장음표시 사용
241쪽
Aestile e ab aliis dictum vita habuit
io Se Ineptiis, π Malignitate b
do. Constantinus t an ad Quaesitores fidei eius nomen de laturus 3 At Ignatium adhuc infantem lustrico die, quo nomine appellandus esset quum dubitaretur, proloquutum fuisse& Ignati j nomen adoptasse scribit. Verum est, nec tamen suo suffragio accedit vir modestissimus, sed Melchioris de la Cerda, aliorumque, a quibus accepit , fidem appel-At non refellit. Verum hoc iterum est. At refellere debuit narrationem fabulosam : Hoc enimuero falsum est An adeo i nsolens hoc mirum est, ut diuinae potentiae oneri veluti sit 3 Legimus , sinς reprehensione scribentium. Florentinos infantes adhuc de pupilla pendentes matres hortatos fuisse, ut Ordinis Seruorum conditoribus stipem darent; cos enim Mariae Seruos esse, quae appellatio.cum honestissima visa esset, ac diuinitus caeso veluti lapsa, Ordini adhaesit: legimus Sisebertum Dagoberti Regis Francorum Filium, quum Amando sanctissimo Episcopo inter Catechismi caeremonias nemo solemni verbo Amen responderet, ora soluisse, ac respondentium vices occupas se: Legimus , quod longe mirabilius est, Iacobum Picentent, Francisicani nominis grande ornamentum, utero matris clausum non gestisse quidem, quod ipsium in Ioanne admiramur, sed fuisse prolocutum uehaec inquam , & alia legimus, nec historicis irascimur, cur Nietembergensi faciat Pseudo-Constantinus 3 Sed velit, noliti leni mirorum author, qui olim, nunc etiam Deus est, qui linguas infantium facit esse disertas, quique ex ore lactantium perficit laudem, vi des at in cum is vltorem, siue Vindicatorem, quo nomine Diabolum designari a Propheta opinatur Pacianus. Non laitur. quassi rem incredibilem Cerda narrasset, refutare Nierembergenti opus fuit. Cur igitur faceret 3 an quia locupletes latis auctores non habuit 3 Demus hoc, quamuis non 'sine iniuria Melchioris Cerdae viri genere, religione, ac litteris , editiique ingenij monumentis nobilis ue demus, m- quam hoc, quid amplius a Nicrembergensi quaeras, quam ut sistineat assensum 3 At miraculum sacris iudicibus nondum adprobatum scribere non debuit. Qua id lege de Sanctis vindicatis facere prohibemur.
Vide Constantiae, quam inepte tuam hic personam susti
242쪽
sustineat, qui odio in nos amens eodem , quo nos petiti V V m Y
gladio, te iugulat. Meministi, opinor, in praeclara illa Ge- h la iij II. vita, in qua Caietanum stemma squamuis hic Pisistion desiliat viri tuarum antiquitatum scientissimi, quibus finisὰ ba stemma illud tuum nulla ea parte probetur, quoS inter uias uire Paulus Troiacius, qui Patriam historiam incrcdibili qua- narra iis c dam antiquitatis cognitionc , assiduisque vigilus,cum in D m. mortali sui nominis laude prope ad umbellicum perduxit bonam tibi libri partem occupat, scribere te de Octauio' fratre, qui apud nos vixit, eodem plane modo, quo de Ignatio scribit Nierembergensis. Recognosce mecum quae senis forte memoriam fugiunt. Verba tua hic appem cana ex pagina XX XIV. Nec eodem hoc loco praeterire debeo uos istos ex venerabili S. I. Religiosos Dei seruos, omni heroicarum virtutum genere conspicuos, Octauium ilicet, trium superiorum iam modo dictorum germanum fra-rrem , ac Franciscum eorundem patruelem. Etenim Octauiustum erga suos in Societate; tum erga exteros iu saeculosumma in primis humanitate , summaque prudentia usus es cuius vitae religiose satum Deus Ter Optimus Maximus laudabilem eidem demonstrasse dicitur; cum ante istius ad eandem ingressum, oranti coram Crucifixi imagine, eamet sibi visa es capite annuisse. Anteactam quoque ipsius vitae fauctitatem Altissimus Dominus eidem , atque alijs palam etiam Uendisse fertur. i ta nitore nam prepaulo ante ipsius ab hoc saeculo egressum , sacrificium laudis o ferenti , atque orationi insanti, uniuersa mox Siciliae Insula, Sanctis Maseuribus , Confessoribus , ac Virginibus in eadem Insula celonibus , immenso splendore irrigata , ante illius oculos sex circumstantibus etiam aliquot prospicientibus ) Diuino fauore oblata. Et quidem merito id fauoris creditur consecutus.
