장음표시 사용
661쪽
rignantu scand , Iadictione scanda. Integra haec Diplomata Tomo iupc- 8 a. o. Nore 1am descripta teperies ad annos Redemptoris octingentesimum vicesimum- tertium a de octingentesimum vicesinium - quartum h. In antiquis iis,
etiam Diplomatibus, duae, quas distinximus, Imperii Lothariani deprc- Lutio, henduntur epochae. Prior ab anno Redemptoris octingentesimo decim st , septimo se reperitur in Praecepto pro Monasterio Dervensi. In Nomine cinii misi mi es Sa auri, nostri J risei. Hudoisistis o Loriarius disina or- st ti
Chri Io propitis, x i v Imperii Domini madomici Piissimi rigutii, o Atiuarii , Num. i. x. IniucIione v. tum Mutiarunt Palatio Regio, in Dei Nomine feliciunt men. Posterior ab anno Redemptoris octingentesimo vicesmo-tertio sic ducitur in Diplomate pro Monasterio Sanctae Christinae. In Nomiae Domini nuinisse Christi, Dei isti,ni. Nutharii ditina orssinante Providaentia Imperarar Augustas. 5ec. Datum pridie Nonas Februarii, anno, Christo propitio, perii Domni IIIosiarii Pii Imperarors xv, Inaectione prima. . ctum Oltinna Priatio Regis, in Dei Nomine stiri M. Amen. Primum horum Diplomatum Tomo superiore descripsimus ad annum Redemptoris octingentesimum
vices uim - septimum ς. Descripsimus de alterum hoc Tomo superius ιμα ι ad annum Redemptoris Octingentesimum tricesimum- octavum 4. Quaeres 4 Num. ii
jam, utri harum Imperialium epocharum per mensem O brem illigetur annus Imperii Domni titi arii Pii Imperatoris, in Italia xx i , o in Francia a, de quo nunc inquirimus. Lolliatius Imperator post patris obitum duas hoe anno coepit epochas LIX. usurparet utrique nomen Imperii praefixit, uni per Italiam, alteri per Fianciam , neutram composuit cum praedictis Imperialibus ab annis octingent sino decimo-septimo de octingentesimo vicesimo- tertio, vel cum Regiis ab annis octingentesimo decimo - quarto de octingentesimo vicesimo- s
eundo i quin de neutri quidquam commune voluit esse cum aliis ab exauctoratione patris aut a Regni partitione ductis. Petrus Franciscus Chiissetius in notis ad Lotharianum Diploma, cujus subscriptionem examinamus, super annis Lotharii Imperatoris ita ratiocinatur. Ex hoc Diplomate, o matiis, mirimur consuretere anni Regni ejus natici ex anno exeunte sis, etes in a re a s s. Nam in Lotharii rabatis, anni Imperii uias Iratici excedam per virenario sitas annos Regni evus Francici, cujus initium fuit anno is s inomatia in comitiis Agni ad uniam X a Mus smus indictis, ut docent Annales F, disses o gen Aiani, muti uarim Meienses anno 1 s; quod Regni Francici in sitim res mant Inae iones nos s Diptimaritas inscriptae. Ergo iste annum Isos Uri siginti annis Lauaritis in Italia re nare carperas, adeoque anno I I st, non si . Hu)us calculi rationem mox subsungit. na sis Arnardas IMIDRex existi Ioratus ac Iaminitas arsurus es post Passa, at reserunt citati Annatis,
nec mulio p.st vivere desis, nempe xv Kalendus Maii, Indictione xi, ut habes ejus Elisaphiam, o norat Sesaias hira i v de Regna Italia. Bernaria Rogis e excaecatione, e interio, vel potius a possessone Regni adira in abras Italiae Proceram Conmnia, jam emporara Lernaria jungulae compres ziaque ejus conjur ii, sub em anni Jas iel ad anni t s p exordia ciluraso, Lotharii Regni Italici annos E ducans Oncesturii, quoram in qui odi computationibus summa esst is, Cisque x his Udere s, aliud faisse Lotharis Imperatorem esi , aliud fuisse Italia Reg . Nam es parer ejus Ludomicus Pius, ut consat ex Francoram
cus Imperis sis ex anno st , Rex vero Italia ex anno a I s.
Haec ratiocinatio, quamvis a nobis in pictisque non probetur, quaestio- L X. ni tamen haud parum lucis affert. Imprimis cum Chiisetio convevimus
662쪽
AN. CH. aliud fuisse Letharis Imperatorem esse, aliud Italia Regem, Zc in Diplomate, 8 o. de quo disputamus, annum vicesimum-primum numerari non Imperii Lo Loiu κ. et arii , sed RUM 9us Ital ci. Quapropter asserimus Imperium in ipso textu IM F. La. unproprie poni pro Regno, de ut in Italia sic de in Francia designari in L u o o v. num Regni Loth riani, vicesunum-primum in Italia, primum in Francia. In tabullis igitur Lolliarii, non anni Imperii 9us Italici, sed anni Regni C L OL i mus Italici excedunt per vicenario uelido annos Re ni ejus Francici. Lollia rius annos Regni sui in Francia numerare coepit a Ludovici patris obitu, idque vel ex eo constat, quod annum primum Regni sui in Francia par. tim Indictioni tertiae, partam Indictioni quartae, sive anno Redemptoris partim octingentesimo quadragesimo quo Ludovicus Pius vitam claust, partim Octingentesimo quadragesimo- primo illigavit. Lege Acta vetera, quae Stephanus Balvetius suis ad Capitularia Notis subiecit ex Chattulario AI. ij.,s. Viennensis Ecclesiae. In illis ' annum Lotharii Regis in Francia quartum duplici Indictione, sexta videlicci de septima noratum reperies. Sexta, sic.
