrum Coscium . . Ex
eius descriptione liquet, quam tuti esse potuissent ac securi qui specum illum incolere voluissen . . Vide Melam lib. I, cap. XLII. In terpres Arabs pro Corycio specu nobis supposuit, quia fortasse non intelligebat quid esset, cochleam quae concha sua circumdatur. Quasi scilicet ostrea in suis conchis. tuta ac secura sint , quae
cum ipsa concha, qua munita sunt, capiuntur & comeduntulta. Mustus ab omnibus titeribu , ad insar cochleae
quam sua concha cir mda ea defensat. Hec ita eptissima siliat. At IIn Cade .pagiria aliam & meliore lectionem se in suis codicibus invenisse te-. statur,du εχιοδηκτους reddidit, V rara , in ab . . Videtur etiam legisse, a ciοθῆροι, vel εχιοθῆραι. Nam haud alii queant iu- relligi praeter eos quos viper momorderi '. Ecqod illi autem an tidotum naturale habeant adversus morsum viperae, haud fateor me videre, qui , vipera morsi fuerint'. Palam rero est, Graecianae auctorem de his intelligere qui viperas venabantur. ε-νω πιαν
18쪽
oisIφαρριακον αυτους τοῦ m. Pagina sequenti ridiculus est idem p .raphrastes Arabieus, dum Graeca ista ita versa nobis obtrudit, iueri: πνηροπι δοκουο ν τετρι φθαι, adeo ut capita Alorum ad pedespertingant, Sensus Graecorum est, quisum capita attrita in detnMsurae videntur. Hanc huius loci ex- .positionem de capitibus quae ad pedes usque pertingunt , hausit ex alia falsa interpretatione Verbi αἱ ανιαμ Ξειν, quod accepit pro capita inclinare, incurvare & protendere. . Cum enim hic dicat Cebes, de istis desperatis , οἰ - ἀπεγνωσμύτοι,-τας-υti τὰς κε φαλάι διοκοῦm paulo post de iisdem ait, oi μ ν απεγνωσμNοι ismi P πωδύας ἀνακαμπ'viri, κακως η, ἀθλίως 2Dκε μοι. Quae verba Arabs ita vertit, qui non cognoscunt disciplinam, ideo capita ipsorum sisti demissa, o satus ipsorum malus es. Ubi vides, ανακάμψειν eum reddere de his qui culta habent demissa, & ad pedes usque inclinata.
- - Ideo supra ubi de iisde sermo est πις κνόμαοφ -ς κεφαλας δοκοῦ n Τρίφιαμ, exilicavit de hac eade capitum incurvatione versus pedes, & demission . Quod est i leptissimum. U--ακαμ ρειν, hoc loco est, redire, reverti. Malim itaque hic legere, in Graecis, οἱ tui . απε νωσεχτοι, ' τῆ εἶ κακως αἴλ ω: Et is quid edi desperati, ab eruditisne receduut, male ae misere tructati. Et ridicule idem Arabs interpres απι ω ' . vertit , ut non cognoscimi disciplinam .,
chius, απεγνωσίς γ, απέλπις . Sed ita ille solet : voces easdem Graecas non uno eodemque odo saepe reddit, variasque eis signi ficationes addit idem tamen significantes. Ita ciet α ν & απτ Uudiversis modis transtulit. Et ἀνακαμ ρειν non inao modo. Nam eum hic 'capita demittere verterit, paulo post ubi candem in Graeco sententiam postuhat , abscedere penitus. exponit , αναύεοηκοπς πυς τ καρποί- -λιν ανα sa Eum. Et tibi a Menderint ad tolerantium,
rufus abeaslent abscedere. Ubi Arabs vertit Miferi autem funi, quia procul removent, neque asenderunt ad diFiplinam ac coercitionem ani
19쪽
mi. Quae Graecorum entem non exprimitia . Haud certe etiam interpretatur, O , si LIM . At pagina sequente rursus proclinare capita, in his: Δόξα , λάγγῆm
δεα χν. Id est. Opiniones, hi fuit, sunt. qu.e, ubi adduxere ad disciplinam qui ad virtutes ingressisunt, rursus redeunt, ut alios adducant. Quae Arabs
. S topiniones, quae deducurit ad disciplinam, iam proclina
