Institutiones theologicae quas in usum auditorum suorum composuit Franciscus Iavarone in Regio Archigymnasio Neapolitano theologiae dogmaticae professor, Academiae Herculanensis archaeologiae socius ordinarius, Herculanensium voluminum interpres. Tom

301쪽

pliciter ea quaes in Serimuris Meria con- -ω δunt, transeatis. Nihil enim hic scriptum eει, quod non mianas sensuum fiat reliaritias: quandoquidem dioino Spiritu ast sati Prophetas sequuti sunt, ideo Dmota a Spirim acriFtae, ingentem in se continent thogauriam Nagus pnim νει πIlaba , , eI apicurus est in Sacris Literis, in cuius profundo non au grandia quisquam thesaurus. In Cap. IV. Genes. Homit. XXI. n. I. P. 18O. T. IV. Hieronymus autem de

iis loquens, qui ipsum , quod nonnulla in

Scripturarum versionibus emendaverat, incusabant , haec habet : Remonsum habeant, non adeo me hebetia fuisse cordis, et tram crasεact rusticitiatis. ut aliquid do D minicis perbis aut eorrigendum putavsrim , aut non disinitus inspiratum; sed latinorum Codicum Mitioritatem rad gra eam originem , unde et ipsi translata non denegant, Moluisse re-care. Epist. XXVII. .

ad Marcellam, Pag. 152. T. I. Ed. Vallars. Et alibi: Singuli sermones, Wuabas, πλcea , puncta in diMinis Scripturis plana sunt sensibus. In cap. III. ad Ephra. S. Au-

302쪽

gustinus similiter: Quidquid ius Christus de suis factis , et dictis nos Iemna Moliat, hoc acribendum illis Evangelistis ) tamquam suis manthias imperariι. Hic unitatis conεOriatim , et in in reis ossiciis concordium membrorum sub uno ea ite mianisterium quisquis intellexerit, non aliter

accipiet quod narrantibus discipulis Chri uin manrtio legerit, quam εi Φgam manum Domini scribentem convexerit.

Lib. I. De Consensu Evangelist. eap. XXXV. n. 54. Denique S. Gregorius de Auctore Li-hri Iob disputans scribit : Sed quis haec scripserit , valde επe acus quasritur , cum tamen Auctor Libri Spiritus Mnertia Meliter credatur. Ipse igitur haec scripsit, qui haec scribenda dictapus ius scripsit, qui et illitis o stris invirator extitit, et perscriboniis porem imitanda cta nos eius facta transmisit. Si magni cuiuηdam piri e istotis susceptis DLeremuS Merba , alus quo calamo acriueta sui33ent quaereremti v , rid culum profecto e et, δi non viatolariam et Auctorem scire, Senctum sue COMOE ere, sed quali calamo earum Merba impr aci

303쪽

fuerim, in gare studoremu8. Cum emo ramco OScimuS, ei que rei Spiritum Sanctum Auctorem tensmus ; quiando Scriptorem quaerimus , quid aliud agimus , nisi I gentea litteras de calamo perscrutamur p

catur , utrum Esdras Sacrae Scripturae libros in Iudaeorum captivitate Omnino amisSOS, ac perditos iterum Deo inspirante consor Pserit , an mendosa Exemplaria correctissimori rum Exemplarium lectione emendarit. Nonnulli qui priorem sententiam tenent, iPsam illo argumento , quasi sundamento Struunt , quod suppeditat libet IV. Esdrae ubi nar ratur Esdram divino Spirita amante quadraginta dierum spatio quinque Viris saeros

Iibros dictasse. At sere omnes talem narrationem Commentitiam esse multis rationibus rati , oppositam sententiam tuentur. Ni-

1ὶ Nonnulli mediam inter allatas sententiam tenentes ita putant distinguendum , ut in Mysteriis, prophetiis, legibus et res et verba , in ceteris vero rea tantum Deus insPimase dicatur. Diqiii od by Cooste

