장음표시 사용
111쪽
b Est autem possibile ali itio liaberi at, aliquo
dupliciter uno modo per propriam potestatem alio modo per auxilium alterius nam quae per amicos sunt possibilia aliqualiter possibilia dicimus. Sic igitur quandoque sperat homo aliquid adipisci per propriam PoteStatem quandoque verra per auxilium alienum et talis Spes expectationem habet in quantum homo respicit m auNiluam alterius et tunc necesse Mi quod motus spei feratur in duo objecta scilicet in bonum adipiscendum, et m eum cujus auxilio innititur. Summum autem bonum quod est beatitudo aeterna homo adipisci non potest nisi per auxilium divinum Secundum illud Rom. I. 3. Gratia Dei vita aeterna ': et ideo Spes adipiscendi vitam aeternam habet duo objecta scilieet ipsam vitam aeternam quam quis Sperat. et auxilium divinum a quo sperat sicut etiam fides habet duo objecta, scilicet rem quam credit et veritatem primam cui correspondet. Fides autem non habet rationem virtutis nisi inquantum inliteret testimonio veritatis primae ut ei credat quod ab ea mani testatur secundum illud Genes. XU, 6: Credidit Abraham Deo et reputatuiti est ei ad uStitiam ' unde et spes habet rationem virtutis ex hoc ipso quod homo inhaeret auxilio divinae poteStatis ad Onsequendum vitam aeternam. Si en in aliquis inniteretur humano auxilio vel suo vel alterius ad consequendum periectum bonum absque auxilio divino hoc esset vitiosum secundum illud Jerem. XIII 5, Maledictus laomo qui confidit in homine et ponit carnem brachium suum.' Sic igitur sicut formale objectum fidei est veritas prima, e quam Sicut per quoddam medium assentit his quae creduntur quae sunt materiale objectum fidei ita etiam sormale ob; ectum spei est auxilium divinar potestatis et pietatis, propter quod tendit motum spei rii bona sperata. quae riunt
112쪽
s Du PEmateriale objectum spei. Sicut ergo ea citiae creduli tu materialiter omnia reseruntur ad Deum. tiamvis aliqua eorum sint reata sicut quod credimus omnes creaturas eSse a Deo et corpus Christi esse a Filio Dei assumptum in unitate perScanae ita etiam omnia quae materialiter Sperantur, ordinantur in unum finale speratum quod esti ruitio Dei in ordine enim ad hanc fruitionem 'eramus adjuvari a Deo non solum spiritualibus, sed etiam codiporalibus beneficiis. V De Spe. q. unica. a. I. OuaeSt.
Disp. s. II, II. q. I and I 8). ARTI C. R . DE OBJECTO SPEI. Igitur ' primarium objectum materiale spei est
beatitudo aeterna, seu ipse Deus possidendus quod constat multis Scripturae testimoniis: Noli timere Abram, ego protector tuus sum. t merces ira magna nimis. V Genes. XU, I). Chariqsimi nunc filii Dei unius et nondum appariti quid erimus. Scirnus quoniam cum apparuerit, similes ei erimus, quoniam videbimus eum sicuti est. Et omni qui habet hanc spem . . eo sanctificat se, sicut
et ille sanctus est I Joan. III, a). I hundantius volens Deus ostendere pollicitationis heredibus immobilitatem consilii sui interposuit jusjurandum, ut per duas res immobiles quibus impossibile
est mentiri Deum, sortissimian D latium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem quam sicut anchoram habemus animae tutam ac firmam et incedentem usque ad interiora velaminis. hi praecursor pro nobis
introivit Jesus, secundum ordinem Melchisedech pontifexf ctus in aeternum. Admebr. I, 9 sqq. a'. Ad secundarium Vero objectum materiale spei pertinent omnia hona creata quae adjuvare o possunt ad isternam beatitudinem consequendam. quod pul-
113쪽
herr me exponit S. Thomas ubi de oratione do inini eadem terra nostri interpres apud Deum illa recte olunto'n metimus quae recte desiderare valvinus in oratione autem dominica non solum petuntur omnia quae rected 'iderare possumus sed etiam eo ordine quo desideranda li Fidem no Stro finis qui est Deus et ea citiae sunt ad nnen sive Per se tum directe, tum in directe sive per cidens in dicitur: adveniat regnum tuum, V per qiuoi petimus ad gloriam restia Dei pervenire dein fiat voluntas tua sicut in coelo et in terra. V cluia beaticii dinem meremur Deo belliendo et panem nostrum lusidianum da nobis hodie V sive hoe intelligatur Dan Sacranaen tali cujus quotidianus usus profi ei homini, in quo etiam intelliguntur omnia alia aera menta, sive intelligatur et i m de pane orporali ut Per Panem intelligatur omnis sum cientia victus edemum ' dimitte nobis debita nostra, etc, ciuibu RPetimus a Deo remotionem eorum quae impedire pos u. t
filio minus vitam aeternaria assequamur.
