장음표시 사용
21쪽
Ad malorem. ppetitus in genere est inelinatio entia in bonum bi eonveniens. IIlla, m inclinatio vel est ipsi Iintum, in cognitione, pondere suo gravitantis in finem aereatore ibi determinatum, e ieitur appetitus naturalia seu innatus communis e tomnibus ii M prout . finem auum et ad operatione sibi congrua tendunt vel est quaedam ' gentia eremtiqnem consequens et procedens a lacultate quae ipsam elieit et dicitur appetitus elicitivus in cognoscentibus tantum invenitur, et subdi Aditur In intelleetivum et sensitivum, secundum quod inclinatio cognitionem intelleetivam sequitur vel e nitionem sensitivam tantum Vina minorem per partes.-I Omnibi hominibus insatappestrua innatus beatitudinis.-Unicuique naturae inest appetitus innatus ad bonum sibi conveniens. Atqui bonum naturae humanae conveniens est beatitudo, Milicet bonum perlectum et sumiens, omne malum excludens et omne desiderium implens Homo enim est inrellectualia naturae, ideoque intest tu et voluntate praeditus, capax est omnia veri et omnis boni. Iamvero omnis natura bonum prosequitur secundum mensuram propriae suae capacitatis. Ergo natura humana num perfectum seu beatitudinem tanquam bonum sibi conveniens prosequitur, ideoque omnibus hominibus inest appetitus innatus beatitudinis.
2 omnibus hominibus ineri appetitu elieiriptis Malaudi
ma Ex experientia constat, omnes homines insatiabili desiderio beati esse volunt et Omnium sententia est, ait Augustinus, qui ratione quoquo modo uti possunt beatos esse omnes homines velle. 2 on tantum enim voluntas appetitus nempe elieitivus rationalis, non potest non velle bonum De lectum quoad aperi alionem actus, sed etiam in ipso actus Meretrio statum omnium bonorum Congregatione perteetum, saepe saepius tanquam bonum sibi conveniens appetit.
22쪽
Omnibus igitur hominibus inest appetitus elicitivus beatitudinis.
OBTINENDUM HOMO A DE ORDINATUR.
I Eae naturali desiderio.-Homo naturali desiderio perlectam beatitudinem appetit. Atqui desiderium naturale non potest esse inane : natura nihil frustra tacit. Ergo beatitudo est bonum reale, realiter obtinendum. 2 ditanis perseetionibus.-Νon est admittendum quod divinis repugnat perfectionibus. Atqui sapientiae veraeitati et bonitati Dei repugnat innato hominis appetitui beatitudinis non respondere bonum reale suo temPore adipiscendum. Etenim a sapientire Dei rep ignat esse in creatura rati nati realem motum in beatitudinem, quin existat realis terminus huius motus, scilicet, reale bonum in quo beatitudo
eonsistat.b Veraeitati Dei repugnat hominem divina veluti promissione naturali inclinatione manifesta, ad bonum ferri quod Deus ipsi concedere non velit. e Boni aui Dei repugnat hominem appetitu rationali quo brutis Paestat, ipsis brutis miserabiliorem fieri. Denegata realitate beatitudinis, necnon possibilitate consecutionis ejus, bruta feliciora hominibus lorent Bruta enim appetitu sensitivo bona sensibilia tantum prosequuntur quibus satiari
23쪽
Beatitudo g tu est bonum reale ad quod obtinendum nomo a Deo ordinatur. v. a satitudine obseeum.-a uaguaeinonis- Omne homines beatitudinem I turali appetitu prosia uuntur, et necessarium est existere obiectum reale huic naturali
b Fata philarophorum amiteritiae. uxto S. Augustinum, veteres philosophi hae de re multum errarunt errores
titutivum reposuerunt in bonis animae, ut geno cinam sen-
ntiam assirmant attonzzia, eum Κan alii tandem
beatitudinem ponunt in complexu omnium bonori Π Teanum, ad quorum sententiam reductiso stant Panifieistae, uvii completa hominis evolutione beatitudinem obiectivam
consistere dicunt. e rara sententia proponuu et demonstratur. T SIS.-BEATITUDO ME IvA NON POTEST EMENIAL IN DEO.
