장음표시 사용
651쪽
cosueverat, lento itinere subsecutus Caremuram seu Carnutetiam cminem AN. CH. xendebat. Camae Theodericum, Enicum, Obos, q*i illum qui deliberaverant. 8 . oad se menturas didicissi, ite muPitudinis sua fletus, Ligerim usae ut produce- . uret, deliberasit. Larolus quoque a fuga, quas Pininum se sos di per M. r, i ''' 'vers-, ct quoniam munem ubi tuto retiaqueret non habebat, panier .d Haου ia : '' 7
ab eo defecissent, se Lodbarius cum ingenti exercitu persequi istam ,ssise ad iniὸν V Π ''nitionem flatusfiet, hinc autem Pininus, ct hinc Brittones infesti erant, quidscerent, concilium convocant, ineunt, deque bu omni factia des breui. i. se is ' consilio perfacile invenium est. ει quoniam xibit prater vitam se corpora reli- .e' . quam habebant, elegerunt potius nobiliter mori, quam Regem proditum derelin. v LT quere. uamobrem iaciam Lodbaria pergunt, atque Aurelianensem urbem hine 'inde petunt, casina ponunt, dissantes ab invicem flus minus leumae v I, Legatos iniicem dirigant. Et Larolus quidem uela Iussiria pacem petebat. Lodbarius vero, quo assa absque praelio iliam docipere ac seperare possit, operam dabat. αuod cum peragere, prouὸ resissemibus, dissideret, Verans vires seo, ali caeperaΛι, cotidie accrescere, quae cum Larolo decrevi sint, facilius iliam sebusari posse arbitrabatur.
Hae autem iste deceptus, ea pactione pratium diremit, ut cederet Farolo Aquitania, Septimania, Provincia, cs' decem Comisatus inter Ligerim O Sequanam, eo videlicet modo, αι bu contentus interim inibi esset, donec Auini cum vi Id. aras conveniant, quas quidem commani consensu utrorumque utilitatem prinsidere ae statuere velle promist. Primores quoque panium Laroli cernentes negotium vires s excedere, maximeque timebant, ne foria praelio commiso in tantinacitate Regem suum salvare disiciti possent. Erat enim stes cunctis non modica
indolis vus. 22uamobrem gututu eo unore consentiunt, ut deinceps Liabar Κ
molo ira in amicus sit, sicutstater perjuslitiam statri esse debet, or Regna, qua
En deputabat, quieta habere faceret, ac interim seper Lo uinicum hostititer ira desineret , aliter autem jure, quo Iuraverant, absoluιi esse deberent. .e a qui- ridis dem arte se Regem seum a periculis subtrahunt, esse mox a sacramento a luunt.
Nam anuquam isdem, qui haec Iuraverant, domo Srederentur, aliquos ex his qui
aderant, bducere ab illo temptavit, O in crassinum gustiarum suorum recepit. Insuper se in Regna, qua in deparaverat, Patim direxi , O in quantum potuit, ne uti si subderent, perturbavit, se ut e Provincia ad se venientes exciperet, ' rexit, o quemadmodum Lodhumicum dolo an vi seperare posset, intendit. Interea Larolus Aurelianensem urbem veniens, Teubaldum se marinum cum quibus ma Bargundia ad se venientes gratante= ac benignὸ excepit. Hinc autem obviam
Bernardo, sicut mandaverat, Nivernensem urbem petit. Sed Bernardus more sitito
ad istam venire iustulit, dicens se cum Pippino seseque sacramento flamasse, ut
neuter a que alterius consensis cum quolibeι quodcumque pactum inire deberer.
Zuamobrem testatus est ad Hasse ire velo, O, E eficere posset, ut una suum suid enirent, bene; aliter,sisto Iuramento, insta dies quindecim ad uiam reverserum, suaeque ditionis commissurum esse promisit. αuamobrem Ranias B turicas iterum obviam Egi venit. Huc usque Nithardus. Quae sequuntur, ad annum posterum pertinent. Carolus enim, cum Bituricis esset, pridie Idus Januarias, anno Regni sui post patris obitum primo adhuc currente, Prae- XLIII. ceptum emisit pro Ecclesia Nivernensi, ut anno sequenti dicturi sumus. Iou a Ep. Hisce temporibus, cum Carolus Rex in territorio morabatur Aurelia- A-tLiAnensi, vel ab ea regione non procul aberat, tres inibros de cultu Imagi- - DC num obtulit Ionas Episcopus Aurelianensis, de imi o Praefationis Ludovi ' R cum Augustum nuper mortuum sic commendavit. Dilecto Caria.. In Ima '' Regi, senas minimus famulorum Christi famulus geminam optat salutem. 62Mn-rus, Daminus nosser gloriosissimus Genitor vester, Deo Hum imus, Ludovicas Cin I Maai uixus fur Religiosissimνs, in ei onceritate, totius bonitatis virtute, proborum morum e Aur claritudine, sevientia ac sua titatis dote, divirique amom ac timoris fervore ex- ς P . .
