장음표시 사용
131쪽
Gallam, natas jam adultas ab eorum latere conspectuque fuisse divulsas. Atque hinc evidentius apparet, quod jam' subolfecimus, malam nimirum interpolatoris fidem ei unice colline asse , ut Aquensem agrum Forojuliensiis loco subjiceret, aut saltem Druentiae fluminis interpositione historiam temeraret. Namque prae stant alii Aquensem agram pro quocumque Provinciae agro recte designari potuisse: ab ipsa utique Aquensi Metropoli quae in veteribus interdum actis toti regioni Cis- rhodanae nomen dedisse legitur. Sed non propterea Druentiam ad Forojulienses fi ne s. meare compellent, viginti circiter leucis ab hinc sejunctam. H qc porro tam palmaria tro vindicanda Euche innae legitima specus Fucherianae positione , ex pro- β' batissimis testimoniis, vel ex primis & magis
genuinis, conversationis ejusdem commentariis deprompsimus , quae forsan prudentem quemque nullisque prς judiciis affectum continuo pertrahent. Si quis tamen heic morosus , alio , regionem istam excurse, lustrare vellet, antequam de re deceaneret haud abnuerem. Quod enim fieri amat, ut in finium exploratione unus index ad alterius notitiam perducat, eveniet forsan, ut Thele situ opportune recognito , aliorum locorum vestigia deprehendantur, quae ex priorum luce resplen
132쪽
Nam & hoc quidem mihi teliciter contigit
in istis aberranti , vel de iisdem alios coii siti lenti. Siquidem huc usque processerat stilus, de heic forsan studium conquievisset quando ad me inspoiatb venit Eremita Capo ulta montis, homo pius prudentiam tamen evangelicam simplicitati consocians , quocum mea hactenus congesta communicando , eximie supplevit hac in parte , quaecumque meam diligentiam fugerant. Ut enim frater Laurentiust religiosi cucullati nomen est ) probavit in- priniis tanquam genuinam receptissimamque Thele positionem, ita in his me constitisse pe discens, in cunctanter memoriae objecit in ipso Thele conspectu , media & peramen a convalle assurgere montem Martini, quem montem Martium vel Martis pro Eucherianae specus loco designatum esse subjecit in ejusdem conversionis actorum parte prima. Non infelici observatione quidem , nam & levis est immutatio, id facile vel ex monte Martino , mons Martius derivavit, vel quod credibilius est mons Martius a S. Martino propter loci reverentiam , proclivi admodum conversione nuncupari debuit. Quanquam ubi de S. Martino fit mentio, non alter a Magno Turonensi occurrat, qui velut Monasticae in Gallis professionis auctor merito a Lirinensibus peculiari etiam veneratione coli potuerit, quod in
Gallinaria vicina Lirino insula solitariam vi-
133쪽
tam exercuerit, magnisque virtutibus nobilitarit: cili, inquam , tot nominibus Martinus nostris Charus, ac venerandus tantum esse potuerit , ut ab ejus nomine Manium Montem Manim m dixerint: vix tamen mihi temperoquin credam hanc nomenclaturam a S. Mamtino Lirinensi originem obtinuille, martinum
illum dico qui regente Fausto Lirinum Anachoretin hoc in Monte professum esse alibi
forte demonstrabimus. Certe non longe ab hoc monte Martino, seu Mariis deprehendo montem Alrecum unum exterminis dominii a Villelmo I. Provinciae Comite Ecclesiae Forojuliensi concessi vel restituti ante annum millesimum. Confortes de uno latere s habet charta ) mare magnum, castrum Gomba ubi portus Gorjuane regione Thele, versus Antipolim MONTEM MERCORI de uno freme flumen Clara , de altero, e . Hei pervident regionis periti Forojuliensium &Antipolitanorum fines , Ac in ipsis Mercurii montem jam deprehendunt quo magis ad montem Maraiam 3 ignoscendum adducimur.
