장음표시 사용
11쪽
tos vel catalecticos in bisyllabum mutare soliti erant hi igitur
duplicem in modum loco nostro manum admoverunt, alii ad hexametros extenderunt versus dlγευ ει αλλ' ἐν χαλαiσιν, alii in pentapodias coegerunt: dιγεic χαλαic illi iusto audaciore coniectura, hi rationem rhythmicam non Satis respicientes. Acquiescam igitur in codicum lectionibus optimis praesertim verique simillimis dινετ ει et χαλα σι. Vide quam apta sit his potissimum verbis χαλαiσι et directi rori , quae neceSSaria est ad explendum tempus binarum morarum, Seu antepaenultima syllaba per quattuor mora Sonat L di, Seu antepaenultima et paenultima per ternaS ZEM et ChriSt. Metr. . p. 22S . Eadem modulatio invenitur in Ar Pace v. TSS Slo Eur. Suppl. v. 2 s. Quae exempla quod XStant in Systematis ipsis, non verisimile nec probabile Sileri post ultimam arsin per duo tempora, qua pausa laeta dirempta SSet sententia. Sed haec hactenus. Jam enim SananduS S locuS, que in vulnus insedit duplex quamquam non vehemens nec difficile
mum igitur laesae responsioni exemplum, in quo tribrevis bis respondet dactylo, exstat in libris quod quamquam IIermannus olim rectissime perspeXerat non SSe ferendum, noVa movebat turbas Buchholletius de dactylicis Euripidi Versibus p. I), qui cum de mensura cyelia disputare sibi propoSutSSet, contenderet tragicos in versibus dactylicis admisisse tribrevem dactylo
respondentem. Itaque non modo tribrevem θίασο Servabat, Sed etiam rοΠλον revocabat, cum Vulgo ουrcto Scribereture coniectur scholiastae metrici codicis ingiani. Suo quidem iure,ermanni mutationes
refutavit ut violentiores Nec minus recte respuit artungi coniecturam, qui monitus ab Ilermanno exstare apud Ilesychium
iaciσo arbitrabatur θίασο hoc unico loco priorem productam habere. IIoc est abuti glossisiesychianis. Ceterum haec glossa de interpolatione valde suspecta a Mauricio Schmidii iam recte deleta est Usu igitur ac ratione hane rem diSceptemus. Sed quantas sibi peperit difficultates Buchholigius, cum negaret id quod negari non potest tribrevem omnino non tulisse Euripidem in systematis dactylicis quid enim nostro efficitur exemplo, in quo simul duo adsunt tribreves respondentes dactylis Nonne vel ideo valde suspecti quid quod versus antecedentes
omnes accuratissime sibi respondent.
Sed examinemus exempla, quae vir doctu attulit. Atque in systematis dactylicis unum qui hue pertineret Ioeum repperisse sibi visus est, Electrae Sophoeteae v. Id Πυν, ἐν Dλοφυρειαι. At quis est quin singularem huius loci rationem perspieiat Nam ut in uno aliquantiSper commoremur, perlustra quaeso exempla Sophoclea, quibus eadem ratione, ut auribus diversa contrariaque mensura per SSi commoVeantur animi,
hic corripitur, illic produeitur eadem syllaba: Phit. V. 82T nrοδυνα ἀδαὴc, D'νε δ' ἀλγέcor, o C. V. 883 βρ υχ υβρι ταδ';Fiysite, ἀλλ ἀνεκτέα, Anfig. v. 12 o, O C. V. d 2, Phil. v. l 3θ. Nimirum producitur in arsi, corripitur in thesi. Neque mirandum est quod DB in arsi produci potuit. Est enim ubi
Soph. Antig. v. liab et Nauc . ad Soph. r. v. 2 l . Accedit quod in recitando hoc versu post repetitam vocem pausa tempori Statui potest, quae producendi habeat vim et O. ermanti. Elem. p. 2 8 . Sed non opus est pluribus, quando id non dubito quin perSuaSum habeas nomen Iri P productum iustam admittere
Quae praeterea affert exempla uehholfgius ex strophis alloeometricis sunt deprompta in quibus unum St, quod, priuS- quam ad ipSam rem tranSeamus, praemonere Visum St. Quod enim arsis dactylica num solvi possit apud tragicos dubium est, id fieri posse negamus, si respondet dactylus, cuius reSponSioniS duo exstant exempla iam in suspicionem vocata a Godoliedo IIermanno inani ut proceleusinaticus iste apud tragicos defendi
12쪽
Aiaci eius d. I. subiecta p. 3 et estphalus Metr. gr. IV p. 386. 23. Is Sq. ast), qui vel coniectura illatum in Phoen.
affert ). Ab altera parte stant,ermannus Elem. p. 31 Sq. et Christius l. l. p. 1 5 .
