장음표시 사용
351쪽
Quocum fere concinit Dioscorides, Epigrana. XVI. P. 497. ed. ct Briancic,
l. 6. --γορούων Difficilior est paullo hujusce loci constructio ; sic igitur legendum p poni nauS :
Haec Editor Oxoniensis minor. Sed nihil temere ii nnamandum. ippe sinissis anacoluthiae exempla affatiat suppeditabunt optimi scriptores, imaXinae vero Attici; ut Aelian. V. H. l. II. c. II.
352쪽
di se et Cornoediae orita, idque vel qma levioribus
conjectiaris inerentrur, Vel quia non de toto genere,
ut par erat, seu de Poesi riam in univeisuna, itura pro singulis forinis ac partibus msputarent. Sed
tamen ita clina ittit coni Versiaia i , Ut ipse ad veras ac germianas Poeseos causas, nempe imitationis et harilaoniae studium, quena admodum recte eas statuit Dacerius,) oritura et increta lenta investi Mimia se referat. Sunt igitur ea verba Hiro usque ad φύmν οντ ὴμῖν τῆ μιμεῖα, tanqualm Uncinis clatulenda; neque enim secundana Podseos causam effectricem ex laibent, sed conficinant tantiam hornin mus innatum id esse ut a pueris ita iitentur, atque eae rationi explicandae inserviunt. Sequitur deinde secunda illa causa καὶ ρ ίρμονίας ψ ρυθμου, supple κατα φύσιν
P. II. l. 9. ου , μίμημα J Vict. Pro Q μιμημα lege Iul Una conterulit .χι μιμμμα, uti habent Ald. et C l. Reg. I74 I. utruna hΘrilrn praeferemtum sit, vix quisquam cli Xerit. P. I 2. l. 3. τοιήτων τύχοJ Leesioni Victoriante, cujus in notis fit mentio, acisi i putantur Medicet Omnes, atque eadem editio princeps Aldina. Perme igitur licet, ut VOX τύχας inter glosse inata, Udibus scatet hic libellus, recensearit r. l. 8. 16i το ;ρμότlονJ Coii. Inc g. I7 I. Pro D το
constabisit M. i6. Sed quidni potius ilicamus άνακόλου2χν hoc esse, qtiod ut diligentisinio cuique scrip tori, ita Aristoteli petat Liam fana illare. P. I . l. 2. ἐξαρχόντωνJ Ma d. εζασκόντων. Inscitia Graecismi. Archiloch. aphici Athenaeum. P. 628.
353쪽
Διοσκίοις ΠAIANA TON NOMIZOMENON. l. 5. ε τῆςJ Pro rubetis reponendum esse taediderimm τοιὼ, ne Iminima qui detri pronuntiationis, cujus certe aliquid aphici exscriptores, viros scilicet Pa-rUm eri illos, i nota lentum esse debuerit, facta inam tuatione. Confer nos ad P. 2. l. I. P. I 5. l. 8. εξάαετραJ Ut lim pro ἐξάμαα legen-d Una sit μετρα, necne, peritioriana esto bustatim. Ceter Urn moX, cum omnes Medicet has voces μ ν ἔν τίτων τοσαί- OIDittant, locurn integriana sic audacter restituo: ''Eσι δε ἐπωσολων πλέθη - τα αλλα ως
Porro ernendanti Lis hic in transitu noster, Rhet. III. C. 4. P. I 29. e l. Sytb. Tων δε - μῶν ὁ μυ ψῆ,
P. I 6. l. 4. οι λεγόμενοι αυαγιJ Speciosissi ima est Castelvetrii emendatio, qinim tamen in margine praetermisit Dia vallitis, rescribentis ὀλίγοι μεν οἱ αἰές. Firi in t eant turn praecedentia iiD A Dματα τινα, tum ipsius vocis λ , μου indoles, quae in illo sensu, quem ei tribuit Gouistonus, apud nullum Omnino, Ut ne dicarn probatum auctorem, naetri S non ligatum, occilrrit. l. 7. φ ριυςJ Suidae et Athenaeo *t Mie; apud Themisti una Vpomo . Sed nostram lectionern adstruit Paulanias in Eliacis prioribus, quam ideo, ut germanam
354쪽
Dissertationis de Epistolis Phalaridis.
