장음표시 사용
171쪽
Statuendae sunt, quarum una est post priorem longam secundi, altera post priorem longam tertii pedis: -s --. in V versibus legitima caesura oglecta esse videtur Αἰσχυλε γραφοντί τι ἐπιπέπτωκε χ.
tinet incisio vicaria in omnibus autem his caesuris, quas protulimus, animadverti potest partes versuum ea diremptas etiam interpunction dividi posse itaque pausam ut ita dicam intercedere; cs. ὁ πένης ἐλεεῖται ὁ δε πλου-
οιος -ονεῖται n. 19, 1, μεγα ἐοτὶ mi is v. 'intra πεποίηκ αυτον n. 18, b, ευσεβής ἐστιν ii πενίαν δέδωκεν αυτίη n. 18 4 vel καὶ τ μη παρονιιν θέλειν, ουδὲ γὰρ σον ἐστι n. 15, 2, παρατηρει τα πάντων καλα καὶ ταυτα συ of n. 14, 6 η μηχανικον ποίημ' in σοφὰν μάθημα n. 17 6,η σωφροσυνη παρεστιν, is αν Leτρει σεαυτο n. 16 8, καὶ βασιλευς πέφυκας, ω δ τὼς κουσον n. 16, i, tu pia cρα μειν οὐκ MCWuεστηκεν γα ουδέ n. 15, 3. f. praeterea talos incisionos, in quibus aperte sententia loci respicitur: πο αναλυεται ὁ σωμα πν φυγοντος n. l, τὸν
θεῖον μηρον λι ιος κατεδαπάνησεν n. 17 16 -------ὶ. in nonnullis autem versibus caesura non a dividuntur partes, quae, si sententiam loci respicias, disiungendae sunt. Iam veniamus ad Luciani sotadeo sat elegantes schematum Sitatorum haec quattuor adhibuit -- --l in VerSibus IIII), l- - i in totidem Versibus),
in binis) vides autem Lueianum in pedibus eligendis cautum e praebuisse abstinuit enim formis irrationalibus et contractis solutiones magi praetulit usque ita ut otiam praeter usitatas adhiberet has ionici
apud eum semper ionica est, eam quam hi numeri SignifiCO: -- - -
λ prima tantum sede admisit in ionico o ditrochaeo adhibendis cuniceteris seeit ionicum integrum saopius in priore versus parte posuit, ditrochaeum in altera in prima sed recepit ionicum integrum et solutum haec soluti forma in ceteris non conspicitur) ditrochaeum integrum in primo pede non admisit, senio adhibuit Solutum ). Omnino in prima sede maximo variavit ormas solutas magis integrum servavit pedem alterum bis tantum in eo hane formam in venies, ditrochaeus autem solutus non reperitur tertia sedes, id quod
apud ceteros quoque videmus, insignis est ditrochaeo, et integro et Dissilia πιν Orale
172쪽
soluto bis tantum hoc loco occurrit ionicus sed iam quaeso adspicias tabulam adiectam.
vides igitur Lucianum a ceterorum poetarum consuetudine non recedere. sed proprium eius est, quod hi pauci versus excellunt mira varietato ac motus quodam vigore quae res magno solutionum numero efficitur. egregie igitur vim grassantem morbi poeta depinxit duo tantum sunt versus, qui omnibus pedibus puris incedunt, in quinque vorsibus binos pedes habes solutos, in duobus unum rationem quoque illam, de qua p. 168 exposuimus, in brevibus concurrentibus disponendis quae ad diversos pedes pertinent, diligenter secutus est dispertivit eas verbi terminatione in prior pede ultimo; f. υχ αἱμα λάβοον προχέομεν ποτομαῖς υιδάρου s- I n. 23, 1 κοσσυφος ἐπὶ κλαδοισιν ll----- n. 23, 6, δεδυ- π -υχοῖσι )n. 23 8, πονον ἀποφυγεῖν n. 23 12. numeri autem et verborum pedes quam maxime separantur ita, ut semel tantum ionicus tetrasyllabo verbo comprehendatur: σιτουuεθα ). OVem VerSuS verbis binarum syllabarum finiuntur, tres verbis ternarum σιδάoου, κελευσθ, μαλάοοει v. 23, 1, 11, 2). numerorum et verborum eius congruentes habes magis in solutis arsibus quum in non solutis in prinia sede IIII versus talem concentum exhibent ars soluta, in altera et ortia sede contra non soluta ars duorum ictuum congruentiam