Percenseamus igitur exempla, quae huc pertinere videntur. Eur Bacch. V. si in stropha dactylotrochaica corruptus traditur Palatinus B enim articulumis solus exhibet, qui tamen
Ar L S. V. 262 Sq. in Stropha eiusdem generis post Verbuni σηροκτονε neque poS Verbum It ολ Sunt distinguendi. Soph. O. C. V. 18S Iob, Eur El. V. 26, Bacch. V. to 122
in strophis logaoedicis iambici sunt soluti, quoruni illi dimetiendi
Soph. r. V. IIS a 28,iere fur. V. 63s 656, alii eiusmodi in strophis logaoedicis choriambici sunt has dilambica praefixa
In Troadum autem . di 82 Λαρδάνια in Iαρδανεια corrigendum esse Vix est quod moneam ReStant igitur exempla, in quibus proceleugmatico dactylus respondet, Soph. Antig. V. choriambicus Is in stropha logaoedica et Eur Andr. V. dactylicus aso in stropha iambica. In ipsa hac numeri ratione
j cod omnes exhibent τίνα πρ ef ἀνακαλέσο/χαC, nam in quo solo τίνα δὲ scriptum erat ossii Florentinum bipographum fuisse cod.Florentinita Prinχius Flecheiseni annal vol. io p. 25 sq. et 113 P. 3T q. evicit, ut nil nisi meram hic habeamus coniecturam. Accedit quod particulare ut Matthiaeus recte monet in nova sententiarum serie ordienda minus apta St. hunc versum pro glycone habeo, quod idem versus antea in strophis plane glyconeicis occuml: V. T36, v. Ta2.
- quoniam nihil cur displiceat liquet ineSSe, eum pro anapaesto saepissime proceleumaticus ponatur apud tragicos, Solo haec res usu diiudicari debet. Etenim mirum sane illud potest videri cur tandem si daevium solutum licuit usurpare, nullum inVeniatur certum exemplum eiuSmodi, ut et in Stropha et in anti- stropha positus sit proceleusmaticus pro dactylo. quodsi quaerimus quam legem in componendis versibus dactylicis in universum servaverint poetae, Statuendum nobis est eos in hoc versu nusquam non SeVeriSSimis antistrophicae responsionis legibus oboedisse, ita ut quibus loeis haec laeditur pedibus iambicis, trochaicis, proceleuSmaticis librorum id corruptioni sit imputandum quidquid statuitur de repondeo admittendo, huius quoque rara est responsio cum dactylo. Itaque id magnopere fuit cavendum, quae suapte natura inusitata esset rhythmica forma ei ne responderet a dixersa in versu dactylico. am Vero exempla ista cum tantum absit ut usitatam dactyli formam exhibeant, ut responsionis integritatem perVertant, criticae disciplinae severitati haud inconvenienter Videor acturus, si adiermanni indorfitque scriptura me applico, quorum alter in Andr. v. so restituit Mity εριδοσ, alter in Antig.
IIae scripseram re apud me sedulo pensitata. Nec erat quod me iudicii paeniteret, cum Buc oligi sententiam conferrem. Neque enim haec re suam qua nitatur rationem non retinet, si cum Buchholigio laetamus, qui ultimas quinque antistrophici versus syllabas compositas esse vult ex tribrevi et pyrrhictio: ριδο l περ, quibus respondeat ex altera parte dae-tylus et arsis daedlica: υτοκρα τουσ. Quid autem lucramur hae ratione Nihil profecto. Remanet enim ScrupulUS, quem moVet utique arsis dactylica soluta, cui accedit mirificum responsionis genus dactyli cum tribrevi in versibus dactylicis, in quo
Nonne si quis audivisset illas syllaba breves choriambo respondentes percepiSSet potius illati quam priore loco reiecimus reSponsionem quam hanc, si modo a sis dactylica soluta longae opponi potuit in responsione. Verum tamen de hae re difficillima diiudieatu nunc non placet ambiguis coniecturi indulgere.
Pergamus igitur ad aliud quiddam certum illud quidem st
13쪽
Satis enotatuni paroemiaco nuSquam in rexes exire syllabas. Nam ni fallor haec eadem causa est cur et anapaestici et dactylici catalectici semper prodiicta syllaba ad finem perduci debeant, ne poSt tonen aut ante pausam magna discordia duabus brevibus in Versus exitu positis emciatur. Enimvero exquisitior est quam verior ratio ista Buch-holtetit, quandoquidem de lege agitur exemplis comprobanda.dam igitur vidimus de exemplis. At enim Euripide omnia non unam ob causam Suspecta in Phoen. V. Is simul duo erant tribreVes respondentes dactylis, in Andr. V. dso arsi praeterea soluta in fine Versus catalectici. Non pertinet huc qui praeterea affertur Soph. Antig. V.
quae si recte disputata sunt, nusquam in V. dactylico tribrevis respondet dactvlo, ut exempla duo Euripidea corrigenda ac Severae responsionis legibus adstringenda sint. Quorum alterum cumreermannus persanarit, reStat Phoen. V. Ts6. Cuiu de corruptelis cum cogitarem, si mihi videbar instau
quam coniecturam licet communire argumento, quod poSitum est in totius loci indole memorat enim poeta belli tumultum, quem morumet Mars multo alium esse atque orgia et cantus Bacchicos quam ad discrepantiam hic respicit poeta Verbo αθ ιρσον, quo eodem utitur in Or. v. ids2. Ut enim antea inter Se oppo
Totius periodi ita emendata v. TS - si et Sot-Sid inter B accurate respondent. Apparet autem ex hac tanta omnium aequalitate versus qui secunter in altera utra parte foede cor
quam in rem qui primus inquisivit scholiasta metricus perperam egiSSe censendus est, cum Versum sS nullam interpolationis speciem prae se ferentem proscribi iuberet. Quo VerSueiecto ne accuratam quidem reSponsionem assequimur nisi Vio-
lentis mutationibus. Alio dueit responSio Severa in reliquis partibus, quae ostendat excidiSSe nonnulla Multo igitur rectius disputasse iudicandus est NirchhomuS, qui quinarum syllabarum laeunas indicaverit post v. id et v. Si deleto Verbo rectiδεσ,
nescio tamen an non sui logiS.