Data x I Kal. Novemb. anno, Chrido propitio, Imperis Domni Lotharis pii Imperatoris in Italia xx t v, ct in Francia IIII, Indictione v i. Septima, sic.
III Nonas Apriles, anno II II regnante Domno nostro Lothario Imperatore, Indictione v ii. Nec te moveat, quod in istis subscriptionibus, x i Kal. Novemb. 3e m Nonas Apriles haud eadem ponitur Indictio, quae Kalendis Septembris initium sumpserit. Indictiones, quibus Acta praecitata muniuntur, haud Imperiales sunt seu Constantinopolitanae quas Kalendae Septembres aperiunt, sed Regiae seu Franciae quibus anni Cluistiani dant exor dium, ut mox ostensuri sumus. Ergo Lotharius nec rinatiens PI Ann. Me t. cito, in quo Ludovicus Augustus eidem Lothario de Italia venienti re- i conciliatus est, Regnumque Francoram inter eum se Varolum filium sium m nimum divisit, Ludorarico silia minori pro eo quod eum essenderat Esoariorum provincia tantum conresia, nec ab alia quapiam paterni Regni partitione quae mormati ensem Conventum praecesserit, sed a morte Ludovici patris, annos computavit Regni sui in Francia Chimctius ex Fuldensium ae Be
tinianorum Annalium auctoritate Mormati ense Placitum anno Redemptoris octingentesmo tricesimo- nono perperam consignavit, rectius cum Annalista Metensi seripsisset annum Redemptorisoctingentesimum tricesimum- octavum, a quo ne recederemus vetuit qui vitam Ludovici Pii conscripsit Astronomus Auctor coaetaneus. Iam vero s primus Lotharii Regis annus
in Francia numeratur ab obitu Ludovici Augusti qui vivere desiit duodecimo Kalendas Iulias anno Redemptoris octingentesimo quadragesimo, de in Diplomatibus anni Lotharii Regis in Italia excedunt vicenario ido annos ejusdem Regis in Francia, neccsse est ut Lotharii Regis in Italia primus armus inchoetur anno Redemptoris octingentesimo vicesimo, quo Monarchiam totius Franciae Ludovicus pater obtinebat. Hanc epocham Annalis a Bertiniantis haud obscure videtur indicare, cum sermonem misi tituit de Conventibus anno Redemptoris octingentesimo vicesimo - primo celebratis, apud Aquis granum mense Februario, apud Noviomagum mense Maio, Se apud Theodonis villam mense Octobri. De Conventu enim Nivioniagensi haec inter alia scribit. Consentus mensi Maio Noviomati habendus condictas est, Comit rue, qui istac venirent , deputati. Eo anno Dominus Imperator post festi Pasibutis expletionem per Mosam navigavit, usque constituram annis severioribus atque conscriptam inter I Disos Retri partitionem recen siit, ac
juramentis Optimatum, qui tunc adesse potuerunt con mavis. In hoc textu Ludi doricus Augustus congituram annis siperioribus atque conscriptam inter sos Regni partitionem recenset ac confirmat. Nullam Imperii mentionem facit, quia nomine Imperii ne minima quidem comprehenditur quae dividi possit inter fratres possessiuncula. Quod ad Regui partitionem attinet, haec non spectat ad universum Regnum, sed aliquas duntaxat ejus ra part ,
663쪽
. partes, id est, ad Aquitaniam, ad Bo;oariam, dc ad Longobardiam. Su- AN. CH. per Aquitania nulla dissicultas. A Ludovico p irc Rex Aquitaniae dictus 8 o. est Pippinus anno Redemptoris octingentesimo dccimo quarto, necnon Lotu, M anno Redemptoris octingentesimo decim septimo. Nulla quoque disi i u , si cultas est i uper Boio a. Ludovicus a Ludovico patre Rex BQ rix vo' Lubo
catus est anno Redemptoris octingentelinio decimo-septimo. Longobar- κdiae non est par ratio. Ludovicus Augustus annis Redemptoris octingen- c G itesimo decimo-quarto M octingenteiuno dccimo-septimo, cum filios ibos κRegiae Dignitatis consortes, Pippinum in Aquitania, Ludovicum in Bo-joarta constituebat, Longobardiam suis ditionabus nondum adiecerat, regnante tunc apud Longobardos Bernardo, cujus obitus anno Redemptoris octingentesimo duodevicesimo contigit. Quis sibi persuadeat Lothaiarium, quI natu maximus erat e Ludovici Pii filias, M ab anno Redemptoris octingentesimo decimo - septimo in conmrtium Imperatorii Nominis adscitus fuerat, Regni participem nullomodo fuisse, quando Ludovicus Augustus Regni partitionem superioribus annis inter filios suos conscriptam recensuit, ac juramentis Optimatum, qui tunc adsuerunt, adeo solemniter apud Noviomagum anno Redemptoris octingentesimo vicesimo- primo confirmavit Lotharium Longobardiae Regem tunc extitiste suadent multorum Diplomatum subscriptiones, in quibus testatur Lotharius solido
se vicenario Regem Longobardiae prius fuisse, quam patri cis Alpes in
partem Regni successerit. Ludovicus igitur anno Redemptoris octingentesimo vicesimo primo in Conventu Noviomagensi recensuit conhrmavi
que Regni partitionem inter filios suos conscriptam annis superioribus, id est, anno Redemptoris octingentesimo decimo-quario quo Pippinum Aquitaniae Regem dixit, anno Redemptoris octingentesimo decimo-sepibmo quo Ludovicum Bojoariae Regem appellavit, dc anno Redemptoris octingentesimo vicesimo quo Lotharium Longobardiae Regem praefecit.
