장음표시 사용
121쪽
Hos inter lutas, haec inter festa latenter Nox abit,is roseis astra fugantur equis. Ma=tinalia. Nunc mihi, dum positis colo Martinalia curis, Suggerat Ambrosias docta ministra dapes; Et Bithyniaco majora Oreumata Baccho Impleat. celeri det mihi plena manu. Nunc O pierides, nunc O mea numina Musae, ocius ad nostras tu mite plectra preces: Nunc Aganippeas pertundite pectine chordas, Et mihi mellifluos fundite voce sonos. Nil ni triste sonet, penitus sint omnia laeta,
Conveniant animo carmina vestra meo.
Torva procul duri valeat censura Catonis, Quaeque Cleanthea lumina nube latent: Vos quoque sollicita procul hinc discedite curae ;Hic ocus, risus, mollis adsit amor. Non pudor est viridi crines praecingere serto,
Nec festa annoso luce calere mero.
Nunc decet, presiis impellere cymbala palmis,
Et testudineae plectra movere Lyrae Nunc etiam charos mistum decet inter amicos Ducere continuos nocte dieque choros: Nunc decet Haetos ad fidera tollere cantus, Et dare laetitiae consona Verba meae Surge anime, tantis, quantum licet, utere donis Dum vacat ad faciles blanda juventacio cos. Nam cit de nostro spargentur vertice cani, Nec poterunt tremuli membra levare pedes. Non dabitur laetas cantu traducet noctes, Fallere nec variis tempora tarda ocis. At tu Iara dies nullisque obducta tenebris,
Saepe mihi culta es saepe colenda redi. De Ua Argentea.
Dic rosa, quae spinas caput exeris inter acutas, CorΥciosque tuo vincis odore crocos,
122쪽
Cur te Phoebei nequeunt violare calores, Quum micat Icarii stella proterva Canis tCur neque ventosae laedunt te frigora brumae, Tros puer assiduo quum super imbre pluit. Hunc mihi non tribuit tantum natura decorem Inque comas nullum jus habet illa meast Hunc florem, has spinas, tenui conpexuit auro Egregia Dominae ducta sed arte manus. Addidit argentum, nec non mollissima Serum Vellera, quae varius tinxerat ante color. His simul intextis Arabas infudit odore , Et mihi naturae munera cuneta dedit: Hoc etiam praestat quia, quod creat illa, repente Effluit, at longus hic erit artis honor. Nil mirum natura nova si Vincitur arte Illius, in qua se vicerat ipsa prius. At tu dulce mei me floscule, munus amoris, Fac memorem Dominae nocte dieque meae
Ad Amicos. Vos mihi nune veteres paulisper adeste sodales,
Dum feror in longas per freta vasta Vias: Quos mihi adhuc teneris aeterno foedere ab annis Una semel unxit tempus in omne sides; Abstrahor a vobis, vix mihi cognita fama Sponte sequor veteris Gnosia regna Iovis,
Quo mea me fortuna vocat vos omine laeto, Laeta mihi,& nostrae dicite verba viae Jungite complexus o nostri pignus amoris Accipite haec lacrimis oscula mixta meis Est mei memores, nec vos via longa moretur, Et quo non poterunt membra, sequatur amor . Et vos Illyrides silvae , montesque Valete, Cunctaque carminibus flumina nota meis Jam valeant atriique lares , patriique penates;
Et loca , quae studiis culta fuere meis. At
123쪽
At vos ecflicota faciles in carbasa ventos Mittite, Dictaea dum potiamur humor
Et quum tempus erit, pelago mea vela remenso Ad patrios referant numina vestra sinus.
Sed jam quisquis adest, mihi vota faventillandat, Ultima dum nostra solvitur ora manu .