652쪽
iiii rii; o in Geses uis x sitis, Domino adminiculanu, ud honorem se OA
o Messam Chrisi pretioso squiri Haemptam, suoque regimini diminuas commissum morem uti sui ilial cet pii O omonymi mri Carali Notitissimi A. inimirans imo seper eiens disj ti I beratium artium educaveris es arrias aeri sumenti sua. I, pugiati atque eximiorum Patrum disis ad propellenda his si corum dogmata menenata es in fraxeris es inarat feceris, canctis Cathotita Ap. lica sit bis μγ yicaam esse non ambrior, qaoniam retera id Dod dicis ν, in prompta esse cernium Jonae scopus idem est ac Dungali, de cujus lucubratione sub initium hujus Tomi disseruimus . Quas Claudius quaestiones in suo movit Apologetico, Dungatus paucis ita complectitur. De Iribas praeci sue chasis En i ad ns calumniator in Ioa di ratiι epipola, hoc est, primis de
magis bas confringetas ac projiciendas; secundo de Crace non honoranda amplius, quam Unas quil bis daιssensis ratus; nostae o terris loco, Memorias Sana rum, o sectati er Eces sam Sancti Ptiri orandi causa prohibet a iri, aerens hane laborem manum eqs o mutitim sine ullas profisa, mota que eos, qui istam arripiunt, caecos, insipientes, o ualus; ad , mus enim RHiquias, id est, ossa hominum quam5let Sanasram, ossibas pecoram vel meritis lignis o L aetas atiate quapiam Ierea non essi retexentiora. De tribus iisdem causis seu quaestionibus eodemque ordine totidem libris disputat adversus Claudium Jonas, primo de Imaginibus, secundo de Cruce, tertio de peregrinationibus ad Memorias Sanctorum. Ipsum Apologeticum Claudii nec legit nec vidit, sed quoddam ex eo Grevium Ludovico Imperatore mittente suscepit, ut in prae- laudata Praefatione testatur. Hoe excerptum simillimum est illi, eui lucubratici Dungali subjicitur in Bibliotheca patrum, parte secunda seculi noni. Porrb Ionas, quamvis egregie refellat Claudium, nec sinat Imaginum cultores idololatras vocari. Dionysius tamen Petavius in Theologicis Dogmatibus b, & Joannes Mabillonius in Praefatione ς praefixa Tomo primo Seculi quarti Benedicti ni scribuni Jonam caute legendum , quia Imagines ad memoriam dumtaxat & eruditionem exhibendus putat. Annalistae Fuldensis ae Metensis asserunt hoc anno de Ludovico Rege, quod Oriens Ies Francos, Aumannos, Saxones o Toringio Ai fides alis jure confirmavit Lothario in Occidentales regiones contra Carolum prosecto Degebat Ludovicus Paderbotnae quarto Idus Decembris, quo die Og tus a novae Corbeiae Monachis S ab Eorum Praeposito Naiane, quem obi. ter ab Abbate Corbeiae veteris ante quadriennium mortuo distinguendum monemus, Praeceptum Ludovici Augusti confirmavit, ratamque habuit Donationem villae Huxori ab codem patre suo factam, ali atque aliorum Donationes, necnon & liberam facultatem eligendi Abbatis secundum
Regulam Sancti Benedicti. Praeceptum Ludovici Augusti publieatum est ab Hermanno Stangento in Annalibus d Circuli vEst phalici deinde a Joanne Mabillonio parte prima Seculi quarti Benedictini in Observationibus ad libellum de Transsatione Sancti Viti Martyris in Saxoniam. Tomo superiore ad annum Redemptoris octingentesmum vicesimum- tertium e recitavimus illud Diploma, secutique sumus editionem Stange tantio, quia Mabillonianam nondum videramus. Naevos aliquot qui scrupulum in)icere Lectori poterant, ad om notavimus. Idem Praeceptum Joannes Mabilialonius edidit genuini ut videtur, stylo, seu mendas ipse sustulit . seu nactus est exemplat ab Adolia Overshamo Nerthinensi Monacho jam correctum. Eaedem pene sunt ut apud nos, sic & apud illum emendationes. Utrasque placet smul eonferre. I. Stange ius haec habet. mentandum stidiamque praedicto Adanaias Assuri sint. Nos ad haec uerba in
margine monuimus locum esse corruptum. Mabillonius integrum tex-
653쪽
tum se restituit. O 2 aagmentantam sol dandamque quisem fiat vigorim, AN. CH. ' tim Monuniea Retigionis orianem isse seriandum tenendumque constrauimas, 8 o. qtiod ita vi aluiti Omnipotentis gratia ad oectum rei pervenit, o pratam Mo- Lutio Q. nasterio ideo Gistia nomen impositum es, eo quod de asilus quodam Monasteris i is , Giuria pr. dicto Ada ardo Abbata sui dcc. I I. Stangesolus sic habet. Assumpta Loihi, germano s.s Varino Nos expuncto Vactio valonem sic reposuimus, a sumpta i is , os. Matine. Mabillonius eandem adhibuit emendationem. III. Stan- L utio . gcsolus se habet. Pucati Exιegentia esse tu nostrae. Nos omisse M suis sttitulo, quem illa aetate Reges S Imperatores haud usurpabant, sic legi- C, koiimus. PDetiit Exusntia nostri. Mabillonius idem praestitit. I V. Stangefo- illus se habet. Pre nosia Mast iis M.Ionsalem. Nos Majestatu loco titulum Serenitatis tunc Imperatoridus familiarem sic edidimus. Pre nostrae Serentia. tu avictoritatem. Mabillonius vero simpliciter se, per hanc avictoritarem, nulla facta tituli mentione, seu Ma estatis, seu Serenitatis, aut Excellentiae. V. Stange ius post haee verba. mobilum edi immobi btis, adfecit ista, duum mes tradisum seir, quae nobis vasa sunt abundare, servantur tamen a Mabillonio, quo fure, judicabit Lector. VI. Ubi Stangcsolus scripsit idi cutiano, scripsimus aius auras, nobisque Mabillonius consensit. VII. Stange lussic habet. Nam se sire m lsientia talis esset causa. Nos ita legendum censuimus. Nams talo usis causa. Mabillonius vocabulum snὰ sic inseritit. Nams sene raris essit c O. VIII. Stange ius se habet. Maignitatis