.trumq; expressit. Et hanc capitum protensione ad hoc vult fieri, ut alii inducantur. Nempe ad invitandu;ut plerumq; capitis nutu si, quo aliquem vocamus, & perlicimus. Sic ἡδυξπιθεια pag. XLIX vertit Elichmannus vertit fusum. Sed is hil minus est. illa vox Arabica significat, & clationem , quae propria estram fastus quam gaudii. Videtur ergo pro exultatione quae effusam laeticiam sequitur, positisse. 'At infra Gi ααθειαν rectius exponit.' usurum velinum vel usurpatioλum voluptatum, Mirum est quomodo pag. O ,em κεφαλαίου, laverterit in Arabicum in illis verbis, mia ο λεγέαν τἀσωτιο ,-b ἀκυσιαν, δε αν εἴποι etiς κεφαλώου. Vt quis in summam vitia omnia complectatur. Vt quis fummatim dicat. mc ille Arabs vertit: Hae dube enim ducessunt. Nempe, M ωτα Eo tempore κεφαλπια Graecis de capitibus sive ducibus ossiciorum & scholarum, sed &Cxercituum, dicebantur, ut Latinis capita inciorum pro primatibus,& capita scholarum.. 'Etiam κεφαλααδες & καφαλ tio barbarae Graeciae hodieque vocantur ordinum ductores, quos vulgo casitaneos ab eo.vocamus. Sub ασωπιας &ακ φαας appellatione Cebes com- . plectitur summatim omnia vitiorum genera. Λγωτα praecipue
luxum designat & nepotinos sumptus qui gulae inserviunt. Resolatum Latini unica voce dicunt. Optimae Glollae Philoxeni Hepotatus, ωπα. Ακυσπα vero, id est, intemperantia, in libidine veneria praecipue spectatuita. Arabs paraphrastes si optimo nostro Elich
20쪽
P n. aE F Α T I o. . lovianuo credimus, eo Verbo expressit quod contumaciam significa . Paulo supra eadem voce κὲium uis reddidit. Et sane eo loco ita coniunxit cum α; πια, ut hic δεωτίαν eidem copulavi . Vtrobique Arabs tam quam, Hibis reddidit'. Alfisum eo loco Vertit ο ριακαυτης , ut isto contumaciam. Neutrum exprimit etia ασωτι , vel
quae proprie voluptatem notat quae in deliciis gulae versatur. Vnde -- Titulus libri Enniani in Apologia Apuleii, ut nos olim emendavimus. Quam emendationem quidam inepte stiggillant qui nihil melius possunt suggerer . Luxum de luxuriam vocant Latini, licet hoc etiam nominis ad venerisui voluptatem re seratur, praecipue apud recentioris Latinitatis Sc monachalis au
istores. quae ex VeDere committuntur . . A
veteribus is una a luxu. Et profusionem contra pudorem , cu supra modum interpretatur Nonius. Haec est M ωτία. Sane sumptus illi . profusi locum etiam habent in re veneria. Vnde& luxuniam infima& barbara Latinitas usurp*verit de veneriae libidinis excessu. Non ita antiqui, qui pro luxu posuere. Et inde illi nomen. At magis in re veneria obtinet, quod dissicilius ab ea temperatur Sane ut luxuriam de vehere etiam dixere Latini, ita de quam eamdem cum αλτοι hic facit Cebes, quidam etiam transhi-lerunt ad αφροδ . Graeci quippe nonnulli de ven-rris de veneris cupiditate usurpan . Vnde de νειαν quoque Suidas exponit. Hesychius interpretatur, τω παθει χωροντας. Vcrum de his alibi. Agamus quod agimus. Tωπε mul pag. LV,quid essent, non est assequutus paraphrastes, sortem quod apud Arabes Mensarii Argentariique permutandis nummis δί mutuandis operati nulli ellent'. Dicit eo loci Cebes,non debere nos adsimilari ela, ς improbis argentariis qui cum mutuam pecuniam ab aliquo acceperunt, non cogitant, ea conditi me se cam accepisse , ut aliquando reddan , verum illa abutuntur tanquam sua, suumque volunt reddere itemini,sed alienum semper retinen . Nori tales itaque nos este oportere, si quando aliquid ex suis bonis sertuna nobis suerit elargita ad tempus. Repostenti quod suum est, statim reddendum, quia alienum . Mutavit statum illius comparationis totum Arabs inter