장음표시 사용
101쪽
I. Quoad I partem. I' auctoritate Ecclesiae.
Velationis ac tuna inquirat OIMrtet, ut certo sibi consi D in esse locutu in ac ei dein quemadmodum sapient Si me docet Apostolus, rationabile obsequium exhil beat
a'. E Ipsa Ratione.' Repugna enim, ruit me iusto disput 6 c datur . per omnia et sine ulla formidine cluod tamen eadem Videntia judicat quo probabile sit e se sal umdum Iudicat Sse prudenter aliquem lample et
tale ud Qetur Ie quo Possit homo prudenter formidare. VII. Quoad a partem. Ecclesiae auctoritate.
signas credibilem fieri non posse, ideoque sola in t acuJuSque experientia aut inspiratione 'rivata mom es
102쪽
ουι ad fidem viveri debere A. S.' Conc Vatic sess. III. can. . deci idei. bi 'ius X omne systema Moderniqtarunt danmavit in sua Encycl. Ut ascendi ' hi verbis: ΡJam , stenta
universum uno quasi obtutu res Dicientes nemo ultrabitur si si illud definimus ut omnium haere e ncollectum μμ amrmemus. Certe si qui hoc sibi prinPosuis get omnium quotquot fuerunt circa fidem errores.succuti vestiti ae sanguinem in unum cran ferre rem nunquam lenius periecisset quam modernistae periecerunt.' Enchir. n. 2ID53. 2'. Ex Scriptura quae con ante docet modum ordinarium quo Deus hon. . ne veritates salutis docet non esse inspirationem privatam nec internam uJu Sque experientiam vel sensum, sed auctoritatis viam. Hinc Christus dedit quos iam quidem apostolos quoSdam aliten proPhetas alios vero evangelistas alios autem Pastore, et di,ctores ad consummationem sanctorum, in
Opus ministerii in aedificationem Corporis Christi donec Occurramus omnes in unitatem fidei et agnitionis Filii
Dei, in virum periectum . . . ut jam non simu Sparvuli fluctuantes et circumseramur omni vento
doctrinae in nequitia hominum, in astutia ad circumventionem erroris Epires. U. II sqq. Quae nullum habent sensum in doctrina Protestantium et Modernistarum. Sed de his multo fusius i. Tractatu de Ecclesia
III. Quoad 3 partem. Miraculis et prophetiis credibilem esse Revelationem Claristianam satis etiam constat ex Tractatu de Uera Religione. Sufficiat verba hic referre Concilii Vaticani ses III, cap. 3. de Fide). Ut nihilominus fidei nostrae
obsequium rationi consentaneum esset, voluit Deus cum
internis Spiritus Sancti auxiliis externa ungi revelationis
103쪽
u. a relamenta facta scilicet ii vini at lue ni riuii ni iracula et propia etiaR. tuae iuuin Dei mili potentia in tinfinitana cientiam luculenter e . . monstrent divinae revelationis igna sunt certissima et omnium intellicentiae aceranam ata V ex Encyc. ii X sul, in citat. De nan. u 38 sq. Nota tamen illam ertitudinem uilicii te rei illi liti te
non necessario eamdem esse a I, ut omnes sed innitio respectivam, scilicet respectu habito ad stalum imper se tionis intellectualis in qua ciuis versatur. Hinc est luod pueri et rudes prudenter credunt fide humana ea quae de divina revelati ne a patentibus vel a ,arocho aliisve magi Stris acciniunt, sic notitiam pro uia a se tu suacitae conditione ei am sibi efformant quod Christiana revelatio sit a Deo et e consequenti credibilis aec re lenda.