o laeti Miscausam. Nos ita correximus, Benignitatis & largitatis causa. Mabillonius vero sic. Benignitatis sa curisuis euasu. IX. Ubi Stange ius legit, largamantis, suspicati sumus legendum, Iarga mana. Mabillonius Stange lumsecutus est. Utraque lectio tolerari potest. X. Stange ius vitiose scripsit Impretatis lasotis, cum scribere deberet Imperiatis vices, ut nobiscum fatetur Mabillonius. XI. Pro poterins strage li, posuimus pora rint, nec aliter egit Mabillonius. XII. Stange ius se habet. Sed δε hoc placuitnοιὰ late inserere avictorituum. Satis esse duximus, si, loco Mic, legeremus Me. At Mabillonius textum illum multo mellils ita correxit. Sed ohoc placuis nolis huic inserere daetirisaii. XIII. Stangesolus se habet. Eatit haec utietirisuiu Iurgitionis aqu/ con firmationis no strae titera ter futura rempora immobitim obtineant mirarem. Susscere quoque putavimus, si, loco haec, legeremus his. Mabillonius vero textum illum rectius sic emendavit. Ei ut hic dactoriris largitionis arque conomationis nostrae per furara tempora in Aulitim obtineas firmitarem. XIV. Apud Stange solum Durandus Diaconus
Diplomati subscribit ad mitem Mistis. Nos Durandum subscripssse diximusis itum Fritiugis seu Fridiagis. Nee aliter censuit Mabillonius. X V. Stange lus Diploma datum dixit uano X. Imperii Domni Ladomici Reos piissimi Augisti. Praetermismus titulum Regὼ, praetermist A: Mabillonius, atque ita faciendum docent quamplurima nusdem Ludovici Diplomata, quae suis locis deseripsmus. Denique Stange ius actum curaeeeptum MG Arim, restituimus Iu Atim, Mabillonius Ingelin im. Hoc autem Ludovici Augusti Praeceptum, cuius auctoritatem editio Mabilloniana multum roboravit, confirmavit ejus filius, Ludovicus Rex, anno vii Regni sui in
quarto Idus Decembris, Indictione quarta iam inchoata, sive anno.post Christum natum octingentesimo quadragesimo, Ludovici Regis anno septimo ex quo Lotharius, Pippinus At Ludovicus fratres, exauctorato patre, totam Francorum Monarchiam inter se diviserunt. Lotharius Augustus, ut ex praecitato Nithardi textu constat, audita XLV, patris morte, statim ex Italia Normatiam versus iter arripuit, ibique necnon & in vicinis ad Rhenum deiad Moenum locis, donec inducias cum Ludovico fratre pamas esset, aliquandiu degit. Tunc Ebonem eductum ἡcustodia suscepit, Sedique Remens per Edictum Imperiale restituit. Flo-
654쪽
AN. CH. doardus ea de re sic scribit. Imperatore Ludovico defuncto, Lotharius ab Ita-8 . o. sia in Franciam venit, cui Ebo ad inmaciam civitatem occurrit, e que Lotharius L u o o . - π dies Sedem O Di resim Remensim per Edictum Imperiale re Misit. 1is, idi Clerici Remenses Ebonem Lothario non ad Normaciam civitatem sed Loth i apud Inget heimium occurristo sic contendunt. Commendatus es ad caifodieni ubT dum etiam Sosini Abbati in Mon eriuri Sancti Benedicti, si, cujus manu exu-L is o o . iabat, quando Dominus Impcrator viam totius ingressus est carnis. Desancto a D ' rem Imperatore, reductus est a jam dicto Bosene Abbate ad Lotharium, se obita- vit ei vad Intelenhaim. Sed hae possunt opiniones facile conciliari. Ebo, 6 de Ludovici Augusti morte nuncium accepit, cum Bosone Flo- ciae ensi seu Sancti Benedicti ad Ligerim Abbate perrexit ad Lotharii co-
' L h ' φ' mitatum, eique primisim ad 'Tormaciam civitatem occurrit, deinde ab co
LOT M post aliqiuot dies apud Inget heimium Edictum obtinuit Imperiale, quod, '. r: Historiae Remensi Flodoardus in hunc modum inseruit. In Nomine D , ,es,i bii νομι δεώ Chrsi Dra Hemi. Lotbarius divina ordinante providentia Impe
Eoi ex uia rarar Augustus. Auia confesso delictorum non minus in adfersis necesseria os Ixipsai Ahi quam is prosperis, Ur cor contritum O humiliatum Deus non defuit; gatidium
REsTiruir. etiam esse Angelorum in Gaelo seper uno peccaure ignitentiam agente non dubito Lib. Me. io. mas. Nos mortales in terris eos nequaquam risuimus, pro quibus gaudere Angelos in caelo divino testimonio non ignoramus. c ccusenter o reprehendentes in excessibus semen os divina nos benignitas non condemnare sed recreare docuit, qui meretricem non fiam a legati damnatione eripuit, vertim etiam publicanam
hamiliatum se accusentem si non condemnavit, sed magis justi cando exaltavit, γι non dixit, omnis qui ' humiliat condemnabitur, sed exaltabitur. Potestatem ergo, quam pro causa ne a raptus per idi', repetent, bus Ecclesia tuae filiis , pr sentibus quoque ad antibus ac decernentibus Praesulibus, Sedem ae Diaecesim Eemensis urbis tibi, Ebo, restituimus, ut prisino sancta largitatis Apostolica Pallio indutus, concordiam atque gratiam divini tificii nascum, humili satisfactione ιμ-pleta, Menni nostra a largitare recipiendo exerceas. Drogo Epi pus assens, O garius Archiepscopus, Hecti Archiepiscopus, Am minus Archiepiscopus, Audax
Archiepiscopus. Joseph scopus. Osdria bus Episcopus. Davia Oi pus, R divus Epi pus, Gisigenus Episopus, Molanus Di pus, Badaradus v pus, Hagano Epsopus, Hamarius Epimpui, Ada Epi pus, Samuel Epi pus,
Rambenus Epistopus, Halminus Epis opus, Ratiaris Presbyter iocatus Epi tus, Amaricus vocatas Eri pus, cum ceteras plurimis Presbyteris ac Diaconis publicia innitibus. O tam in Engilo m Palatio pablico, in mensi Iunio, vo i Kal.
futii, regnante or imperante Domno Louano Caesare, an emersionis ejus I, sum ori adus patris in Francia Indiatione iri.