Ille enim versus id cum insequenti Sane artius cohaeret quam ut tripodiam, quae ne ferri quidem possit in systemate dipodiarum perpetuitate prooedente, intercidiSS SUSpicar Ut iam quod ipse sentio promam, V. Is et Ida amussim inter se respondentes non tentandi videntur. In Versu autem antecedenti Si verbum 'αῖροc, quod dici vix potest quam sit
molestum hoc loeo quamque insuavem creet Sententiae acerbitatem, remoVeo. Ac re vera codicum memoriam perturbatam esse metri demum deformitas no edocuit, cum Verbum 'αῖρDc numerum Syllaba superet. Cuius Vestigia prementes eo adducimur ut antecedentem tripodiam hiuleam expleamu hoc Verbo,
quod de loco suo esse delapsum non veri est dissimile. Videri quidem possit illic valde supervacaneum. Sed memento quaeSode quo viro loquatur poeta. De Oedipode profecto, qui et pater et frater liberorum suorum fuit. Quare Eteocles et Polynices quam tuam patris sui proprii erant silii, tamen non legitimi erant filii patris sui quod attinet ad matris partum tιατριλήχετ/ια, quippe quae mater eadem Via. Ut enim antea in v. o λόχευ/t 'Io σι α ad Oedipum pertinebat, ita hic vice versa uατο λοχευst ad Eteoclem et Polynicem, quod ex omnibus quae praecedunt dilucide apparet. Atque in sequenti v. 8s huc respicit poeta et planius dixisse videtur quosnam antea SignificaSSet. Ηoc vero feliciter remoto metri defectum in v. Si optime sanari Vides, si pluralem mάσs ατ redintegraVeriS. Ne quid praetermittere videar, hiatus passim invenitur in systematis dactylicis Admittunt etiam ii qui v. sS proscribunt Porso, ermannus, eidlerus, alii in fine Versus agatalecti hiatum, atque reperitur Suppl. V. 2T et ante exclamationem Phaet frag. TT V. 62. Atque nostro loco interpunctione graVi Satis excusatur, in Suppl. autem versu appellatione. In v. catalecticis in duas syllabas habes hiatum IIeracl. V. 6os 62o, Andr. v. is sim, si TS, Phaet. h. I lib. I post exclam.
14쪽
eXelam. , Andr. V. io , V. IX, Suppl. V 2 3 Tro. V. sis hexametriS. f. praeterea Ar Ran. V. Sisi, V. 8 6 Pacv. 116, Soph.Phil. V. 265. In pS Versu non exstat hiatus nisi Phoen. V. ds , ubi idem Verbum cum vi quadam repetitur, et Saeptu in Xclamationibus ipsis, sicut Andr. V. ii 5 αἰαι,, πολι, neque tamen post eas, quod idem in anapaesti obSerVamUS.
Sed ut unde deflexit eo revertatur disputatio, illis impedimentis superatis ad extrema progredientes statim abrupta oratio nos merito offendit. Desideratur enim nomen illius quae liberos illegitimo peperit, quippe cuius docastae, non mentio fiat nisi ante quindecim Versus. Quodsi hanc fere sententiam XpreS-sam habeamus illa autem est quae a filio conceperit, Oedipodis mater Iocasta, facilius etiam subaudiri potest ergo Polynice et Eteocles nunquam honesti. Sic enim docastae mentione in sine antiStrophae cum vi quadam posita nullo negotio intellegatur quinam liberi recitdε v. 16 antea sint signifieati. Eodem modo Orestis nomen in fine strophaera T. v. 235 positum reperitur. Lacuna autem quanta fuerit facile suspidari licet strophaantistropham tripodia superante exitus igitur paulo integriores sic fecisse mihi videor:
Ita duce Sententia numeroque lacunaS, qua metrum procul dubio ostendit, suis lodis indicasse arbitror Ansam enim ad Veram huius exitus naturam investigandam dare iudico V. Is Sq.
