Aeschyli Persae: ad fidem manuscriptorum emendavit

31쪽

vavit Salmasius in Epistola de Herode Inianticida

P. 36. deorum personas non fingi a poetis, sed aecipi. Eodem pertinet Aristotelis observatio de

autem fuisse Eumenidas, vel pueris notissimum est; ternas tantum poetas agnovisse, loca, quae equumtur, evincunt Eurip. rest. 1664.

1κτω, Μεγάρα, ισιφονη. Quin et ipse Eschylustres tantum Furias in scenam prodiisse clarissime indicat. Una de illis, a Clytaemnestrae umbra expergefacta, exclamat, sororem excitans, Ἐγειρ', ἔγειρε και συ τηνδ', εγὼ δὲ σε. Quid hoc apertius λΛ V. 49. ythia horum comparat cum Orgonibus et Harpyiisa tres autem Gorgone erant, tres Harpyiae. Unus tantum locus est, qui huic opinioni adversari videatur. Dicit quidem Chorus V. 582. II λαὶ μεν εσμεν, λεξομεν δε συν--μuoς. Sed πολλαι non minus recte de tribus quam de majore numero dicitur. Similes caussae faciunt ut putem in Cabiris et Phorcisin eundem fuisse Chori numerum, nemΡeternarium quem etiam in Heliasin forte ex tribus,

32쪽

XXII PRAEFATIO. certe non pluribus quam septem constitisse opinor.

Danai quidem filiae, quae in Supplicibus chori

Partes sustitient, quinquaginta erant v 3I6. sed parum Verisimile est istum numerum simul in pulpitis stetisse. Quaenam igitur mea sit sententia de Chori constitutione, ex praemissis colligi potest, nempe in AZschyli aevo certam legem, quae nume rum ejus definiret, nullam exstitisse; quod etiam ex natura rerum credibile fit, si recentis tragoediae conditionem spectamus, quam primus ipse Eschylus ex humo sustulerat, modicoque instruxerat apparatu. Istis temporibus erat praecipuus Choragorum sumtus circa choros dithyrambicos, vel cyclicos,

quo ex quinquaginta viris constitisse ostendit Simonidis epigram n supra citatum, quod de Certamine dithyrambico scriptum fuisse, quum ex aliis rationibus, tum etiam ex hac patet, quod in eo tripus memoratur de quo quidem tripode quum Pauca sint quae Veteres tradiderunt, primos pigrammatis Versus adscribam: Ἐρχεν Αδείμαντος μεν Αθηναίοις, o ενικα 'Aντιοχὶς φυλα δαιδαλεον τρίποδα

αεινος ἱλου δε τις Io 'Αριστείδης ἐχορήγει Πεντήκοντ' ἀνδρῶν καλὰ μαθοντι χορφ. Sed in primo versu vide an legendum sitis εθηκεν.

Non enim praemium fuit tripus, sed taurusi' et

33쪽

PRAEFATIO. Hinvicto choragus tripoda, suo et poetae nominibus inscriptum, Baccho onsecrare solebat Simonides Epigr. LXXVI de dithyrambopoeis,ot τονδε τρίποδά σφισα μάρτυρα αε - ἀεθλιον

Et sic intelligendum Epigr. LVII.

'Es επι πεντηκοντα, Σιμιωνίδη, θρα ταυρους Καὶ τρίποδας, πρὶν τονδ' ἀνθέμεναι πίνακα.

Recte tamen dici potuit ucῆν τρίποδα, quum ipse tripus quodammodo victoris praemium fuerit, quem tamen ille Baccho solenniter consecrabat. Sic in certamine Triopi Apollinis ἐτίθεσαν τὰ πάλαι

34쪽

xxiv PRAEFATIO. νικ πηριον, Διονυσου, Metro , quod non victoris proemium Verterim, sed tristus, quo victor commemoratur, quem tripoda sua pecunia comparare solebat choragus Lysias in Aetroλ. Δωροδοκ a Benileio citatus, Dissert. p. 36o ait se victorem choro virili fuisse, et in eum, una cum tripodis consecratione,

insumsisse minas quinquaginta; unde liquet horum virilem eundem fuisse ac chorum dithyrambi- cuma quod etiam ex duobus Simonidis locis patet,

Epigr. LVII. 3. LVIII. 4.