Quamvis autem annos Lotharii regnantis in Italia deducendos existimemus ab anno Redemptoris octingentesimo vicesimo, non improbamus Chimetii opinionem Lothinum afferentis Regem Italiae factum yam mat orato Bernardi sanguine, compres seque ejus conjuraris, extinctus est enim Ber. nardus anno Redemptoris octingentesimo duodevicesimo. Sed eidem asia
sentiri non postlimus, annos Lotharii Regis in Italia computanti, a Musissione Regni adita in aliquo Italia Procerum Conventu. Multo probabilius nobis videtur circa Italiam idem Lothario ac circa Boso iam Ludovico fratri contigisse. Ludovicus anno Redemptoris octingentesimo decimo - ptimo Bojoariae Rex appellatus est a patre, Boioariamque jussu eiusdem patris adiit anno Redemptoris octingentesimo vicesimo- quinto. Inde Limdovici in Bojoaria regnantis orta duplex epocha i prior ab anno. Redemptoris octingentesimo decimo . septimo, posterior ab anno Redemptoris octingentesimo vicesimo - quinto desumitur, ut Tomo superiore ad annum Redemptoris octingentesimum vicesimum- quintum observavimus. Num. σε.
Similiter anno Redemptoris octingentesimo vicesimo Lotharius Imperatora patre Rex Italiae dictus est, & ab eodem patre missus in Italiam perrexit anno Redemptoris octingentesimo vicesimo-secundo. Atque inde Lotharii Regis in Italia duplex eruitur epocha i prior ab anno Redemptoris octingenteiimo vicesimo, posterior ab anno Redemptoris octingentesimo vicesimo-secundo deducitur. Ludovici in B Oaria sive Orientali Francia regnantis ambae epochae notantur in Praexcptis pro Monasterio Inferioris Altaichil. Prior, sic. In Nomin/ Sancta se Individua Trinitatis. Ludovicos . Divina fiente gratia Rex. Scc. Data xi Cat. Aprilo, anno, Christi propitio,1 y Regni Domini Lodomici Glorio fimi Regis in Orientali Francia. Inuict. ι .. sive anno Redemptoris octingentesimo tricesimo-sexto. Posterior, sic. In
Nomine Domini nostri Iese Dra Omnipotentis. Ludovicus Divina me Gratia
664쪽
Rex Fayeaxiorum. dcc. Datum prid. Non. Octobr. anno, Christo propitio, decimo. si imo Regalis Imperii Domini Ludovici Serenissimi Aug. an. v. Regni nubi. India. nona, id eth, pridie Nonas Octobris, indictione nona iam inchoata, sive anno Redemptoris octingentesimo tricesimo. Quod attinet ad πο- chas Lotharii regnantis in Italia , prioris, quae repetitur ab AEuao Rede ptoris octingentesimo vicesimo, licet ante annum Redemptoris octingentesimum quadragesimum in usu minime fuerit, antiquissimum exemplum
esto subscriptio Diplomatis pro Monasterio Duferensi quam hic examina mus. Accedent aliae permultae hoc anno subsequentibusque, quarum Chr nologici Characteres initium Regni Lothariani in Italia ab exordio Regni Lothariani in Francia distinguent annorum viginti solidorum intercapedine. Posteriorem epocham Regni Lolliariam in Italia probant subscriptiones supra recitatae, quae secundum annum Regni Lothariani in Italiati Non, Junii Indictioni primae de tertio Nonas Januarii Indictioni secundae , seu per mensem Iunium anno Redemptoris octingentesimo vicesimo- tertio de per mensem Ianuarium anno Redemptoris octingentesimo vice--ο- quarto illigant.
Altera dissicultas ei rea subscriptionem Diplomatis, quod Duferensi Monasterio Lotharius Imperator sexto Idus Octobris, anno Regni sui in Italia vicesimo - primo, in Francia primo concessit, in Indictione consistit. Notatur Indictio tertia, sed quaestio est an haec Indictio sexto Idus Oct
bris convenire possit cum anno Redemptoris octinsentesimo quadragesimo, quocum annus Regni Lothariani in Italia vicesimu primus, in Francia primus, per mensem Octobrem a nobis componitur. Petrus Franciscus
Chiissetius in Notis ad epistolam Concilii Ravennensis datam mense Novembri, anno Redemptoris octingentesmo septuagesimo- septimo, quam ex AEduensis Ecclesiae Tabulario inter probationes Historiae Trenorciensis publicavit, triplex Indictionum genus ει triplex initium distinxit, Indictionem videlicet Constantinopolitanam sive Imperialem quae Kalendis Septembribus inchoatur, Indictionem Gallicanam cu us exordium petitur ab octavo Kalendas Octobris, de Indictionem Regiam quacum annus Christianus comparatur quocumque die principium sortitus sit. Indictio tertia cum Callicana, tum Regia, sexto Idus Octobris, qui dies in Diplomate L
thariano legitur, convenit cum anno Redemptoris octin sentesimo quadragesimo. Sed quia Indictio Gallicana longe ante Lotharii aetatem in
usu esse desie, recurrendum ad Indictionem Regiam, cuius antiquitatem praelaudatus Chiissetius ita commendat. De Indutione cum annis Christi inirect ita solita hoc tantum moneo, non esse iliam notum inventam , quando eamonio abhinc seculis sibin e usurpatam conitat. Publicis instrumentis extra fines Imperii non apponebatur Indictionis nota, nec eam Carolus Magnus aut
prius usurpavit aut in is ditionibus prius usurpari voluit, quam Titulum Imperatoriae Dignitatis assumpsisset. Erat enim Indictio propria Imperatorum, unde Constantinopolitana cognominabatur de Imperialis. Ideoque Carolus Magnus, ex quo vocatus cst Imperator, ut nomen Imperatorisse 5e usum Indictionis cum Imperatore Constantinopolitano communem
habuit. Idem asserendum de Ludovico de Lot hario Augustis, quorum ille anno Redemptoris octingentesimo decimo tertio a Carolo patre, hic anno Redemptoris octingentesimo decimo- scptimo a patre Ludovico factus est consors Imperatorii Nominis. Extant horum Imperatorum quamplurima Diplomata, singulis affixa est sua Indictio. Erant autem Carolo Mapno, cum acclamatus est Imperator, filii tres, Carolus, Pippinus, Sc Ludovicus, iique Reges a patre jam appellati. Similitet Ludovicus Augustus filios suos Reges dixit, Lotharium M Pippinum anno Redemptoris octingentesimo decimo-quarto, Ludovicum anno Redemptoris octingentesimo decimo - septimo, Carolum anno Redemptoris octingentesimo vicesimo-
