De accentvvm graecorvm nominibvs ..

131쪽

- 125 quibus afferuntur de philosophis narratiunculae quale Peripatetiei in delietis habuerunt. Quorum auctorem eur Gerelie P.-W. S. v. Athenodoru 20 non putet uisse Peripateticum,neseio. Eiusdem generis fuit Athen0d0ri libellus Πεpi mroυbῆς κω naidiὼς Athen. 12 519i . Quibus omnibus rebus computatis recentissimus in IIεpinturoic commemoratur Diogenes Tarsensis Epicureus Diog. Laert. 6 8l Olivier . l. Athenodori Rursu tribuemus aequio a Chr. alteri posteriori sive exeunti. InSeriptione litem non secant; nam Athenodori

nomen Rhodi sollemne fuit in ea familia, ad quam redit Laoeoontis statua, I. I J XI 1, 46, 19 1, 18 mittenberger

Duas tantum prosodias Athenodorus esse putavit, inferiorem Superiorem, quarum altera fuit OVOTOVOς, quae Videtur esse media . Qua in re non mirum est, quod duas tantum statuit prosodias; nam ho idem post Alexandrino grammati eo sollemne faetum est, siquidem etiam Ammonius SuceeSSor Vari . test. 36 cireumflexum vocavit Eupapυυ sed mirum est ex duabus his alteram Varroni visam esse mediam. Nam ubi media est, ibi desideratur aeuta et gravis Elii lieli, qui . l. multa audacius profert de Athenodoro, putat eum negleXi8Segravem, et astutum et medium uno pro aestentibus habuisse. Sed hoe plane inauditum est in grammati eo illius aetatis et omnino antiquitatis. Et cur thenodorus non retinuit Oeemuεση, Sed eius Deo posuit mirum illud ovorovoc: Quid est omnino uouorovoc; Tonus implex At altera quoque prosodia simplex sit oportet; nam ex utraque componitur lexa. Neque de ovorovi totius enuntiati eogitare ieet in singulis tenoribus. Porro quid o ei ovoTOVoc eum media Nam Varro non multo plura Videtur habuisse quam nomina, sicuti in Glauco eum ex nominibus coneludere vidimus. Ne longus

inter utrumque. Similiter s. re hytas de oppositis si , 40, 6

132쪽

que OuOTOVOc pr0S0dia, Hae Si media inter intentionem et remissionem , es apud PS.- Archytam . . IOTαχές , Seeundumvo eis quidem formam est media Tamen Athenodorus hostvocabulum eonsulto adhibuit, quod eius ouOTOVoc Sensu non erat eadem quae reliquorum media. Iam laueum Samium vidimus respuisse voeabula usitata ξε ia et papεia. Nam postquam HSieorum Sonorum regio ompluria diapason intervallaeompleetebatur, astu men et gravitas latius distabant quam diapente intervallo, quod inter aestentum astutum et gravem interesse statuerant Aristoxenii Praeterea virorum acutissimisoni fere graves erant eum mulierum graviSSimi comparati. Talia serupula Athenodorum ommoverunt, ut abi teret vostes OEυς et papυς. Et ree te statuit aestentum gravem proferri aequabili quadam tensione, quae medium tenet eius regionis, quam ampleetitur unita seviusque hominis voX; astutum autem effiei tensione paulo maiore ei. Cie de orat. 3, 6l 227:, in omni oee- est quiddam medium, Sed suum quoique Voci μ. Ideo asSumpsit uorouo quae ut in infantium ita

Virorum Ossem quadrat, quae St eterorum graViS, et mTε- TuuεVnu Sive συVTOVO Sive tale quid ex quibus componitur

ei reum flexus. Revera igitur Athenodori systema idem est qu0d Dionysii Thraeis neque temp0re multum ab eo fuisse

videtur. Iam ut quaestione ad finem perdueta totius rei summam saetamus, Vidimu opinor, quibus e fontibu aestentuum nomina in unum confluxerint. Antiquitus vostes ξυς et papυς etiam de soni n0n mia Sistis nuneupabantur. Sed ratione primi haectraetaverunt physici Pythagorei, qui quaerebant quomodo sermo differret a an tu Ii 0ealium Sonum OeaVerunt puOViau, quia voealibus nititur antiis et illae iisdem proferuntur oeis instrumenti quibus melodia. Insuper fortasse aecedit, qu0d in ipsa voealium eri elarae voces velut i altiores videntur quam fuseae sui Ouspui). Denique Pythagoreis hoc nomen etiam lommendabat iumeri inritas ετ πω φ vηευτα - ἐπτα

