장음표시 사용
21쪽
signium Saxoniae diuisionem duplicem constituerindum ea vel in particularia diuidit, quae nimirum sunt enses di aquila: vel in communia, quae omnibus ex familia Saxonica sunt communia. Optime inde nobis consuluerimus, si praestantissimum sequamur scriptorem, qui in describendis Saxoniae insignibus optime nobis praeivit, Beatum inquam, Spenerum, de In ligni. hus Saxoniae, cuius ductum in hoc potissimum sequemur, adhibitis tamen diuersis insignium figuris. S. Vid. Insignia Saxonica pro diuersitate domus vel Alberistinae vel Ernestinae , vel linearum etiam, variant. Si generalia Ernestinae lineae insignia consideremus, qui N- quies transversim, bis perpendiculariter secantUr, atque octodecim areolis constant. Primae seriei latercitus primus clypeum nobis sistit, qui in campo caeruleo versum a dextra ad sinistram leonem habet, paratum ad PraedaS, variegatumque argento & minio, tranSUersis fasciis, duphce cauda di corona aurea, Landgrauiatum Thuringiae significantem. Alter laterculus habet in area rubea octo sceptra aurea liliata decussatim posita, insigne Cliuiensis Ducatus. Tertium versus a sinistra ad dextrum leo occupat, in aurea area niger, coccineam linguam, falculas, & caudam duplicem nodo coniunctam, erecto situ protendens, id quod insigne est Mimensis Marchionatus. Series altera di tertia ob
intermediam rutam Saxonicam quatuor saltim continet laterculos. Scutum primum Iulia cense aureum cum leone nigro a dextra ad sinistrain verso, ius cauda est bifida, refert. Insigne Montium sequitur, quod ex leone rubeo consistit, a sinistris ad dextras se conis uertente, qui ob argenteam aream una cum corona coerula
22쪽
DR . RUT A SAXO NIC A. is coerula distinguendus est ab aliis. Seriei tertiae laterisculus prior aquilam explicarum auream continet, eo rana ornatam, in parmula coerulea, insigne Palatin
tus Saxonici. Ab hac distinguitur aquila altera Palatis natum Thuringiae, qui dicitur, significans, expansa aquila aurea, ob nigram aream, atque defectum coronae, dc quia a sinistris ad dextras se conuertit a priori distinguenda. Quarta series primum praefert scutum aureisum, nouum corculis rubeis stratum, in quo salit leo C mitatus Orta mundani niger. Alterum scutum duas columnas coeruleas in campo aureo ostendit, Comitatum Landsbergi cum indicantes. Tertium scutum est comitatus Pleissensis, caeruleum, in quo visitur leo, cuius superior pars est auro tincta et inferior argento. Quinta series Altenburgensis Burggraviatus primum scutum praefert, idque argenteum cum rose explicata rubea, auro gemmata atque viridibus interfoliis ornata. Alter laterculus comprehendit tres fascias coeruleas transuersas argentea in area,insigne Comitatus Edisen bergici. De tertio laterculo multa cum sit contro. uersia, solum autem argenteum habet insignitum trifoliis (drey See blattern, uti infra ex MSto Dobri lugensidicetur) atque notat Comitatum Brenensem. Vltimus tandem ordo campum aureum fascia transuersa tripliaci ducta teste latam albo & rubeo coloribus sistit, atque Marcanum notat Comitatum. Ab altero latere vid mus argenteum scutum ornatum tribus cantheriis, insigne Comitatus Rauensbergici. In medio ultimi o
dinis videtur sanguineum illud scutum, quod regalium vulgo dicitur, atque insigne Comitatus Hennebergici, in aureo scilicet solo gallina nigra cum barbula &criasta rubra.
23쪽
Haec igitur insignia sunt, Electori atque singulis
Saxoniae Ducibus communia. Haec inter vero praecipuum est, quod in omnibus praefulget, ruta Saxonica,
superinducta fasciis Ballenstediensibus, quae in scuto Electorali medium locum ordinis prime plerumque occupat, in scutis vero Ernestinae lineae medium semper locum tenet, tanquam commune gentis Serenissimae
Ad originem huius rutae si spectare velimus, facile deprehendemus, eam varie variis adscribi auctoribus, modo Bern hardo Ascanio, modo eiusdem filio, Alberisto. Sed quibus de caussis Henricus Superbus, qui eo
temporis tractu potentissimus Germaniae princeps facile habebatur, proscriptus fuerit, terrisque suis orba tus, quas inter Saxonia tradita Alberto Vrso, qui tamen obtinere eandem minime poterat, ex historia Conradi III. intelligi potest. Deinde vero Henrico Leoni, Superbi filio, ab imperatore redditam fuisse gratiam, ut in pristinas Saxonicas terras restitueretur seque ac Ba uaricas, historia Friderici Barbarosiae nos docet. Hic autem, cUm Exercitum suum ex Italia, ubi Friderico Imperatori ab auxiliis fuerat, reuocaret, ut dubio procul iniurias patri suo illatas, ulcisceretur, a Friderico Barbarossa postea non solum proscriptus, sed omnibus etiam terris atque seudis, omnibusque rebus fuit priuatus, excepto ducatu Luneburgensi & Brunsvicensi, quem cum redux ex Anglia factus fuisset, post exilium suum trienne obtinuit. Hinc itaque Berialiardum, Alberit Vrsi filium, ex domo Ascania, de omni Saxonia eiusdemque iure haereditario investitum fuisse, res apud omnes Historicos in confesso est. S. XI.