665쪽
nono. Ex patrum suorum indulgentia, Caroli videlicet ac Ludovici Au- ΑN. CH. gustorum, uti sunt hi Reges Indictionis nota. Carolus Magnus Carolo M 846. Pippino filiis sui superstes vixit, solum reliquit Ludovicum Iam dictuin Im- coitio. peratorem. Hie obiit relictis tribus filiis, Lothario, Ludovico, & Carolo. 1ia ,
Lotharius, qui natu maximus erat, a multis annis Imperatoria smul ac Lutio . Regia Dignitate potiebatur. Ludovicus & Carolus, quibus aeque ac Lothacio fratri ditiones a patre fuerant attributae, duo tunc agnoverunt C, io aequaliter sibi pertimescenda, ne vel exciderent Indictionis usu quem ha- ti. huerant patre vivente & annuente, vel si deinceps Indictionem ut antea publicis insitumentis apponerent, se suaque Regna Lothario fratri tan- ruam Imperatori subjecisse crederentur. Ut utrique Occurrerent incommmo, neglecta Indictione Constatuinopolitana sive Imperiali quam Kalendae
Septembres aperiebant, amplexi sunt aliam, cujus idem ae anni Christiani principium, Tomo superiore , cum examinaremus Praeceptum Caroli a Adanti. iii.
Magni pro Monasterio Inferioris Altaichii, questi sumus depravationem n ' hujus subscriptionis, Durum s. Cal. Decembr. anno, chriso propitio, μου nostri duodecimo, Regni icto in Francia - , atque I in Iratia, Inaestione quinta, nec dissimulavimus Auctores esse, qui principium idem & Indictionis & anni eonstituant annosque Regni Carolini non ὶ die quo Carolus Magnus regnare coepit sed ab initio anni subsequentis ordiantur, & talem computandi modum in quibusdam Chartis ac Diplomatibus probent. Has calculi rationes, quamvis Indictionem quintam N annum Caroli Regis in
Francia quadragesimum- quartum servandos docerent, haud admittendas censuimus, quia nituntur Chartis aut non syncetis aut recentioribus C
rolo. Sanum Diploma nondum vidimus, in quo idem Indictionis ae anni principium esset ante mortem Ludovici Pii. Quapropter ejus filios auth res talis Indictionis asserere non dubitamus, nam qui patre superstite Constantinopolitanam sive Imperialem suis Diplomatibus Indictionem apposuerunt, illo mortuo Indictionis atque anni mox idem exordium esse voluerunt, ut Chartae probant haud paucae, quas emiserunt anno post patris mortem nondum elapsis. Cur Ludovicus & Carolus amisso patre retinu rint usum Indictionis, nec eam deinceps ut antea more Imperatorum a
Kalendis Septembribus, sed ab initio anni inceperint, exposuimus supra. Novum lme Indictionis genus Lothario quoque fratri placuit. Lotharius duobus insigniebatur Titulis, Impetiali videlicet ae Regio. Fratribus Dignitate praeminebat ut Imperator, at Imperiali Titulo ne viei quidem vel minimi Dominus existebat. Iisdem navibus Dignitate par erat ut Rex,
at Regio Nomine cum illis Monarchiam Flancorum partitus amplissimas cum in Italia tum in Gallia ditiones obtinebat. Hac ratione permotus videtur, ut qua Imperator Constantinopolitana, qua Rex eadem eum fra tribus uteretur Indictione. Non longe quaeremus exemplum. In Diplomatis subscriptione, quam examinamus, annos non Imperii sui sed Regni . per Italiam Galliamque numeravit, & Indictionem non a Kalendis Septembribus exorsus est, sed ab anni principio. Pletique Pontificiam cognominant hanc Indictionem, eos autem hallucinari patet ex Pontificiis Diplomatibus, nam Romani pontifices, cum Roma Imperatorum seu Cons, tantinopolitanorum seu Franeorum potestati subesset, Imperatoris nomine& Indictione Imperiali sua consignarunt Diplomata, nec abstinuerunt ab eadem Indictione Impetiali, postquam ex insgni Francorum Regum erga Sedem Apostolicam muniseetitia facti sunt Romanae civitatis Domini. Varia sequentibus Tomis occurrent exempla, quibus ista confirmabuntur. Quam erecentiores Pontisciam vocatunt Indictionem, Chiissetius modo Christianam appellat quia cum anno Christiano componitur, modb Regiam dicit quia in Chartis Regum Francorum reperitur. Nos Regiam nuncupabimus& Francicam, quia peculiaris illius usus apud Francorum Reges diu viguit. Tomus VIII. ΚΚhh h
666쪽
In Analectis Monumentorum, quae pertinent ad Monasterium Flavinia- cense, Tomo primo Bibliothecae Labbeanae Lotharius Imperator confirmat ordinationem, quam Liidovietis pater per Missos suos, Aldricum Senonensem Archiepiseopum, Albericum Lingonensem & Motumum Augustodunensem Episcopos. Et Bosonem Sancti Benedicti Abbatem iustituo. rat propter evitandas discordias inter Abbates & Monachos de bonis Cre- nobis. Sub icitur haee istius Diplomatis subscriptio. Ego Remittas Notarius ad vicem Agumari reorabit o se ripsi Dara die Jovis, a Nonas D umbriss legendum Novembris j anno Imperii Domni Loiharii in Dalia a L, in Francia p. .e,, primo. cum Luciniaco villa in Comitatu te ense, in Dei Nomine fi iuri, uia Lo D gnatur annus Redemptotis octingentesmus quadragesinus, ut & su-Yti xii ,sto pra in subscriptione Diplomatis pro Duferensi Monasterio dati v i Id, Mou. Fi - Octobris, anno Lotharii Regis in Italia xxi, in Francia i , Inaectione ii 1. Annus autem Redemptoris octingentesimus quadragesinus, quia bissextilis,
duas habuit literas Dominicales, D ante bisextum S: C post bisextum, ideoque post interealatum bisextum dies Jovis seu seria quinta praedita
fuit litera G, quae nequaquam reperitur in Kalendario pridae Nonas Docembris, occurrit vero pridie Nonas Novembris. Atque haec est ratio, eur in Diplomatis subscriptione supra descripta, non a Nonas Decembris ut habet editio Labbeana, sed a Nonas Nommbris legendum monuerimus.