Sed quum haec mea sit sententia de numero chori in aevo Eschyleo legem tamen postea latam fuisse, quae magnitudinem chori tragici definiret, minime inficias iverim. Ceterum ex istis quae praeiverunt satis, ut opinor, Constat, quam falsa sit eorum opinio, qui statuunt Eschylum hanc ersarum fabulam non Athenis, e Sicilia docuisse quam quidem sententiam, a viro quodam docto Ienensi adoptatam, jure impugnavit Wielandius in prooemio ad suam ersarum Versionem, editam inmuseo Attico, Lipsiae 1802. Hic error ortus est ex loco male intellecto Scholiastae Aristophanis ad Ran.

Io27. ubi Bacchus ita loquitur detersis scissi;

θνεῶτος. Quod didici ex Aetis Semin Lips. I. p. 395. nam ipsum librum non vidi.

35쪽

PRAEFATIO. TV'Οαόρος δ' εὐεις τὼ χεῖ Λοδι - κρούσας εἶπεν

Ubi interpres Graecuis; ἐν τοις φερομένοις Αἰσχυ- Πέρσαις, υτε Δαρείου θάνατος ἀπαγγελλεται,

τοσθένης ἐν γ περὶ κω διων Herodici Verba manifesto vitiata sunt Legendum Censeo, ' O-oraco δε φησι διττὰ γεγονέναι τὰ δράματα, καὶ τὴν τραγι-ίαν AVTΗΝ sc ad quam respexit Aristoptanes περιέχειν την ἐν τα Πλαταιαι --χν δοκουσι δε HOI sc o Mύτεροι οἱ Πέρσαι υπὸ του . . λ. Quod confirmant quae proxime sequuntur; ἄλλως. ἀν/aiori τι οὐ περιέχουσι θάνατον Δαρείου οἱ Πέρσαι τὸ ρ in δι τινὲ ΔITTA ΘΕΣΕΙΣ, τουτέστι Loασκαλίας, τῶν Περσῶν φασὶ, καὶ την μίαν -- μὴ φέρεσθαι. Et hoc quidem verum. Eschylus rimas primo Athenis docuit; postea vero, merone suadente,

bracmis Auctor ita ejus satis vetustus, in editione Robortelliana, qui Dicaearchi Didascalias excerpserat, φασὶν ε - 'Iέρωνος ἀν-- ώρ

η---- Casaubon in Athen P. 235. D.

36쪽

XXVI PRAEFATIO.θεντα τους Περσας ἐν Σιμελια. In quo loco animum tirones advertant ad Vocem ἀναδιδάξαι, denom docere, quem sensum in Lericis vulgaribus frustra quaerant. hilostrat. Vit Apollon. I. 6. τοι γὰρ του Αἰσχύλου ἀνεδιδάσκετο, καὶ ἐνίκα ἐκ καινῆς. Auctor Argumenti ad ubes Aristophanis, αἱ πρωται Νεφελαι ἐδιδάχθ=μπαν ἐν ἄστει, επὶ

ἄρχοντος 'Iσάρχου, τε Κρατινος μεν ενίκα Πυτιν', 'Aμιειαρίας δε Κοννω-διοπερ 'Aριστοφάνης πορριφεὶ παραλογως, ωα δεῖν ἀναδιδάξας τας δευτερας, καταμεμφεσθαι του θεατρου ubi obiter moneo Corrigendum, 'Aμειψίας δευτερος, Κοννω. Argum.

