장음표시 사용
291쪽
non esse , qui uno illorum quolibet dissociantur. Quamobrem manifesti apostatae, haereiici , schismatici , item maiori excommunicatione mulctati , catechumeni ad Ecclesiam non Pertinent.
COROLLARIUM VI. EccIesiae auctoritatem veram, et iudicia lem esse, non consilii tantum, ex iis , quae de Ecclesia disseruimus , apertissime Constat. Ipsam enim potestatem suam Ecclesiae concessit Christus , ut evidenter ostendunt illa praesertim verba, quibus Apostolos adloquntus est Christus ipse dicens: Sicut miriems Patar, et em mitto Mos, Ioan . . u I.
νOs vernu, ms vernit. Luc. X. 16. Si Ecclesiam non audierit, sit tibi sicut ethnicus, et publicanus. Amen dico Mobis: qua eumque alligaνeritia Suer terram , frunt alligata et in cofla I et quaecumquct EOIν-ritis super terram , erunt εOIuta et in coa- M. Matth. XVIII. 17. 18. et seqq. Atque hac ratione discipulorum suorum bono maxime
292쪽
providit divinus Magister 3 ubi namque vera, et iudicialis potestas in Ecelesia non inhaereret , nihiI firmum, ac stabile esset, et omnia perturbatio, ac magna eonfusio invaderet. nox LARIUM VII.
Quod vero ad Ecclesiae , et Co illorum oecumenicorum , in quibus Ecclesia univer salis docens, ac iudicans cogitur , in Vibilem auctoritatem adtinet; ea quae dirinam fluom adtingunt ab iis , quae facta mero humana, vel quaestiones Philosophicae, aut scholasticae appellantur, omnino distinguenda. In iis enim, quae divinam fidem spectant , seu ad intelligentiam, seu ad mores, seu adsecta vel divino verbo expressa, vel cum divino verbo stabilem consociationem habentia pertineant, universalem Ecclesiam , et Oecumenica Concilia infallibili auctoritate pollere nullus umquam Catholicus dubitare audebit: at in laetis mors humanis, et in quaestionibus philosophicis et scholasticis, non eadem est auctoritatis ratio. Ut autem doctrina haec magis explanetur, quae facta dicamur
293쪽
ωνειαιῶ, et eum. revelatione india,olubilem cons lationem habentia , aperiendum est. Ea scilicet facta repe atra dicamuri, quae ab inspiratis Scriptoribus narrantur , ut e g. n Abelem a Caino interfectum fuisse; genus humanum diluvio periisse.Noo et eius sa- milia in Arca superstitibus; Christum in Bethlebem natum, in Teinplo oblatum netc. Facta vero cum re lotictus indiasOM-hilom consociationem habentia ea censen, tur , quae etsi in m latione expresse nou contineantur, ad reMelatae lamen doctrinas
δctnSum spectant, ut quum hie, vel illa liaber Catholicus vel haereticus declaratur, item haec vel illa sententia Caetholicao doctrinae Coosormis. Fel contraria definitur ;item quum hon vel illud Concilium Oecume nicum sui Me statuitur, ideoque eius in fide et moribus definitiones infossibilitar veras esse determinatur. Facta enim huiusmodi delinire nihil aliud est, nisi re latae doctri- Πω Senδum explanare, quod infallibili ab sectoritate sarit Ecclesia.
294쪽
Argumenta quibus Romanum Pontiscem tiniversali Ecclesiae a Christo praepostfum
demonstravimus, atque eumdem ex Cathedra docentem insalictili auctoritate pollere, ipsum quoque Oecumenico Concilio superiorem esse ostendunt. Quae autem obiiciunt Adversarii argumenta , ex Conciliis vel dubiis , ut Pisanum , veI ex ea Parte , quacitantur , illegitimis, ut Constantiense, quod nonnisi in iis, quae in materia Mei statuiseram, et conciliaritor, adprobatum a Maristino V. suit, eruuntur ; vel Pontifices cano nice non electos sppetant. Illud otiam ex demonstrata de Pontificis Romani Primata propositione recte concluditur, a summo scilicet Pontifice iurisdictionem suam immin, dictis , ut ab universali Ecclesiae pastore,aecipere Episcopos. Primae martis, ad rem S. Optatus Mileuitanus o et Prae-frri Apostolis omnibus mstuit, et claves RGni caelorum communicandas ceteris εο- Ha acoepit. Lib. VII. contra Parmenian. n. 5 .
295쪽
Necnon opportune S. Leo: Si quid cum eos Petro eommuna ceteris poluit sessa Principibus , nunquam nisi per ipsum dodie quidquid talis non se Uic Serm. III. in Atinivers. Assumpt. suae .ad Pontific. cap. I.
COROLLARIUM IX. Quae de Patrum auctoritate,' dum fidei dogmata contestantur, diximus , nonnullis regulis, quibus recto ex eorum operibus fidei doctrinam addiscamus, viam aperiunt. Eius-
Reg. I. n Unius, aut alterius PatrIs testimonium ad fidei dogma comprobandum Satis non Est D. Hoc enim inter Patros, et invλraios Scriptorcs interest maximi momenti discrimen , ut quaevis Sacrae Scripturae sententia erroris omnis sit immunis , utpote Dei verbum s non vero quaelibet singulorum Palr ui sententia. ,Neqses . enim , OPPseri une S. Augustinus, quorumlibet divulationsa , quamuis Catholicorum , et laudatomum hominum , peluti Scripturas canovicas habere debemus, ut nobis non liceaι, UI- ΛΟ -
296쪽
ri centia , quas illis debetur hominibus ,
aliquid in eorum acriptis improbare at-gus remuere , Si forte inpenerimus , quoaciliter aenserint, quam peritas habet Talis ego εum in εcriptis aliorum p ια- es Oolo esses intellectores msoriam. Epist.