Beatitudo obiectiva hominis reponenda est vel in aliquo bono creato, vel in bono increato, nempe in Deo. tuui in uisi Eo Treato beatitudo illa reponi potesar Ergo bea
tituclo haectiva esse non potest nisi in Deo. Major est manifesta, cum inter bonum creatum et increatum non sit medium. . . . do 'orem. Bonis enim creata aut sunt bona fortunae
24쪽
iangulis latis bonis, nee de complexu omniunt, ne de completa hominis evolutione, verissemel poMunt. Non euidem da aliis lis quia singula illa bona sunt hona relativa ab aliud ordinata, deiectibilia, et ideo non pomunt exesuaere omina mala nee omne voluntatia desiderium implere Mn Geomptio omniurn quia collectio non mutat natui'
mm ingviorum, nee desietibilitatem Inlita eam ipsorum tolliti
Νε da emisset hominis emtatione quia evolutio seu fprogressus non Π Muterminus M 'ia ad terminum, et bonitatem suam non habet ex se, sed is sonItalo perfectione finis ad quem termisiatur. Ergo beatitudo Meviva in nullo bono reato reponi
potest.2 Beatitudo est bonum perlectiun quod totaliter quietat appetitum ; alioqui mn Me ultimus finia, si adhue restaret aliquid appetendum. At ut lectum voluntatis seu appetitus humani est univereale bonum, sicut obiectum intellectus est universale verum. Ergo Asa potest quietare voluntatem hominis nisi univereale bonum X nui onum
universide reperiri non potest nisi in Deo, eum omnia me tura non habeat II uitatem iamUMam. Ergo avius Deus quietare potest voluntatem hominis, et beatitudo obieetiva non pateat inveniri nisi in Deo. η Recte igitur clamat Augustinus Fecisti nos ad te Deus, et inquietum est eornostrum donee requieseat in te a 3 Beatitudo obiectiva est bonum supremum, Per aesumiens, cuiuscumque mali exclusivum, indeficiens et ina: missibile. Atqui Deus est bonum hujusmodi. Etenim Deus est a bonum Uupremi n, ad nullum aliud ordinatum, cum sit sibimetipd proprius gnis et omnino Indopeii densis creatura tum in esse, tum in agere 'b I num per cause fila quietandum omnia desideria volunti tis, eum sit infinita bonitas in qua praecontinentur omnes honitates num
25쪽
perfecti pertingit.-Bonum autem constituens beatitudinem obrectivam es ipse euari ideo, cum usu sit in sum
immiterities et telligibilitatis gradu existens in pnon retectam a IN I ssis immaterialibus, nempe ab in il tu et vomtate. Mamvero actus Intellectus an dit
beatitudo auriectiva consistit primo, in cognitione Dei pedi laetissima quam intellectus noster ex ragnitione rerum creatarum abstrahere potest.
non potest. Obrectum proprium intellectus humani est universale in rebus materiHibus, ex quibus abstrahendo et discurrendo, ad notiones spirituiae et ad cognitionem Dei surgit. Cognitio igitur periecta intellectus importat perlaetam orduus viversalia cognitionem per eius causam sup mam. D
26쪽
ELM ENTA PHILOSOPHIAE CHRISTIANAE
Hanc cognitionem minetam niuitur amor perfectus Dei, et delectatio perfecta ex illa cognitione et ex illo amore resultarin Trea actus igitur ad possessionem Dei seu ad beatitudinem subiectivam eoncurrunt, cognitio intellectus, amor et cleotatio voluntatis. Inquirunt autem philosophi utrum essentia beatudinis subiectivae in actu Ltellectus, vel in actu voluntatis consistat. 2 Philosophorum enuntiae. Triplex sententia proponitur :α S. Thomas λ amrmat essentiam beatitudinis in actu intellectus consistere. b Motus solum voluntatis actum, scilicet, amorem, beatitudinis essentiam constituere. M Alberius Magnus S. Bonaventura, Suaresius y utrumque actum dicunt esse de essentia beatitudinis. 3 Sententia S. Thomae defenditur.
