Aeschyli Persae: ad fidem manuscriptorum emendavit

11쪽

MRODEUNT tandem ersae, serius quidem quam pollicitus eram; sed quominus promissis Starem, obstiterunt caussae, quas lectoris nihil interest ut in hoc loco reseram. rodeunt autem, Si non emendati, at certe emendatiores quam in

prioribus editionibus, et nonnullis in locis nova Iuce suffusi. Subsidiis vero, quibus in rometheo et Septem Contra hebas adornandis usus eram, nihil ad hanc fabulam alumenti accessit, praeter Varias lectiones codicis cujusdam, quo inter alios libros manuscriptos, munificentia raesulis, qui hodie sedem Cantuariensem tenet, bibliothecam Lambethanam haud ita pridem ditavit. Sed nescio an Vere dixerim librum istum a me collatum fuisse. Etenim quum occasio codicis evolvendi insperanti mihi oblata esset, summa cum estinatione, sine 2Eschylo impresso, et memoriae tantum fidens, perlegi. Est autem liber iste chartaceus satis

bonae notae, scriptura, ut videtur, saeculi XIV Φ,

nitida et distincta. Lectiones quasdam optimas

12쪽

n PRAEFATIO. Praebet, quarum unam, quae fuit in textum adsumenda, nescio qua incuria factum est ut silentio

praetermiserim. In V. 25. Ode habet απσιων

sic et Κίσσιον quidem Vera lectio est conserv. 17. et quae dixi ad heb. 1ο17. Utinam mihi per negotia, quibus tunc temporis districtus eram, hunc codicem accuratius usurpare licuisset etsi, ut Verum fatear, ex Eschyli libris manuscriptis, qui hodie servantur, si unum et alterum recipias, vix quidquam in textu sanando proficiendum esse usu didici. Sed hoc nihil ad rimas, quos tamen non ante aggrediendos esse Visum est, quam Pauca quaedam de ipsius fabulae constitutione et Chronologia praemittantur, quibus perlectis, juvenes possint ad ipsam tragoediam majore cum fructu accedere. Est autem lectu dignissima, tam ob imaginum quae in ea insunt pulcritudinem, Verborumque splendorem, quam ob occasionem ejus, et quod Eschylus rerum

quas depingit ipse pars aliqua fuerit. Salamine pugnatum est l. LXXV. I. Rusdem Olympiadis anno tertio, Phrynichus tragoediam Athenis docuit, vicitque, Themistocle chorago, praetore dimanto. Nec dubium esse potest, quin Phoenissae fuerit ista qua vicit fabula: riu'denim aptius argumentum inveniri poterat, et uberius ras gloriam Themistoclis, quam cladea

13쪽

PRAEFATIO. III

Xerxis, in qua tanta ejus opera fuerat λ V Hoc autem fuisse moenissarum argumentum discimus ex Auctore argumenti ad Persas, qui citat Glaucum Rheginum ἐν τοῖς περ Αἰσχυλου mi is, 'Ologum tragoediaethrynicheae agebat Eunuchus, qui, dum Persarum magistratibus sedilia quaedam te nebat, cladem Xerxis narrabat. Mordium autem hujusmodi erat, Tay ἐστὶ Περσων των παλαι βεβηκότων. Hermannus in rolusione de Persis, Lipsiae edita 1814. quam vir egregii humanitati debeo, suspis

Catur eunuchum istum minime ex servorum

mero fuisse, sed munere aliquo insigni apud regem functum esse a cujus equidem sententia invitus discedo. Erat autem, Di fallor, eunuchus iste semus, ex eorum genere, qui ,τρωται dicebantur, de quibus insignis est Athenaei locus II p. 48. C.

πρῶτοι δὲ Πέρσαι, s cpησιν Ηρακλειδης, και τους λεγομiένους τρωτας ἐφευρον ἴνα κοσμιον My στρωσις, καὶ ευωφειαν τὸν Ουν Κρῆτα ιμαγοραν,

ἡ τὸν ex Γορτυνος - φησι Φανίας δ Περισατητικὸς, Eντιμιον, ς ζήλω Θεμιστοκλέους ἀνέβη, βασιλέα, τιμιον Αρταξέρἴης, σκηνὴν μεν δωκεν αυτ διαφερουσαν τὸ καλλος καὶ τὸ μέγεθος, καὶ κλινην ἀργυροποδα επε uix κε δὲ και στρωματα πολυτελῆ,

14쪽

I PRAEFATIO. καὶ τον ποστρωσοντα, φάσκων υ ἐσπίστασθωτους Ἐλληνας ποστρωννυειν. Unde liquet, artem

sedilia sternendi, quae in Homeri aetate rudior erat, Peculiarem apud ersas servum postulasse. ecdubito, quin ipsas voces, στορνύ θρονους, quas ex Glauco affert Grammaticus, ipse hrynichus usu Parerit. In Doνω enim, seu φρ insidere, apud Persas dignitatis indicium erat Herodot ΙΙΙ. 44.