pietatis fidelitate in promissis oblistatae Ouod paritercon Stat ex multis locis . Scripturae Sati: erit pauca Seligere. Mi Serere mei, Deus, quoniam in te confidit anima mea, umbra alarum Quarum sperabo Ut s. VI, J3 Dominum firmamentum meum
Domino quoniam bonus, quoniam in saeculum miseri-
quid iaciat mihi homo Ps. XUII per totum Scapulis tu obumbrabit tibi et sub iennis ejus
Sperabis V Ps. X per totum esp. LXXII. TR Hi
114쪽
auteli auxilia promisit Deus etiam cum juramento ut constat ex testimoniis supra citatis Homines enim permat iren sui jurant et omnis controversiae eorum finis ad confirmationem est juramentum. In tuo abundantius volens Delis ostendere pollicitationis heredibus immobilitatem consilii sui interposuit jusjurandiim ut per duas res immobiles quibus impossibile est mentiri etain. sortissimum solatium habeantus qui confugimus ad tenendam propositam AP cm. Hebr. I, 6 seqq. in Nota Licet spes necessario radicatur in amore concupificentite. l.jus formale objectum est bonitas Dei quoad nos ejus tamen actus est honestus licet non sit tam persectus quam actus charitatis cujus objectum est bonitas Dei in se ut modo videbimus. Est honestus quia nullo modo in spe Deum ordinamus ad nos sed econtra nos ordinamus ad Deum sicut ad finem in qu solo
potest mens nostra quiescere persecte.
ARTI c. 3R DE CERTITUDINE, NECESSITATE ET AMISSIONE SPEI.
a Nune ad certitudinem actus spei quod attinet. icendum est quod certus est ex parte Dei, qui fidelis est
suis promissis atque omnia potest sed est incertus ex parte nostra quatenus possulinus divinae gratiae resistere
et deficere in via. Iinc Philip II. Ia dicitur. Cum
metu et tremore vestram salutem operamini.'
hi spes est necessaria et quidem necessitate medii ad iustificationem ut licitur Conc Trid seAS. I. aD. . Sine actu enim spei non potest fieri in adulto conversio actualis ad saluti auctorem. e Spes autem amittitur per peccatum infidelitatis, quum sit fides sperandarum substantia rerum. 'dein per peccatum desperationis, qua homo non sperat se bonitatem Dei participare ' et emum per praesump-
115쪽
'ione. , qua quis peccare potest dupliciter: primo ineat se pervenire posse ad beatitudinen superilaturis, absque livinae grati ἐς auxilior Meund speret se ei iam Minere sine poenitentia vel gloriam sine αHI autem praesumptio est proprie pecies peccati in SI ritum Sanctum oui scilicet per hujusmodi praesum Onem Ouitur vel contemnitur auxilium Spiritu Sane per uod homo revocatur a peccato It S. Thomas
Haec de Spe Sed adhuc excellentior via remanet demonstranda scilicet charitas I Cor. XII. 3I .