XLvi. Jacobus Sirmondus Societatis Jesu Sacerdos anno Christi millesimo' sexcentesimo undecimo Flodoardum ex Codicibus Remenii atque Igni censi primus evulgavit. Nicolaus Chesineas Remis in Ecclesia Sancti Symphoriam Decat S Canonicus Gallicam versonem anno Christi millesimo quingentesimo octogesimo praemiserat. Utrobique, necnon de Tomosccundo Conciliorum Gallicanorum, eodem reperitur tenore, quod in Ebonis gratiam Edictum Lotharii proxime descripsimus. Mendum in mensem irrepsit, Lotharius enim ex Italia de Ebo cum Bosone Abbate ex Aureliacensi pago post acceptum de Ludovici Augusti morte nuncium egressi pervenire non potuerunt ad Ingethei ense Palatium mense Junio, octavo kalendas Julii, cum Ludovicus Imperator eodem mense Iunio, duodecimo Kalendas Iulii vitam clauserit. Quis intra quatriduum ex agro Moguntiacensi nuncios advolasse in Italiam ubi Lotharius degebat de ini, bueti, Floriacense Monasterium ubi Lbo Sc Boso morabantur, atque eosdem, i uix cuM Lotharium ex Italia, Donem dc Boson ex Coenobio Floriaeensi per-L ovico venisse in pagum Moguntinum credat Restituendus videtur mensis Au- R TR gustus, ita ut Edictum censeatur datum in mense Augusto, octavo Kalendas Septembris.
655쪽
Septembris. Lotharius inducias paulo post cum Ludovico traire pepigit, AN. CH. atque in Occidentem cum exercitu contra Carolum convcrsus ad Ligc- 8 . o. rim usque penetravit. Do Lotharianarum partium successibus adeo proia Loitio peris confisus Remos adni ; Gictum, quod a Lothario nuper acceperat, in i 'Ecasa Remos Hic. recitari fecit, atque, ut FlOdoardus ' Proximc sub um Lutio sit, ita eo tempore, quo Lotharius Caratam a Regno evasit, o ultra Sequanam, fugavis, No Serim Remensem ροῖ sex annos sua depultionis recepit, o Fris ' ' . pale Miniturium agere coepit. incompletos interpretare sex illos depositionis stannos, Ebo enim, ut suo loco probavimus h , in Synodo apud ThςQdoni i,mbui, villam habita depositus est quarto Nonas Martias, anno Redemptoris octin- C xo ii gentesimo tricesimo- quinto, Bc vi Idus Decembris hoc anno post Chris- pRΛςεori . tum natum octingentesimo quadragesimo principali in Ecclesia ct Sancta Sede 'iab. x. c. io. Remensi, ut habet vulgatum eius Apologeticon Tomo septimo Spici legii Dacheriani, solemniter receptus est lapsis a dopositionis die quinque duntaxat annis, mensibus novem, Ac duobus diebus. Similiter in illo Apologetico , cum siptori custodia presses dicitur, septennem custodiam interpretare septem annorum incompletorum, quia circa Solemnitatem Palc halem, ut Theganus docet, sub custodia positus est anno Redemptoris Octin- . Ca r. gentesimo tricesimo-quarto, libertatemoue recuperavit pos1 Ludovici Augusti mortem, quam duodecimo Kalendas Julias hoc anno post Cluillum natum octingentesimo quadragesimo consignavimus. Ebo, quia Lotharianis partibus favebat, ab Ecclesia Rementi pulsus X L VII.qst. Id Lotharius in suo non diffitetur Edicto. Propensus igitur amor erga Lotharium, ut exilii, sic de restitutionis praecipua fuit cauta. Duas alecit Lotharius, postulationem videlicet Ecclesiae Remensis, dc unanimem quamplurimorum Episcoporum consensum. Potestatem, quam pro causa ne fra r plus perdidissi, repetentibus Ecclesia tuae fluis, praesentibus quo ac ad untibus aedecernentibus Praesulibus, Sedem ac Diaeresim Remensis urbis tibi, Ebo, resilaimas. In praedicto Apologetico, Ebo Remens ab Ecclesia 'Gur, si non0M
custodia pre .s, hinc urceisiste Hloturio AuguM revocatus, tablicaque ae auriu-ritare Ecclesiastica resiliuius dicitur assissentibus vel decernentibus magnis Consulibus pariter cum Sanctissubscriptis Catholicis Prasusibus. Clerici Reinenses in sua narratione volunt Ebonem Sedi suae restitutum fuisse, non Edicto Lo- . tharii Imperatoris de assensu eomplurium Episcoporum, sed Decieto Synodi auctoritate Apostolica de praeceptione Lothariana congregatae. Defuncto , inquiunt, Imperatore, reductus est a jam dicto Bosem Abbate ad Latiarium , se obviavit ei apud In lenia .. ι congregata Synodo auctoritate Apostolica se praceptione Loiharii Imperatoris, apud eam restitutus es ab his Epis pis. Ebonis restitutionem in Conventu multorum Antistitum apud Ingetheimium decretam haud negamus, at illam Synodum auctoritate Apostolica congregatam inficiamur. Synodus enim, qua Susianis habita est, Ebonis restitutioni, ut Flodoardus 4 testatur, contristarit, ausemens quod damnatas a se Aia, Me, x
atque a x LIII Episcopis, a minori numero ressitui non valuit. Deinde Sergius Papa deiectionem eiusdem Ebonis confirmavit, eumque in laica tantummodo communione permanere voluit. Ebo Romam prosectus anno Redemptoris octingentesimo vicesimo - secundo licentiam praedicandi Evangelium populis Septentrionalibus obtinuit , Paschale Papa, tunc M ab eo Pallium accepMe creditur, ut Anscharius 1 Gregorio Quarto in procinctu similis quoque Legationis per easdem Boreales provincias obeundae. Loth rius Ebonem Pallio donatum haud obscure significat, cum ait illum Ecese. siae Remensi restitui, ut deinceps officium suum exerceat 'Huno sancta largitatis A golicae Prillo indurus. Sed ut ab Archiepiscopatus Remeniis administratione, sic Se ab usu Pallii deiectus fuit: de Romam post aliquot annos profectus a Sergio Secundo Pallium sibi dari seustra postulavit. Romam petiit, inquit Flodoardus , ubi a Sergio Papa reconciliari ac Pallium Mi mus VIII. II ii
