장음표시 사용
91쪽
Proprie est de non vi i-. Maxime nina proprium ejus
93쪽
94쪽
dine et evi lentia credibilitatis non tamen evidentiaveritatis, ita iit nec ina prudens dubium non possit
b Suare et alii eam repet...it ex inevidentia etiam objecti formalis adaequati, quatenus intellectus fertur in
aliquam veritatem, non ob auctoritatem et revelationem evidenter notam sed ob ipsana auctoritatem et revelationem non visam ei simpliciter inluserendo. Sane,
inquiunt, quum duo adsunt distincta motiva digna Propter quae veritati propositae assensus ad la theatur, nihil impedit quominus mens duplici distinctoque actu eidem veritati adhaereat sed auctoritas Dei revelantis evidenter cognita et auctoritas Dei revelantis per se ipsam digna cui credatur sunt duo distincta motiva.
et Alii hanc eamdem sententiam paulo aliter
explicant 'Assensus fidei divinae aiunt, uehet fundari in testimonio divino, ut est in se cui intellectus credens debet adhaerere secundum intrinsecam divini testimonii periectionem. Ita autem adhaerere testinionio divino non est Proprium amrus intellectus creati, quum importet apprehensionem divinae veritatis ut est in se, quod est proprium Dei et potest participari ab intellectu creato si eleve i ad ordinem divinum per lumen gloriae quo fit potens videre immediate ipsam divinam essentiam, vel per lumen fidei, per quod intellectus creatus quam vi S non fiat potens videre divinam essentiam immediate fit tamen potens adhaerere Primae Veritati, ut in se est. Ergo pro quolibet intellectu creato quantumvis iste
intellectus evidenter evidentia mediata cognoscat divinam veracitatem et revelationem manet semper obscura divina veracitas sit ea ratione sub qua sola potest esse hjectum sormale fidei, nempe secundum intrinsecam suam veracitatem. Sic ergo non potest
videri clare nisi a videntibus essentiam divinam.
95쪽
Se rejiciuntur illet sententi. E. a Sententia .irco quia juxta ii,s una actu fidei non est Obscurus et lilier nisi quia revelatio quod ψtina d. se sua tum objectum fi lei sormale non gaudet
ex tilentia veritatis et consecluenter non coeli assensum. Ian ero si in mea Doriam revoces ea cluae Xyosuimus
nutio usus capitis videbis talem as Sensum non prael, riauctoritati diviti se ipsi qui e summe digna est cui credat tr. sed praeberi evidentiae imperiectae in ad aequa te qua iactum revelationi nobis constat. Tali autem non est recta fidei ratio. Revera supponas factum revelationis eqse
videns. quod nullo modo videtur impossibile in jam
fides non esset amplius ossibilis. Insuper as Ren qu i enon esset u 'er omnia certus ac firmus quum objectum formale inadaequatum ejus esset obscuru R. b Non tae ilius sustinetur alia sententia quo- Cumque lodo dem una XI3onatur. Et ratio obvia e t
luia ibi datur processus in infinitum nenisee si credas propter auctoritatem Dei creditam jam prior ille actus fidei requiri objectum formale et ita in infinitum. Hinc e cum . Thoma omnino dicendum est quod obscuritas fidei objecti sormalis tota repetenda est ex eo quod auctoritas Dei loquentis quantumvis evidens italiunde non tamen tacit apparere evidentiam rei de qua fides est. ASSensus Scilicet fidei non datur evidentiae inattestante sed auctoritati Dei revelantis quae cognoscitur praevie ait actum fidei. Quo fit ut aneteli, in statu ii P. fidem habuerint licet evidentia ipsis essent tum auctoritas Dei tum factum revelationis. Hinc quanto evidenti cires auctoritas Dei revelantis tanto strictior a 'paret obligatio credendi nullo modo sequitur actum fidei non remanere ob Acurum quia fides non ad h. ore veritati ipς iquae Non St 9 Parens ideoque non cogit assensum edauctoritati. in quantum hujusmodi 'Quidam Micunt
96쪽
78 Dc FlDΕqirod in angelis, ante confirmationem et lapsum et ini omine ante lacccatum non ivit fides propter inani seqtam contemtilationem. tiae tunc erat te rebus divinis. Sed. suu in fides sit 'argumentu in min a PDarenti ulla'. et per fident credantur ea ut non videntur'. ut ait AuguSt.