Nam cum tuorum Siciliae Sanctorum res gessas in magna duo
volumina indefesso labore eo egisset, scholiisque eruditissimis ligustrasset, dignus est visus, quem benignissimus Deus.
famulumsuum adhuc viventem sicut etiam in eius mitae tran- . situ, Diuina eorundem Sanctorum visione voluerit honora:
243쪽
Septimum caput , quod Ignati: ἀ;-
ios De Inop iis, ta Maligni a cis
Tunc igitur , qui haec de Octauio fratre scripsisti, qui
miracula a viopainc egregio quidem dicerem sancto , nisi Pseudo-Constantino tumentem bilem irritare verer r sed nondum in Sanctorum numerum relato vulgani,Niercia bergensem, quod de Ignatio mirum ex aliorum narratione ita suam retulerit in historiam, ut penes auctores , quos laudat fides cset, improvide reprchenderes e nimis hoc a tua abcst prudcntia , quae in lene iam capulari tiarpissi me desideraretur. Sed ita dum tuo nomine scribit Pleudo- Constantinus delirat , ut d cli si senis partes agere velle videatur, quod prueentiae grauitatique tuae tot iam lustris in Urbe spectatae,infamiae plagam imponit non sci cndam. Accedit praeclara illa ratio de ignat ij, atque En neconis nomine , qua nihil cxcogitari potuit infelicius, ut a nobis dum de hominis istius in t ijs a remus, di pura tunica. Superest, ut quae de ignatii dicto quod Nicremberges sis retulit pag. et S. accusat videamus. Ignatium scilicet dixisse aliquando, quod dona, quae a Deo accepisset, qGaque recipere sperabat non commutaret cum sanctor m Vlt O , si illi maiora dona a Deo non recepissent, quarn quae lux illos historiae narrant accepisse , quod ab Ignatio dictumasterit Nicrembergensis; ut suis maiorem sanctorum Venc- rationem ingereret. Quid amabo te , Constantine , Pseudo-Constantinum hic male habet 8 Putasne , quae in adytis animarum lanctarum peragit Deus vlla satis posse scriptione explicari 3 Ignorat ne horto ae , numquam se ita totam prodere illam pulchritu inem , ut temper dicere non debeamus, Praeter id, quod intrinsecus Di et Z Quid igitur mirum, si ignatius interioris sanctimoniae, quam inulla satis consequi potest oratio , intelligentissimus, illius pateticulas, quas a Deo acceperat, & se accepturum sperab. it, ei quam oratione, scriptisque libris prosequimur , praehabendam censerit. Videsne illum. nemini Sanctorum se componere ' Videsne donorum genera non homines comparari Z non ea . quae de sanctis scribuntur , sibi attribuere, scd quos initi tuebat ad sublimiorum contemplationem excitare Z Finge tibi animo unum aliquem hominem , qui gemmam priniae notae possideat, cuius splendor nec Or tione possit explicari, ncc vllis coloribus expingi, de aliorum , qui aurcorum nummorum cumulos omnibus conspicuos habeant , diuitijsita loqui vos diuitum opulentiam
244쪽
ex argenti, aurique metallis nolite aestimare ; alia illi ad-imc longe pretigitora , & hominibus ignorata pollident. Ego certe , si diuites isti nihil praetcr aurum habent , qui mihi habere sorte datum est , cum illorum auro non commutauerim: quid in hoc homine reprehcndat Pleiado Constantilius 3 An non exceptione illi tua manifestissime docet, aliquid in illorum thesauris latere, cuius dignitatem, ac pretium homines exterioribus , & quae fando cxplicari pollunt, assueti minus percipiant, atque animo informent 3 Viros porro sanctos, & collata sibi diuinitus dona nulla XXXIII. modestice iniuria cognoscere, atque ubi opus sit, eadem 'ui se Palam profiteri quis tam rudis theologiae cit, qui nesciatὶ ' η Disputat de hac tota controuersia Theologus a. a. q. I 6 I. art. 3. cuius illa grauissima sunt verba, quibus Pseudo Constantini malignitas penitus extirpatur. Humilitins, s It di- ι ni ire
ctum es, proprie respicit reuerentiam, qua homo Deo subj- cietur: es t eo quilibet homo, secundum id, quod suum est, debelse cuilibet proximo subjcere, uantum ad id, qaod Dei es in ipso. Non autem hoc requirit humilitas , ut aliquis i2,