656쪽
tribui postulavit. Cui idem Papa communione tantum conces a dare Parim,
In vulgato Ebonis Apologetico, cum nomina recensentur Antistitiam, qui restitutioni eius allenteriint praesente apud Ingetlicimium Lolliario Augusto, lacuna reperitur, quam, qui volet, ex narratione Remensium Clericorum, de ex Historia Reinensi per Flo ardum scripta facile suppi bit. Textum Flodoardi jam recitavimus. Alterum ex Clericorum Remcnsium narratione descriptum accipe. Re Mutus es Ebo ab his Episcopis, Dragone Episivo, uecti Archi risiops, Othgurio Archiepsopo, David Archiepiscopo, alusino Archiepiscopo, Joseph Archiepi po, Andox Archiepiscopo, Adata pho Di po, Erminis Episeopo, FaGrais Episopo, Aganone Episio , Samuel sopo, Rodiva Disivo, 'albario Episivo, Gisliberio Episeopo, Adone E
sopo, Hramperto Disopo, Raruso vocato Episivo, Harcarrio vocato Episio', Amatrico vocato Epi opo, Boseone Abbate ex Monasterio Sancti Benedim cum abis
quamplaribus Abbatibus, Presbyteris, atque Diaconibus. In hoc textu sex AGchiepiscopi numerantur, Episcopi undecim, aliique tres Episcopi designati. Lotharius Imperator, citus Catalogum ceteris anteponimus, in suo Edicto quatuor tantum nominat Archiepiscopos, Episcopos vero quatuordecim cum duobus designatis. Multo plures apud Theodonis villam, quando depositus fuit Ebo, synodaliter interfuerunt Antistites, tres videscet de quadraginta, ut Synodus Suessonensis iam allegata testatur, octo nempe Archiepiscopi cum Episcopis triginta-quinque, quorum Indicem ex Hinc-maro supra dedimus . Sex quidem Archiepiscopi seu Metropolitae, qui restitutionem Ebonli approbarim, uecti, Otigarius, David, Amaluvinus, Ioseph, ct Andox, nominamur a Clericis Remensibus; at omissis Davide de Iosepho, quatuor tantum in Edicto Lotharii memorantur, Ogarius sive Othgarius, uecti, Amatavinus, de Audax sive Andaux , iidemque in vulgato Lbonis Apologetico recensentur, Aut artus sive Orgarius, Amatavinus, Audax, dc miti sive Flecti vel Hettius. Ordinem a Lothario iam observatum de Geographiae rectius accommodatum sequemur. Oigarius Archiepiscopus est Moeuntiacensis, Hettius Trevirentis cist Archiepiscopus. De utroque saepe sermonem fecimus. Amaluvinus Vesontionensis est Archiepiscopus iiii omnibus Archiepiscoporum Vesontionensium Catalogis nominatur hoc anno, praedicatesque proximus successor Bernoini seu Bernuini, quem sub Imperatoribus Carolo Magno Se Ludovico Pio floruisse constat. Audax Arcthiepiscopus est Darantasiensis, successit Andreae cujus montionem ad annum Redemptoris octingentesimum undetricesimum secimus. Lege Ioannem Iacobum Chimetium, qui Vesontionensium Archiopiscoporum Nomenclaturam texuit parte secunda . Vesontionis, S Franciscum Augustinum ab Ecclesia qui Darantasiensium Antistitum seriem in Historia ς Chronologica Pedemontanae Regionis cxhibuit.
In Edicto Lotharii de in Ebonis Apologetico, David de Joseph ad clas
sem Episcoporum recte revocantur. David Episcopus cst Laus annensis sub Amaluvino Vesontionensi Metropolita, memoratur Tomo secundo Galliae Christianae in Episcoporunt Laus amictilium Catalogo. Iosepli Episse pus est Ebroicensiis, de quo saepe iam locuti sumus. Hoc anno, mense Martio, cum in suo degeret Episcopatu, factus est iterum. Abbas Fonta nollensis post mortent Fulconis, qui munus Abbatiale sex annos tribus minus diebus gessit, ut ad annum Redemptoris octingentesimum tricesimum- quartum 4, quo munus Abbatiale suscepit, jam probavimus, emendata priore ad Fontanellcnse Chronicon Appendice, quae non annos V regiminis cum mensibus x i diebusque xx v ii sed annos x i cum mensibus v diebusque x x v i 1 tribuebat. si textus Appendicis praedictae servaretur, Fulco Monatherii Praefecturam ad annum usque Redemptoris octingente-
657쪽
sinum quadragesimum- quintum exerceret. Id autem alienissimum est a CH. vero, quia Ioseph Ebroicensis Episcopus Abbas crat Fontanellensis anno 8 o. Redemptoris octin sentesimo quadragcsimo-secundo, ut docet Auctor coaetaneus, ubi scribit illo se anno ad Fontanellense Monasteriuin accellisse, cum eiusdem Coenobii regimen penes Josepluun Episcopum erat, spque L u ti o viros annos novemdecim promotum fuisse ad Diaconatum currente tunc anno V rbi Incarnati DCCCLXI. Textum istius Auctoris accipς. Eoim an C L, o Lino, id est, anno Redemptoris octingentesimo quadragesimo- secundo, re- R ii gente hujus Carnobii Ioseph Archiepiscopo, IV Kal. Manli, hac Domino miserante accest. Deinde post an rem curricula expleta decem Ur novem propitio Chri Diaconatus ordinem suscepi per manus Venerabilis Archiepi vi vini lori, anno Verbi Incarnati DCCCLXI, Indictione IX, XII Kal. OcIobris, Sabbato. Sufficiat textum hic recitasse. Illum fusius explicabimus ad annos Redemptoris octingentesmum quadragesimum - secundum te octingentesimum sexagesimum- primum. Porro Ioi eph Lbrescensis Episcopus de Abbas Fontanel lenss, audita Ludovici Augusti morte, statim ad Lotharituri advolavit, ut liquet ex Conventu Ingetlicimiensi, de quo sermonem nunc habemus.