praebent in frutares versus μέχρις αν si εὐ τὼ πονον et ἔσθει, νέαεται, φλέγει, κοατεῖ, πυροῖ, μαλασοει ursi soluta X locis haec congruentia egi secta, IIII tantum observata est hac re ergo proprietas quaedam Luciani sotadeo rum continetur in versu ultimo congruentiam illam VIIII loci xhibent. Causura legitima non invenitur, eius loco extant dua illa incisiones, quas in ceteris sola dei Graeeis OgnOVimuS: .. in VIII versibus), duo versus habent caesuram in modio pedualtero ουθ άγει λακιστὶ Ἀρέα . . et v. μέχρις αν εὼς -ον πύνονὰ. ., unus in pede altero ultimo, in quo est ditrochaeus: ἀφανές, Dissilia πιν Orale
173쪽
κρυφιον, εὐυκος υπωμ. L n. 2. I, 6 καὶ πολυκίλα δος κοσσυφος i. κλ. . post priorem iungam pedis secundi incisionem habet denique in omnibus Luciani sotadeis pes primus verbo non terminatur. Restat, ut o Moschionis carmine agamus, quod VIIII sotadeos complectitur schemata huius versus extant in eis sex, desunt haec:
mam patetem integros esse primo obtutu adparet; nam usus est Moschio potissimum ionico et di trochaeo integro contra Puchstoinium, qui septem morarum figuras inveniri negavit p. 11 dicendum est in V. Ἀνα μη μακρην . . . primum pedem esse ditrochaeum irrationalem est, in , qua re fugit et Puchsteinium et uigerum, qui praetere p. 7 versus sexti pedem primum ως αν ἰσαρί θμων ionicum esse statuit voculam ν tamquam syllabam longam mensus sed pedem illum di trochaeum esse, cuius altera longa soluta est ), neminem ut sugere potest . uchstein porro erravit eo, quod in priore versus parte magis ditrochaeum, in altera magis ionicum locum habere opinatus est sed quae sit pedum singulorum ratio ex tabula adiecta Deilo intellegitur.
Verborum et metrorum pedes ut distraheret Moschio eo curavit quod verbis tetrasyllabis plerumque implevit ionicum a minore vel dipodiam iambicam ) in uno versu dipodia trochaica ex uno Verbo constat V. 8 χειραγωγον numeri et Verborum ictuum maximus est consensus in prima sede VII locis in minor in secunda quinquies), minimus in tertia tor). in versu ultimo is concentus quater invenitur. minor est duorum ictuum consensus in arsibus secundariis duorum Versuum pedes tres priores omnes ictuum congruentia insignes sunt. duo versus 2 o 9 verbo monosyllabo torminantur, quinque bisyllabo, unus v. ue tetrasyllabo, in quo versu μιν ου per synaloephe tamquam una syllaba pronuntiandum esse patet in caesuris constituendis Moschio similem rationem secutus est ut Lucianus in tribus versibus, ubi ditrochaeus positus est in pede altero, incisionem videmus in pede altero ultimo. ceterum cum caesura ponenda sit post priorem pedis secundi longam, cui respondeat altera post priorem pedis tertii longam eiusmodi cae- Dissilia πιν Orale
174쪽
surae in quattuor tantum versibus observatae esse videntur nam in V. 3 caesuram post verbum ευγνωστα Statuendam esse put
in in versu primo est quidem in pede secundo medio incisio, sed eodem iure ea statui potest post syllabam antecedentem; prior enim caesura distrahitur coniunctio εἰ a reliquis enuntiati, quod ea inducitur, verbis in vorsura item duplicem caesuram praefero illi in sede secunda media positae reicienda ergo Puchsteini est sententia, qui omnes novem versus caesuram penthemimere. v. 3 in voce composita ευγνωστα exhibere contendit nam primum magna offensio inest in caesura v. 3 ευγνωστα minime necessaria, deinde in incisionibus v. , , , ubi molestissime dividerentur
ἐφ ῆν . . . τέθεικε ia . . . πυθοιο, τὰ . . . octam.