Si ad actum pretere luiritur judicium credibilitatis sundatum in notitia de auctoritate et locuti me Dei vel
absolute vel res peces, certa, tunc tui am suscet erunt fidem possunt aliquanti habere justam causam recedendi ab ea. Respondeo nullo modo eam lem esse condit onem eorum qui magisterio Ecclesiae edocti sunt et eos qui apud haereticos haptietati . uerunt. Iis enim deest funda montum dubium contemnentii. Si eme LXoriatur, quum innitatur suo proprio judicio. contra nunqua inprudens motivum catholico inesse potest fidem rejiciendi vel etiam in lubium c. ocandi. Guam multa enim quam mira, quam sylendida praesto su argumenta quibus humana ratio luculentissime evinci omnino debet divinam es .hristi reli trionem et omne si Igmatum nostrorum principium radicem desuper ex callorum Domino acce Pisse a propterea nihil fide Iostra critus,
104쪽
nihil securius nihil sanetius exstare, et quod firmioribus innitatur rinei piis. V Eneyl. Pii IX sup eitat.
Nempe magi Atram habemus nostrae ite universam Ecclesiam quam tot ae tantis signis sulgentem a picimus ut te ejus auctoritate prudens dubium exoriri non possit. Sciuiit fideles suum Paroelium cum Episcopo Episcopum cum Sumnam Pontifice Christi in terri vicario idein
sentire, dein docere sciunt omnes summos Pontifices, alasque interruptione nunquam mutata fide per tot saecula ad llatriani usque et ad ipsum Christum legitimo Oiditae ascendere. Certe vatile imprudens esset doctrinam tanta auctoritate gaudentem. Propter exorta in sorte ali tuam di me ultatem in ubi uiri te liberate revocare. Nihil tale vero invenitur apud Protestantes qui nullulnadita ittentes authenticum in docendo a cisterium.
non nisi in proprio uniuscujusque judicio inniti possunt. Non mirum igitur si in ipsis oriantur dubia utique bene
sundata. Insuper Deus at gratiam haeretico honte voluntatis ut errores suos agitoscat et deserat. contra ne fide s rellia quant veram fidem, errori lue ne succumbant, Prae illis Semper adest gratia sua Deus. qui ua deserit unquam nisi deseratur.
Aetum fidei in re esse adultis omnino nece sarium constat tum ex Apostolo dicente: sine fidetin possibile est placere Deo credere enim oportet aecedentem ad Deum quia est et inquirentibus sereni unerator sit ' Hebr. XI. tum ex ratione nam pro adultis '.edium necessarium ad justificationem est
actualis quaedam conversio ad Deum, finelii supernaturalem, cuiu quidem conversionis necessarium
pariter initium est in intes lectu Per fidem. II. II. q. a. a. ' iisdem rationis, demonstratur quod
105쪽
necessariu ille fidei aetus debet explieite serri saltem in
tuos articulos neni De quo sit Deus nobiscum , pranaturae ,ridinem ei immunicans et quod habeat provident .am de me liis quibus ad eius beatam societatem possimus pervenire. Nisi hae enim explicit, sub confuso saltem concese tui cognoscantur et re tantur. impossibile erit elicere tum ae tum Dei tum haritatis clui lamen est ultima ad justificiationem cli positio extra Sacramentum cs. l. II. q. H. ad 3 Ouid autem necessitate r. aece liti sit tenendum vide apud uet , res Theologiae moralis. Nunc quaedam pauca dicen ta remanent te ipso fidei hahitu.
. RTI C. 3 DE HABITU FIDEI. Definitio virtutis fidei.