Sed ne quid absolutissimae probationis dees.set quod Martis montis indiciis jam prolatis
non faveret; evenit denique ut inter istos ipsos agri Forojuliens s , & Antipolitani fines dei Martis cultum ac venerationem stabilitam deprehenderimus exillustri veterique monumento nuper istheic ego . Inscriptio ex
134쪽
lamine aenea inc11a quam aquas sextias transi tam vidit in Siboniinc stri musaeo Sponius Lugd. dc excudi curavit in libello. De ignotorum a que obscurorum quorumdam deorum aris: sed cujus meliorem ac emendatiorem typum pto urante V. C. Ioh. Petro Rigordo Patritio Massiliensi necessario nostro , & de litteraria christiana Antiquaria, ob datum nuper Herodis Antipae nummum, & alias quae apparat reconditae' aim liquitatis bene merito trans sit ad me virincl. D. ... Begon Rupellensis tractus Procurator, seu Prorex Zc Togatus, & rei maritimae Praepositus. Quas inter curas ita litteras colit ac promovet, ut iis paucis facile accenseas , qui vasidius otium dilJant in facilius seu ciant negotio in magIs quae agenda sunt curent sine u la ostentatione agendi. En igitur quam delineati curavit inscriptionem.
135쪽
Ex hoc ergo monumento satis superque perhibetur Deum Martem sub hac barbara peregrinatione o L LovbI non osioudu ut perperam
signavit Sponius) voce a Paganis nostris ibidem cultum, dc vota suscepisse, ut in contermino Nerusiorum oppido lub Martis viatii nuncupatione religionem extorquebat. Quod ad noLtrum vero nullo validiori argumento probari potest montem Martis in Martinum montem esse conversum, quam quia Martis Odoubi veneratio heic invaluerat. Porro & post hunc a Marte & alterum amercurio montem nuncupatum , ut perinde
probatior sit adtigui Montis Martii designatio tertium statina Veneri sacrum Obiervamus in ipso littoreo montis ambitu, & ad alteram Ciagnaei fluminis ripam. Ille namque ab ara percelebris quae heic locata erat , quaeque abca hucusque audit Ara lucus non quidem ut
putat Lirinensis Chron ologus ) quasi Ara lucis: sed vere Ara-lucus dictus est, propter lucum Arae contiguum cum scilicit amplum, de densum qui montem-fulvum obtegit & ab illo sua vetustate , ac reverentia non dissimis lem , de quo alicubi Pocta cecinit. Est verus, & densa prae nubibus arbore lucus Aspice: concedes numinis esse locum.
Sic enim affectos fuisse tam Romanos quam
136쪽
Nostrates , ut existimarent lucis praeesse Numina quae adeoque singularem in illis hominum cultum expeterent Clarius & apertius est, quam ut ullo Commentario nostro res indigeat.
Sed ut nostris magis consistam is, heic Ara Veneri forsan dicata fuit, quod illa salo,
ut fabulantur genita, venerationem in marinis finibus acceptiorem haberet, unde etiam Venus Marina nuncupatur juxta quod F. Avienus indicat. Veneri Marinae consecrata est distula, Templumque in ilia Veneris.
Opportunior autem huic dedicationi collis iste censeri potest, quod meliori solo constans Myrtheta gignat, iisque passim est consitus Arbustum vero istud Ueneri sacrum nullus nescit; cum ab eo Venus adhuc Myrtia nuneupata sit, & eo sub nomine Rona ς vetus ara illi posita fuisset: de quibus considendi Plianius & Plutarchus qui pluribus investigant quamobrem Venus Myrthia, Martea posthac dicta sit. Ut ut fuerit, Sc quamvis ex occasione Ara illa Veneri dicata credatur, haec sola Martem nobis heic quaeritandum suggessisset, si ex aliis indicibus ibidem non innotuisset. Siquidem illos conjungere solebat Antiquitas ob
137쪽
notum amorem, de adulterium, de quq illud conlecutς sunt catenas, ad quas inter Nostros
alludens Prudentius venust c canit. Deos catenae colligaut adulteros.