ad Ran. τὸ δε δρῶμα-ἐδιδάχθη ἐπὶ Καλλίου ἄρ

χοντοS, του μιετὰ Αντιγενη, επι Ληναίω Φιλωνίδης ἐπεγράφη και ἐνίκα Φρυνιχος δευτερος, Μουσαις. Πλατων τρίτος Κλεοφῶντι Ουτ δε θαυμάσθη, ' καὶ ἀνεδιδάχθη, ως νησι Δικαίαρχος, unde

colligi potest hac Voce ἀναδδάσκειν usum fuiSse Dicaearchum in didascaliis, quas excerpsit Vitae

Auctor Argum ad ricem φερεται ἐν ταῖς Διδασκαλίαις, τι ἐτερα δεδιδαχεν δμοίως 'Αριστοφάνης Εἰρηνην. δηλον ουν φησιν 'Eρατοσθενης, ποτερον την αυτην ἀνεδίδαξεν, in ετ αν καθηκεν,

ἐπετραφη, Ῥhilonidae nomen fabulae inscriptum fuit: sub nomine Philonidae doctum Argum ad Vesp. 'Κδιδάχθη - ἄρ

37쪽

ifrις υ σώζεται Κράτης μέν τοι δυο ειπε δράματα, quod obiter confirmat correctionem nostram, λττα δράματα. Ex his autem exemplis manifestum fit, ἀναλδάσκειν diversum esse a διασκευάθιν, quod est fabulam refingere, et quasi novam editionem dare. Iam Vero, quum Dicaearchus, cui de hac quaestione fides prae ceteris est habenda, id tantum dicat, AEschylum ersas suos apud Hieronem repetiisse, minime vero innuat novam hujus fabulae διασκευην factam fuisse; conjicere Vix licet Voces, quae apud Grammaticos quasi e ersis citantur, nec in iis hodie reperiuntur, desumtas fuisse ex altera dramatis recensione. Hujusmodi sunt locus apud Athenaeum III p. 6. C. de quo dixi ad V. 807. et glossa Scholiastae Sti in Hermogenem apud Bast.

p. 67. σκευων, is επιπολῆς πελήλατο αργυρος, κεῖται δε επι των λαμπρων μεν ξωθεν και επιεικῶν, πονηρῶν δε τα ενδον Αἰσχυλος ἐν Πέρσαις μέμνηται,

Hermannus V. C. in Dissertatione de versibus

Nihil opus. Lex. Seguler. p. 334. ως ήγησι Δίδυμος ἐν τῆ τροπι ν λέξει Citatur Dorotheus Ascalonita in Λεξε- συναγωγ P. Athen. VII. 329. D. Laudantur vero 'Aττικαὶ λήξει et similia.

38쪽

um PRAEFATIO. apud AEschylum spuriis p. i. locum divinari posse existimat, unde hoc vocabulum allatum est. Equidem tres locos video, ubi sententia, an Vocem complectens, sensu non incommoda aecideret. Nempe post V. 171 militum copia sine opibus, σει- νος ποξ'λον haud inepte dici potuisset. Excidisse etiam videantur post 783. Versus aliquot de artificio quo regnum adeptus erat Darius Majore tamen cum Veritatis specie conjiciat aliquis versum olim fuisse post Si in quo merdis designatus fuerit quasi υπευλος i. e. κιβδηλος καὶ ου νηπιος, uti interpretantur idem Scholiasta, et motius. Sed, ut verum fatear, magnopere suspicor in fabulae titulo a Scholiasta erratum esse. Scripserat forte Diogenianus, vel Phrynichus, ἰσχυλο εν Ιερρ. Pro Περραιβοις, quod quam facile in Περσαις transire potuerit, non est cur pluribus Ostendam. Quinetiam ipsissimum Eschyli locum, unde hoc Vocabulum allatum est, servasse videtur mihi Athenaeus XI. p. 476 C. Αἰσχύλος δ' ἐν Περραι-

βοις, τους Περραιβους παρι rησιν ἀντὶ ποτηρίων

τοι κερασι χρωμενους, δια τουτων.