l. I I μετα λόγουJ Ablegandas esse has voces, ut inutiles et aliunde a lueetas cens ait Gouistonus. Tuvem cave facias, Fabulana enim sive λόγον aut A Θον qualemcumque Utrique Poesi, ne impe Tragoediae atque Epopoeiae cornimunem esse nemo certe inficias ibit. At vocern λόγον pro fabula accipi tradit etiam Eustathius, tin te 2EsOPUS ille λογοποῖοι i. e.
Cf. Cl. V ytten bach in Plut . de S. N. V. p. 83. P. I 8. l. 3. - ώντωνJ Rescribendum est: hύντων
- μάτων καθαραν; quae lectio, mi in ab Aristotelisnaanu fluxerit, nullus dubito, si hi ideia i conjundi ionern αλλα nec Codd. manu CXarati, neque ipsa rerum ratio ad inittant. Nulla in en in) inter φίζον et αηαγ-rελίαν Oppossitionern intercedere jairuthulum viderunt interpretes atque illor una Coryphaeus Lessing, Harn burg . Dras naturgie Tota l. II. p. 196. sqq. Immo vocem hanc oliria in versione sua ornis erat Dacemus, cujus interpretationem hic subjecimus : d 'hane adtion, qui sans te seco urs de la na ation Par te rnoyen de la corra passion et de la terre ur, &C. Castel Vet. Dλα, Olire a Cib, insuper, contra omnern Graccae linguae analogiana.
l. 5. τοιήτων Scipio Masseus V. Cl. in praefatione ad Meropen suam, Tusco im ornate conscriptum draina, VOCena miέγων h ic texturn irrepsi siue & glos- sena a redolere asstanat, codicibus tamen manu OXaratis et Cl. Lessina, in l. supra laxi lato, refragantibus. l. 6.
355쪽
l. 6. M μελδ J Legendum proculdubio, ut tubnotarit Victorius, Castelvetrius et Gouillonus 6 μέ -
πον. Est enirn το μέπον Un Una των ε itast, quae Postea enumerat.' Od uero τοῦ πιρα νεάκ. casu dativo legit Victor. id nullo rnodo proba indurn. ANO N. l. ante Pen. εχ i κα-νJ Reponerulurn est omnino πασν Pro in G, qtlint ante Hei risiurn vicit Mamus et in versione sua expressit Riccobonus, sic : quod naanifestarn omnibtu virn habet. VP. I9. l. 5. τουτον Iriarn erito hunc locum meruli insimulavit Madius, qui Pro τον rescribendum esse contericlit τήτων vel ini=ο; cui lectioni Victorius cpioque adstripulatur. Sed fallithir uterque.Voci enim HΘγ plures suffectae sunt notiones, ut Verbi, seditionis, et praecipue per earn intelligitur,
αν. Sed AgΘγ ille de quo laic agitur, ne nape TragicUS, GA. ς ἐςγ μαγ-lων, non Q. λων, Ut reliqui, sed eorurn, quae herourn alicui, ut Oedipo, Oresti, aliis, dum viverent, revera acciderunt. Hinc illud Hθον τουτον, quo melius a ceteris discerni posset. l. Ult. ἰκ ολ γοι άἀνJ Non omnes iis usos este ideo fortasse dixerit Philosophus, quod nonnullorUrn,
hic locus, utpote vitio multiplici laborans, ejusinodi est, ut nec sensurn ahq Uern coiTmodUrri ipse praebeat, neque ex Cocli curn varietate aut Conjeci ura a nobis sublevari possit. P. 2 O. l. I. οον εχ VJ Ita editiones pleraeque ;nisi quod Bas. et Carnot. g G i , quod sane nullo modo ferenduim. Sed nec illud alteruria, nihil esten in i
356쪽
entiri ad quod illud dimν referendum est: si enitia subintelligemia est vox Tragoedia, inditi dixisset, si