Ex Diplomatibus Lotharii datis sexto Idus Octobris S pridie Nonas Novembris, hoc anno, e)usdem Lotharii Regis in Italia vicesimo-ptimo, in Francia primo, duas Lothatiani Regni deprehendimus epochas, easque
in hiasus anni subsequentiumque apicibus notandas duximus. Neutram hactenus observavimus, quia prior, quamvis ab anno Redemptotis octingentesmo vicesimo repetatur, hoc anno ut 5 posterior in usu coepit esse post mortem Ludovici Augusti. Posteriorem autem harum epocharum ut Lotharius, se & ejus fiatres Ludovieus &Carolus in annis Regnorum sum rum computandis usurparunt, nec hunc Characterem initio hujus anni vel sequentium passi sumus aut patiemur desiderari.
o Remensis Archiepiscopus in fine sui Apologetici scribit suae se
restitutum Ecclesiae praesente Lothario, ast stentisas, inquit, cum Principe magnisicis praestitas plurimis. Lotharius inita cum Carolo pace degebat in Augustodunens Dioecesi, in Belliens Comitatu, pridie Nonas Novembris, quando Praeceptum supra laudatum emisit pro Flaviniacens Monasterio sto in eo detra Episcopatu Augustodunensi. Remis adesse potuit octavo Idus Decembris, quo die consignatur Ebonis ad Remensem Ecclesiam reverso.
Clerici Remenses ipsam Ebonis restitutionem se exponunt. Aemi Os υἱEho Ritio, autem a jam ἀιIo Imperatore Lothario, seu a praesto Cotiri. Inget heimienti, navaazi- ad Sedem propriam, Remensem scilicet Eces sum. Ad Dam leniens v lii Masi u a. Decembris recepius e s ab Disopis se reganeis suis, Rouado Epi p., Simeoae Episva, Lupa E sivo, Erpuino Episopo, una cam Legatis omnium aliorum . Epi oporum Remenses Disresos, qui iuriis delenii insem laribus istae corporati
praesentia occurrere non valenses, siam ramen per Ecclesia oos Legatos es excusasorias liurus illi exhibuerant praesensium. I ver etiam a Canonicis o Monachisat ae corregionatibas liuris torias Diocho, jam i nisu mtilii ad ne utrio ue us, qui omnes cum ramis palmarum O cenis ardat sitis, Lude que Deo intimis ex coriabas se exces simis motibus 'silamantes, longe ii as Ecclesia obviamerant, O assue ad Ecclesiam itide enser psallenses eam petauxerant. Tane oratione com
667쪽
FRANCORUM. 629-ram πη quisque assensim proprii sui vi in se plebis scriptum, qui omnes ab
In berto Monacho publita relecti sunt. itari ultimum dedis Vitaus C epi opus
O Vaca riui Thetaurici Episopi absensium iusta scriptum. 'uem idcirco hic 'a re
reris insimimus, quatinas in eo ct res ge tu licet breviter in retunsa liquidius LOTHAR. cog si posit, se consenses eorum, qui praesentes adesse non valuerunt in re fi - I M P. 1 . tione evus, manifestias intelligi. L u D o v. Dam non habetur incognitam, quod a pluribus vitactur esse compertam , quasi- R. 2 . , ier Ecclesia haec maxima Gailiarum Fub regimine Francorum diversis perturbarioni- CARO Libas ac visibialis Principum indignatione violenta sis temporibus agitara ve- R. H. xatur. Unde cir plurimi vi porum a propriis Sedibus expulse, aut timore δε- L X V I. relictis gregibus diversis in panibus exulantur. Inter quos etiam Ebbo 3 Anci e- 'piscopas Remensis Ecclesia raptus a propria Sede, Principum indignatione violem i , H in exilio ductus est. Unia se redactas Fub cusitata, ut periculum imminens s '-- lex e dent, O forores persiquenlium mitigaret, redimendo umus ut meliori -- tempori resimarei, cum consensu Episoporum Pontificaliscessii a Miniserio, dum a.. inter terrores o Hsordias ratio non Hiis immolare victimas, dicente Domino. f Si iners munus tuum ad Altare, O di recordatus fueris, quia stater tuus habet aliquid adversum te, relinque ibi munus tuum J es cetera. P auam vero Deus Ecclesiae suae tranquilliora tempora Τ rediit, placuiι Principibus es Magi'a- re M. ιtibus Ecclesiasticis, ut sedem Pastor ad debitum ovile reveri cIur, o oves, quas . compulses.reliquerat, tuendas idem reciperet. Guibas ct Ecclesia tisis ibiti negotiis ego Theodericus Camaracensis ' Di pus ausinsum canonice praebens,
scut prius de illius disi a compatiendo dolui, ita modo de Vsias remsone con- si gaudens Coisi tutiones his senio m mes mirum roborando is Uri , quia talia ritans'. Tripe contigisse se in aliis ossis Eccusiasticis texi. Hae Theodorici Cameracen- D iniri. ma sis Episcopi literae reperiuntur cliam in Eboius Apologetico, cu iis leves '
aliquot differentias ad oram rciccimim.