304쪽

mirum multis labellis citatum librum Matere Constat, atque inter eas reiicienda est a lata historia ; tum quia fieri omnino non potuit, ut hinnia Sacrorum Librorum exemis plaria perirent, multis non solum Iudaici, sed etiam Israelitici Begui in vera pietate PerseVerantibus , ProPhetis Praesertim , et Prophetarum siliis, ideoque Sacrorum Libro rum exemplaria Pie, ac caute custodientibus; tum quia Esdram rogarunt Israelitae reduces , ut Gerrei librum legis Moy si ,siuam PraecePerat Deus Israeli , EAdr. Lib. II. cap. VIII. et attulit Esdras Sacem dos lemm coram multitudine, ibidem. Pr batissima ergo, et communi sententia concludunt, Sacros Libros non denuo dictasse Esdram, sed potius menda , quae incenso Templo , et Iudaeis captivis, in aliquot exemplaria irrepere Potuerant, correxisse , diverSosque ab antiquis characteres adhibuisse. Quod postremum pro certo habet S. Hieronymus: Cem tum est, inquit, Esdram Scribam, logisqus Doctoremposi captam Hierosoymam, et in-εtaurationem Templi sub Zorobabel, alias litteras rePerisse, q&ibuq nunc utimur; qNum

305쪽

ad illud usqua tempus iidem Samarita

norum , et Hebrasoriam characterea με-rint. Prolog. galeat. . IV. Iam vero titrum infallibila sit E clesiae iudicium in Sanctorum canonizatione, non eSt una et concors Theologorum sententia. In hac quaestione legendus omnino Benedictus XIV; qui in eruditissimo opere da Seruorum Dei Beatiscatione, et Beatorum Canonigatione eam suse tractat Lib. I. a cap. XLI. ad ea P. XLV. Ex quo pauca brevitatis studio excerpemus. Ac primum de Beatificatione sermonem instituens, variis Theologorum sententiis euarratis , antiquio in rem a posteriore Beatificationis morem ita distinguit: Nobia sententiam nOδιram nunc relaturia, tiι δε antiquiori ritu primum dicamus, cum quidquid Olim ab Episcopis agebatur in cultu deosynendo tum pro Mam ribus , tum pro Confessoribus Beati tionis melas minims excederet, dii iis a modiam Midetur , tum ra8seri Posas , totum M ah erroris labe immuna aut Dis3s, aut aemper eoae debuisse; tum quia nullum particularis Esiacopi iudicium unquam fuit iu

306쪽

Ecelesia Dei habitum pro in Iubili , tum

etiam quia nonnullos ex eis hac ipsa in re fuisse ueceptos certum est ex historiis. p. XLII. n. 6. pag. 141 . T. I. OPP. Venet. 1788. Delato postea beatificandi iure priνatios ad aedem Apostolieam, alpe ad Romanum Pontiscem, reminisci opus est, duplicem ex dictis dari Beatiscationis speciem , hoc est formalem , si aequipollentem : tum Boati eatione ormatim esse illam, in qua, ratis habilis Oirtutibus, aut mandiris, nec non si is 8eu miraculis, Pontifex indulget, ut Dei aereus Beatus appellatur, aliae in aeterminato aliquo loco colatur , et ut PM-rimum quidem cultu Qficii ae nivias in eius honorem; Beati cationem autem aequipo Ientem eam esses, in qua rata habita iama

Mirtutum, aut marFrii, et Signorum seu miracudorum , necnon ratia SiMe cultu imma-mora5ili cum acientia et tolerantia aedis Apostolicae aut Ordinarii, aipe cutius imtroductione , auι continuations, ex Pe missiona praecedentium Ponti iam, O WVatianisos sacrorum rituum iuxta modiam

alibi explicandum, pel ex Palmum , rim

307쪽

rumgus Sanctorum acriptis, vel ex communi Ecclesias consensu ; aummus Pontifex sententiam Ordinarii , aut DeIegati a probantem praestitum cultum con mat. Ihic .

n. 8. Ducto itaque a facilioribus initio, Messea Beati atione aequipollenti , probabiis quidem Oidetur, summi Ponti is iudicium in ea non ossa infallibila , nec ad fidem

pertinere; sed et certum est, a nota temeritatis immunem non εδεs futurum, qui ipsum errassa contenderet in hoc , aut illo caευ , et cultum reprobareι, quem POntifex ipse approbapit. Ibid. n. 9. Boati cationis porro formatis iudicium Wiarius certo est iudicio Beatisicationis aequiso