116쪽
Diximus hucusque de viri.utibus in communi dein de fide et de spe. Nune aemulamini charismata meliora. Et adhue excellentiorem viam vobis demonstro. Si linguis hominum loquar et angelorum, charitatem autem non habeam actus sum velut aes sonans et cymbaἱum tinniens. Et si habuero prophetiam et noverim mysteria omnia, et omnem scientiam et si habuero omnem fidem ita ut montes transseram charitatem autem non habuero, nihil sum. Et si distribuero in cibos pauperum omnes lacultates meas et si tradidero corpus meum ita ut ardeam, charitatem autem non habuero nihil mihi prodest Qui autem diligit . . . legem implevit . . . plenitudo legis est dilectio, qui autem non diligit manet in morte . . . Nunc manent fides Spes. charitas, tria haec: m jor autem horum est charitas. V I Cor. XII, 3I, 1. I, I sqq. Rom. XIII, 8, Io: Joan. III, 4 De qua nunc agendum est et primo. quidem de ipsa charitate,-secundo de objecto charitatis tertio, de cessatione charitatis per quodlibet mortale Peccatum quarto, de perfectione charitatis in hae vita.
ARTIc. DE IPSA CHARITATE. Propositio I Charitas est amor aenevolentiaeam calis ad Deum, secundum quod in ordine ad supernaturalem eatitudinem se communicat.
I. Quoad I partem. Differentiam quae est inter amorem concupiscentiae. quo see radicatur, et amorem enevolentiae, in quo
117쪽
Meonsistit haritas ita exponit S. Thomas De Charit. q. unica art a 'Ad hoe, inquit quod aliquis sit bonus
politicus requiritur quod amet honum eivitntis. Si autem homo inquantum admittitur ad participia.idum bonum alicujus ivitatis in meitur civis illius ivitatis competunt ei virtutes quaedam ad operandum ea quae fiunt civium et ad ani lidum 1,onum civitatis, ita quum homo De divinam ratiam admittatur in participationem coelestis eat audinis quae in visione et fruitione Dei consistit fit quasi civis et socius illius beatae societatis quae vocatur coelestis Ierusalem, seeundum illud Ephes. II, 9, Estis cives sanctorum et domestini Dei. ' Unde homini sic ad coelestia adseripto competunt quaedam
virtutes gratuitae quae sunt virtutes infusae ad quarum d ita operationem praeexigitur amor boni communis toti societati quod est bonum divinum, . rout est beatitudinis objectum. Amare autem bonum alicujus civitatis contingit dupliciter uno modo ut habeatur. alio modo ut conservetur. Amare autem bonum alleuius civitatis ut habeatur et i ossideatur, non iacit bonum politicum; quia sic etiam aliquis tyrannus amat bonum alicujus civitatis ut ei dominetur; quod est amare seipsum magis quam civitatem sibi enim ipsi hoc bonum concupiscit non civitati. Sed amare bonum civitatis ut conservetur et delendatur hoc est vere amare civitatem, quod bonum politicum facit in tantum quod aliqui propter bonum civitatis conservandum vel ampliandum se periculis mortis exponant et negligant privatum bonum. Sic igitur amare bonum quod a eatis participatur ut habeatur vel possideatur non facit hominem bene se habentem ad beatitudinem, quia etiam mali illud bonum concupiscunt, sed amare illud bonum secundum se ut permaneat et diffundatur et ut nihil contra illud bonum agatur, hoc facit hominem bene se habentem ad
illam societatem beatorum et haec est charitas qu
118쪽
lier se diligit et proximos qui sunt ea paees beatitudinis sicut seipsos et quae repugnat omni nis impedimentis et in se et in aliis unde nunquam potest esse eum peccato mortali quod est beatitudinis impedimentum. Sic igitur patet quod charitas non solum est virtus sed poti Asima
Chaii Las est amicitia vera cum Deo in quantum in or line ad supernaturalem beatitudinem se eommunicat. Dicitur enim apud Joan. XU, IS VJam non dica in vos servos, quia servus nescit quid faciat domitius ejus vos autem dixi amicos, quia omnia quaecumque audivi a Patre meo nota feci vobis. V csr totum caput. VNon enim quilibet amor habet rationem amicitiae sed amor qui est eum benevolentia quando scilicet si amamus uliquem, ut ei bonum velimus si autem rebus amati, non bonum elimus sed ipsum earum bonum nobis velimus, sicut iliciniis amare vinum aut equum aut aliquid hujusmodi, O est amor amitiae sed cujusdam concupiscentiae ridiculum enim est dicere, quin aliquis habet amicitiam a vinum vel ad equum; sed nec benevolentia sumet a rationem amicitiae, sed Quiritur quaedam mutua amatio, quia amicus est amico amicu talis enim mutua benevolentia fuit latur super aliqua communicatione cum ergo sit aliqua communicatio hominis ad Deum, secundum quod nociis suam beatitudinem communicat, super hanc communicationem oportet aliquam amicitiam fundari de qua quidem communicatione dicitur Ι Cor. I. R Fidelis Deus per quem vocati estis in societatem Filii eius' amor autem super hanc communicationem fundatus est charitas, unde manifestum est quod charita amicitia quaedam est homiliis ad Deum V II, II, . XXIII, a. I. c. Hinc dicitur etiam IIoan IV, 16). Oui manet in charitate in Deo manet et Deus in eo.