quod es Dei in se ipso,subjciat ei quod apparuit esse Dei in
altero. Nam illi, qui dona Dei porticipant, cognosunt cose habere, fecundum i ti primae ad Corinthios 2 . Vt Iamin, quae a Deo donata sunt uobis, Et ideo absque praeiudicio humilitatis posunt dona, quae ipsi acceperunt, praeferre donis
Dei quae a 's APPARENTe ratai maius lis verbum illud exscribendum mihi litteris fuit, quum calumnia: iuguluin petat, & cum Ignatii dicto planissime conueniat. Aiebatcnim Ignatius te quae 1 Deo accepisset, cum ijs, quae in alijs Dei scruis apparebant, non commutaturum, quod his
Omnibus excellentiora sint, qua ransirem latent, ut habetur
in Canticis. Quare Fum haec ad modestiae regulam,quam Angelicus firmauit Aquinas, bellissima dirigantur, maliptae facit accusator. qui Nierem bergensi de hoc Ignati j dbcto negotium face sit, quasi virum sanctum superbia con- . ni actum producat. Cancrum qui hac tota in re fines modestiae, ac veritatis, quamque non inter se discreti sint magnis xxxiv qua documentis, qua exemplis cruditi sciunt Christianae satores. Doctoresque Philosophia . iae diis Post in non inepte dedi hac re tota disputare, congloba- rii que virorum longe sanctissimorum c*cmplis,at que scia- n i M.
245쪽
tentijs ostendere, cognitionem donorum, quae a Deo accopimus, Christianae modestiae nihil incommodare, sed cum 1lla bellissime conuenire. Sed inter hos concionales labo res otium mihi non est ad discurrendum, indicabo Pseudo Constantino fontes, ex quibus affatim te hausisse non dubitem Constantine,quid enim vindicem Benedimnu veteris historiae, aut interioris laicat sapientiae 3 legat igitur Pieudo-Constantinus Bernardi vitam , lib. III. cap. VI. Teresitae gesta a Ribera lib. IV. cap. IV. dc quae ipsam ct diiserit, cap. I. rerum a se gestarum. Franciscum Episcopum Gebennensem Introductionis parte III. cap. V. Laurentium Iustinianum Fassiculi diuini amoris, cap. V. Ioannem a Iesu Maria Carmeli tam Discalceatum, Tractatu de tribus statibus,dubio primo. Ludovicum Pontanum in vita Baldassaris Aluareet ex illius sententia differentem cap. XLI. eumdem parte prima Ducis spiritualis tract. II cap. VIII. ex sui animi sententia disputantem : ac demum magnum
illum diuinumque Cliniacum Gradu XXV. &XMX. Vide
Constantine, quos fontes, quam illimes, quam nulla falsi- 'tate suspectos indicauerim. X XXV. Sed ne arido hinc ore abeamus, interrogare libet Pseu- i - do. Constantinum, an magnum illud Christianae virtutis pos miraculum, illud interioris huius nostrae Philosophiae ora-
ρ mum culurn, daemonum terrorem, Monachorum Magistrum, ac Hri. solitariae vitae celeberrimum Imperatorem Antonium in , superborum hominum censum relaturus sit 3 non arbitror adeo in an ire; quamuis illum mens ubique deficiat eumque inconstantiae, ac leuitatis potius quam tantae temeritatis infamiam subiturum non dubito; alterutra certe
conflagrare illum necesse est, qui scripserit Ignatium a nobis superbum effingi, quod illum aliquando dixisse scripsimus, se accepta diuinitus cum alijs,quae leguntur Sanctis collata non commutatura; si nihil interius adderetur. Quid enim quanto de se liberius consessius est magnus Antonius, cum se Ammoni antetulit 3 Ammon enim disciplinae adeo ri- , gidae horridae fuit, ut vel ipsum magnum Antonium victus, cultusque duritiae, ac morum vinceret seueritate Nam cum ille non igniraret quantam apud homines admirabilitatem habeat, mirabatur,qui fieri posset, ut Antonius clariore nihil hominus fama. uteretur , ac ad eum celeberrimi salutantium, constilentium, ac opes poscentium concursus fierent,ipso vero lateret. Itaque mira can
246쪽