- si SI Sq. qui, ni Si quod V Si Supra modum excedit, prorsus congruunt. Extremi autem antistrophici Versus sententiam caligine obrutam et mancam Sse supra dixi, ut ectu, cui convenit tripodia potissimum, lacunam trium pedum indiearim, quae quomodo expleta cogitari posset sententiae gratia addidi. Contra quod lacunas in v. TsS et Si indicavimus, nulla re ni Si responsione ad numero nos eSSe commoto confitemur, cum per Sedaetylus et spondeus respondere possint:
Atque numerum cur corrigamus causam dico, quia tripodia catalectica ferri Vix potest in carmine ipso, quo dipodiis singulis percussum Videtur Arguunt enim hane potestatem inesse versus dipodiei, tetrapodie in bina dipodias divisi, caesurae bucolicae, tetrapodiae cum hexametris continuatione coniunctae of p. 3). Sponte vero intellegitur tripodias et pentapodias in mediis severioribus Systematis generis paris apud omnes trigleos vitatas esse. In anapaesticis systematis ipsis, vel in liberrimis, tripodiae et pentopodiae non admissae sunt neque in dactylicis ipsis nisi in liberioribus adhibitae inveniuntur, in monodiis dactylicis Phoen. V. IdSis v. bi tripodiae, V. 1 Ss in Dodo fere alloeometrica Med. v. 33 pentapodiae. Eiusdem Phoenissarum monodiae . Ibi2, elenae monodiae v. 3S , Medeae proodi illius v. id non tam huc spectant, quippe quo VerSUS
Praeterea nulla exstant exempla in systematis ipsis nam Andr tripodia V. III et pentapodia v. IIII se ipsae invicem corrigunt nulla mutatione, ut infra videbis. Quae cum ita sint, tripodiae illae in Phoen. V. TsS. Sili, si aliud accedit corruptelae argumentum, dubitationi quam maxime
obnoxiae Sunt, ut cur corrigamus iustam hic habeamus causam. Neque vero quisquam non Videt in tanta quanta praecedit numerorum aequalitate carmen nostrum severissimi choricae responSioni legibus parere. Ne caesurae quidem heXametrorum
discrepant neque ulla omnino inaequalitas apparet, nisi quod quinque locis hiatus vel syllaba anceps admittuntur. Itaque Euripidem etiam in recentioribus fabulis nam Phoenissarum fabularet s2, 3 vel non multum ante scripta est
15쪽
canticorum dactylicorum, quae quidem a toto choro cantarentur, reSponSionem Strenue ac Severe excoluisse Videns fit. Minus autem eam euravit in chorico amoebaeo SuDPΗ-
cum V 2 1 - 285, quo de diversissimae sunt prolatae sententiae: a coryphaeo enim nulla responsione recitatum statuit estphalus, a tribus choreutis,ermannus, a quinque Arnoldius, ab integro chororuartungus, hi omnes, cum absque dubio carmen sit choricum, reSponSion iure faventeS, neque ero idem, id ut diversa eorum inter choreusas distributio postulat. Examinemus igitur compositionem et Sententiarum conexum. Initio et in fine carminis quaterni leguntur hexametri incisi
omnes post arsi tertiani praeter unum V 2 d, quem unicum caesura primaria carentem neScio an auo tu verborum transpositione: ' Καθυείοισιν Πιθλεσα τε χεσt restituerit. In medio autem habemus verSu alius generis duos alloeometricos 2 5 Sq. hexametrum catalectum T , heptapodiani catalecticam in syllabam vel hexametrum item asiataleetum et Hermann ad Soph. Antig. V. 2sa, O C. V. 15 2 8, tetrapo
hexametrum incisum post trochaeum tertium S i τιν αλα-
Ipsa igitur carminis compositio Symmetricam descriptionem certam vel verisimillimani quasi sua ponte ostendit. Quae symmetria in quo posita sit Statim exponemus refutatamariungi conformatione mirifiea. Expulsis enim v. 2 5 sq. in verbi dε - λαια locum Supponit 2α γεγt et extendit tetrapodiam . 2SouSque ad hexametrum supplen σαν δειλα αν γραῖν. Sed ne si quidem probabilem effecit responsionem Stroph. 2 i-2 d. antistr. 2T -2Si epod. 282-285. Nam sexies daedio respondet spondeus atque etiam duo catalecti hexametri cataleeticis. Certe si ho statuere licebit, brevi continget ut omnia sint antistrophica.Ηermannus contra iam recte viderat quattuor hexametros initio posito v. 2Ti-2 d epodiei v. 282-28 reSpondere. Nec nou demonstrat poeta hane disponendi diligentiam se consulto instituisse eis qui mesodi loco positi sunt versibus 2 b-2Si omnibus generis alius atque antistrophiei. - Cuius mesodi primos Versus haud scio antermannus iure retinuerit, cum SenSui conveniant perbene adhortatae enim se ipsae matres ut procedant supplicatu, hi Verbis v. 2 5 sq. descendunt de arae gradibus, ut implorent Theseum. Vide mihi quam apta sit seni descendenti horum potiSSimum Versuum trepidatio. Nec metro repugnant. ProScripto enim VitioS κοίγετε Verbo perverso ac superVacaneo legimus tetrapodiam trochaicam fere solutam et pentapodiam iambicam proanaphoneniate praefixo:
ταλαίνα υρα γεραιάe' . Eodem modo trochaei vel iambi in systemate dactylico proodie loe ponuntur in Phoen. v. b6PSq. hexapodia et octa- podia trochaica v. 1566 q. tetrapodiae iambicae. Quae cum ita sint, nec Verba nec metrunt ullum iniciunt Scrupulum. Verum tamen Subinde potest dubitari sintne versus illi ex equbae v. 63 sq. huc illati an ab Euripide ipso sic variati Sed qui exercitatus est in hisce rebus discernendis disceptabit facile, cum praesertim notum sit Euripidem similia
Daetyli qui sequntur decurrunt uno pedum genere Sque ad tetrapodiae catalecticae finem . So, quae Volubilitas nos paene exaudire facit feminas anxias ac trementes qui Versus quomodo sint distinguendi nondum constat. Mihi quidem convenientiores Videntur trepidationi parvi ordines, dipodiae et tetra- podiae, ut in Phaellioniis fragmento Supra laudato no Tib). Qui mesodum claudit hexameter tanquam transitum facit ad antistropham, ubi choreutae tranquilliore locuntur metro. Ac postquam imploraVerunt in mesodo matre TheSeum, ut eum liliorum misereret, in antistropha statim pronuntiant quidnam adipisci velint preeibus silii ut sepeliantur cf. τάφοt V 282
et Tαφον . 285).Jam omnia optime procedunt nisi fallor et habemus compositionem meSodicam minime severam, cum reSpondeat quater
' Ceterunt noli estphalum secutus utrumque versum pro iambiecthabere et P. 2 v. .