τῶν Περσεων οἱ πλείστου αξιοι θρονους θέμενοι, κατεναντίον τῆς κροπολιος κατεατο. et ibid. 146. των Περσων τους διφροφορευμένους τε και που

πλείστου οντας κτεινον.

Ex eadem autem Phrynichi tragoedia versum conservavit Athenaeus XIV. p. 635. C. Ψαλμοῖσιν αντα ταστ' είδοντες μέλη, ad quae μέλη alludit Aristophanes in Doto isto vocabulo, ἀρχιπιομελε- σιδωνοφρυνιχήρατα, Vesp. 23O ubi vide Scholia. Antiatticista Sangerman. p. 114. ed. Behher Σφηκωσαι, το δῆσαι Φρυνιχος Φοινίσσαις. Ex eadem fabula forsan desumtum est quod habet idem

Grammaticus p. 116. Ψέλια τα τοῖς mi ε ram. ου μονον στρεπτα Φρυνιχος in quo id mirum Videtur, Grammaticos, quos impugnat Antiatticista dOCuisse istam vocem στρεπτα apud scriptores Atticos de armillis semper positam fuisse quo nihil minus verum esse potest: ψέλια enim Semper de armillis. στρεπτὶ des torquibus usurpantur.

15쪽

PRAEFATIO. Utrumque vero inter ornamenta emica erat;

unde verisimile fit mrynichi locum ad moenissax referri debere. Xenoph. Anab. I. V. 8 detersis;

ενιοι δε κω στρεπτους περι τω τραχηλε, καὶ ψελια επὶ των χειρῶν χοντες. Ibid. iii 29. καὶ στρεπτον δε εφόρει, και ρελια, καὶ τὰ ἄλλα, σπεροι πιστοι των Περσων cf. I. iii 27. Adrianus

ρελίοις μὲν τα χειρας, πρεπτοις δὲ του τρα-χμου κεκοσμιημιενοι. Unde Herodotus Persas Voca ἄνδρας στρεπτοφορους τε καὶ ρελι- -.vΙΙΙ. II 3. Vid. Elian V. H. I. 22. 'Hujus autem Phrynichi prae ceteris δεσιδιδασκα- ις aemulus fuisse videtur Eschylus, circa viginti annis minor namque hi duo primi auctores tragoediae noVae ac lugubris erant argumento ejus ad fabulas et calamitates conversor; quod quum diserte assirmaverit Uutarchus, valde dubium Videtur, num Pratinas, quocum Eschrius Contendisse narratur,

ullas tragoedias, proprie sic dictas, docuerit, quidquid dicat Suidas, qui solus, ut opinor, Pratinae τρα-Masmemorat. Quin et verisimile est ne ipsum quidem Phrynichum heroica aut lugubria in fabulis suis tractasse, nisi ab Eschylo edoctum. Namque

Imo Iamblichus in Babyloniacis id Colomessi Cimet Lit. p. 15. Chardon decla Rocheste elanges I. p. 31. Xenoph. Cyrop. I. iii 2 Corn. ep. XIV. 3. Plutareh. Sympos L I. Benu Disserti Phalari P. 243.

16쪽

vi PRAEFATIO. Eschylum hujusmodi dramata in scenam primum

induxisse, et ridiculas tragoediae nugas seriis. mutasse, luculenter probat Aristophanes Ran. 1 o4. Ἀλλ' A πρότος - 'E--ων πυργώσας ρηματα Καὶ κοσμῆσα ΤΡΑΓΙΚΟΝ ΛΗΡΟΝ. σεμινα,

quae minime intellexit Scholiasta. Et sic Auctor Vitae ejus, in editione Robortelli πρωτος--

hoc sit de pulpitis intelligendum. Esehylus autem Primum, ut Videtur, pro corona certavit Ol. LXX. P. Rusdem tetraeteridos anno quarto, ut par est Conjicere, Phrynichus ελήτου λώσιν docuit, quam calamitatem tanto cum artificio illustravit, ut universus populi consessus in lacrymas effusus sis: poeta vero mille drachmis mulctatus est, vetitumque ne quis in posterum ejusmodi argumenta tractaret'. Quod a 'erum sit istud, ex deperdito auctore Suida traditum, videlicet Phrynichum praemium tragoediae reportasse l. LXVIL I. per tragoediam non erit intelligendum grave istud ac sublime poeseos genus, quod quum primus Eschylus introduxisset, jure eum Athenienses, quasi πατερα τῆ τραγιδίας suspicere solebant, ut ait Philostratus in Vita

Suidas in v. Αἰσα , ex plurimorum eriticorum eorrectione. Herodot VI 2I. Benu Dissert. p. 56.