didissimi animi simplicitate rei caussam ab Antonio quaesiuit: cui Antonius : tu quidem durius vivis ; ego verbDeum sincerius, atque ardetius diligo. Quid ais Sanctorum censor Pseudo Constantine 3 Antonio superbire crimen impinges 3 non facies : quid igitur 3 Euagrium , qui haec in Vitis Patrum scripsit, accusabis 3 vide ne quae tota probauit antiquitas dum conuellere niteris, eiusdem pondere obteraris. At nisi te Ignatiano in dicto accusando insanisse dicas, quod omnes sani fatebuntur, Antonio te insolentissime arrogantiae crimen impingere necesse est ; quod in Ammoni praetulerit;nam ne viaiquidem modestum hominem se pr serre posse negant, qui modestiae, ac magnanimitatis ima, legesque non satis disparant.
I s ita disiputatis ad accusatoris malignitatem regrediamur Constantine, ac videamus, quam diligens sit Pseudo-Constantinus Nigroni ac- Mi πcusator. Ignatium igitur 1 Nigrono & super i' Fgr. bum , & minus patiendi auidum , & plus naturae , quam gratiae tribuentem in scenam produci clamitar, hominique illi ob eam causam crimen impingit longe grauissimum. Sed accusatoris serreum os everberemus, obstruamusque Constantine. Scio equidem aliqua huius modi ab Ioanne Baptista Castaldo scripta , sed longe alia mente , calamoque, ut nobilissimum, ac religiosiissimum virum decuit, longe modestiore, quae tamen ipsa luculent cr a nobis diluta sunt in nostris ad eundem Interrogationibus. Sed Pseudo Constantino acrius respondeamus. I l id ais Pseudo Constantine 3 Ignatium a Nigrono su κ quishi, perbum ait ingi 3 Mentiris, & proiecte quidem. At docet se , G, noluisse fieri ex magistro discipulum. Cur non addit quo' re his, ab earum 3 quam ob caussam 3 cur nudum dictuna ita in me- uaatium dium affers , ut nescio quid superbum sonet, quae illi ad- ηοη induci jacent,& honestissimum reddunt, dolo malo retices 3 Ita putum m
247쪽
zio De Ineptiis , ω Malignitate
ratiocinabatur,& quidem sapientissime, Nigronus, Ignatium, qui ad animarum salutem a Deo fuerat euocatus, quique ab illo ad eius procurationem Exercitiorum arma accepisset, quorum crat magisterio nobilis, eorum Cleucorum , qui semisolitari j tunc Venetijs agitabant, & Eremitae sancti Nicolai vulgo dicebantur , ordinem appetere potuisse , miniis videri verosimile ue quamquam sanctimoniae studia apud eos tunc maxime florerent, quae nunc etiam in polleris non desiderantur; cum tamen solitudinis amotingens esset, neque apud eos , ut se res habebant, Exercitiorum armis uti potuisset Ignatius; & ab ea, quam a Deo acceperat, vivendi ratione, illi discedendum fuisset, atque in alienos a sua vocatione mores immigrandum ; Cur igitur ille , qui certae cuiusdam vitae magister a Deo erat factus, diuersissimae apud alios , quamuis sanctos viros, discipulus fieret 3
At iniuriarum memorem facit. Et hoc nunquam iure licet 3 aliud est meminisse, ut vindices, aut odio habeas ;aliud ut caute omnia circumspicias ; quum naturale sit, Odisse quem laeseris, primum illud inimici, atque dissicilis ;hoc secundum cauti, atque prudentis hominis est. Egone prudenter illum itineris ducem eligam , quem mihi iratum&suboffensium expertus sum 3 quis ita insanit 3 At multa Frauia acerba tolerandi hinc se pandebat occasio , cur igitur illam non inuaderet Ignatius 3 rem minime dissici-dem rogas , quia prudenter non debuit , nisi aliter Deo cordi eme intelligeret. Quod licet integra Castaldianae narrationi constaret fides , vel ipso teste Tomaeo, factum non fuit. Sed Pseudo-Constantinus iste, dum nobis maledicat, . quomodo id faciat, sus deque habet. Eiusdem notae est quod ultimo loco calumniator obij-cit. Quid enim Z Ignatius plus naturae tribuit, quam gratiae. Ingens facinus, sed probandum. At lineatam a se Societatem amauit. Non inficior. Vertim addendum fuerat, eam Diuinitatis instinctu ab Ignatio conceptam , & a Deo alio illum vocatum minime fuisse ; quod luculentissime in nostris Interrogationibus palam fecimus, quorum consequens est , nihil illum diuinis prae habuisse. Sed abeamus hinc, d quam malitiose , ac livide Ribadenetrae , atque oriandini clarissimorum virorum , & quibus ipsum nemo composuerit, famam deterat, videamus. M A L. L
248쪽
. Libelli Pseudo-Constantiniani.