24쪽
DR RvTA A AXONICA.IF S. XI. Tam constans hoc apud omnes historicos est, ut dubium amplius superesse nequeat. Audiamus Ottonem de S. Blasio, icriptorem fere coaevum, ideoque omni fide dignum, appendice ad Ottonem Frisingensem, qui Cap. XXIV. ita loquitur : Imperator memor contemtus a duce Henrico apud Clauennam si bi exhibui, is ipsum vehementissime exarsit, , quod Italico hopibus Reipublicae eontra imperium faueret uniuersis, principibus conqueritur. Dataque ei curia apud timam ipsum adiudicium subis
eundum impertuli more citavit. Suo non veniente , curiam
sibi secundam Ratobonae praefixi et quam parvipendens, tertiam nihilominuo apud Herbipolim si bi datam supersedit, ibique sententia Principum, ducatu Norico cum Saxonico cae omni prae. Horum , beneficiorum possessione,seu ali poena multatus, priuatur. Pse autem more paterno malefati cedere, regalemque gratiam pirarere dedignatus, dum se existimat sare, cecidit, perditumque statum dignitatis usque ad terminum vita nunquam recuperauit. Nam Imperator praedio cae benescio ce-aeentibus , Otioni Palatino de milivssici Ducatum Noricum concessit, ac Bernbardum Comitem de Aesehalde Ducatu Saxo.nico Abomauit, procinctumque mouit contra Henricum miscem , omnesque ciuitates cae casten cunctaque iuris ipsius in
Sue tua , Nauaria, eae in Saxonia, ditioni sua ubiugauit. Ac hac sunt anno D I. Sic etiam in Chronico Comitum
Schauenburgicorum apud Meibomium Tomo I. p. sos dicitur, quod Nircburgi omne laudum abiudicatum Henrico. Arnoldus Lubecensis Chronici Slauorum
Lib. II, Cap. XXIV. ita restat: auartam curiam adhue rogatu Principum ei indixit, ad quam cum non venisset, fecit N perius ex sententia Principum instructus erat, cae Bernbaris
25쪽
vi Aa reciperent, qua in beneficio habueraut, mandat, , bona eius publicari praecepit. Haec tria autem in privatione fetidi Henrici Leonis maxime notanda. Iudicium laudate, per quatuor Comitia, consentientibus Statibus. Secundo, quod priuatus siti studis, de quibus fidem iurauerat Imperatori. Tertio, quod retinuerit altodia. Ita enim pergit Arnoldus Lubecensis, Lib. II. Cap.
XXXVI. aliam ei curiam apud Erpis r iam indixit. Dux autem veniens ad curiam sibi prae Axam, totum se submittens gratia Imperatoris, venit ad pedes eius - - Hoc tamen circa ipsum dispe atum es, vi patrimonium suum ubicunque terrain
rum fuisset oine omni contradictione liberrime possideret. Hoc patrimonium Guelphicum imperii seuduni factum, ociarente Ottone infante per Fridericum II,Imperatorem, ex quo initia Ducatus Brunsvico Lune burgensiis. Litteras investiturae habet Henricus Meibomius P. m. rem Germanicarum P. 2OI. g. XII. Ab hoc autem Bern hardo, cum de Saxoniae ducatu in uestitus; rutae Saxonicae ducunt originem, dum ex beneficio Imperatoris Friderici Barbarosiae rura trabi-hus Ballens ediensibus fuerit adiecta. Rem ita narrat Albertus NeantZius, vir historiae Saxonicae alias solertis. simus, in Saxonia sua Lib. V, Cap. XXV: De armo amrem (Saxoniae) bo erunt. Otto, pater Alberii aioria ligna
in clypeo tranIuerri, atro gilvoque colore va ista, ferebat. Beris.ardus ad pedes Imperatoriae fiderici iam de Ducatu Saxoniae inuestitus orabat: ut aliquo a fratribus disrimine arma ducatus siue insignirentur. Tum Imperator, ut erat coronatus pep aestum, rut eam coronam iniecit ex obliquo furaticantis co-peo. me es e go serium,, quod paternis insignita Lembardus iam Imperatoris aeno adiecerata nam vesera Saxoniae insignia
26쪽
Fratoriis, nigro fulvoque variaris: intercidente crinali rutes, quae arma antea nunquam agnouit Saxonia e quae tenuit ex a liteiunia equinum stultam eandidum, quem isti Carolus M. pro nigro commutauit.