16쪽
- si dactylo pondeus, quorum unus in nomine proprio V. 282, alius in primo pede . 2 3 exstat, in quibus poeta saeptu maiorem sibi vindicasse licentiam nemo nescit. Nam nomina propria longiora praeSertim saepius vel in Stasimis vi quadam versibus adaptari necesse fuit, sicut in eodem numero apud AeSch in Pers. V. Sam Ssibi , και PDdον,3 8S5 Ss2. f. praeterea Soph. O. T. V. 153, 161 El. V. 58 MITS. Atque in primo pede reperiuntur violatae huiu reSponSionis exempla item vel in severis chori carminibus dactylicis: apud Aesch in Ag. V. il)d rast, apud Ar in Nub. V. 2 s,do2, V. 2828 3osi, V. 283 366 V. 28d ,3o . Ηaec igitur inter trimetros recitata dactylorum Systemata fere eadem libertate ad responsionem instituta sunt qua Sophoclis hexametri inter canticorum particulas mixti sit SeebaSS de Verg.lor apud Soph. reSp. indeX. p. II ).dam Vero perSpecta metri compositione Videamus quid sit iudicandum de responsione perSonarum, quae recitaVerunt hoc canticum. Quod si ad amoebaeorum aut monodiarum similitudinem est factum, ratio illa componendi libera eo iuVatur, quod oe,' σκηνῆσ item inter se respondere videbimus. Facile autem si quis diligenter animum advertat perSpiciat, hoc carmine cum continuentur coryphaei trimetri, coryphaeum eundem pergere. praesertim cum id quod cantici initio adhortatur poeta coryphaeo
Ηunc fere in modum Ricardus Arnoldius in egregio libro qui inscribitur Die horiscli Techni de Euripide p. 26i q. recte disputavit. Quod autem sibi persuasit Euripidem quinque
perSona commatice canente fecisse, opinio eum fefellit. Exsistunt enim hoc modo deleto V. 2 5 sq. quattuor binorum VerSuum systemata V 2IT 285 cum quattuor VerSuum prood V 2 i-2 d.
Quodsi minus perspicua est aequabilitas in tetrapodia . So.corruptae codicum scripturae id imputandum esse putat, ut sic quondam sibi responderint VersuS:2 1 2 d. 2 2sq. 2T Sq. Si Sq. 283sq.
At vero commattea tam discerpta in parvula membra, ex ab quo vel gravisSimu luctus Summaque animi perturbatio elucet, maiore etiam metrorum Variatione distincta esse debebant, ut ex numerorum ratione sentiri quodammodo posSet perSonarum Vicissitudo. Sic habes in anapaestico Troadum amoebaeo chorico V. isT 22 personarum vices indicatas paroemiacis quid 2 quod Arnoldii primum versuum par in acatalectum exit hexametrum. Nonne haec ratio continuationem indicat Ac re vera quidem nusquam tam aequale quam Arnoldius sibi informavit carmen in tantilla systemata distributum invenias. Sed quidquid de versuum singulorum forma iudicaveris, ipSasingularum dictionum argumenta ei quam descripsit Arnoldius carminis dispositioni quam maxime adversantur. Nam eundem in eo errasse saeile intellegitur, quod primum VerSuum par V. 2 T q. ab insequenti v. 2 s q. Separari iuSSit, quae verSuum paria neceSsario eidem adsignanda sunt personae Altera enim choreula duobus Versibus nihil diceret nisi se supplicare quid autem imploraret reticeret, cum altera eius supplicium statim adiceret. Tam miram profecto dispositionem apud Euripidem
Sunt etiam alia, quae modo recte constituantur, Arnoldii distributioni obstent. Sed haec nos ad illam ducunt quaestionem, quae est de choreularum numero quo de docte ut solet nee non probabiliter disputavit Boec hius in libro praestantissimo de graecae tragoediae principibus p. 5 sq. Et evincit vir
summus chorum conStiti Sse ex matribus caesorum ad Thebasso sit, in ducum earumque famulis. Cuius rei haud obscurum exstat testimonium in Stasimo quarto V. 63 q.
quae Verba cum a quinque matribus cantata esse velit Arnold-
tu (l. l. p. To), confert Eur. I. A. v. 1656, ubi de Thetidis Nereidos nuptiis dicatur πεντήκοντα κοραι γηρεωσ, quia hic item undequinquaginta tantum Nereides praeter Thetin sponsam saltare potuerint. Sed longe diversa est locorum ratio. Illio
enim re narratur, quae quondam fuit numerus igitur perSonarum quae commemorantur iis qui spectabant fabulam non ante oculos erat. Itemque in Andr. V. 126LSq. λαβουσα πεντή-
17쪽
'κ Ora Xηρ δων χοοδ ελθω narrat Thetis Nereis quid olim factura Sit.