119쪽
Propositio Isa. Obj tum materiste haritatis primarium eat Deus qualemus in ordine ad aeternam beatitudinem se eommunieat-objectum materiale aecundarium est generatim omnia qui divinam beatitudinem participat aut participare potest. bjectum vero formaleeat absoluta perseetio seu bonitas Dei.
Diliges Dominuin Deum tuum ex tot corde tuo et in tota anima tua et in tota mente tua, hoc est maximum
c primum inandatum ' Mati XXII, 37 .a'. E Ratione. Unaquaeque amicitia respicit principaliter id in quo principaliter invenitur illud bonum super cujus communicatione fundatur: sicut mi eitia politica principalius respicit principem civitatis a quo totum bonum commune civitatis dependet unde et ei maxime debeti rfides et obedientia a civibus amicitia autem haritatis sundatur super communicatiCne beatitudinis, quae consistit in Deo essentialiter, icut in primo principio a quo derivatur in omnes qui sunt beatitudini, capaces et ideo principaliter et maxime Deus est charit ac diligendus ipse enim diligitur sicut beatitudinis caiisa: proximus autem sicut beatitudinem ab eo simul nobis- eum participans V II. II. q. XXVI, a. a. 3. II. Quoad a ' partem. I'. Ex Scripturis idem enim mandatum quo jubemur Deum amare Au per omnia praecipit etiam ut proxinium diligamus propter Deum secundum autena simile est huic: Diliges proximum tuum sicut ei I sum. In his duobus mandatis universa lex pendet et prophetae
120쪽
Mati XXII. 393. Hoc mandatum habemus a Deo ut qui diligit Deum diligat et iratrem suum I Ioan IV, 2I .a'. Ex Ratione. Omnia breviter et pulchre exponit S. Thomas Amicitia charitatis inquit. Super communi eatione eatitudinis fundatur in qua quidem communicatione unum est quod consideratur ut principiunt
influens beatitudinem scilicet Deus aliud est beatitudinem directe participans scilicet homo et angelus tertium autem est id ad quod per quamdam redundantiam
beatitudo erivatur, scilicet corpus humanum. Id quidem qui est catitudinem influenῖ est ea ratione
diligibile quia est beatitudinis causa id autem quod est beatitudinem participans potest esse duplici ratione diligibile vel quia est unum nobiscum vel iria est nobis consociatum in beatitudinis participatione et secundum hoc sumuntur duo ex charitate diligibilia prout ei licet homo diligit et seipsum et proximum.
II q. XXV. a. a ci de Charit. q. uni c. a. 7 . Nota tamen quod plus debet homo seipsum diligere quam proximum. Dicitur enim: Diliges proximum s ut teipsum. Matth. XX. 33 . Ex quo videtur quod dilectio hominis ad seipsuna est sicut exemplar dilectionis quae habetur ad alterum sed exemplar potius est cluam Xem Platum ergo homo ex charitate magis debet diligere seipsum quam proximum. Et hujus signum est quod homo non debet subire aliquod malum peccati quod contrariatur participationi beatitudinis ut proximum liberet a peccato. V q. XXVI. . . f. q. XXVI per totum et de Charit. q. unic. a. 83. III. Quoad a ' partem. Haec pars sussicienter constat ex dictis in prima propositione. In hoc enim differt amor charitatis ab amore concupiscentiae ut per charitatem Deum diligamus non jam propter bonum nostrum. sed eum diligamus sub