Nunc ad sola deos Latinos transeamus, in quibus primo loco commemorandae sunt Ennii reliquiae extant autem quattuor tantum versus perfecti, ceterorum fragmenta modo nobis tradita sunt ac de singulorum pedum formis ea quae ad rem faciunt facito cognoscentur ex hac tabella proposita: in
Verborum et metri pedes nusquam in his vorsibus in unum inci. dunt verborum et motri accentus consentiunt in sed prima III versuum, in secunda duorum, in tertia trium in arsibus secundariis is concentus etiam crebrior est corto in arsibus principalibus poeta ictus ambos magis distrahere studuit, minus de hac re sollicitus in secundariis. caesura in tribus versibus . 2 , 29 30, observatur in medio pede secundo n. 2 post alteram molossi longam), in podo altero ultimo semel admittitur n. 27 di trochaeo praegrediente incisio n. 26, 28 ponenda est OAt priorem longam pedis secundi respondet ei altera in sed tertia post priorem longam cs. n. 283 in Dagmento n. 3 caesura statuenda est in medio diti ochao podis secundi Minime elegantes sotadeo consocii Accius, quippe qui magnae
licentiae speciem prae se ferrent iam si schemata Versus considerabimus, inveniemus duo maxime frequentari: - - - os in ΙΙΙΙ
Broviter tangam ridiculum uigori errorem, qui P. 1 in vorsum. 26 do pasiono alucinatus ost, cum in rhetorica o longam ossa pronuntiandam non intolle rot
175쪽
versibus et - in V versibus), contra deos soliae l et quod a ceteris poetis omnibus usur-Putur s deinde magnam esse pedum sormarum varietatem observabimus id quod e tabula quam adiecimus cognoscere licet.
ahanc igitur sormarum proprietatem L. Muello recte memorabilom osso dixit sed Accii sotade a ceteris magnopere eo quoque disserunt, quod in is rarioros solutiones Sunt, eluti icontra mira quaedam formarum irrationalium copia reperitur addo in sede prima ionicum, qui semel tantum n. 32 solutus est, multitudino superari a di trochaeo haec enim inter eos intercedit rati Scii atque adeo in hac sed semel n. 3b, 2 molossum adhibitum esse, qui nusquam alibi a quoquam admissus est habes raotore ionicum ultima brevi producta . 37, 2, itrochaeum integrum semel . 34, 2, irrationalem bis n. 39, 2 et 2 2 ars soluta semel n. 36, 2 eundemque hae sorma ta bis n. 4 et 3b, 3 ars altera soluta ter n. 38 39, 1 42,3) abest autem a sed prima et altera haec ionici forma Saepissime apud cetero usitata, itemque forma . in pede altero tonici et ditrochaei par est numerus atque ionicus solutus uno Oeo conspicitur . 39, 1, itemque uno loco haec eius forma n. 36, 1 bis molossus n. 42, 3 et 3), di trochaeus semel integer n. 32 et semel hac sorma instructus ' - . 34, 2 ditrochaeus irrationalis quater atque altera eius sorma bis n. 36, Tot 42, 2 tertium pedem potissimum obtinet ditrochaeus, sed rarius ter tantum integer quam di trochaeus septem morarum qui septies Dissilia πιν Orale
176쪽
legitur et praeterea te solutus semel n. 42 2 occurrit haec sorma
rarissimus est ionicus isque tribus Armi compositus n. 42 2, n. 42, 3, n. 32. abstinuit autem Accius in
eo pede his formis qua re sit ut grata illa desit in hoc loco varietas rariores porro apud eum sunt haesormae et singularis plano est semipes solutus n. 37, 1 tevlerius, nisi sorte maior in hoc versu est corruptela. Accii sotade cum rariores in eis solutiones sint et requentiores forma irrationales, tardiorem habent incessum ac maxime ea res efficitur ditrochaeo septem morarum in versu ultimo collocato duo tantum
exempla inveni consensus verborum et metrici pedis n. 37, 1 et 2 3- - , Euripidi gui, stroecus i neque) deindo animadvertas velim Accium libenter verba longioris ambitus penultimo loco posuisse; cs. sciciderat pectus, inimiciterque accensum, sapientiaeque invictae eae celsissimeique honore, condalium nec poematorum Baebi, redhostiant respousum uno loco n. 42, 3 verbum quinque syllabarum commorientes ultimo loco positum est itemque uno loco n. 42 I xitus monosyllabus cernitur duorum ictuum concentum invenimus in ars principali pedis primi quattuordecies, secundi octies, tertii undecies minor congruentia conspicitur in ars seeundaria, in qua quae inter singulos pedes ratio intercedat his numeris significari potest: l, 0 9 in arsibus, quae in
binas breves solutae sunt, maximo metri et verbi accentus Congruentia observata est di Aplicet autem n 38 bullea verbo daei vite in versu ultimo ictu in ponultima instructo quod in initio tantum versus offen-
sionem non habet aeque molestum est in altor ars actoribus legitimas caesuras Accius nonnumquam neglexit in septem versibus n. 32. 33. 34, 1. 36, 1. 39, 2 40. 3 caesura est in modi pede secundo, in quinque in podo altero ultimo n. 34, 2. l. 42, I et 2 et miro modon. 42, 3 ubi molossus invenitur ab his caesuris usitatis recedunt eae quae leguntur . 35 2 --- l , . 39, 1. 36, 2 38.