Wαγωδοροπίος, UOX πας requirenda esset. Atqm liarii in neutra cum sensu loci cohaeret. Dixerat enim τί- τοις οὐκ ολίγοι κεχρηντο, quasi essent, qui non uterentur. Ergo non utuntur omnes. Legendum itaque VidetUr κέχρηντ, τοῖς ύδεσι χαm et Postea rχυσι Pro ris. Haec A NON . et nendatione qtudem si sensum respicias, non incola iiDoda, sed scriptionis aut pronunciationis habita ratione, partim verisimili. Quirini potius legeris, nautatione levicula: τουτοις μεν ουν ολίγοι σώτων, ως ριπειν, κέχρηνται Τοῖς ειδ Oψν ΟΥΚ iis
, ν sub. δραμα) ηδος Hθον λέζιν - νοιαν ωσ--τως, h. e. Pauci his omnibus, velut forinis, ut ita scana, Usi sunt. Neque eniim unicuique ita felici esse contingit, ut Omnes numeros eXPleat, atque pariter ωσαύτως) in ta ioribus, constitutione rerum, lictione, &c. elaborandis praestet. Quod vero pira ταν restit Uendum esse ποιηταν, Castelvetritura, existimaverit Gouistonus, nihili est, siqui lena veitia, tit nunc se habent, euna dena sensu ira eXPris nant. P. 2O. l. ψ. μαξεωνJ Victorius contendit legen-d Ulan esse dwάξεως, cui etiam suffiagatur Versio antiqua, quoniam scilicet Tragoedia cilca Unam tantum iri lo actionem versa tui . Sed de Tragoe .lia generatim i uriata hic loqui Philosopla una recte notavit
A NON . Ut in Da P. 36, 2. - γγ τοιαύτη αναγνωρισις η ελεον
357쪽
ΣA TAΣ ΠΡΑΞΙΑΣ. Et Alethyt. Pythagor. ibid p. I9. α δ' εὐδυωμοσυνα XPAΣΙΣ ΑΡETAΣ ἐν τυχα. QSi loci huic fere gemini. l. Utr. ανευ / J Rescribendurn est proculdubio ἔD-υ μ α ξεως, qu i in lectionern secinus esi Vtilla et in Codicibus suis inveniann probamini Ma I et Victoritas. Narn cum Philosophus iniustitet Fabularia Tragoediae fine in eise, statina stat' unxit is A σίλια
μίγ ν απάντων, qUOd Probatione non eget; omnes enim finem maXlia illim esse eo am, quae iplum antecedunt, fatentur. Si igitur verba graeca ut ni incin vulgatis editionibus reperiuntur, lex antUr, pro
babit id Aristoteles, quod est na anifestuna, quod Plen illa irritiget probatione ; aegreque probatio illa illi parti poterit accorniPociali, qua dicitur, D fine nn esse
P. a I. l. 5. ἀνα νJ In O Tanibus MSS. - Θω, sed recepta lectio potior vialetali , turn c ioci alio loco Philosophus dixit de eodein Pictore bυ ς λς m , t Urn Ob μονοτονί, evitan lam. Eclitor Oxoniensis minor. Recte. Scilicet EJeroas smajoris, qua in cle inde fuerunt, staturae sanxit ; in divinis quolae ac et laicis artern suaria exercuit . bElian. V. H. TU. C 3. IΠολυγΜΗ-
358쪽
282 IN ARISTO Τ. LIBR. DE POL T. Meci l. ona niti in auctoritas. Abest tamen negatrva 9 a versione antilla. Pel Peram, qui claret contra statuerat Victori US. P. 23. l. 6. ητορικ.us J Voces has glosserna quod laria extitisse in Muini adscriptum, sed ob incuria in Librarii post Od tura in contextirin transtat una iro 1 ne cito suspicariar Massius. ippe respondet hicomoeχῶ VOCi τα ὰρμόβοντα antea positae. In Tragoema
enim, juxta Philosophiam, SENTENTIA teritum
occupat locusta. Id autem est, cicere posse ea o nia, quae rei, qua de agitur, in s Unt et conveniunt. od quideria circa orationes perficere, et Politicae scientiae munus est et fac villatis Rhetoricae. Nana