Atque Aeschylus quidem in Supplicibus quindecim tantum
choreula in scaenam produxit pro quinquaginta Danai filiabus. Nempe enim non plus quindecim choreutis tum poetae dabantur. Ne tamen nimis exiguus puellarum numerus Videretur, addidit Aeschylus magnum famularum comitatum csmermann opuSc. II p. 25). Et per totam fabulam dedita opera ea Vit ne numeri puellarum mentionem faceret cf. oec h. l. l. p. 62 Sq.). Aeschylus igitur necessitate quadam coactus pro maiore hominum multitudine minorem usurpare id anxie studuit ne spectatores offenderet. Atque Euripide apud eundem populum nasutum quinque matres ipsas illo Supplicum verSu pronuntiantes faceret lΗuo accedunt alia numeri documenta v. 2. io2 636. Ibb. 12o . Tum illud quod si quinque tantum matres adfuiSSent, maior plerumque chori par tacuisset: nam multo maiorem choricorum partem a matribus esse recitatam facile te legentem docebit Euripides nec non accurate demonstravit Sehoenbornus in libro qui inscribitur Die kene derruellenen p. is Sq. Itaque facere non possum quin Euripidem ut Saeptu vulgarein fabulam variasse censeam et adstipuler Boec hi matre omnes adsitisse Capanei, Eteocli, EippomedontiS, Amphiarai, quamquani Amphiaraus tempore, quod praecedit fabulae, terra devoratus
erat, Argivorum, Parthenopaei Arcadii et v. so), Tydei Calydonii, Eteoclis et Polynieis fratrum Thebanorum, qui omnes apud Argivos maximam sibi pepererunt gloriam ( λεινοτάτοισἐν Yργείοισ α ντα V. 65). Quae cum ita sint accurata Boee hi rerum investigatione
patefacta, a me impetrare non possum ut eum probem quem Arnoldius Voluit matrum numerum.
Ηanc igitur inter quinque choreutas distributionem in Supplicum carmine dactylico ut veri prorsus dissimilem omittamus. Multo etiam probabilior videtur altera distributio, quae est interire chori personas. aeo enim ratio Sententiarum coneXui optime accommodata est et egregie confirmatur metrorum compoSitione, ut supra memoravi. Qui autem toti choro aut cory-- a P phaeo soli attribuunt carmen, IIarturigu et estphalus, nimis Arnoldio obstant. Nam hoc proeul dubio recte observavit Arnoldius crebriores eiusdem sententiae repetitione ab una persona sola recitatas languidi ac frigidi aliquid habere. I iii autem incommodo descriptio in re partes satis occurrit. In quibus omnibus quamquam admodum lamentantur choreusae, attamen in unaquaque propria ne peculiaris profertur sententia in prima admonentur comite ut Supplicent, in altera Theseo quo de implorent matres pronuntiatur, in tertia quid optent Totum igitur lio chori eum dispertiendum esse in tres parte recte Permannus animadvertit num autem quod idem proposuit, tres hori duces cantarint dubitari potest. Certe si v. 2 5 Sq. genuini sunt, et ego quidem non dubito, mesodus Septem matribus, quae ab altera chori parte, octo aut potius quinque' famulis, ut ipsas adiuvent petunt, magi conVenit, ut fortassis hanc habeamus Structuram: 2Ti-2 T. 2 5-2Si. 2S2-285. hemiel, dux I. matres hemioli dux II
Ex iis quae disputavimus appare quo iudicio nitatur de
illorum carminum arte quaeStio, quae amoebaea ratione ab actoribus sunt recitata. Atque eandem liberiorem respondendi rationem quae tueri Videantur Xempla accurate nunc perluStre-urus. Quorum ex caligine unum ita enitescit, ut inde disputandi sumam initium, dico Anctromaotia exodum, si TZ-ils6. quo quamquam lacerato poeta quin inter sese adaequarit
singulos nemo adhuc dubitat, cum perSona, VerSUUm numerUS' Mea quidem sententia chorus ex duodecim Tri si constabas personis, ex hemichoriis quinarum choreularum et duabus hemichoriorum ducibus 5 2 de quo eodem numero agitaba in Medea Christius Abh. d. bair. h. d. . XIV p. 1s6 ; nam nondum iusta causa
in medium prolata es cur non quando priore tempore duodecim cecinerunt choreusae, poeta, si scaenica oeconomia exigebat, ad vetus institutum reverteris GL praeterea Bockh. l. l. p. 5sqq.Eichler, de responsione Euripidea. 2
18쪽
vero hi versus qui ad se invicem referuntuB Soli sunt. Secuntur enim tria stropharum paria item reSpondentia, atque anapaestilegitimi circumdant carmen univerSum. Jam veniamus ad singulorum pedum reSponSionem. Atque Godoliedus quidem ermannus accuratae Singulorum pedum responsioni operam dedit. Neque tamen pedeS, qui mensura impares esse videantur, desunt in hoc commatico carmine admodum trepido Praeter responsionem enim laesam dactyli v. 118 δὴ φίλον αυγα βαλι ν τερη/ο3 α eum Spondeo V. iis3ολλα κεραυν( προσθεν ολέσθαι iambo aperte corrupto V. 11 Soet v. 18 και πολιν ἐγιαν λεσα leni mutatione recte esse in spondeos oram et stili , quamquam dactyli reSpondent, restitutos mihi quidem persuasum est. Cui rei vel ideirco maior fides aderescit, quod aevi in iamborum loeum non poSSunt substitui nisi violentis mutationibuS. Et in amoebaeis cum ob eam pSam cauSam, quod in universum non tam severis antistrophicorum legibus adstricta tenentur, tum quod in Summa cupiditate maximae animorum perturbationes maiore etiam metroruui discrepantia exprimendae erant, mutationes lenes, quae etiamsi severis responSionis legibus non parent, corruptelae feliciter medentur, in textum recipere non dubitarim, cum quae tueantur responsionem dactyli cum spondeo in Strophis liberioribus satis magna suppetat exemplorum copia apud Scaenico poetas. Quare si indolem totius amoebaei respexeriS, non modo illos spondeos poetam sibi indulsisse concedes, sed etiam estphali versuum distributionem collaudabis, qua quamvis pondeus dactylo respondens efficiatur, tamen non modo pentapodia vitiosa v. 11 T:
cui respondet ex altera parte tetrapodi ii so: φεν ιεν γένοσυ τέανα καt Os OPfeliciter removetur sed etiam tripodia . ii 5, quae in optimo quidem codice tetrapodiae v. 118 respondet. Marcianus A
e. q. S.), alii VerSus in dipodias coegerunt. Rectiorem autem viam monstrat MarcianuS. Quare quoniam eius qui nunc Si verborum ordinis falsam esse intellegitur rationem, repoSiti in Suo loco quae reponenda sunt emergit nulla mutatione versuum discriptio haece:
φελ' ἐ/ιον γενο εὶ τέκνα κα δο/ιον. Itaque quamquam ne Sic quidem omnia reStituta esse vides, tamen Veri esse quam maXime Simile non poteri negare responsionem in commo nostro fuiSSe liberiorem, ita ut quater dae-tylo responderet SpondeuS v. iii et Si v. ii 5 USS, v. liSomsd). Atque haec neque audacter dicta neque ratione carere persuasum habebis, modo loco quoSdam aliorum poetarum compares. Tum etiam Vide duorum pedum discrepantiam in v. si 8 βαλλων τέρψο/ιαι- , V. iis3 προσθεν λέσθαι Xcusari thesium confractarum commutatione hyperthesi); ordine enim spondeorum transposito tamen VerSus parem breVium ac longarum Syllabarum numerum continent, ut externa quidem pedi inter Sese discrepent, natura autem et vi concordent quaeum pedum transpositione conferre licet dactylorum commutationem in Versibus logaoedicis, cui identiae faxisse Videtur prae ceteris Euripides et estphal. l. l. II p. 3s q. '). Nec minus Saepe arSium Solutarum transpositione in v troeliaidis et iambicis reSponSi neglecta apud Euripidem excuSatur, Sicut inruel. V. 266 225 V. t 8bmisio2 Suppl. v. 6od 61 . Nec desunt alii loci
19쪽
Aeschule invenitur Ag. V. iii vi 2s reditetrahe 'ρακῖOρ CL praeterea p. l.
Est quidem hoc incommodum, quod in systematis dactylicis
tractandis saepius paria exempla afferre non poSSumVS, Sed eo quod graviora quaedam investigavimus, contenti eSSe debemus. Ηabet autem haec ratio in exiguo carminum illorum numero satis excuSationiS. Jam venianius ad Troadum partem dactylieam . 5s5-Bois, quos uinctus effundunt Andromacha et IIecuba destinatae de- due ad dominoS. Quae praegreditur partis iambicae versuum aequalita tanta est, ut veri admodum Sit Simili extremam quoque amoebaei partem reSponSioni legibu parere, cum praesertim ecubae
respondeant Andromachae VerSibus memoria minus depraVatis. Responsio autem utrum fuerit accurata an libera in loco tam trunco tantisque maculi inquinato perdifficile est ad diiudicandum. At vero accurata probabilior mihi Videtur responsio, quod omnes incorrupti VerSu Sunt integri hexametri dachlici docvnientum Sane graVe et quod pectemus dignum. Perventum est ad ultimum armen, de quo in hac quaeStione disputare ieet, Phoenissarum parVum amoebaeum homini cae-eati filiisque orbati et Antigonae filiae v. 153s-ib66. Et huius quidem eantici unum conformationis antitheticae eStigium exstat manifestum. Exclamatio enim in fine quattuor Antigonae verauum v πάιερ υμοι . 155 repetitur in V. Ibbs post parem VerSuum numerum eiuSdem perionae, Silermannus priore loco interiectionem iecte restituit. Quam ob rem pari etiam pedum numero aegre eareamuS. Nec Vero in reSponsione quidquam videmus incondit nisi v i55 . Nam odiet Leidensis B seripturam, πάτερ in v. bd omni ope tuendam SSe puto, quod et ipsi metro melius conveniat et magis sit poetiea. Illa autem dipodia v. 55 ξίφεσιν βριθ'cor non unam ob cauSam DSpecta II est. Neque enim XStat Squam monometrum anapaesticum inter dactylos. Quare metrorum ratio quin Stendat excidisse inter ξίφεσιν, βρίθων sesquipedem, qui ad Xaequanda systemata requiritur, dubium esse non poteSt. Congruentia igitur non violata est nisi in fine versus iba6 1555 οἷσει - χαρlicto P(ef. p. o). Itaque in hoc quoque amoebaeo certa quasdam lege Euripidem Secutum esse cernimus, ita ut respondentes VerSUSs 5 6-ibbo, s555-155 mesodum V. 155l-5 circumcludant. Quae praecedit pars horiambica v i53 sqq. proodi et qui Secuntur . 156 sqq. epodi loco positi SSe identur. IIaec sunt quae habeo de dactylicorum systematum reSponSione. Praeterea enim systemata dactylida in amoebaeo non adhibentur nisi proodi iniel. v. 16 - 166 et epodi loco iniel. v. 3T5-385. Monodica autem systemata mea quidem sententia legibus anil strophicis non sunt adstricta Orestis enim v. ioob-los epodum efficiunt. In quo autem Solo plura systemata exStant carmen
Phoenissarum v I Sb-15Si in partibus monodicis 1 85-1538 et 156 - 158s alloeostrophicum esse nullo negotio perspiciaS, si scripturas traditas inter se conferas quod ut ita statuamus monodiarum potissimum ratio ipsa aett. Constat enim inter omne monodias recentiores prae ceteris antistrophis caruisse. In his igitur nisi adsunt vestigia poetam VoluiSSe reSponSionem. non licet antistropha aucupari. Quodsi quaerimus quid sit quod in plurimis monodiis eisque posterioribus prorsus nulla obSerVata sit responsionis lex, proditum reperiurus apud Aristotelem in Problematis recentiores monodias ideo legibus antistrophicis non
paruiSSe, quod haec cantica musicae essent recentioriS, quae miram quandam metrorum libertatem ac varietatem popoScisse
videtur. Sed haec longa disputatio est et curae peculiaris. Ex
his tamen quamvis parvuli fore ut Satis appareat Spero, mono- dicas partes nostras antistrophis non modo carere, Sed etiam
Iam omnia brevi complectamur et quod assecuti esse nobis videmur de systematis dactylicis in conspectu ponamUS: Spondeus tantum dactylo respondere poteSt.