Virtus fidei est habitus mentis quo inchoatur viis aeterna in nobis faciens intelleetum assentire non apparentibus.' Uuae definitio distinuuit item ab omnibus habitibus qui ad intellectum pertinent. Per hoc enim quod dicitur: faeiens intellectum assentire' distinetuitur fides ab opinione suspicione et dubitatione per quae non est ait haesio intes lectus firma ad aliqui l. Per hoc autem quod dicitur: non apparentibus.' distinguitur fides acientia et intellectu, per quae aliquid fit apparens Per hoc quod dieitur 'habitus ientis quo inchoatur vita aeterna in nobis' distinguitur virtus fidei a fide communiter Sumpta quae non ordinatur ad beatitudinem
Ea lem definitio potest fusius exprimi his verbis: Fides est virtus theoloui ea a Deo intusa inclinans nosa firmiter assentiendum ob clivinam veracitatem, omnibus quae Deus revelavit et per Ecclesiam nobis credenda proposuit.' Sed haec et simile defini. tiones sunt explicatioties hujus inpostoli saepius ciam
106쪽
S. Thonias II. II q. IV, a. I . Substantia enim, inquit solet dici prima inchoatio cujuscumque rei, et NaaXime cluan to tota res sequens continetur virtute in primo Principio, puta si dicamus quod prima principia indemonstrabilia sunt substantia scientiae, quia scilicet in eis virtute continetur tota scientia. Per hunc ergo moilum dicitur fides esse substantia rerum sperandarum, quia scilicet prima inchoatio rerum sperandarum in nobis est per assensum fidei, quae virtute continet omnes res sperandas in hoc enim speramus beatificari quod videbimus aperta visione veritatem cui per fidem
adhaeremus. Iesu. quem velatum nunc aspicio
Oro fiat illud quod tam sitio. Ut te, revelata cernens facie, Vis sim eatus tua gloriae Habitudo autem fidei actus ad objectum intellectus secundum quod est objectum fidei designatur in hoc quod dicitur argumentum non apparentium,' et sumitur argumentum pro argumenti effectu per argumentum enim intellectus inducitur ad inhaerendum alicui vero unde ipsa firma adhaesio intellectus ad veritatem fidei non apparentem Vocatur hic argumentum unde alia littera habet convictio'. quia scilicet per auctoritatem divinam intellectus credentis convincitur ad as Aentiendum his quae non videt. Si qui igitur in formam definitionis hujusmodi verba reducere velit potest dicere quod Fides est habitus mentis quo inchoatur vita aeterna in nobis faciens intellectum assen re non apparentibus. VII. subjectum virtutis fidei. Virtus fidei est in intellectu sicut in subjecto Credere enim est immediate actus intellectus quia obieetum hujus
107쪽
actiis est verum quod pro serie pertinet ad intellectum et id Co necesse est quod fides quae est Droprium principium huj iis actus sit in intellectu sicut in subjecto. Sed utrum, praeteres abitum quo perficitur intellectus adhuc requiratur aliquis specialis hal itus in voluntate. cujus habitus exclusi viam munus esset imperare fi letae tum' i mrmant aliqui; sed uti videtur absque iundamento Suffcit enim gratia actualis in iis in quibus fides est in tormis et charitatis habitus in iis qui sunt in
III. De fide formata et informi.
Charitas dicitur forma fidei, in quantum per charitatem actus fidei perficitur et sormatur. Actus enim voluntarii speciem recipiunt a fine qui est voluntatis objectum id autem a quo aliquid speciem sortitur Sehahet ad modum sormae in rebus naturalibus et ideo cujuslibet eius voluntarii forma quodam in to est finis ad quem ordinatur tum etiam quia modus actionis oportet quod res pomi eat proportionaliter fini Maniles cum est autem quod actus fidei ordinatur ad objectum voluntati A. quod est bonum. Sicut ad finem : hoc autem bonum quod e t finis fidei scilicet bonum divinum est proprium objectum charitatis et ideo charitas dicituriorma fidei in luantum per charitatem actus fidei per-fieitur et formatur. II, II. q. U. R. 3 .E X hoc sequitur quod fides informis nim habet
rationem virtutis perfectae: luia etsi haheat periectionem dehi tam actu silet informis ex parte intellectus non tamen habet persectione ira dehit an ex parte olim tali A. Cum enim credere sit actus intellectus assentientis vero ex imperio voluntatis ad hoc quod Ate actus it Periectus. duo requiruntur quoru in unum est ut in allibiliter intellectus tendat in suum hiectum quod est verum aliud autem ut voti inta in fallit,iliter ordinetur ad illimum finem propter quem assentit vero. l . it. a. i.