In eodem Apologetico praedictas Theodorici Cameracensis Episcopi li LXVII.
teras laudant, suisque subscriptionibus corroborant septem comprovincia NARRAT, Ies Episcopi, Suestionensiis, Bellovacensis, Laudunensis, Sylvanectensis, Ambianensis, Noyloniensis, dc Tamannensis, in hunc modum. Hro adus iatu, i essunensi, Epi pus hv ita similiter roboravi. Hurim4 'is censis Ami- o, ,hu bi Bur. Symeon Laudunensis similiter. EF inus Sit nec Zeno sim liter. Rag-- r eou-hari s Ambianensis similiter. Emmo Nomiomacenses similiter.ὰ Larinus Tarava- Mauraria.
nosis similiser. E tota provincia Remensi subscriptio solius Episcopi Cata
launensis desideratur. Ecclesiae Catalaunensi praeerat Lupus Episcopus, cujus mentio fit in narratione Clericorum Remensium, ut patebit infra. De Erpmino, Emmone, de Lupo, nondum locuti sumus. Anno Redemptoris octingentesimo tricesimo - quinto congregatae apud Theodonis villam Synodo , in qua Ebo Remensis Metropolita iussus cit a Pontificali Ministerio recedere, praeter ipsum Monem Sc Fulconem Chor episcopum Remensem, sex interfuerunt comprovinciales Episcopi, Raganarius leu Ragin harius Αmbianensis, Theod risus Atrebatensis δά Cameracensis, Acardas Noviomensis de Tornacensis, Rothadus, seu Hrooadus Suessionensis, Garistidus Silva-
nectensis, de mirimannus Bellovacensis.
Ab illa Synodo quinquennium ad Ebonis usque restitutionem sive ad LXVIII.
Inget heimiensem usque Conventum emtaxat. Illa temporis intercapedine vitam clauserunt, Godonidus Silvanectensis Episcopus, Achardus Episcopus Atrebat ensis ac Cameracensis, de Adalelinus Catalaunensis Episcopus, Ostroldus Episcopus Laudunensis succelleruntque Godofrido Erpumus sive Expuinus aut Erpoinus, Achardo Emmo sive Immo vel Emmo. Lupus Adalelino, Simeon Ostroldo. De Lupo de Erpuino, necnon & de Simeone
cujus mentionem ad annum Redemptoris octingentesimum tricesimum.
quintum in Translatione Sancti Quintini iam fecimus, testes sunt Clerici Remenses, ubi de Ebonis cxilio sic loquuntur. Fuerunt per longum Fatium
668쪽
CH. ejus exulatus oraei nati Disopi eo absente, Simeon Di pus, Lupus Psopus, o Erpuinus Epi opus. Obiter nota Carolum Rapinum in Annalibus Ecclesiae
Catalaunensis & alios errare, qui volunt Adalelinum annis duntaxat duobus ac viginti sedisse cum diebus duodecim, anno cnim Redemptoris octingentesimo decimo Pontificatum inierat. Emmonem Novioniensem ac
' ' Tornacensem Episcopum Clerici Remenses omiserunt in textu proximὁ descripto, quia ex Episcopis, qui per Ebonis absentiam ordinati sunt, eos QR tantum voluerunt recensere, quorum supra meminerant, cum ipsam Eb nis reversionem describerent. Recitatis enim Theodorici Cameracensis Episcopi literis, quas supra descripsimus, seriem suae narrationis sic pe secuti liunt. His ita peractis, iterum reboantibus signis, O vocis rante omni
Ecelsa, Deum laudamus i ductus est jam sepe dictus Eua uisio , investiarium, se indutus Fri patibus vestimentis, similiter etiam alii E sidui, O processerunt eum eo ad celebrationem Missae. Nam Rothadus Vi pui Suemonensis dextra manu eum sustentans, habuit se a partis Lupum Catalaunensis Ecclesia impam, O mrmiis fedum Presbyterum , postea veno Bel censis Ecclesia uisopum. Sinistra autem manu sustinens eum Simeon Di pus Laudunonsis, similiter habuit si partis Erpuinum usuum, Silvane stensem, O Vituum Camaracensis Ecelesia Corepiscopum. υμ aj sne um Altare cum eo precedentes, ad propriam Sedem eum deduxerunt, atque cum eo cuncti sintes, in omni Ponti cali officio ipsa die ei communicaverunt. Fuerunt autem per longum spatiam eius exulatus ordinati Epsopi eo absente, Simeon Epis πι, Lvus Di pus, Esepuinas Episopus, quod omnimodis sanctissimis prohibetur Canonibus. aeui completa cum omni gaudio o Diitia consecratione o sum itate scri ἰώ, πω te
omni Mesesia, deprecati sent eum, ut i us auctoritate eorum statueretur ae r boraretur ordinatio. Izus benignissisne eorum preces obaudiens, dedit eis ρubilia coram sacrosncto Altari anulas es baculos sua auctoritatis in confirmatione eorum ordinationis, O aEocutus est de eis omni Ecclesiae, ut sirent unitersis in
caritate, qua ex Deo eu, eorum ordinationi consentire.