in Petrum Riba tenebam , ω Nicolaum
Iττο quod utrique impingit Loyolaeam To- I.
parchiam , quam illine somniarunt quidem, Hirique P. . ut Ineptia secunda demonstrauimus , apud impingit, unum enim Bidermannum in vita Ignatii ela Diod neuror hic haesit, sed condonandus homini Ger- G- Lmano, S scriptori elegantissimo, si vim Hispanicae vocis Sehor de la casa) s lar de Lodiola breuius se Toparchiae nomine reddere posse credidit, quam fecisset Masseius , Moriandinus, qui verba verbis appendentes Dominum do mus Lybia dixerant fuisse Bertrammum. Cur oscitationis incredibilis Ribadoneiram accusat, II. quod dimissionem e Societate illorum, qui solemni Sacra- DRiba Omento in eius vcrba nondum adacti sunt, ex Concilijs illis ημα quem repetierit, in .quibus nullum eius extet vestigium 3 Haec η inica enimuero non Ribadenetrae aberratio , sed accusatoris oscitatio est. Res vigilanti modo Lectore indiget ; non 'enim ad dimissionis morem ex antiquitate repetendum, sed ad Seminaria, siue Collegia iuniorum , quae nos ha- ' 'ibemus, comprobanda Conciliorum auctoritatem aduocauit vir sapientissimus Ribadenetra , qui paedagogo , sed infelici non indiget Pseudo-Constantino.Quid enim habet demum Ribadenetra, quod obcssae na- . . .ris audire debeat 3 Sciendum igitur est illum de Instituto Societatis agentem lib. III. cap. XXIII. ubi ad scholasticorum ordinem , qui votis licet adstricti sitiat, nondum ta- ἡ men Societati se ita probarunt, ut in Professorum ordinem reserantur, qui solemni Sacramento suod Societas sol- f holastis uere non possit, sed ita in Societate vivunt, et si cidem ramis uri visum fuerit, res suas sibi habere iubeantur; ubi inquam de his disputauit, novumque religiosis in ordinibus id videri dixit, non adeo tamen id nouum esse addit, quin eius
249쪽
vestigia. aliqua in antiquis Conciliis diligentibus antiquitatis Ecclesiasticae inspectoribus obseruata non sint, laudatque in libri ora Conciliorum locos aliquos, in quibus non quidem dimissionis , sed iuniorum qui in Clcri supplemen- tum, si te Episcopis probauerint Sacramento castitatis adacti in Seminarijs educantur. Sic enim loquitur : Non ita
nouum esse votorumfmplicium inuentum ut non mhlta eius
vestigia in seminari s antiquis Clericorum habeamus quem admodum in novnullis Toletanis Concilijs , al, que videre es. Vestigia igitur votorum dimplicium haberi non co-rundem relaxationis dixit Riba de ne ira. Quid Pseudo Constantinus 3 Crassam hanc esse ait hallucinationem ;nusquam enim videri. Nusquam 3 omnino. I V. Cuiusmodi ergo votum illud ,' quo ad X VIII. aetatistimam υ annum Clerici Seminariani se obstringebant ex Concili j pigia in cuta Toletani II. canone I. Quomodo solemne, quod nec recto sab eo ligiosum erat, nec sacris additum ordinibus 8 simplex igi-D Oti cla- tur. Quid enim aliud 3 ergo votorum nostrorum ibi vesti- Vide'iβη. muni. At non dimissionis, inquit Pseudo-Constantinus: Nam, qui suae sponsionis immemores, aut ad terrenas nu-- ptias, aut ad furtissos concubitus recurrerint, cos ut sacrilegi j reos damnat, & ab Ecclesia habet extraneos. Nullum itur votorum hic vestrorum vestigium. Nullumὶ planis.1ime , nam vos solutos dimittitis , Concilium ad nuptias recurrentes damnat. Vide , Constantine , obtusissimi disputatoris plumbeii in acumen. Nos vestigium quaerimus, ille rem totam postulat , quasi vero vestigium inter, ac . rem nullum sapientes , discrimen constituant , quod ineptissimum est opin ri , & qui Latine sciunt docendi non