III tuae cultor virtutis,in inter a eos Paschalis veteres qui fuit, estque uos, Nane si fata sinent cito perferet ipse salutem, Quam modo Gnosiaco mittit ab orbe tibi. Ne tenet ignotis tellus Saturnia campis Hic , ubi perpetuas sustinet Ida nives; Ida Iovem celsis quae jam servavit in antris,
Exitium nato patre parante suo ἔUbera cui mites admorunt blanda capellae, Dulciaque aerii munera mellis apes ἔEt Nymphae violas, cornua plena tulerunt, Curetum sonitu dum strepit omne nemus ἔMultaque adhuc veterum superant vestigia rerum Nam Ionis in summo vidimus antra jugo. Vidimus obscuras , quas struxit Daedalus edes, Caecaque semiviro tecta habitata bovii. Vidimus, muros , praeruptaque saxa jacere Hic ubi Gnosiacae jam locu Hrbis erat. Et centum populis ubi Minos jura ferebat, Nunc versant validi rastra Maratra boves, Non tamen est tanti nobis tot regna, tot urbes Mirari. veterum tot monumenta Ducum, Ut non plus mihi sit atrii juga nuda Leontis, Bithynique humiles cernere fontis aquas, Et te dulcis amice meo gratissime cordi Aspicere . atque tuo cominus ore frui: Nam , licet extremos fortuna releget in ortus Me, Vel ad auriferas quas bibit Indus, aquas Seu
124쪽
Seu me Parrhasiam procul hinc propellat ad Arcton, Bruma ubi semestri nocte sepulta iacet;
Sive Caledonios me cogat adire Britannos, Seu quascunque meas jusserit esse vias: Semper ero, Velut ante, tu US: ne terra fretumque Immemorem faciet, nec via longa tui. Et, quamquam variis disjungimur aequoris oris, Et teneant medias mille pericla vias; Non tamen illa tuae potuit pietatis imago, Quo semel est animo, cedere, Xa meo. Quidquid ab assuetis nobis datur artibus oci, Illud amicitiae tradimus omne tuae; Et modo transactae tecum solatia vitae, Et Iuvat antiquo volvere mente ocos; Et te, quem praesens nequeo, tamen alloquor absens, omnis in Eugenio stat mea cura meos Et modo scripta tua repetita Epistola dextrae, Qua nihil hic nobis gratius esse potest. Hanc semel atque iterum, hanc terque quaterq; revolvo Quoque magis reIego, hoc magis usque placci, Gratia magna tibi, mihi tu solatia praebes, Unica tu mentis pax requiesque meae. Tu licet in gelidae degentem vallibus Idae, In medio patriae me tamen esse facis. Dii marisin coeli patriis me reddite terris; Excipiunt humiles numina si qua reces; Reddite me charae matri, charaeque sorori, Quae pia pro nostra vota salute serunt. o modo dileetos liceat mihi cernere amicos:
Ultimo lux vitae si licet illa meae Ad Mareum G, imanum elassis Pont is
Proctum. Nun mihi Pierides gratum praestate laborem, Ut nihil hie querulum, nil mihi triste sonet, Et auri virides m odori cingite flores, Et vioIae,in variete tempora nostra rosae, Dum
125쪽
Dum referam quae pauca meus mihi dictat Apollo
Carmina, laetitia non aliena mea.
Ecquis enim taceat quae gaudia percipit ecquis Possit laetitiam dissimulare suam δQuum videat trepidis ut classis Barbara signis
Ambracio lateat victa timore sinu.
Hinc vero Euganeum repidanti instare Leonem, Clavigerumque poli pone subire Senem;
Et volucrem geminas gestantem fronte coronas. Ardua Caelareas quae nitet ante rates ;Quos nuper sancto unxerunt foedere Divi, Foedero, Barbaricae quo minuentur pes ἔQuo cadet Ismarii rabies antiqua Tyranni, Et feret Hesperium Barbara terra jugum. Non Ego vana cano, sed mens praesaga futuri Certius Euboica vaticinatur Anu Sunt etenim, quorum sequimur Vestigia, vates, Pectore qui credant numen habere uori Et nos illud agit, venturaque dicere fata Numen Me multis pauca referre jubet. Tempus enim iam tempus adest, quo Barbara tellus Submittet tumidum sub juga nostra caput. Cernere erit domitum leges mutare Niphatem, Et dare jam victas ultima Bactra manus. Spargentur totum vi stricia signa per orbem, Discolor Eoa qua bibit Indus aquas, Et qua, iam Titan aequalibus aestuat horis,
Assiduo medius uritur igne dies: Quaque latus Libyae longe procurrit in austrum Signiferi extrema de regione poli; Quaque mari nostro, quam cernimus, occidit Arctos, Alteraque opposito sidera ab axe micant; Et qua regna novi priscis incognita mundi Abluit occiduis maxima Thetys aquis. Haec est terra Deum, mediis ubi fluctibus aurum Nasciturin variis copia plena bonis. Non illic fastu non ambitione laborant:
Quaeritur aut ullo res aliena dolo.