Iantis. Non ab Iritur onim, niεi constet ex processibua as Mirtutibua, aut G ma Frio , ει δε signis Seu miraculis , quasatine gubstantialia requisita Canonizationis, quis si in summorum Pontiscum Ap Molicia litteris oci de t clausula ius ser- sana Congregationis sacrorum rituum. Sed, quampis ex hoc inferri m it, temeritatis,aαι grassioris Theologicas cansuras notaeaso .ciendum, qui auderet asserere Roma-

308쪽

num Ponti em in hac , νει illa formati

Beatiscatione errasas ς auι contenderet none se malo exhibesncium cultum eo in loco,

in quo Papa indulget, ut exhibori quescit: concludi tamen certo non potera νει ipsum inormalis Boatificationis iuuicium esse infullibile, aut ad Mem Pertinere. Ibid. n. IO. Deinde ad ea quae Canonizationesm respiciunt, Capite sequenti, gradum iaciens, duo hae indisquisitione distinguenda Praemonet: alterum scilicet, an Ca nixationia iudicium a Romano Pontifice Iatum errori esse possit o noxium i alterum vero an hoc idem iudieium

ad fidem pertinere sit existimandum. Et quidem tum hoc, tum seq. Capite Τheologos ipse recenset bene multos, qui etsi Romanum Po tisicem in Canonitationis decreto in Ilibilem praedicent, huiusmodi tamen decretum ad fidem minime pertinere contendunt. Quod igitur ad primum illud attinet, utrum nempe

Romanus Pontifex absque erroris periculo G-nonitationis iudicium serat, ad eam ipse sententiam inclinare videtur, qua id adfirmatur, hisce permotus e Divo Thoma potissimum mutuatis rationum momentis: I. v Fieri nequiι ul

309쪽

α Summo Ponti θ' uniforsa Metiola aeserrorem inducatur in his quas aci mores spectant; sed tu utique contingeret, aere Contingere posset , si posset fulta in Ceenonigationar Dεinde iudicium illure fina suibiti est, quod a Spiritu S. dirigitur ne erret; quamobrem cum Summi Ponti- is in Canonirationo Sanctorum iudicium a Spiritu Sancto utiqua dirigatur , de eius in IlibiItalo non ridetur essa dubi tandum. Accedit, quod cultus Sanctis a Diua est quaedam nostrae fluet profes- aio ς unde necessario aequitur , quod tu dicium Papas cultum praecipians debeat esse in Ilibitor eo nempe sensu Sanctorum eultus est quaedam fidei professio, quem praeseserunt haec Divi Thomae verba ab Auctore nostro relata: Honor, quem Sanctia exhibemus , quaedam professala ridet est , qua Sanctorum gloriam credimust. Denique nullus huc uaque in tot Sanctorum Canonigationibus per Romanos Pomtisces iactis error inpentus est; ex quo nimirum a posteriori , ut aiunt, deducitur Summorum Ponti iam iudicium in Can

310쪽

nixationibus ex vectati Spiritus Sanetio tu atque auxilio infallibilitatis praerogatiνα potiri. Cap. XLIV. n. L et seqqPag. 346. 147. Quod attinet autem ad alterum , nempe utrum ad fidem possit pestinere Romani Pontificis in Sanctorum nonisatione iudicium, noster Auctor quum eorum Theologorum qui id negant, quorum S. Thomam antesignanum agnos 'it, ne non eorum qui adfirmant, varia expresserit argumenta, sic tundem ipso concludit: Vidistur nobis, vimque minio in aura probabilitates Essa relinquen , MNMequo actesia Apostolicae iudicium prodeat. Ibid. Lib. L Cap. XLV. n. 27. Pag. I 55. T. I. Opp. Venetiis I 88. g. VI. Quod demum ad quorumdam Τhe Iogorum opinionem adtinet, qui dogma fidei opinamur quod ex duabus propositionibus ,

altera ex reνHationis, altera ex rationis P

nu depromta fluit, lege Diatribam in huius orni appendice Positam.