133쪽

- 127 p0otio in harmonia . Sed iidem mox in vocalibus aedent num harmoniam distinxerunt. Secuti sunt sophistae. Quorum aetate mustea ars reliqua arte sua natura quasi imbuit, ita ut rhetores et in singulis sonis membrisve et in tota orationis Ompositi0ne illius blandimenta aemularentur. Tum loquebantur de sermonis harmonia in Sonorum quidem mixtura posita Sed quae aetione patefieret. Quin etiam eosdem quos muste as-

feetus e8e Xeitaturos SSe Speraverunt. Memineri nostrae

aetatis, ubi et lyriei prae onorum euphonia Sen Sum e intemnunt et pietores detreetata imitatione naturae ad musteae similitudinem novam artem temptant. Sed videmu8, quam proeliu fuerit illius aetatis hominibus, in aestentibus ad res mUSi RS usque reeurrere. Si aeum in et gravitati tum additaeSi media regio, et puOvia, quae semper et ubique duarum minime rerum relationem signifieabat, essit is ripo dic MOX ac deS8it OVOς, quae vox tamen ut inter altitudinem et vehementiam ambigua neque prima neque Sola aedentu notavit. Flexi initio ut species quaedam aestinendi suum obtinuit locum. Quis eam aeumini et gravitati addiderit, eseimus. In univei Sum autem statuendum est antiqui8Simo grammati eos in accentibus id egisse, ut in Vivo sermone omne aestinendi modos detegerent atque deseriberent. Hae studia floruerunt inter veteres Peripateticos, qui res auribus ObnoXia praeeipue traetaverunt id quod testantur s.-Aristotelis Problematum

feetiones XI et XI et libellus de audibilibus. Quorum aures quantam ad subtilitatem fuerint exeultae, inde apparet, quod

diserimen inter astutum et gravem aesturate notare eonati Sunt et Dionys de com p. c. li). Illorurn virorum prosodiaeorum

agmen laudit Glaueus Samius, qui et mnia ollegit quae priores invenerant et de suo nisi quidem Theodorum sequius est ei reumflexi speetes addidit.

Aliter rem tractaverunt posteriores Grammati ei enim Alexandrini, nisi aestentus pro interpretandi Homeri instrumento praecipue habui8Sent, paSSi non 88ent priorum studia oblivionis tenebris obrui, sed laue nomina, omnium longe subtilissima et

aesturatiSsima, Certe commemoraSSent. Unde apparet eo non

ut priores ubique ad aurium esturrisse iudieium, Sed prae regularum simplicitate neglexisse vivi 4ermonis varietatem.

134쪽

Aueedit, quod pronuntiatio ipsa Sensi ui mutari videtur, euius rei non desunt indicia. Dionysius de eomp. e. 1 p. 40 X. q. putat in Sermone unum diapente intervallum inesse es p l,l3)et praeter astutam omnes syllaba esse graves. Praeterea dedom p. e. 18 permire numeros in oratione distribuit, ita ut inter vostes in et avdpες hiatum admittat p. 78 4 sqq. et 0 eis ευVoici ultimam Syllabam producat p. 78, 9 sqq.). Denique