I X. Haec prolixa narratio, qua Clerici Remenses Ebonem Sedi suae canonice restitutum 1aelitant, in plerisque falsissima convincitur ex Actionibus potissimum secunda de quinta Concilii Suessionensis secundi, quod anno Redemptoris octingentesimo quinquagesimo- tertio celebratum fuit. Imprimis ostenduntur commentitiae, quae Theodorici Cameracensis Episcopi nomine circumferuntur literae subscriptionibus comprovincialium Episcoporum septem roboratae. Theodoricus de Ebone sic istis in literis loquitur. Ebbo Archiepi pus Remensis Ecclesia raptus a propria Sede, Principum indignatione υiolenta in exilio ductus est. Et infra quonam erga Ebonem cum abeuntem tum redeuntem animo fuerit, hac prodit periodo. Ego Theod risus Camaracensis Eri opus, sicut prius de illius disessu compatiendo dolui, ita modo de i as reversione congaudens Constitutiones his seniorum mel fatrum νο-bbrando sabsti . Sed in Suessionensi Concilio se longe alium de verbis de
opere praebet, haec enim leguntur Actione secunda. Surgens Theodoricus Apscopus Ecclesia Cameraeensis porrexit in conspectu Principis se Synodi siriptum, ducens. Sicut audivi o vidi depositiorum Canonicam uianis Episeopi, ira semestra Reverentia profiteor voce, essiriptum porrigo, o auctoritate consimo. Esr elatum ess volumen i ad Synodo, coram Principe glorioso Carolo, a Lupo Venerabili Presburo O Abbate in Monasterio Sancti Petri, quod Bethleem vel Ferrarias dicitur. In quo votamine continebatur, qualiter idem Ebbo voce propria, Obdicum peccatorum Forum, videlicet Episeoporum, judicio, isti Hticu A chiepi pi, Sacrari Epsopi, Modrini Oisio , o testi catione sessum, Nothonis Archiepisopi, se ipsus Theodorici, quem praediximus, Discopi, O i as i belli sub ptione, qui retratus es in Synodo, quem ipse propria manu in conssectupranominata Synodi sub rq ut, O Synodo 18s porrexerat, pro realibus G cri minibus costips, a Mini lario Epi pali alienum se reddens, ct x La v lege
669쪽
nitentia modo Domino de rure sariret, seu pios se condemnavit, ct conde-- 8 . onaos recessit. In quo etiam volumine contueba ν, qaia O taliter se Epis. a Minturno exuens admini ratione Di pati stoliatui manere deberet, se educta, se i ' cris auctoraratibus qua ser exauctoratus Esis opus resilai dueret. Et quia iam , ' Euo resimius canonice non fuerat . in per es ab Apostolica Seia, Auli in Gestis ii ''
Ponti cum coram Principe Synodo retitum est, a Sergio Papa confirmante dele. φ' ctionem illius damnatus extitis, ut in laica tantummodo communione permanent. n '' 'Sed Ministerium Epi sale, quo suo es Episoporum dicio fuerat stoliatus, ire
meremer serpare ρ sumsit. Et Actione quintia litorae, de quibus inquirimus , falsissima sic comprobantur. Relegens unus ex praedictis utribas, nomine 'edebertus, labesium pro amationis, voce omniam disit, se Meo ab eodem Eb-boxe permi es ordinari, quia videras Sufraganeos Remensis Ecclesiae, Rothadum: eticet Epimpum, Simeonem Episcopum, Eryrinum Essopum, in Muropolim Remensem Ecclesiam convenisse cum meris Domni Lothani, ct eumdem Euonem restituisse. O seMerum uteris, Dasi ex nomine Theodorici Osopi, Bolbs i
sui, Lupi Episopi, Immonis Osapi, Simeonis Epimpi, Fusirini Di pi, Aetnarii visio , Hildemanni Episeopi, Erpuini Epis γ' manibus consirmaras, qua manifeste Ial si nasum comprobatae. Eadem Achione, subjiciuntur alia,
quae nec hoc loco videntur omittenda, conducunt enim plurimum ad eandem Remensium Clericorum narrationem refellendam. Surgens Immo
Episivat, licet ies accusatores es criminatores Epi porum ad a usationem eo rum non essent idonei, Aut siriptum est in Concilio Africana, cap. XCv. qui
tamquam excommunicatus fuerit, in ira adhuc excommunicatione constitu s.