In hoc Conventu cum suis Metropolitis non pauci sedent Episcopi, L I. cum Amal ino Archiepiscopo Uesentionensi David Episcopus Lausannensis; cum Oigario Moguntiacensi Archiepiscopo Badaradus seu Badi radus Padet bornensis Episcopus Ac Samuel Episcopus 'Ubrmatiensis, ambo non semel a nobis laudati, de Ratoidus Presbyter designatus Episcopus Stramurgensis; cum Hettio Trevirensi Metropolita Drogo Metensis Episcopus de Frotharius Episcopus Tullensis , quorum saepe jam memi
Ceteri, vel Episcopi sunt Italiae, Lothariano comitatui in Longobardia L II. dudum assueti, vel Episcopi sunt Galliarum, sive ante aliquot annos in Italiam abeunti, sive nuper in Gallias redeunti Lothario se sociarunt. Hagano Bergomensis est Episcopus, Rambertus seu Rampertus Episcopus est
Brixi ensis, Hesminus in Ebonis Apologetico Herminus, Erniani iis in narratione Clericorum Remensium vocatur, idemque forte cum Ermonio
Cenetensi Episcopo, qui Mantuano Concilio ante quinquennium inter- Episeo Mfuit. Almaricus mortuo Perideo designatus est Comensis Episcopus. De CoMissus, quatuor his Episcopis Italiae jam locuti sumus. Ado Valentinus est Episcopus, de quo sermonem quoque fecimus ante quinquennium. Adalulphus Gratianopolitanus est Episcopus, ut patet ex Gratianopolitanorum Episcoporum Catalogo, quem Tomo sexto ad annum Christi septingentesimum undenonagesimum allegavimus. Hi duo primae provinciae Viennensis An- . Num . , i, tistites, audito Lotharii post mortem patris in Gallias adventu, statim eum adierunt, suoque conjuncti sunt Metropolitae Barii ardo, qui Lotharianast artes ab initio belli civilis obstinatissime fovit. Restant Rodingus, Giselenus Se Harigardus, quorum Sedes haud adeo notae.
Quod de Rotaldo designato Episcopo dictum est supra, plurimum valet LIII. ad emendandam Episcoporum Stras burgensium Chronologiam. Apud mini. phelingium, Bruschium 5e Bucelinum Bemoldus seu Beroldus vel Bemal IRA 'R
tus aut Bernaldus hoc anno post Christum natum octingentesimo quadragesimo fit Episcopus Stramurgensis. At illum annis, octingentesmo vicesimo-quinto, octinῆentesimo vicesimo-sexto, octingentesimo tricesimo, octingentesimo triceiimo - primo, octingentesimo tricesimo - secundo sedisse probavimus, nec vocamus in dubium, quin obierit hoc ipso anno Redemptoris octingentesimo quadragesimo quo praedicti Nomcnclatores eum ad Insulas Episcopales asiumptum volunt. Opinionem nostram confirmat Rotaldus Bernalii successor, qui vocatus tantum seu designatus nec adhuc ordinatus dicitur Episcopus, cum Lotharius hoc eodem anno Conventum liabet apud Ingetheimium pro restituendo Ebone. Bernat doramus VIII. II ii h
658쪽
AN. CH. Wimphelingius annos in Episcopatu septem assignat, septemdecim BruΩS o. Chius de Buccimus. Inter se plurimum discrepant hoc loco tres hi Seri ploxes. Wimphelingius, postquam Bernaldi Pontificatum spatio septem
annorum circumscripsit, iuccessorem ei subrogat Utonem, cui novem annos in Episcopatu tribuit, hac tamen adnotatione praemi ista, in non risAnnalibus, etiam antiquis, non reZperi hoc loco monem iugum. Quos autem
C oti annos in duos partitur Pontificatus, ad unum si reseras Bemaluum, ex , puncto, ut oportet, Utone, Bernat dum agnosces annis sedisse sexdecim, nec a Bruschii sententia multum aberrabis. Bucclinus super annis Bemaidi seu Bernoldi cum Bruschio convenit, nequaquam super successore, sequiatur enim mimphelingit Catalogum, hac tamen intercedente differentia, quod nihil habet de Utone praeter nudum nomen, nec super annis istius Pontificis ausus est mentem suam explicare. Nos ab obitu Adelochi, cui Bernaldus successit, ad ordinationem usque Rotaldi, de qua loquemur anno sequenti, septemdecim annos numeramus incompletos. Lege Tomo superiore ad annum Redemptoris octingentesimum decimum-septimum tiquam de Stramurgensium Episcoporum serie ac Chronologia disputationem inivimus. In narratione Clericorum Remensium, praeter Archiepiscopos de Episco- AasAτεs pos , quos supra recensuimus, Boso Floriacensis Abbas in Conventu In-FLOR A- gelhelmiensi locum tenet. Acarolo desecit audita Ludovici Augusti mor-ςηη δ te, statimque cum Ebone, quem sub custodia detinebat, ad Lolliarium advolavit. At insignis perfidiae poenas Ocyus luit, in cjus cnim locum v D. is. Iun. subrogatus est Radulphus, qui teste Bucclino in Menologio Benedictino Monachus erat Sam - Medardensis prope muros Suessionenses , M Floriacense Monasterium deinceps gubernavit Abbas illius loci decimus-septimus, ut ad annum Redemptoris octingentesimum quadragesimum- primum observavit Carolus Sauffeyus ς in Αbbatum Floriacensium C