vetustisssimi turn oratores, i Una POCia: ταλιτικῶς, i. e. Ut cui Drnunis fert consuetudo atque ad rem propositam, τα ενόντα τω -άγμαπ, locuti sunt. QSi ve iran UnC, InqUlt, VIVUnt Oratores, Ut Pote qui intina a praecepta artis hauserint, laxatis eloquentiae habenis τα αρμόττοντα τω π αγμαΠ, CX COITria Unibus locis derivata, quae tarnen ad rena quod a in latinio attinere videntur, ut ataclitor Una animo S Per Uertant, orationibus adrniscent, chi Kl profecto ητορικὴς ἔργον ἐών. f. ipstina imagistrillia, Rh. L. l. c. I. l. Ula. 8Θο:J Victoriana lectio, si latra etiam exhibet o, lex Di egi de Meocloga, teste in h. l. Madio, uti et Medicet tres, calamo exarati, necnon Vertio antiqua, aperta qui dena, sed redundans: recepta valde perplexa est edit i itur Madius, Di et nos consentientes habet, in Utraque rnendurn reperiri; in vulgata scilicet esse verhortiria transpositionem; in altera idern bis inutiliter in te est una. Re fingendus est igitur proculdubio hic locus, sic: lan
359쪽
ituri fuisse hic τ λόγον, ut cistingueret hanc a partibus, qUM λόγοι non sunt, cunisi nocti sunt reliquae duae, i. e. canitis et apparatus. Narn quin superiores tres, ct tria vis id non expresserit, λόγοι sint, dubitari non potest. Interstinguendum igitur Contendit τέταρτον δετμ λογων, ὴ λέξις, neque elatim e Xistirnare potest, quid valeat ὴ λέξις τ λόγον. Mihi vero nihil
ibi l. l. 9. τάντεJ Mad. et Victor. π μῆον, quam lectionem constabilit etiam Cod. M. I 4. man U CX- scriptus. Sed retinenda est, me j Udice, vulgata lectio, ut constructio sit τ δε λοιπων πέν scit. ἴδεσμάτων) ς μελοποιια μέγι ν. Praernis etrat enitan Philosoplausin hac anace phalaeo si ν μίθον, Ut pote sine qUa ο- ανγ νοσο παγωA, αρχὴν esse όβον ψύχἡν istius dramatis. Caeteras igitur partes nurnero quinque non nisi ὴδύσματα quaedarn et condimenta esse liquet: hortun
360쪽
P. 25. l. IO. 9 ως ε το πλυJ Qhlia finis cmidarn est necessamus, alius non necessaritas. Non necessarius accrelit plei lTqIle aut raro. Necessamus finis est post orthim, ria Ors antia talis. Non neces tatas pleriunc te, Lit, poli jacta fundanaenia et erectos parietes, ina ponariar tectum; non necessata tis raro, Ut aliquis post repulsam aniatae puellae anaans lίulueo Col- luna sibi si angat. Haec ideo adimonui, ne quis has VOCes, Ut noso lina, delendas esse credat. ibini. l. II. M ν Λ GJ Victor . et quarn additione na, sens u Ornnino necessariana, Confir at.etiana Veissionis anti orae non contenala Cnda a UctoritaS. P. 26. l. 5. μεωνJ Pro D in i ponen cluriani spicat Lir Caste luetra Us μ. h. e. 4O. inhων. Sed Uir Uin hortim accipias, qhioad loci sensuim perinde est.
ibid. penuit. M β ἔδει - i J Milat i impense placet ejus deni interpretis comestura se in, s scit. Λόρου) ENEΚA TOΥ ααγωνίζε via profecto nihil excogitata potest elegantius, ut sensus sit is,
trem in versione sua expressit 1 icco bonus: Si enirn terrnino histrioniblis opus esset ad Tragoedias recitandas, nutaneta Tragoediarum ratione habita, suum