neglecta non est in podo altero ultimo is 39,2 ubi quinque breves, quae non ad eandem dipodiam pertinent, concurrunt. Ε Varronis saturis Menippeis exclusis vorsibus plane mutili sotadei XX nobis supersunt in quos ut accuratius inquiramus, ante Omnia de singulorum pedum Ormis dicendum est qua in re cum . uecholero iacio, qui mus Rhen. Ol. XX p. 40 recte contra eos disputavit qui
Varronem maior varietate Suni osse dixerunt sed sormis, quas enumeraVit ille, addas velim has: quam in priore tantum Versus parte Varro usurpavit,
177쪽
quae in prima sola sed semel invenitur, denique , in sed altera bis adhibitam sed vide quaeso tabulam, qua de rationibus, quas Varro secutus est in pedum sormia adhibendis, facili negotio do
ex hac tabula intellegos Varronem in pedum formis constituendi quasdam sibi leges imposuisse easque strenue secutum esse etenim primum pedem maxime ionicum esse voluit eumque saepius quam in ceteris pedibus solutum in sede altera item ionicum plerumque adhibuit, sed solutionibus maxime intactum, in tertia sed ditrochaeum semel n. 52, 2 pedem ditrochaeum esse iussit ditrochaei autem solutiones in Varronis reliquiis non inveniuntur. Ormarum quas Varroni salso vindicare voluit Rieso, nullum certe apud cum vestigium est a prior eorum omnino est reicienda neque occurrit in Dagmentis Varronis ionicus bis solutus ). iam cum ille artifex severus epitriti formam quartam dedignatus non sit, non est prosecto quod ea offendamur ceteris sormis irrationalibus Parce Sus est atque haec compositionis aequabilitas in schematis quoque conspicitur duo enim schemata ceteris praetulit, l s s- - quorum prius quinque, alterum septem locis adhibuit plano abstinuit talibus soladeis:
l mugna pars Versuum pedibus non solutis
incedit sunt enim novom), seni unam, torni binas solutiones exhibent in tribus versibus os uno verbo formatur: n. 48, aetatula n. 5, 2 ehc- mentiu n. 49 Ismenias verborum et metri pedes diligenter disiunguntur. maximus est metri et verborum ictuum consensus in arsibus principalibus in prima minor in altera, minimus in tertia sede cf. hos numeros 15, 11, i) brevium, quibus arsis sormatur, prior in dimidia sere parte versuum, quae tales solutiones continent, simul verbi accentum habet, non habet in ceteris versibus huius generis verbo monosyllabo versum terminavit Dissilia πιν Orale
178쪽
Varro semel n. 54, 1 tetrasyllabum exitum habes in IIII versibus verbo bi syllabo eos versus potissimum terminare solet Varro, qui in pede tertio ionicum, trisyllabo eos, qui hoc loco di trochaeum habent l , - --lia ). R inter XI Versus, qui in verbum trisyllabum exeunt, X di trochaeum habent tertio loco inter VIII versus, in quibus clausula os verbum bi syllabum V ionicum hoc loco habent, III tantum ditrochaeos qua re id egisse Varronem veri simillimum est, ne languidiorem redderet versum trochaeo vel sponde trochaeis antecedentibus adiuncto hoc enim vitium evitatur, si in talibus versibus clausulam efficit verbum trisyllabum l Vel si verbo bisyllabo antecedunt duae breves ionici l ). contra verba molossica in fine admittere non dubitavit, quod raoto eum in Accii tantum reliquiis animadvertimus. Ex caesuris legitimis maxime usurpatur ea, qua pes alter in parte medi Secatur: -- . . is quod fit VIIII locis' . in Ιversibus binae caesurae extant post priorem longam secundi et tertii
pedis: -- ----l----- in III caesura legitima deest; nam
una incisione post priorOm metri secundi longam facta versus in inaequales partes dividitur b2, 1 et 2 44, 1. in fine podis secundi caesura cernitur in duobus versibus n. 56, 1 et 2. n. 53 1 caesura est post alteram di trochaei arsim in sede secunda. Varro igitur non eandem rationem quam Graeci secutus est, qui in pede altero ultimo, si ditrochaeus hoc loco extabat, diaeresin admittere solebant neque molossum semper caesura o modo divisit Varro,
quo Graeci o: nam semel post hunc pedem incision sim adhibuit
n. - ) commodissima autem ei visa est incisio a Graecis adhibita in medio pede secundo quod cur statuerit intelleges, si reputaveris ad Varronem certo referendam esse illam derivationem sola dei ab hexametro heroo, ergo a metro principali, quam Victorinus128, 2 sqq. commemoravit nam si exemplum ab hoc propositum inspicis:
qui primus ab oris ile liqui primus, oris, alteram examotri habes
partem duplicatam inserto pyrrhichio undo incisionis ratio post duas longas ionici in sed ultera perspicitur a memorabilo est hanc caesuram in Terentiani Mauri quoque sotadeis creberrimam esso. Varronem excipiat Petronius, cuius in versibus XIII tria tantum selistinata extant l noVies), ter), l--- semel) quod ad pedum usum adtinet, inspicias quaeso hanc tabulam:
179쪽
vides angustiorem esse in singulis pedibus formarum usui quam in aliorum sotadeis absunt ditrochaeus solutus et molossus et omnes sormae irrationales simillimi igitur hi versus sunt sotadois Lucianeis utrique enim frequentibus solutionibus excellunt, sed Luciani sotade maiorem numeri motum habent quam Petronii, in quibus ionicus integer multo crebrior est quam apud Lucianum. septem versus omne pedes puros habent, quinque unum pedem solutum, unus duas solutiones. in hac Drma ionici tantum latent in severius Petronius breves, quibus arsis formatur, tractavit, quas ita disposuit ut ab eis semper verbum incipiat qua in re ne vorsus qui domis. 58a 3 et 8 b, 4 cxcipi possunt, ubi femoreque facili, conflacro excusari possunt, eum prius Vorbum arte cohaereat cum sequente facili alterum compositum sit atque ita brevibus arsis secundaria ro vera verbi ipsius initium contineatur. n. b8, 1 et 2 58 b, 6 pes totus implotur uno vocabulo coni caute, confugerat motrici et verborum ictu consentiunt inprimis in ursibus principalibus, qua ex binis brevibus constant, sed hoc etiam ad arses secundarias pertinet duo tantum repugnare vidontur loci spatalocinaedi, femoreque uelli n. 8, t et , ubi discrepant accentus, sed in Verbi alterius syllaba prima aucuntus est o prius in ars secundaria positum est, ubi in ictuum discrepantia non ita ostendimus in arsibus principalibus non solutis binorum ictuum concentus novies extat in sed prima, in altera contra bis in tertia ter tantummodo. in hac igitur ro pes primus magnopere dissentit a ceteris pedibus similiter res se habet apud Lucianum, apud quom de pedibus hac valent rationes 4, 1 l. semel cxasyllabum itemque semel tetrasyllabum verbum in Versus lausula legitur quater versus trisyllabo terminantur. caesuram duplicem in aliorum quoquo sotadeis saepe adhibitam Petronius coloris praetulit; in VI enim vorsibus ea invenitur alteri euesurae antecedere Solet vocabulum choriambicum in V versibus, deinde in III versibus caesura est in medio pedo altero. n. 58, 1 incisionem habet in fino secundi pedis praegrediente di trochaeo, qui solus in his versibus hoc loco extat. n. 58, 2 caesura neglecta ost, nisi sorte post metri secundi priorem longam incisionem factam esse PutremuS.
180쪽
De Martiali sotadeis perpauca quae dicam habeo distichon illud cuius hi sunt numeri
diae rosim quidem habet in fine pedis secundi, non autem legitimam aesuram, sed incisio est post priorem metri secundi longam. Grammaticorum sotadeo vix operae pretium est accuratius perlustrare, cum plerumque ex Versibus immutatis facti aut plane adeo conficti sint et tamquam exemplaria compositi ad regulas illustrandas neque poetae ingenio debeantur crebrior in eis est ionici usus in prior parte versus, di trochaei in altera pedum singulorum formas ex hac tabula
parent, nisi ut demonstretur eas in usu fuisse caesurarum usitatissima est ea, quae Varroni maxime placuit, in medio pede secundo ionico praecedente in duobus versibus, in quibus ditrochaeus locum secundum obtinet, ea in pede ultimo est, duplex caesura in tribus, incisio post priorem secundi pedis longam sola in quattuor versibus. Denique in qua stionem vocemus Terentiani Mauri sotadeos CCCLXXVII, qui speciem prae se ferunt summae diligentia constantiaeque ac plurimi vorsus CCLXXII huius schematis usitatissimi sunt:
minus usurpatis singulorum pedum formas eodem modo disposuit inversuum sedibus ac ceteri poetae, quorum rationes strenue secutus est. id quod ex indice intollogi potest quem hic subicimus.