siint, non enim vestigium expressa rei similitudo est , sed aliquatenus, quae in Concilio haberi, negari non potest. Votiebant enim , ut deinde ad Subdiaconatum proueherentur si modo Episcopo se probassent, quod ex Concilii loco Pseudo Constantinus omisit: vovent nostri ut olim professi fiant. Votum illorum simplex omnino erat, neque enim ut praedixi Religiosum , neque enim solitarium castitatis votum eam capit dignitatem ; simplicia nostrorum sunt: qui libidini succubuissent ut alieni ab Ecclesia arcebantur, hoc idem sit apud nos , quibus nihil formidatum magis , quam inquinari. Sed dic sodes, quomodotcaenas nuptias a furtiuis amplexibus distinguit Canon
250쪽
si contrahere illi valide non poterantZVidesne simplex omnino votum fuisseὶ & Clericorum Z & eorum , qui ad solamne, quod sacris connexum est ordinibus , post legit,mam probationem, anno aetatis X XV. promouebantur, quum primum Sacramentum XVIII. dixissent 3 Et illac omnia ad vestigi j vocem tuendam satis non sunt 3 Quereris quod Riba lene ira, Benedictinis missis , ad Concilia in felici conatu se receperit; sed multo magis querar ego , te in ipsis Conciliis adeo leuiter versari, ut si Beotus , aut Auas esses pinguius disputare non posses , quum tamen iracusianum te fingas, quibus subtiliores , clogantiore Gque animos finxit natura. Eadent reliquorum Conciliorum quae laudat Ribadene ira, citratio, Toletani IU. can.
XXIII. Aquis granensis sub Ludovico Pio cap. CXXXV.
Cabysonentiscan. III. Agunt enim de erudiendis, educandisque adolescentibus , corumque tenera aetate seuerioris disciplinae vinculis adstringenda, sacrisque litteris imbuenda , ut ex his olim suppleri possit Clerus, quod Riba-denetrae satis superque fuit, ut in illis scholasticorum nostrorum , qui simplici sacramento obligati in supplementum , au3mentumque professi, tum crudiuntur in Colle gijs , plusquam expressa vestigia vir grauissimi iudicii animaduerteret , quae Picudo-Constantinus, nisi plane spontec cutiret, potuit obseruare. Verum de his incomparabili doctrinae ubertate disputat vir sapientissimus Magnus Suarius , quem si Pseudo-Constantinus consuluisset, & se ab il- Io edoctus malignitatis infamia , & me in re manifesta la
Illud iam Riba tenetrae, atque Oilandino commune cri- V. men impingitur ingrati scilicet animi , quasi uterque in Pre latuit is historia Ignati j quae in Benedictinorum decus redundare vitamque poterant, dolo malo dissimes laverint, quae grauissima fa- isti i- ne accusatio est, & hominibus liberis, tacdum religiosis, indignissima in qua non suspicionibus, atque calumni js, sed manifestis probationibus accusatori vcrsandum fuerat, qui malignitatis nollet, atque malitiae postulari.
Et de Ribade ne ira quidem falso queritur; quod quae su- v Ipra manifestae sabulositatis arguimus, historiae non inscruerit. Fac veriora folio Sybillae huius hominis somnia esse, nota Riba lene irae fuisse probari debuit, ut dissimulasse creta deretur. Cur enim leuiora silentio premeret, qui longe il-