126쪽
Non illi saevo miscentur bella tumultu, Nec limus latos dirimat ullus agros omnia sunt passim cunctis communiara cunctis Unus amicitiae , pacis Mardor inest. Qui pietate prior, qui relligione superstat, Ille tenet merita regia sceptra manu, Has quoque perdomitas nostro sub stemmate gentes Cernemus patrii cedere jure solici Cernemus Scythicos glaciali e littore Reges Ire catenata post fera terga manu. Accipiet nostras gens quae tot laecula leges, Fertur Hi perboreis vivere clausa jugis. Christi Sancta fides cunctas spargetur in oras, Quas vagus ignivomis Phoebus oberrat quis: Unus Pastor erit, uno qui claudet ovili Innumeros Christi sub pietate greges Haec ego non humili cantu Dii vota secundenti Maeonioque canam facta superba sono Nec mihi tunc musae tribuent in carmina Viros, Majus at in nostro nectore numen erit: Numen erit Caesar Caesar mihi carminis auctor; Caesar erit cymbae rector, aura mereri Caesaris innumeros referam post bella triumphos, Partaque felici mille trophaea manu: Et quodcumque mihi studiis vitaeque supersit, Laudibus invicti Caesaris omne dabo Nec te praeteream mundi sanctissime Pastor, Qui coeli Orrantes ad juga ducis oves. Notescet pietas per me tua magna per orbem, Et tibi commisi plurima cura gregis Hinc referam enerae praeconia debita gentis, Qua nihil in terris justius esse potesti
Illius innumeras percurram carmine a Udes, Et mihi sub Veneto nomine surget opus Quod repleat ventura novo nova gloria bello, Quaeque fuit veterum parta labore Ducum. At o qui tantae versatis molis habenas, Quem Leo, Caesareae quem decus urget avis.
127쪽
Tuque adeo ante alios splendo Gri mane tuorum, Cui bene clavigeri ci credira cura senis; Cujus honorata tellus stupet tala fama, Et tremit insolito Barbara terra metu ἔQuo duce ad extremos penetrare vidimus ortus Uictrices Latias , dare iura, mari UsrIlle quidem vidit, qui te hoc ignavit honore, Nullus ad hoc munus quod magis aptus erat e Nec magis est tibi partus honor rimane decori. Cinctaque temporibus infula fatra tuis; Quodque ture tenuit series clarissima gentis Praecipuum Veneta semper in urbe locum rQuam, quod te tanto dignum cognovit honore Qui tenet in nostra relligione caput. Sed quid plura moror jam carbasa poscit in altum Lenis ab occiduo quae Uenit aura polo. Ite alacres properate alacres mi vestra retardet Signa, nihil vestrum triste moretur iter. Ite Dei ducibus; nam vos fortuna sequetur, Et faciet tutas fasque piumque vias; Et tandem celeri veniet victoria passu, Cujus in aeternum fama superstes eat.
Ad Vincentium Capellum. Veneta classis
Princtam. Dic agedum nostri solatrix Musa laboris,
Curarum , atque animi conscia sola mei rCur modo tot varios emittunt arva colores,
Quum reserat gelidos Ilias urna dies pAut cur palantes fundunt violaria flores pVendicatis vernas cur sibi bruma vices pAn mutata novas coeperunt sydera sedes pJamque erit Hydrochous hic ubi aurus erat An vero quod adhuc verni potuere tepores, Nunc poterit tristi frigore segnis hiems pQuidquid id est, erre nostris ostendore saeclis Nescio quid magnunt fata . novumque Parant.
128쪽
Haec ego. At argutas pertentans pollice chorda Reddidit hos tenui murmure Musa sonos.
Non aeterna novo mutarunt sydera cursus
occupat aut Tyriae ro puer astra ferae Nec sibi purpurei florentia tempora veris Vendicat hirsutis horrida bruma comis. Sed si scire cupis tantae novitatis origo Unde sit, haec memori pectore Verba tene. Aspicis Asclivia haec lintea tensa per unda iLintea Cecropiae numine tuta Deae. Ini Euganeis vehitur dgressus ab oris Splendor, madriacae fama Capellus aquae ἔCreditur aligeri cui maxima cura conis, Munere quo nullus dignior alter erat. Gratantur Nymphae, superi gratantur cuntii Signaque laetitia dant manifesta suae.