Peracto Inget heimiensi Conventu Lotharius inducias cum Ludovico D, tre pepigit, atque in Occidentem cum exercitu conzra Carolum convcrsus ad Ligerim usque penetravit. Duorum sere mensum fuit haec expeditio , qua confecta Lotharius in Belliensi Comitatu pridie Nonas Novembris degisse comprobatur. Erat in Uementi Palatio ad Sequanam sexto Idus Octobris, ibique pro Duscrensi Monasterio Praeceptum emisit, quod Petrus Franciscus Chii fletius inter probationes Historiae Trenorciensis ita publicavit. In Nomine τμARii rno Domini nostri 'fi Christi Dei aeterni, Hlotharius Divina ordinante providentia MQN- Du- Imperator Augustus. Omnibus Episivis, Abbatibus, Dacibus, Comitibus, Vicariis, ' i Centenariis, Telonariis, Actionariis, etes omnibus rem publicam admini antibus, sive ceteris Actibus Sancta Dei Ecclesiae se nostris, praesentibus scilicet se futuris, notum sit, quia ad precationem Hildi si Abbatis ex Monasterio quod disitur Dusiora, co ces mus etiam Monasterio se Congregationi ibidem degenti, theloneum de duabus navibus, qua per Rhodanum via per cetera flumina Imperii nostri disiurrunt, necnon es de carris o sagmariis necessaria iasius Mona rii deforentalus , undecunque virilicet sus theloneum exigere potest. Propterea has sit rus auctoritatis nostrae eidem Monasterio fieri usimus, per quas praecipimus atque Diamus, ut praedicti duae naves, qua per Rhodannm vel per cetera flumina Imperii nostri pro necessitatibus i us Monasterii γ Congregationis ibitis Deo fa laniis disiur, uni, seu carea se firmaria necessaria i us Mon erit liber atque secure di surrant, se ad alias quasiumque civitates , contati, aut portus, et et coura loca accessam habuerint, nuEus thesineum, aut riparticum, aut pontaticum, AEut portaticum, aut salutaticum, aut ceθitaticum aut venaticum,ot partionem, lege aut coenaticum aut pastionem) aut trabaticum, aut ullum occursem, via uilum censum, acit uilam red bitionem ab eis requirere aut exa-
659쪽
ctare promatis. Sed licitum sit ataque alicuus mirarietate se prauudicio. . . . . AN. CH. homines, qui en pravidere dcbent, cum bii qua ae ferunt, seu carra ct segmaria, s o. Libere atque si ori ire o redire , O, si aliqua moras io Pel Mi LMR 't, Loii ,. aliquid mercati fuerint, aut venia crint, nihil ab eis prosi 't duram s) cx ' iis, se
mmni motharia G. Imperatorii, in Italia xx I, O in Francia I, Iniectio': st is III. c cum Verno Palatio Regio in Dei Nomine feliciter. Amen. In hoc Diplomate, ubi Chiissetius legit aut venaticum, aut partionem, LV
legendum monuimus aut caenaticam, aut pasionem. Hanc emendationem
saetendam jam docuit vir doctissimus Carolus da Fresia Dominus da cinge in eruditissimo suo Gloslatio ad vocabulum irabaticum, allegata Charta, per quam Carolus Rex Lotharii Augusti stater Abbati ac Monaehi, Sancti Germani Parisiensis concedit, ut de navibus corum, quae per viam S qtianae, Me per alia sumina in ipsum consuentia, id est, per Matronam, per
Tonam, Isum, o Axonam, Hsarrunt, nullus Telonarius teloneum exigat, aut ripaticum, avis portaticum, aut pontulicum, aut salutaticum, aut cestiaticum, at carnalictim, aus passonem, aut Ladaticum, atii trabaricum, aut pulveruticum,
at assum occursum, &c. Chartam illam Caroli, quam Joannes Bessylas in
Historia pictavensium Episcoporum jam publicavit, integram deseribemus illustrabimusque brevibus notis ad annum eiusdem Caroli Regis septimum,
Redemptoris octingentesmum quadrastesimum- sextum. Hic duae circa Lothariani Diplomatis subscriptionem dissicultates restant explanandae. Prima pertinet ad annorum Lotharianorum epochas, I licam ac Fran- L VIII. cicam, simul conciliandas, atque in hoc textu consistit. Data v i Idus Octo-ιris, anno, Chriso propitio, Imperii Domni titissarii Pii Imperatoris, in Itallia dixi, o in Francia r. Designatur annus Redemptoris octingentesimus
quadragesimus, qui postremus Ludovici Augusti fuit, primusque Lotharii
extra Italiam sue in Francia post patrem regnantis. Carolus Magnus, postquam Imperator vocari coepit, Imperatorem se nuncupavit, ac Regem Francorum & Longobardorum in apicibus suorum Diplomatum, atque in subscriptionibus annum Imperii sui cum annis Regnorum in Francia & in Italia seu Longobardia comparavit. Exempla multa passim occurrunt. Unum tantum producemus ex Diplomate pro Ecclesia Placentina, quod integrum Tomo superiore descripsimus ad annum Redemptoris octingentesimum octavum R. Initium tale est. In Nomine Patris, o Filii, um, tr. o Spiri as Sancti. Xarsus Exu gentis' as Aa sus, a Domino coronatus, Magnus o pacissos Imperaur, Romanum gasernans Imperium, o per misericordiam Dei Rex Franeorum o Longobard. m. Subscriptio talis. Datus timo Katin. Junii, anno oenio, Chri Is prvisis, Imperii nostri, o x L Regni nos riin Francia, alae xxxim in Italia, India sne prima. Eum Aqui rani Talaiis nosero, in Dei Nomine stiri en Amen. Catolus Magnus sve Imperii nomine, sive