Tract. 4 in Joan et lib. 2 . . . Evang. q. Ο illa Solaniani testatio excludit fidei rationem per quani redditur apDaren vel visum id de quo principaliter est fides. Principale autem objectum fidei est Veritas rinaa cujugvisio beatos iacit et fidei succedit. Cui ergo angelus
ante confirmationem, et homo ante peccatum non
habuerint illam beatitudinem . nia Deus Per essentiam videtur, manifestum est quod non habuerunt sic ni ani-iestata cognitionem quod excluderetur ratio fidei. Si homo et angelus fuerunt creati in puris naturalibus ut quidam dicunt torte posAet teneri quod fides non fuerit in angelo ante confirmationem nec in homine ante peccatum. Cognitio enim fidei est sit pra naturalem eognitionem de Deo non solum hominis sed etiam angeli.
Sed quia in primo g. LXII. a. 3 jam diximus quod
homo et angelus creati sunt cum dono gratiae, ideo necesse est dicere quod per gratiam acceptam et non constanainatam fuerit in eis inchoatio quaedam speratae beatitudinis quae ii dem inchoatur in voluntate per μνem et charitatem se in intellectu per fidem. Et ideo necesse est dicere quod angelus ante confirmationem habuit fidem et similiter homo ante peccatum. V II. II. . . . I). I. Quoad am partem. t E Ecclesiae documentis. Disponuntur autem dum fidem ex auditu concipientes libere moventur in Deum credentes vera esse quae divinitus revelata et promissa sunt. ' Conc Trid.
97쪽
, cluti dixerit assensum fidei christiata re non esse IIberum, sed arnumentis humana rationis necessario Dro luci. . . . Cone Vatic can. 5 de Fide .
Uui crediderit et baptizatus fuerit salvus erito qui vero non crediderit condemnabitur.' Marc. I. 63
Credidit Abraham Deo et reputatum est id ad sustri iam. Rom. IV, 3 i. Et verbum Domini rege et, at et multis, licabatur numeriis disci Dulorum in erusalem multa etiam turba sacerdotum obediebat fidei. V et VI, 7 ei Aet III 5 et α).3'. E ratione.
Sequitur enim ex dictis supra. Nam assensus qui nota est iropter aliquam evidentiam, sed propter auctoritatem, quatenus hujuslNodi requirit imperium liberae voluntati Q. sese constituenti docilem diset pului' ejus Magistra sapientissimi et O simi. iii neque allineque allere potest.
Certitutio dis inquitur duplex una subjectiva, quae dicitur etiam certitudo indubitabilitatis, pue est firmitas assensus alis sere formi line oppii Atti altera objectiva stia certitudo infallibilitatis licitur, tuae est dignitas
rationum postulans as ensu in fir in uiri absque formidine oppositi. Certitudo vero in apliciter dicta utrumque complectitur et definiri potest: firmitas assensus absque tormidine erroris res Dondens biecti linnitati rationum. V Duo initur necessari , complectitur scilicet: in inllibilem connexionem assensus cum veritate et firmam adli aesionem intellectus ad objectum
98쪽
Jam vero quando licitur assensus fi let esse super Oninia certus tunc distinctione opus est. Nempe. exec sus certitudinis fidei prae naturali quacumque certitudine potest congi derari sui, triplici resIiectu scilicet: quoad exesusionem formidinis, quod positivam adhaesionem objecto, et demum quoad necessariam connexio-
a Quoad prinitim si agati .e formidine deliberata per se non videtur major certitudo fidei si vero deindeliberata formidine magis excluditur ah assensu naturaliter certo quam ah asgen Au fidei. b Quoad secundum hunc excessum Patres postulant a fidelibus et jure teritoque ut videbimus. c Ouoad tertium hic etiam excessus certitudini fidei tribuendus est. Hoc sensu intellecta hae pars propositionis constat. i'. Ex scripturis. Scio cui credidi et certu sum quia potens est des ositum meum servare in illum diem. a Timoth.