quae Saepius Xponit de Singulorum Sonorum mixtura harmonica, qualenti quidem aesten tuum varietate efficiatur, tam Vaga Sunt, ut ea a prioribus tota pendere neque talia ipsi DionySi O, eum Sua componeret, durae fuisse SuspieeriS. Quare ViX OSSumus ab8tinere, quin statuamus iam Dionysii aetate veteri pronuntiationi fundamentum e0neussum esse. Sed et apud ip80 grammati eo in aeuentuum doetrina multa mira oeeurrunt Herodianus Ira L. ef. s. p. 12 Πpoci vidia planee0dem modo desinit quo Dionysius Thrax TO TOMOV ita tamentit ontra priorum Sum etiam longitudinem et erassitudinem, prosodiae Subiungat. Sed quaeso, qu0mod fieri p0tuit, ut in re tam prinei pati Herodianus disereparet ab Aristaretio 3Αe dedit quod pri0res grammati ei non novisse Videntur gravem pro aeuto in Onstruetione verborum positum es. s. p. il in). Itaque in aesten tuum doetrina grammatista hae iam oritur illaesti pr0xima atque gravissima, quibus fontibus usus Herodianus prosodiae thesaurum condiderit, num omnino Vivum Sermonem Seeu tu Sit. Deinde similis apparet difficultas in notarum usu deseribendo. Nam sicuti Herodiani opus subito quasi e tenebris emergit, ita etiam notarum Sum Statim per- feetum videmus in antiquissimis odistibus minuseulis litteris exaratis. Itaque hie sie uti v. e. etiam in metri eis rebus accurate exeutienda erit uel orita veterum, a quibu pendemus; nam aliter ad ipsas res non poterimus progredi. Et in ae-centibu apparuit, quam non liceat eonfidere posterioribus doeentibus de antiqua illa aetate, euius De Sermone quidem iam l0quebantur. Sed iis, qui eventuum doetrinam eondiderunt, prae altitudinis diserimine in lingua Graeea plane evanuisse letum vehementiamque, hoe iam pro certo ieet affirmare.

135쪽

Prooemium p. IDe vocibus OEUcet papυc P. 10Quomodo a Veteres interpretati sitit M vox Eo de laetudiet 11 - ad dolores translata 2 notione celeritatis posita 13 - de ceteris Sensibus nuncupata 1 - de Onis vehementibus 1 - contra vox Ps c initio de musicis Vocibus usurpata 1 - quomodo Eυς ad musicam perveneri 2 - VOX apoc dicta notione premendi 26 iniucundi quomodo in sonis post immanitatem notaverit depressam regionem 2 - Voces bEυς et apυς coniunctae 28.

Tεivεi et ovo de lori nervisve intentis dicta 3 - translato 3 - notione expandendi 3 - vTεivεi 35 - tenSionis incrementum et laxatio 38 - εivεi de chordi 3 - earumque sonis 40 - ovo et OEυTn quam inierint assinitatem l ovocet extra musicam altitudinis notione positum 43 quomodo Graeci in Soni rerum extensarum Similitudinem antimadverterint 3 - ovo sensu vehementiae Surpatum l. De voce cipuo via p. 4lip Ovia clauu sive vinculum translata ad hominum necessitudinest iusta mixturai iusta mixtura Sonorum 5 - quae probatur et OnSonantia coniungitur Usu pvivia)b - et serie Sonorum coniungitur unoc 64 - translata adactionem rhetoricam ad locutionem et compositionem verborum 2. De Voce rpos bia. p. 78πposcybi ex arpo et bεi compoSitum 78 - initio non irp6ς sed π nuneupatum T - OS Archilochum irpo 81 - notione homophoniae 3 - rpo Iobεi canere ad instrumentum deinsonans irpos bi tali cantus ad instrumenta tranS- lata 8.

136쪽

130 De accentus Graeci inventione p. 90 Quomodo Graeci ad accentus pervonerint 90 de musicae auctoritat 90 - pluovici vocalium Sonorum Reeentuum l00 - Platonis reliqua testimoni 103. De doctrina grammati ea p. 1067rpos di Reeentu 10 - ξεici, pcipεia rpos inbi 10 - OuεGOV, 4 μεσὶ Tryos Vbi 1l - Ουος, tisic accentu nominRl1 - de circumflexo 11 - de Glauco Samio 120 de Athe nodoro Rhodio 124.