Imperatoris titulo ne vicum quidem possedit, omnes provincias, quibus jus dixit, ut Rex seu Francorum seu Longobardorum obtinuit , Longobardiae praefuit tanquam Rex Longobardorum, ceteris ditionibus tanquam Rex Francorum. Idemque sentiendum de successoribus, Ludovico filio de Lothario nepote, qui tanquam imperatores ne tenuissimae quidem possessiunculae Domini fuerunt, at tanquam Reges vel Francorum vel Longobardorum, populis leges per amplissimas late regiones imposuerunt. Ludovicus ab anno Christi septingentesimo octogesimoptimo ad octingentesimum decimum-tertium Regio tantum Titulo gavisus est utpote vocatus in consortium Regiae Dignitatis a patre per Aquitaniam. Tomo primo Seeuli Quarti Benedictini publicatum est ex Tabulatio Cellonensi Diploma cum Doc exordio. In Nomine Domini nostri I
660쪽
risii. Ludovicus dimina ordinante providentia Rex Serenissimus Aiquitaniae. Et
hac subscriptione. Datam hoc Praeceptum v KL sanuarii, Indictione X, anno xxvir Domni Ludovici Regis, Tolosa pubi ce. Larati vero Imperii v ari. Mendae quidem irrepserunt in Characteres Chronologicos, qui sic restitui debent. Datum hoc Praeceptum v xl. Lanuarii, Indictione D, anno xxv
Domni Lud ita Regis, Tolosa publice s Laroli vero Imperii vim. Id est, ruinto Kalendas Ianuarias, anno Redemptoris octingentesimo octavo, In-ictione secunda iam inchoata, ut Tomo superiore monuimus ad annum Redemptoris octingentesimum vicesimum-quartum ', quo praedictum Ludovici Praeceptum descripsimus integrum, quia tunc accuratam de Gellonensium Abbatum successione disputationem habebamus. At narui, quos correximus, haud impediunt, quominus Lector agnoscat Ludovicum de Regio duntaxat nomine gloriatum esse, priusquam , patro in consortium Imperatoriae Dignitatis adscisceretur. Imperator ab eodem patre renunti, tus est labente anno Redemptoris octingentesimo decimo - tertio. Sua Deinceps Diplomata sic inchoavit. In Nomine Domini Dei or Sal turis
nis isse Christi. vludoisicus divina ordinante providentis Imperator Augusus. Et ut in exordio solum Imperatoris nomen usurpavit, sic & in subscriptione mentionem tantum Imperii fecit. Data v I a Kal. Augusias, anno,
Christo nuptiis, iiii Imperii mad Pici Piissimi Au Hi, Indi Atione x. Actum Aqui iram Palatio Regio in Dei Nomine feliciter. Amen. Hoc unum e multis exemplum sussciat sumptum ex Charta Ludoviciana, quam Tomo quoque superiore h, si lubet, integram consule. Quamvis Ludovicus hac usus sit formula, cave ne vel Imperatoris titulo Regem Francorum aut Longobardorum, vel Imperii nomine Franciam aut Longobardiam intelligas. Ipsemet Ludovicus, quando ditiones suas vel illarum partem inter filios civisit, Reges eos appellavit, ac Regnis donatos dimisit, nec eorum quem
piam vocavit Imperatorem excepto Lothario, cui nomen etiam Imperat rium cxtra sortem contulit. Lotharius a patre dictus est anno Redemptoris octingentesimo decimo-quarto consors Regni Bojoarici, deinde mutata sententia consors Imperatoriae Dignitatis anno Redemptoris octingentesimo decimo-septimo, Regni quoque Longobardici consors anno Redemptoris octingentesimo vicesimo ut mox ostensuri sumus, in Longobardiam prosectus est anno Redemptotis octingentesimo vicesimo-secundo, annoque postero Romae coronatus est Imperator a Paschale Papa. Pleraque suis probavimus locis, & ad annum Redemptoris octingentesimum vices nitim- tertium quo Romanus Pontifex in Solemnitate Paschali Lothalium Imperiali Corona redimi vit, Imperii Lothariani duas notavimus epochas: unam ductam ab anno Redemptoris octingentesimo decimo-septimo quo Lotharius a patre constitutus est Imperator, alteram sumptam ab anno Redemptoris octingentesimo vicesimo- tertio quo Lotharius a Romano Pontifice coronatus est Imperator; observavimusque Lotharium poscteriore hac epocha delectatum, ut amicitiam Gregorii Quarti Papae sibi conciliaret, nec huic prius rei studuisse, quam domesticos tumultus contra patrem ciere coepit. Praeterea Lotharius ut duas Imperii sui distinxit
epochas, sic & eas ab epocha Regni Longobardici diversas ostendit. Extant Diplomata, in quorum initiis S subscriptionibus Imperatorem se sive Augustum cum patre nominat, suasque ditiones in subscriptionibus indicat per annum Regni Longobardici sive Italici appositum ex industria. In Nomine Domini nostii Jes Chriyli, Dei aeterni. Lotharius Augustus, Inunctissimi Domini Imperatoris Ludomici filius. dcc. Datum ii Nonas funii, anno, Chrisio propitio, Imperii Domini Ludovici Serenissimi Imperatoris decimo, Reg et Aque Loiharia Gloriosi fimi Augusti in Italia primo, Indictione prima. Item. In Nomine Domini nostri's Chri l. Loibarius Augustus, Inmicti mi Domini Imperatorii lius. Ecc. Datum tertio Nonas Ianuarii, anno, Chrso propitio, οὐ