I. Ia). Coelum et terra transibunt veri a autem mea non transibunt. 'Luc. XXI. 33 . Si testimonium hominum accipimu R. testimonium
Dei majus est. I Joan. V. 0 . Ut vestra fides non sit in sapientia hominum sed in virtute Dei . . . loquimur Dei sapientiam. Cor. II. S).
a Quoad ertitudinem infallibilitatis nam major
est repugnantia inter Ssensum fidei eiusque causas cum falsitate quam in quocumque naturali as Rensu. quum causa subjectiva sit supernaturalis . ait Sa autem
99쪽
b Quoad ertitudinem indubitabilitatis, ob eamdem ratione ni firmior est intellectus adliaestra ne inpeprocedit ab intellectu elevato a principio Sul,ernaturali habente intrinsecam repugnantiam cuni falsitate et motivum ejus est excellentius. 'roinde 'assensus id ei quoad certitudinem illi:PSivam excedit excessu a Pyretiationis intellectualis. Omne assensus naturales dependentes a Voluntate V ita ut ipso sui actu cxorcitio fidelis Protestetur se paratu in deponendum omne judiciu in in potestate sui liberi arbitrii existens. l, , tius I a uiri aba SSullsu 3rzestit rebus a Deo revelatis uia piam resiliat.
cf. Hirce burg de Virtut . . o : Iillot de j ctu Fidei. Thesis XIIII gQ S. honiam II. II. q. IV. a. 8 . II. DE J l,lCIO CREI Illi I. ITATIS. Propogiti 3 3'. Assensum divinae fidei necessario praecedit judicium certum de credibilitate revelationis: illud autem non fundatur in privata inspiratione seu revelatione unicuique facta, nec in intima cujusque experieritia seu quodam veluti sensu, se in miraculis aliisque signis quibus revelatio christiana confirmata est.
I'. utile credibilitas distinaui potest: a Credibilitas formalis, cluae 3roprie esumitur ab ipso habitu fidei et si credibile licitur quod attinci seu amrmari Potest quem a linodum sensibile dicitur liod a sensupercipi potest intelligibile quod intellectu potest intelligere. bi Credihilitas fundamentalis quiae legumitur a undani proprietate objecti atque hinc. item admodum sensibile dicitur quod virtutem habet immutandi sensum ita credibile quod talibus testimoniis proponitur
quae possint no movere ad credendum.
100쪽
a'. Judicium de redibilitate revelationis duplex est. scilicet: a speculativum. luod est actus intellectus, quo judicamus Deum infinite veridicum revelasse aliquod objecthim, ade uiue illud prudenter propter auctoritatem
Dei revelantis eredi posse esse credibile b praeticum
quod est actus intellectus quo iidicamus nos credendo ali luod objectum propter auctoritatem Dei agere honeste et obligatorie sillui credendum 3. Utrumque judicium requiri ad actum fidei con- Sentiunt auctores. Sed hic agimus tantum de judicio
speculativo, et dicimus quod det et esse certum. 3'. Haec propositio statuitur primo contra non paucos Protestantes qui rejicientes valorem aut Saltem necessitatem motivorum credibilitatis quae depromuntur ex miraculis historice certis et prophetiis dimpletis, recurrunt ad internam experientiam vel privatam inspirationem sine qua aiu it, ipsa miracula et prophetiae credi non possent. Statuitur secundo contra recentiores
errores modernistarum, qui an iante philosophiae principiis imbuti negant de Deo scientificam cognitionem ab humana ratione posse obtineri cujus quippe solum objectum proportionatum sunt visibilia hujus mundi phaenomena item negant cognoscibilitatem miraculorum, quae juxta ipsos, relegari debent extra ampum historiae et scientiae et consequenter negant ullum dari posse
scientificum judicii redibilitatis iundamentum. Si quid
igitur sit admittendum, non potest esse nisi quaedam itidi gentia animi religiosi aliquis motus cordis aut neqcio quis sensus divini, qui in Subconscientia reperitur, et nos impellit ad credendum. Vide Encycl. Pascendi Pii X. Enchir. n. opa). Contra quos probandum est obsequium fidei nostrae esse omnino rationabile.