efii Curios, sive laicas, si accusare voluerat, ius inimus ad accusationem non admitti, J tumen ad satisfactionem Gloris Principis O Sacra Synodi, porrexit re tulam, PAE O de communicatione eorum cum Holost depositionem Ebbonis Epi- , o de cujus chartula sUriptione, evidentis ima freta runt inicia, quibus mendaciis na est avruata illarum ainnis. Seu O iue baculo es anulis ab Ego datis, unde ct in praefata educa idem frater relegerat, frivola est autumatio per
auctoraraum ab omnibus comprobata. Ipse enim Ebo, qui de)ectiis a suo gradu fuerat, anulum de baculum ab Episcopis potius accipere debuit, ut Hinc-marus Archiepiscopus Remensis in suis ad Anastasium Abbatem literis docet ex quadam Synodo Gallicana, quae sic habet. Disivas, Presbyter 'yr
aui Diaconus, s a gradu fis injuste deIectus, in secunda sinodo innocens reperiatur, non potest esse quia sereat, nisi tradus amissos recipiat, corum altario de manu Episeoporum, si Oscopus es, orarium, anulum cse baculum. Praeterea, quicquid Clerici Remenses dicant, in Episcoporum ordina- L X X. tione per provinciam Remensem, cum Ebo sub custodia sive in Fuldensi
Monasterio sive alibi detinebatur, nihil contra Canones gestum invenitur. Lege quae suis locis h dicta sunt de Ludovici Imperatotis exauctoratione , Ad ann. sues. de redintegratione, necnon de Ebonis crimine. ad cuius recordationem probi quique etiamnum exhorrescunt, Ec de illius exilio, ac cessatione a Ponti fieali Ministerio ex Decreto nodi apud Theodonis villam congregatae. Mitius quam res postulare videbatur, actum cum Ebone, tuta ab Imperat re Ludovico, tum a pratalicia Synodo . Tanti flagitii reus poenis exilio de Monalleciali cultodi gravioribus ab Augusto Die afficiendus. Per nimiam pariter indulgentiam a synodo, post electos tres peccatorum suorum Iudices unum Archiepiscopum de duos Episcopos a quibus provocari vetabant Canones, post adhibitos de tres alios testes unum Archiepiscopum & duos Episcopos, post suorum quoque scelerum confessionem& viva voce de sciipto liber ε factam, jussus est tantum a Pontificali Ministerio recedere, cum indignus esset qui vocaretur Archiepiscopus. Ecclesiaeque Remensis cura non Chorepiscopo per ejus absentiam, sed A
chiepiscopo in depositi locum legitime subrogato committi deberet. Vio-
670쪽
AN. CH. latores Canonum i met habendi sunt Episcopi, qui laudantur a Clericis 8 o Remensibus ob Ebonis restitutionem. Pluris enim faciunt Conventum It ' gethei iniensem quam S1nodum ante quinquennium habitam in Theod i ik, μ' iii illa & Ebonem, quem Episeopi tres Ee quadraginta damnarunt,
numero longe minori canonice restitutum affirmant- Frustra quoque Cle-- rici Remenses ipsum Ebonem a quatuor Episcopis Suilraganius, Rothado, '' Simeone, Lupo, de Elpuino, receptum volunt, una cum Legam omnium' 'φ- ahoram Eri soram a Z is Dibusus, qui variis Aienti in miraritas idae corporali praesentia occanere non malentes, Da tamen per Mosa uos Legaroso excusetorias I tiras isti exsibaerant prusiarium. In mentem nostram non cadit tot Episcopos in tam vasta provincia, quam Carolo silio Ludovicus Augustus per Ditimiam Testamentum ante hiennium integram attribuerat, unanimi consensu simul convenisse, ut Lotharium de Ebonem vel ipsi vel per Legatos aditent. Ebo in fine sui Apologetici Remensem Eecies recipit a se Parilas cum Principe magnificis Protitibus piarimis, quorum auctoritura omniam revocatum se dicit. Nullam autem mentionem iacit Misi rum seu Lcgatorum, per quos absentiam suam plerique excusarint Episc pi. Novem erant in Belgica seeunda comprovinciales Episcopi sub Re mensi Metropolitano, quatuor Ebonem Remos reversum exceperunt, ab erunt alii quinque, quos omnes tunc aegrotasse vix sibi quis persuadeat. Maxima eis Mosam erant turbamenta. Ludovicus Imperator in postrema Regni partitione Lotharianas ditiones Occidentem versus a Carolinis per Alpes, per lineam a Rhodano supra Genavam ad confluentes Dubis in Ararim, per eundem Ararim, per Maidonem, per Mosellam, per lineam a Mosella infra Tullum ad fontes Surae 3e Uttae, per Uriam, de per M sam separaverat. Lotharius in Regnum Caroli cum copiis irrupit, de Mosam Sequanamque praetergressus ad Ligerim usque fluvium de ad agrum Aurelianensem penetravit. In itinere, ut Ebonem pristino gradui testimeret, Remos cepit, ac viciniores, ut opinamur, ejusdem provinciae civitates, puta Catalaunum, Laudunum, Suessionem 3e Silvanectum, ill rumque urbium Episcopos sibi deinceps addictos habuit. Ceteros, qu tum Diceceses haud ingressus videtur, cum remotiores essent a tumultu,
non existimamus adeo sui erga Carolum oblitos officii suisse, ut ultr5 nee eoacti se summittet ent invasori. Pax pauid plist inter natres inita, quam nemo prudens putavit diuturnam fore Carolus eessit tota Belgica secunda ceterisque ditionibus Mosam inter & Sequanam sitis, sibique Sequanam inter ac Ligerim decem tantum Comitatus reservavit, hae lege per uigadbecta, quod irritae serent hae pactiones, si Lotharius hostem s. Ludovico fratri praeberet. sapientes quique conditionem hanc ex industria censuerunt appostam, ut Carolo tum foederis cum Ludovico fratre contra L tharium percutiendi, tum belli cum Lot hario quamprimillia redintegrandi usta non deestet causa. Quapropter Episcopos, qui Lothario Belgicam secundam invadenti. atque interioribus Regni Carolini trans Sequanam provinciis inhianti, sistete se noluerunt, haud arbitramur ei, cis illum amnem reoerso, statim festinatoque se stitisse. Haec est genuina ratio, cur Ebonis restitutioni quatuor hi solummodo, Catalaunensis, Laudunenti, Suessionenss, 3e Silvanectensis, inter erint. Et praeeitatus Ebonis textus intelligi debet de Praestibus piarimis Lotharium secutis, quorum alii erant Itali ex Longobardia, alii Galli ex regionibus in novimina Regni diuisone Lot hario cis Rhenum a patre nuper assignatis. Nec scrupulum tibi moveat, quod Ebo sub initium vulgati Apologetici sanctam Sedem Remensem recuperasse dicitur, obitum ibi occarrentius cunctis Diae sos Prastilitas utit Missi. notus enim opusculi duae sunt partes , prior, quam hactenus cum narratione Cleticorum Remensum contulimus, sumpta est ex eadem na ratione, nec potioris est auctaritatis , posterior, cui nomen Apologetici tecto