Haeret Idalio defixus Iuppiter astro,
Continet wreliquos sub sua jura eos. Cesterum Hyades , torvus concessit Orion , Quique hebes argenti volvitur orbe senex . Aspice, Amyclaei processit Castoris astrum, Astrum quo tumidi concidit ira maris ;Et ferus Hippotades aeterno carcere clausit Flammiferum Boream, nubiferumque Notum, Et tantum occiduis laxavit vincula ventis, Lenis ut aequoreas aura foveret aquas ἔNeptunusque pater Nereique exercitus omnis Propellunt celeres in vada tuta rates: Ualcyones placidos condunt per littora nido , Et tranquilla suae tempora pacis agunt. Haec inter variis certantia numina donis
Uenit ab occiduo Chloris odora polo ἔQuodque potest, violas venienti. Gilia fundit, Parcior huic reliquis ne foret una eis. Sed quo nota tibi sint omnia , percipe causas, Cur videat placidi munera veris hiems. Illiu hoc natura parens indulget honori:
Officiumque leve non leve pondus habet.
129쪽
Namque, Velut verni brumae lub tempora flores Distinguunt pictis frigida rara comis IIllius hoc nostro sic virtus floruit aevo, Deterius certe quo nihil esse potest. Hoc duce erunt Veneti victricia signa Leonis Fixa per eoas, occiduasque domos Et Venetum cunctas implebit gloria gentes, Quas cler aereis Cynthius ambit equis. Sic ubi disseruit motis per inania pennis, Aonium petiit Calliopea nemus. At tu . quem tanto superi dignantur honore, Cui violas gelida pro nive fundit hiems . Perge age magnanimis iam tandem accingere factis, Sentiat ut vires Barbara turba tuas,
Teque proba verum Phrygia de stirpe nepotem Auctoremque tui sanguinis esse Capyn. I reditu ex Creta. eontigimus metam et superis jam sacra fetantur, Et patrios ornent florida serta Deos.
Exorata meis venerunt tempora votis,
Et requiem curis impositura meis. Antiquae tandem mihi linquere littora cretae Fas erit,is patrios ad remeare lares. Iam mihi nescio quid laetum sub corde resultat, Et reficit sensus gratior aura meos. Jam videor patriae colles discernere terrae , Et notos celeri puppe subice sinus rJam videor patriis retinacula radere saxis, Et simul e summa desiluisse rate. Ecce mihi vetere 4 gratissima turba sodales obvia . ubi exceptos implicat alga pedes. Qui posset ni id radiantia sidera coeli,
loniique undas enumerare maris ille rami eorum posset numerare meoruni
oscula tapetuis fixa refixa genis.
130쪽
Quando erit illa dies meritis dignissima tantis, Quam mihi candidior signet olore lapis p a fruar his, quae nunc mihi spes praesaga futuri
Nunciat, fausta vaticinatur ave pQua tandem pelago nostro gratissima ordi Aspiciam montes Illyris ora tuos ΘAtque illos quorum vivos sub pectore vultus. Conditaque in medio nomina corde fero. Aspicere, diatas audire reddere voces
Detur exactas enumerare vias po quoties, quae sint gentes, quae nomina quaerent. Quos veteres ritus Creta, habeatve OVOS,
Si qua etiam prisco superant vestigia famae: Quid modo quae magnum jam tulit Ida Iovem.
Quid centum vario celebratae carmine genteS, Caecaque Daedaleo structa labore Domus Multa super Creta quaerent, super aequore multa, Quae fuerint nostrae per freta tanta viae. Ast ego cuncta suo referam memor ordine pauca
Esse super veterum nunc monumenta virum.
Scilicet in cineres solvit cariosa vetustas omnia, quae priscis scripta leguntur avis. Nec centum populi, nec quae Rhadamanthus habebat Regna suae quicquam nobilitatis habent. Vidimus antra super scabro pendentia optio, Caecaque vix abidis recta colenda feris, Inter pia rubis, putrique informia limo, Semi Virum memorant quae tenuisse iovem Vidimus excelsae cunctis in montibus Idae Praeter inaccessas jam nihil esse ni Ues. Nunc genu ac re virum pict sque insigne pharetris, Plurima cui ordi gloria Martis inest. Pone liben referam . laeti spirantibus auris,
Liqui ius ut celeri Gri ossa saxa rato, Utque Cytherea primum superavimus Ora , Dum cadit a dextra saeva Malea manu