s. XIII. . Ad Albertum Κrantalum accedit continuator eius David Chytraeus, alias fide non indignus scriptor, Saxoniae Lib. I. p. do, cuius haec su lati verba: Postea Henri. eus V. Imperator Ottoni diuiti, Marchioni H opoleos ( vulgo Soliviedet ex vetusta familia Comitum Ascaniae Bacenis, sedi propagato, es magni Ducis Saxoniae genero, titulum crinsignia Mirchia frandenburgensis contunt, cuius sim, Alberisius Vrsus, tandem recusterata, o re is Henetis, Marchis, Mers. burgi a fiderico Barbaro a Imperatore inauguratis es. Cumisque pes aliquot annos Henricus Leo, Saxonia dux potentis mus, ab Imperatore Hiderico proscriptus fuisses: Bernharsis Auerti V sitius, concessu Imperatoris Saxoniam quoque superiorem Marchia adiunxit, qui primus insignia trabium aurais rarum , nigrarum, , ferti rutacei usurpavit. Errorem tamen errore cumulauit ChytraeuS, qui non solum rutae Saxonicae Beriali ardum facit auctorem, sed etiam quas adpellat trabium Ballens edtensitum, quod tamen OP pido falsum est. Similem tamen errorem errauit Georgius Fabricius de Electoribus Saxoniae sub Bern hardo II. p. m. 16. InsigniS historiae Saxonicae scriptor Georgius Spalatinus in Chroni eo suo Saxonico Alberi. Icrantetium quoque sequitur. Eandem originem tri. huit illustris vir, Berni, ardus Techius euolutione insi-Enium SaXonicorum p. I.
27쪽
Sed recentiores quoque scriptores non praetermitis tendos esse existimo, qui in eadem, qua antiquiores versantur sententia. Notissimus publici Iuris scriptor, Ioannes Limnaeus in Add. ad I. P. T. V. Lib. V, Cap.XV,
P d33,gid, ait: communia cum cateris Saxonia Ducibus inis signia sunt (i Ducatus Saxonia, stratotia ligna, cum ferto ru- taceo , vel potius serti rutacei parte, cuius ciuersa affertur origo. Communior opinio sertum hoc a tempore Bern hardi h illini , Saxonia Principis, deducit. P quam Imperator, fidericus I. ad eiisdem insantiam, vi aliquo a fratribus diseerimine arma ducatus sui insignirentur, supplicanio clypeo m. taceum serium, quo tum per aestum utebatur, capiti suo detractum ex obliquo iniecisi, Fc. SpeneruS quoque hanc opi- nionem non modo non reiicit, verum etiam p. 6. & I .
in Proleg. Part. II, S. S. cum Theod. Hoeping. de insignium Iure plane confirmat; Media inter Thuringieum ,
Misenicum leonis area exarata conspicitur serto viridi rutaceo seu miteleta tali super inducta. Cum Fridericus narbaro a misperator , hyernharis Ducatum Saxonia contulisei, ipse orasset, ut aliquo a fratribus suis discrimine arma Ducatus insignirenis
tur: tum Fridericum, ut erat csronarus per astum, rutaceam
eoronam ex obliquo furaticantis clipeo iniecisse. Adsentitur etiam magnus ille Polyhistor, Schurigne ischius differt. de mittekindo M s. s. atque addit: atqui eundem inauis gurationis diplomata gestandi ratio insigvis beneficio adsectum confirmant. Facile itaque ex his colligere possumus, inter veteres aeque ac recentioreS reperiri haud paucos, qui uno ore, iisdemque verbis inter se consentiunt. Nec mirum, cum omneS ΚrantZium videantur esse secuti.