17쪽

PRAEFATIO. VII

Apollonii VI. 6. qui ibidem diserte confirmat

schylum primum exstitisse qui suam Tragoediae dignitatem vindicaret rro si fides Philostrato,

nemo ante Eschylum μον-- prolixitatem resecuit, aut histrionum dialogos invexit, suod, ut solet, breviter exprimit ristoteles; o τε τῶν ὐποκριτων πλῆθος ξ ενος εἰ δυο πρωτος Αἰσχυλος ηγαγε, καὶ τα του που ηλάττωσε. omina autem histrionum, quibus ad primas et secundas partes agendas usus est, unus, quantum sciam, commemoravit Auctor Vitae supra citatus: ἐχρη-

κιδέα ubi legendum Κλεάνδρε et Μυνίωκον Athen.

mirum est Boechium haec verba interpretatum esse de choremtarum numero, quorum verus sensus a Tyruhius paleis us est ad Aristot Poet. S. 10. Vid. Mus Crit T. II p. 208.

18쪽

viii PRAEPATIO. p. 166. Ceterum quum in Platonis fragmento s.

Α Καλως λέγεις. Nempe orphus piscis erat σαρκοφάγος και καρχαρο- δους, ut ait Aristoteles, citatus ab Athenaeo VII. P. 15. A quare quum in mensa apponitur, X-

clamat quidam, hic non orphus rat, sed ipse Myniscus, adeo dentibus horret. Sed ad Ρhrynichum redegmus Quum Phoenissae ejus in Ol. LXXV. 3. praemio essent cohonestatae, nec, si Vera sint quae supra disputata sunt, quiS- quam isto tempore tragicus exstiterit, quocum certamen Committeretur, praeter ipsum Eschylum, equitur ut poeta noster ista occasione judi- Cium suorum minus aequum expertus sit. Nihil igitur mirum, si, I hrynichi aemulatione, eandem cum illo materiam paucis post annis traCtaVit. Persas enim docuit Archonte enone, uti ex argumento discimus, id est, Ol. LXXVI. . et coronam meruit. Hinc autem factum est, ut opinor, quod inter Phrynichi trag dias recensentur apud Suidam Φοίνισσαι et Περσαι, quarum illa

Phrynichi, haec Eschyli fuit, similis argumenti, titulis tantum differentes, si verum sit, quod tradit Glaucus apud argumenti auctorem, Iuchyli Persas

19쪽

PRAEFATIO. x

ex Phrynichi Phoenissis παραπεποιησθαι. ed nihil aliud significat, quam Eschylum, eodem fere modo quo Phrynichus, Xerxis cladem per narratorem ante spectatorum Culos posuisse. Namque

insignis est inter duos auctores diversitas ab ipso Glauco Commemorata : quod apud Phrynichum in ipso fabulae initio narratio ab eunucho facta sit, apud AEschylum vero, non nisi post Chori nobilem cantum et colloquium ejus cum Atossa, de filii salute anxia. Sed hoc argumentum plenius tractavit Hermannus in rolusione p. vii. De choro Phrynichi nihil certi definiri potest minime tamen absurdum esset conjicere, illum fuisse ex mulieribus Phoenissis constitutum, istorum moenicum uxoribus, qui Xerxis jussu post pugnam Salammiam decollati erant, uti narrat Herodotus VIII. o. AEschyli vero chorus ex senibus constat, tum annis tum dignitate enerabilibus, qui universae gentis Persicae morem et luctum exprimanti Par est credere Phrynichum diem ante obiisse quam Eschyli fabula docta sit, nec tamen idcirco credibile est illius scrinia hunc aperte compilasSe; ne usque adeo premenda est significatio Voci παραπροποιῆσθαι Euripides Penthei fabulam eodem modo quoatachylus tractavit, et nihil nisi nomen mutavit, ut ait scriptor argumenti ad Bacchas η μυθοποιία

ται Συριπίμ, sed et hoc de μυθω tantum intellia

20쪽

x PRAEFATIO. gendum, minime Vero de dictione aut externis tragoediae ornamentis. Sschylus autem non adeo inventione pauper erat, ut Ρhrynichi fabulas recoqueret. Audi ipsum de se loquentem apud Aristophanem in Ran. 1298.

WrSarum argumentum simplex est, et simpliciter tractatum, in epopoei potius quam tragici poetae morem, si ab Aristotelis definitione standum est; quum tota fere fabula per narrationem transigatur: nam quod Darii umbra interloquitur, id parum aut nihil actioni prodest. Hinc factum est fortassis ut Hermanno , viro acutissimo, ersae nihil. aliud viderentur, quam recens natae artis nobile rudimentum. Quod ex fabulae simplicitate vereor ut tuto colligi possit ' Quippe in hac materie tractanda fabulae implexae locus Vix est CO eSSuS. Septem tantum annos docta est haec tragoedia post cladem Salaminiam quae in ea narratur. CeSSeest autem quidquid circa istud tempus ersis acciderat, Atheniensibus probe cognitum fuisse. Ρorro ipsa materies adeo gravis erat ac sublimis, ut ab historiae veritate vel latum unguem discedere facinus fuisset, praesertim quum nihil excogitari posset, quo magis honorifice laudarentur Atheni-

raelat ad Aristoph. ub P. XXXV.