CXLVIII. n. 15. Reg. II. B Plurium Patrum testimonium ab aliis Patribus licet paucioribus impugnatum ad fidei dogma confirmandum no satis quidem est, nisi Ecclesiae accesserit auctoritas. Fidei namque norma est , ut quoes ubique, quod Sempsr , quod ab omnibus creuitiam eat, id ictneamus, Lirinensis Commonitori n. III. In dubiis vero Ecclesiae est definire, utra partium divinam veritatem melius con
Reg. III. B Eo probabilior est unius, vel alterius Patris sententia , quo maior est scientiae , ac pietatis fama , quam Pater illo
in Ecclesia consequutus est, et accuratior
diligentia in re, de qua agitur, pertractanda D. Quod enim ad primum, scientiam et pietatem in Patribus maximi semper fecit Ecclesia , ut de S. Augustino , exempli eauεa ,
297쪽
scripsit Caelestinus Papa et Augiastinum gan-ctias recordationis Mirum , Pro vita .ua , siqua meritis in nostra communione Sem per habuimua , nec unquam hunc linistractativisionis rumor avergit, quem tanω acientiae Olim fuissa meminimus, uι inter magistros optimoa etiam a meia Praedecessoribus tiaberetur. Ep. I. ad Episc. GaIliae, Labbaei Tom. I. pag. 161 u. Quod vero ad alteriam, ubi e . g. de Verbi Divinitate agitur, maior ceteris est S. Athanasii , et S. Hilarii auctoritas : ubi do Incarnatioue , S. Cyrilli Alexandrini: ubi de praedestinatione, et gratia , S. Augustini; hi enim talia dogmata adversus haereticos defendentes, maiori diligentia Pertractarunt.
Theologicarum quaestionum circa Locos Theologicos specimen exkibetur. Catholica doctrina tarn exposita, et Comprobata, corollariisque ex ea deductis, praecipuas Theologorum quaestiones pro moroadungimus
298쪽
l. I. Atque illud in primis, utrum scilicet Theologica dogmata magis certa dici possint, quam principia ab humana ratione evidentissime perspecta , disputant Theologi. Ut
vero quaestionis indoles aperte dignoscatur, notandum non quaeri absolute , et simpliciter utrum veritas divina humano rati
cinio infinite praestet; nihil enim id habet
quaestionis : sed utrum Plena , et universalis evidentia , quaeumque via splendescat, sive scilicet divina revelatione , sive humano ratiocinio, eadem sit an diversa, id in quae stione Versatur. Plerique praesertim veterum
diversam esse adfirmant; eo quod Theologica dogmata Dei , qui veritas ' ipsa eSt, testimonio nitantur , atque salsa nunquam esse Possint; ratio vero humana salii certe quidem potest. At alii , qui Contra opinantur, veram evidentiam unam ac SemPer eamdem e8se aiunt, quodcumque sit, quo sul- Citur, testimonium; ac ea quae certissima sunt, undecumque firmitatem suam desumant , Paria esse, nec eorum aliud alio firmius dici posse ratiocinantur. Praet rea rationem humanam non minus qua u
299쪽
reveΙationem a Deo originem suam trahere observant; atque inde in iis quae evidentissimo lumine naturali cognoscuntur, ut sunt e. g. prineipia haec : Impossibile sestidem simul esas, et non esse: Totum suci Paris maius eis, nunquam salti humanam vationem concludunt; secus enim Deus ipse
ut est rationis auctor , ita erroris auctor Esset. Illud denique animadvertunt, quod Dei infinita sapientia, ac veritas, quae Sunt Revelationis sundamentum, eiusdemque Reu lationis necessitas , et existentia multiplici evidentissimo ratiocinio demonstrantur. Si ergo Plena ac persecta ratiocinii evidεutia non esset, nec Revelationis ipsius evidentia talis esse posset. g. II. Deinde in eo altera Theologorum quaestio versatur, utrum scilicet Sacra Scriptura quod ad res tantum, an etiam quod ad verba inspirata fuerit. Qui primum Sen-.tiunt, ut Bellarminus, aliique, duobus argumentis praesertim nituntur: altero, quod Auctor secundi lii,ri Machabaeorum praestat cap. II. I . et Cap. XV. 58, et 59; altero , quod exhibet Sacrorum Scriptorum Varius
300쪽
stylus. At duo haec argumenta non satis probabilem essicere horum sententiam Censent Lovanienses Theologi, quorum verba retulimus una Cum citatis secundi libri Ma chabaeorum testimoniis pag. 55. et seqq. Qui Vero contra sentiunt , ut Estius, Academia Lovaniensis , et Duacensis cum aliis, his Sacrarum Scripturarum , Patrumque testimo ni is praecipue utuntur. Omnis enim Scriptura diuinitus inspirata appellatur. II. Tim. III. 16. et Spiritu Sancto inspirati sequuti
sunt sancti Desi homines, II. Petr. I. u I. Scriptura autem dicuntur Proprie Verba , quae scribuntur , ct loqui verba Proserro , aut scribere significat. At apertius huic sententiae favere videntur Patres. Quemadmodum in sensibili thesauro, ait Chrysostomus, si quis Mel Paroam acceperiι portionem, multas tamen ειυitias inda sibi parabit; ita eι in dioinis Scripturis, etiam in
Parsa dictione, aensuum graritas et immemaas inoeniuntur dipitiae Ana gnim
Spiritus Sancti huius scaturigo est. In C i P. II. Genes. Hom. XVI. n. I. pag. Iab. T. IV. Ed. M M. Et alibi: Vos omnes Oblecro, ns Eim-