Iuvenalis vero eam Conjunctionem sic exprimit. aeuam si nos Veneris commendet episola Marti. Eos vero cur ita pertinacius sociarent, aereligiosc venerarentur Romani, peculiaris ii cratio est , quod ad ipsos originem suam referrent : quippe qui commenti sunt ex ea, dc Anchise natum AEneam. Quam tamen fabulam sic procuderant, ut ejus etiam pars fuerit ipse
Mercurius , cui propterea ossicium incubuit Venerem ad Antasem in Ida monte decumbentem deducere ut cum ea congrederetur: ut plenam rei fidem faciunt nummi hac repraesen . . i. tatione signati , quorum unum Rosiuus exhibet. . Rursum igitur Venere ac Marte in hocce territorio compertis, iisque veluti denuo colligatis , de catenatis Mercurium itidem in chartae fragmento superius relato signatum hete offendimus in arcano Romanorum Mysterio duobus adulteris adjunctum. Quod etiam Praefati instrumenti nostri fidem roborat, quanquam aliunde Mercurii cum Venere societati
138쪽
asseri etiam potest auctoritas, ex his quae notat Plutarchus circa Priscorum morem , qui Mercurium juxta Venerem conlocabant semper cujus & moris alias ibidem rationes adducit. Quidquid ergo nostra in regione ex certis indicibus & documentis de contiguis montibus Martis, Veneris Mercurii sacris indigitamus, id omne historiς vel Mithiologiae mo-13imenta sincerum declarant: adeo ut quod inter Antipolitanos ac Forojulienses terminos expansum ostendimus, probati numini contractum reprς sentent, & rem uti notissimam usitatistimamque Convincant. Quandoquidem ambierant orientales Monachi sedem religionis ibi altius defigere, ubi
magis ethnica superstitio convaluerat, & celebriora delubra locaverat: ut injuriam supremo numini factam qua dant enus ulciscerentur, admodum credibile est Lirinenses consilii gnaros , ejus etiam a mulatores extitisse: jam sane B. Eucherius Leronem insulam delubri Leronis obscuri rursus numinis cujusdam, a quo denominata est cultu inquinatam , habitatione se a mundaverat. Unde nil mirum. Si quid simile volvisset animo, cum D in interiorem penetravit Eremum cujus quantus erat ambitus, damnatae religionis patens fuerat. Hoc certe facinore violatam, Ara Veneris in adtiguo monte locata , Dei veri majestatem
S. Nazarius postea vindicavit, Sodalitii virgi-
139쪽
num institutione , quam Basilica Deo, sub
Sancti Stephani Protomartyris patrocinio, dicata nobilitabat. Qiud quid fuerit, si in hocce monte Martio Spelei Lacheriani situm recte assignavit Actorum ejus interpolator, nil esset perinde quod nostrae tantillum ossiceret traditioni, quς in Capposuiυo monte foveam reponit: nam praeterquam quod contermina est regio, & montes ita se invicem complectuntur , ut facile unus alis rius portio censeri possit, pro ut diverse spectabuntur , nulla prohibent quominus Eucherius modo in Honorati spelunca modo in altera finitima domicilium habere, det..,. υ, ω reclusena agere potuerit. Nam & Macario plures hujusmodi cellas fu i ste narrat Palladius. Ut ab aliis M. Antonii & aliorum similibus exemplis congerendis abstineam. Aded quaquaversum res inspiciantur, & contorqueanturi e Xurgunt, mentemque de oculos feriunt duo ejus
praecipui in actis delineati germani snes & limites, ager scilicet THELE & mons MARTIUS quos rite instauratos, velut fac ros, de inconcutas nulla forsan audaciolorum vel sciolorum movere deinceps tentabir indu stria: nam& heic rursus deberet inesse religio transferre
terminos quos fixerunt priores in possessione μή
XXI x, Quam praecentionem ne scientes transgre- Lirin. te mi-diamur erunt heic inprimis restituendi limi-
rix μ' tes quos in & inscii olim transtul
140쪽
ramus, cum de horojulsensis Mesesiae nostrς initiis tractaremus : etenim causam isteic nivestigantes ob quam S. Honoratus Eremum secretaque Capo Iul vi montis deseruerit, ut in proximam e regione Lirinensem insulam trans. fretaret , eam allegare in mentem venerit, quod cum ejusce montis radicibus subjaceret via Aurelia , quae transitus erat e Galliis in Italiam, Fundator Lirinensis ob nimiam euntium& redeuntium frequentiam lares mutare coactus fuerit. Haec, inquam, fuerat persuasio nostra, sed erronea est. Nam tantum abest ut Honoratus ex montis continente ad insulam transivisset, ut e contra ex insula ad montem secessus arctioris ergo, deinceps contenderit.
Quod in secretis Lirinensibus fusius tractamus. Fuerat quidem ad ima collium devexa destinatus olim Aurelia viae cursus cujus in cutato libro erutum e milliario lapide veteris in s.criptionis fragmentum edidimus. At rebus m turius pensatis advertimus callem in infimis altissimi montis partibus elaboratum, viatorubus aditum praebere vix potuisse ad excelserupium, in quibus Anachoretarum specus locatae erant, tum propter nimiam distantiam, tum propter salebras ac praerupta quibus unde quaque cingitur haec regio Praeter quam
quod igitur haud possibile fuisset in has par