In stasimis responsio non laeditur, in amoebaeis noVienS.
20쪽
excusationis additur Soph. l. v. 15S: oi S cf. SeebaSS. l. l. p. T), Ar Nub. v. 2 s 362 v. 282 365. Quod denique legam attinet in ultimo pede responsionem v ii similSS, haec quoque vel in hexametro severi chorici Aeschylei invenitur Ag. v. lite lystare rarat O 'ράκτορ
Est quidem hoc incommodum, quod in systematis dactylicis
tractandis Saepius paria Xempla asserre non poSSumuS, Sed eo quod graviora quaedam inveStigaVimus, contenti esse debemus. Ηabet autem haec ratio in exiguo carminum illorum numero satis XeusationiS. Jam veniamus ad Troadum partem dactylicam v. 525-Bois, quos planctus effundunt Andromacha et IIecuba destinatae de- duei ad dominOS. Quae praegreditur partis iambicae versuum aequalitas tanta est, ut veri admodum Sit Simile extremam quoque amoebaei partem reSponsioni legibus parere, cum praesertim ecubae
respondeant Andromachae VerSibus memoria minus depraVatis. Responsio autem utrum fuerit accurata an libera in loco tam trunco tantisque maculis inquinato perdifficile est a diiudicandum. At vero accurata probabilior mihi videtur responsio, quod omnes incorrupti VerSus Sunt integri hexametri dactylici, documentum Sane grave et quod spectemus dignum. Perventum est ad ultimum carmen, de quo in hac quaestione disputare licet, Phoenissarum parVum amoebaeum hominis cae-eati filiisque orbati et Antigonae filiae v. 153s-1566. Et huius quidem eantici unum conformationis antitheticae eStigium exstat manifestum. Exclamatio enim in fine quattuor Antigonae
verSuum O, τάῖε colt O v. 155 repetitur in v. Ibsis post parem Versuum numerum eiuSdem perSonae, Silermannus priore loco interiectionem, recte restituit. Quam ob rem pari etiam pedum numero aegre careamUS. Nec Vero in reSponSione quidquam
videmus incondit nisi v Ibb . Nam codicis Leidensis Uscripturam c) πάτερ in v. si domni ope tuendam SSe puto, quod et ipsi metro melius conveniat et magis sit poetiea. Illa autem dipodia v. 55 ξίφεσιν Jοίθωγ non unam ob causam SuSpecta est. Neque enim e Stat Squam monometriani anapaesticum inter dactylos. Quare metrorum ratio quin ostenda excidisse inter ξίφεσιν, βρίθcor sesquipedem, qui ad Xaequanda systemata requiritur, dubium esse non potest. Congruentia igitur non violata est nisi in fine versus iM6 1555 οἷσει υχάρ/έασιν(ef. p. o). Itaque in hoc quoque amoebaeo certas quasdam lege Euripidem Secutum esse cernimuS, ita ut respondente VerSUS 15 6-Ibboi l 555-155 mesodum V. 155l-5 circumcludant. Quae praecedit par choriambica V l53 sqq. proodi et qui Secuntur . 156 sqq. epodi loco positi SSe identur. Ηaec sunt quae habeo de dactylicorum systematum reSponSione. Praeterea enim Systemata dactylica in amoebaeo non
adhibentur nisi proodi iniel. v. 16 - 166 et epodi loco iniel.
Monodie autem systemata mea quidem sententia legibus anil strophicis non sunt adstricta Orestis enim V loo5-los epodum efficiunt. In quo autem Solo plura Systemata exStant carmen Phoenissarum V. 1 85-158s in partibus nonodicis 1 85-1538 et 156 - 15Si alloeostrophicum esse nullo negotio perSpiciaS, si seripturas traditas inter se conferas quod ut ita statuamus monodiarum potissimum ratio ipsa facit. Constat enim inter omne monodias recentiores prae ceteris antistrophi caruiSSe. In his igitur nisi adsunt vestigia poetam VoluiSSe reSponSionem. non licet antistropha aucupari. Quodsi quaerimus quid sit quod in plurimi monodiis eisque posterioribus prorsus nulla obServata sit reSponsioni lex, proditum reperiurus apud Aristotelem in Problematis recentiores monodias ideo legibus antistrophici non paruiSSe, quod haec cantica musicae Ssent recentioriS, quae miram quandam metrorum libertatem ae varietatem popoSeiSSevidetur. Sed haec longa disputatio est et curae peculiaris. Ex his tamen quamvis parvuli fore ut Satis appareat Spero, monomdicas partes nostras antistrophis non modo carere, Sed etiam
Iam omnia brevi complectamur et quod assecuti esse nobis videmur de systematis dactylicis in conspectu ponamUS: Spondeus tantum dactylo respondere poteSt. In stasimis responsio non laeditur, in amoebaei noVienS.