Enimuero de duobus adhuc mentionem facere, nempe
28쪽
DE RUTA SAXONICA.2Inempe de Petro Albino & Ernesto Brofusso, non alieonum fore existimo, qui diuersam plane rutae Saxonicae adsci ibunt originem. Hic quidem in praefatione Ge.nealogiae An haltinae, Alberto, Bern harai filio, hanc Saxoniae rutam primum tribuit, ita tamen, ut etiam fratri huius iuniori, Henrico, eadem quoque insignia tribuat, nisii quod hic in scuto diuiso insuper aquilam dimidiam Marchicam gesserit, atque haec declaret ulterius Lib.IV, Cap. I. Verum non infrequens est Brotussio, insignia fingere, ut ideo fidem non mereatur. Petrus Albinus autem Sachpiselen Stammbuch p. ao8. originem quidem Bern hardo tribuit, sed alia occasione ad eun dem perdenisse existimat: Bern hardum nimirum inter peregrinandum , cum Venetiis paulisper commoratus fuisset, eo, quod facultates eum defecissent, apud mercatorem stipendia mereri coactum fuisse, qui puberam filiam habuisset, quam amore Bern hardus tuis. set prosequutus. Sed abeunte Bern hardo, humilem conditionem haud conuenisse hanc virginem ducere, ab ea sertum hoc rutaceum accepisse refert: quod per medium scissum, alteram partem virgini reliciam, alteram eius partem in omnem ipsius memoriam trabibus impositam, suis inseruisse insignibus. S. XVI.
Immo, si monumenta Landgrauiorum Thurin-giae, quae in Rein harisbrunnensi monasterio reperiun. tur, inspiciemus , ex iisdem , antiquiorem adhuc esse Saxonicam rutam fere concluderetur. Celeberrimus enim TentZelius, Supplemento secundo Historiae Gothanae P. m. i. adducit monumentum Adetheidis,
Ludovici Salii uxoris cum hoc epitaphio:
29쪽
ANNO DNI M. C. XXV. ΚAL. DECEMBRIS. OdIIT. ADILHEIDIS. COMITISSA. VXOR. LVDEWV VICI. FUNDATORIS NOSTRI. '
Huic autem praeter leonem Thuringi cum, in sinistro latere addita ruta Saxonica in latere dextro, cum tamen haec Adetheidis longe ante Bern hardum Ascanium fue rit demortua. Verum, bene iam antea p. 38. monuerat laudatus TentZelius, haec monumenta, cUm perium cendium Rein harthronnensis monasterii anno Iacta. factum, destructa, restituta per seqvioris aetatis monachorum, id quod variis exemplis comprobat, ut exinde nullum peti possit argumentUm.
Henricus Iunior, Brunsvicensium Dux, cum Pro. testantium caussae aduersarius, multis ageret contra Ioannem Fridericum Electorem, singulari libello eundem adgressiis, praerogatiuam suae domus inter alia, prae Saxonica demonstrare volui r. Inter haec, rutam hancce Guelphis olim fuisse propriam contendit. Sed probe hune errorem notauit GeorgiuSSpalatinus in Chronico suo Saxonico, apud Hortlederum de caussis Belli Germanici Lib. t V. Cap, XXlli. p. m. Idya, contra fidem hoc esse omnium Chronicorum, nisi forsan in Chroni- . co Brunsvicensi, multis fabulis atque ineptiis repleto
. Diuersorum itaque auctorum opinionibus addu- ctis, ea, quae asserit, Beria hardum Ascanium non modo a Friderico Barbarosta anno ii St. post Henricum Leonem proscriptum de Saxonia inuestitum fuisse, sed &propter insignium suorum discerniculum, quae antea constabant ex nouem potissimum lineis transuersis, variegato.
30쪽
DE RvTA SAXONICA. 23 megato nigro ac aureo colore, ab eodem imperatore hanc serti rutacei partem accepisse, communissima est.
Ast, praeter hanc-scriptorum auctoritatem, rutam Saxonicam eo magis firmare videntur insignia Sabaudiae Ducum pariter, atque Mantuae. Illi enim & pristis temporibus, ct hodienum vSque, candidum illum equum , quem post baptismum Carolus M. Nittekindo attribuisse dicitur, hancque Saxoniae rutam gerunt, hac de caussa, quod ex mittekindea stirpe derivare se nitantur: hi ex eodem fundamento, quod, veIuti Spenertis Part. Speciali Lib. I, Cap. XXlX, s. 13, mentionem
facit: ob originem ex Saxonibus Almami; Primi Marchionuintons Impcratoris Gnati. Tandem etiam fidem maximam haec mereri videntur ideo, quod opinio haec imter tot Serenissimas, totque Celsissimas Saxoniae domosita insita sit & vetusta, cum non solum ad unum omnes . hanc rutam tanquam praecipuum Saxoniae insigne gerant, sed pro communissima etiam, veluti supra ex Limnaeo adductum fuit, existiment. Immo vero Ernesti Pii, Electoris Saxoniae, primique potentissimarmodernae lineae Ducalis auctoris, monumentum tantam etiam habere videtur auctoritatem, ut facile peris suadere hoc valeat. Praesentat ilIud laudatissimum modo Electorem ornatu suo electorali, stantem super leonem cum nudo gladio: ad cuius caput insignia eum ruta Saxonica sunt conspicienda et ad dextrum vero ipsius latus, reliqua quae eo pertinent, scutula.