ἀργυρηλατοις κερασι χρυ- στομια προσβεβλημένοις.

IZschylus forte hujusmodi versum dederat.

Xρωνται δ' ποξυλοισιν ἀργυρηλατοις, κερασι, χρυσα στόμα περιβεβλημενοις.

Olli dederam καὶ έρασι. Sed de quantitate penultima: κέ-

39쪽

PRAEFATIO. Epitheton ἀργυρη-roo optime congruit cum iis, quae de Voce υπόξυλος tradit Phrynichus. Dubitari

autem Dies an per κερατα in hoc loco connua,

proprie sic dicta, intelligi debeant.' AEschylus in

Perrhaebis infra p. 499. A. de iisdem, ut videtur, poculis loquitur,

Που μοι τὰ πολλα διορα κἀκροθινια; που χρυσότευκτα κἀργυρα σκυφωματα;

Et jam satis, ut opinor, de hujusmodi minutiis

disputatum est. Nequeo tamen ante manum de tabula tollere, quam pauca quaedam de dictione, qua hanc fabulam ornavit poeta, adjecerim. Est autem, sicut in ceteris Eschyli fabulis, splendida, et in quibusdam locis etiam κομποφακελορρήμων, mira Verborum arietate distincta, quorum haud Pauca pro re nata ipse poeta procudit. Sed minime id Hermanno concedendum puto, Graecam quoque orationem, ubi id commode fieri potuerit, ad exemplum orientis linguarum conformatam fuisse: cujus generis ' inquit Vir eximius, duae potissimum formae notabiles sunt una, qua nomen addito ejusdem nominis genitivo fortiorem quamdam significationem accipit cujusmodi sunt

δεσποτα δεσποτου et πιστὰ πιστῶν altera, quae

ι-- omnino videndus amicus eruditissimus inlibius in Thesauro G cae Poeseos. mallem tamen κεράσι. Caesar B. G. VI 28 de Uri cornibus me audi e eo Nisita ab ubris argento cir metu ne atque in a fiasimis e viis pro poeulia ruritur.

40쪽

xxx PRUEFATIO.

est in usu adjectivi pro substantivo, in primis illa insolens quiddam et ex peregrina poesi depromtum

prae se ferens, ut quum τὴν ἀμίαντον, τὴν ἀνθεμουργὸν τὴν ἰστοδεγμονα dicit, non additis nominibus substantivis, mare, et apem, et pharetram designans. ' Haec ille at plane diversi sunt

generis locutione δε roτα δε πότου, et πιστα πιστῶν haec enim, in qua pluralis numerus adhibetur facilem explicationem admittit illa vero, abi nomen utrumque in singulari ponitur, nullo modo defendi possit; quare locum, ubi occurrit, aliter ac priores interpretes, et Verius quidem, X-plicui vid a v. 67l. Et in altero quidem loco valde mihi dubium videtur, anno legi debeat

ω πιστα Περσων Quod ad alteram formam attinet, Vix credibile videtur, Eschylum vel minima ex parte linguarum Asiaticarum structuram calluisse; et praeterea ex exemplis, quae protulit Her- mannus duo minus apta sunt. ἀνθεμουργος non est adjectivum : hujusmodi enim vocabula, quae Xεργον Cum substantivo componuntur, ipsa sunt SubstantiVa, ut λιθουργος, χαλκουργος, et similia. In V. 1021. prava interpunctio virum eruditum fefellit manifesto conjungenda sunt τονδε τ ῶ-στοδεγμονα θησαυρον βελεεσσιν Nec multo magis ad rem facit exemplum quod ex V. 584. Prolatum est, τας ἀμάντου, simpliciter positum pro mari; nam si ipsum locum consideres, Videbis,