108쪽
IV Quaerit S. Thomas q. , a. 4 utrum fides possites Se malor in uno quam in alio. et cita respondet:
Ouantitas habitus ex duobus attendi potest uno modo ex oboeeto alio modo. Secundum participationem sub-3octi. Vb)ectum autem fidei potest dupliciter considerari uno modo, secundum formalem rationem, adi, modo secundum 'a quo materialiter credendae proponuntur Formale autem Objectum fidei est unum et simplex scilicet 'eritas Prima inde ex hac parte fides non diversificatur in credentibus rael ea quae materialiter credenda proponuntur uiri Plura et possunt accipi mamis vel mus explicite et secundum hoc potest unus o ino Plura expIiei te credere quam alius vero consideratur fides secundum sarticipationem subjecti
potest fides in aliquo dici major uno modo ex parte
intellectus propter majorem certitudinem et firmitatem alio modo ex parte voluntatis propter majorem promptitudinem seu devotionem vel confidentiam.
V. Peccata contra fidem. Peccatum oppositum fidei secundum suum principalem actum qui est credere est infidelitas, quae dicitur infidelitas proprie icta et haeresis. a Infidelitas autem dupliciter accipi potes negative nempe et positive. Priori modo in iis est qui nihil audierunt de fide et non habet rationem peccati sed magi poenae, quia talis ignorantia divinorum ex peccato primi parentis consecuta est. Posteriori modo est in ris quibus fides proposita est, sed qui eam respuerunt juxta illud Isaiae: Ouis credidit auditui nostro λ' Et in hoc proprie perficitur ratio infidelitatis et secundum hoc infidelitas est peccatum et quidem
peccatorum maximum. Omne enim peccatum formaliter consistit in aversione a Deo unde tanto aliquod peccatum est gravius quatit per ipsum lio in magis a
109쪽
Deo separatur per infidelitatem autem maxime honio a Deo longatur quia nee veram Dei cognitionem habet V II, D. X a. I, 33.
b Haeret leus proprie dicitur ille qui post Susceptam in baptismatis sacramento christianitatem non accipit ab Ecclesia magisterio regulam creden lorum sedat undo eligit sibi normam sentiendi de rebus fidei et doctrina Chri Sti, sive privatum sequatur judicium sive alios religionis doctores. Haeretici sunt formales, si ipsis auctoritas Eccle Riae Sit sum ciento nota materiales vero si in vincibili ignorantia laborantes circa Ecclesiam, bona fide eligunt aliam regulam directricem. Ipsis, ut constat haeresis non imputatur ad peccatum. Sed ne naterialiter quidem est haereticus ille qui ex corde eclesiae docentis auctoritati adhaerens negat tamen aliquod , unctum at Ecelegia definitum quia illud nescit fuisse definitum aut cloe trinam admittit Ecclesiae doctrinae contrariam quia credit hanc esse veram Ecclesiae doctri iram. Hucusque de I ide.
110쪽
Quis ac spem potinent Paticis at solvemiis tum quia nulla est de ea quaestio multum dissicilis, tum quia
Spes ARTI c. I DE NATURA SPEI. communiter definitur Virtus per quam cum certa fiducia futuram eatitudinem et media illius
assequendae expectamus per Dei auxilium.' Sed quia habitus connoscuntur per actus et actus per objecta ad cognoscendum a spes sit virtus oportet considerare de ratione actus ejus.
a Manifestum autem est quod sperare importat morum quemdam appetitivae virtutis tend item in bonum non quidem ut jam habitum ut audit m et delectatio, sed tanquam assequendum, sicut etiam desiderium et cupiditas. Differt tamen spes a desiderio in duobus primo quidem sui clesiderium At communiter oujuycumque bona et ideo attribuitur concupiscibili, spes autem est boni ardui quod dissicile est assequi, et ideo attribuitur irascibili. Secundo quia desiderium est alicujus boni absolute absque consideratione possit,ilitatis vel impossibilitatis illius sed spes tendit in aliquod bonum sicut in id quod est possibile adipisci importat enim in sui ratione quamdam securitatem adipiscendi. Ergo sic in obiecto spei, quatuor considerantur: primo quidem, quod ithonum, per quod differt a timore secundo quo sit boni
futuri, per quod differt a gaudio vel delectatione tertio quo sit boni ardui per quod differt a desiderio quarto quod sit honi possibilis, per quod differt a desperatione.