I' Beatitudo formatis est consecutio ultimi finis. Atqui impossibile est quod consecutio finis habeatur per actum voluntatis. Ergo beatitudo formalis essentialiter consistit in
actu intellectus. Ad minorem. actus voluntatis circa finem sunt amor. desiderium et delectatio seu gaudium. Atqui nullo ex his actibus finem consequimur. on amore quia actus amoris nec requirit praesentiam obiecti amati, amatur indifferenter bonum praesens vel absens, nee laesi rem praesentem, sed supponit eam fieri praesentem per aliud, nempe per intell-tum. on desiderio quia desiderium est de bono nondum habito. on desectatione quia licet delectatio sit de bono habito, possessionem boni non lacit sed supponit. Ergo impossibile est quod consecutio finis actu voluntatis habeatur. 2' Id constituit essentiam beatitudinis quod primo in
27쪽
finas ultima concipitur et quod est radix caeterorum. Ex zrieeta enim Dei cognitione oriuntur amor eiusdem, et gau-
beat udo formalis consistit essentialiter in actu intellectus, amor vero et delectatio sunt veluti proprietates eius. Iuxta ristotelem ' beatitudo consistit in operatione
'quit'tra peremtissimae. Atqui facultas em . TU ' φη intellectus, cuius periectissima
operata est cognitio Dei. Ergo beatitudo in cognitione Dei per Intellectum consistit. VII. D beatitudine supernaturali.-Hucusque loeuti
tione abstractiva Deum attingere potest. De facto tameneer' scimus, certitudi. fidei, hominem elevatum fuisse ad ordinem supernaturalem, ideoque ad finem seu beatitudinem SuPernaturalem ordinatum esse. Ad theologos pertine 2
essentiae dimnae consistit. Veri propre doli iis i. boaeti re si muri rue informe' sa
28쪽
I. De tempore asseeutionis avia intimi. inis ultimus seu beatitudo est bonum reale ad quod obtinendum homo a Deo ordinatur. Illud autem bonum est ipse Deus qui solus implere potest omnia desideria voluntatis nostrae ; et ipsum attingimus cognitione criaeta intellectus, quem sequitur amor perlectus voluntatis Ulterius progrediendo inquirendum remanet de tempore et de medio quo ad beatitudinem pervenire possumus. Ad solutionem primae quaestionis, de tempore assecutionis finis ultimi, ordinantur tres sequentes propositiones. THAsIMI.-BEATITu Do PERFECTU IN R-ENTI
Beatitudo est cumulata omnium honorum possessio, secretis omnibus malis ; unde beatitudo perlecta debet implere omne desiderium voluntatis et exesudere omne malum. Atqui in praesenti vita omne desiderium voluntatis non Dotest impleri, ne omne malum excludi. Ergo beatitudo Derlecta in Mossa haberi nequit.
29쪽
Ad minorem I ' Omne daridarium festimatia implari non sumem bonoriam de quibus deleetatur et gaudet, sep e nentiam Ipsorum. Ainu omnia bona Diuis instabilia eo uitam. EAgo etiam homo o PS a vitae
Ipsorum impediret ne omne desiderium hominis impleretur
. volverus inordinMus appetitus sensitivi motibus semper ini- quietatur, μrsu innum a vatur infirmitatibus emomo natus de muliere, brevi vivens tempore, repletur multis miseriis Qua quasi flos egreditur et conteritur, et fugit velut umbra, et numquam in eodem statu permanet. DTHESIS .-BEATITUDO PERFECTA IN ALTERA VITA
. . diu ' QR quitur in Vita futura permanenti et
30쪽
ELEMENTA PHIL OPHIAE CHRIATIANAE
perlaeti omnem exclude is impertietionem. Homo igitum non potest ultimam felicitatem eonsequi nisi anima iterato corpori eoniungatur. Eo vel magis quia conseeutio beatitudinis ad modum praemii, et amissio ipsius ad modum poenae a divina providentia dehetur. In hae autem vita hominea ex anima et corpore eompositi bene vel male agunt. Messarium igitur est ponere iteratam animae ad corpus oriunetionem in vita lutura ut homo in anima et corpore praemiari vel puniri possit. I
THESIS III.-BEATITUDO TAMEN IMPERFECTU ET
INCHOATIVA IN AERAESENTI VITA ,Α-BERI POTEST.1 Beatitudo persecta consistit in possessione Dei aediante cognitione et anu,re atqui in praesenti vIta possumus Deum cognoscere et amare sests intamperfecte. Ergo beatitua saItem imperfecta in praesenti vita haberi potest.2 Vita praesens ordinatur ad vitam aeternam. Ergo in praesenti viti imo erigere potest spem selicitatis futurae. Atqui spes illa eatitudinem saltem Imperrectam et inchoativam iam constituit. Ergo beatitudo imperfecta in praesenti vita haberi potest, quae praesertim in spe bonorum futurorum sistit. Unde nemo miserior super terram, eis qui spem x felicitatis futurae non habent. II. De modo promerendi eatitudinem. am e. monstratum habemus homi in beatitudinem consequi, non quidem in praesenti, sed in latura vita. Modo quaeritur quinam si modus huius beatitudinis obtinendae. Unaquaeque autem creatura ad finem ordinatur, quem operatione sua propria, dirigentibus divinae providentiae legibus, consequitur. Ita homo ad finem a Deo ordinatus, ad ipsum contendit actionibus suis liberis, dirigente lege morali. Unde in raesenti vita homo dicitur esse in via, rogrediens ad terminum,