장음표시 사용
241쪽
P.m. 22 quam libidinibus arderet : invictu tam sumptuosus, schola virtutis absem parsimoniae paupertatisque laudator, in palatiopejus cornaret quam domi;mmen vitia sua capillis N pallio, est maximum velamentam, dipitiis praetegebat: quas ut augeret , is amicitias judicum miro ambitu penetrabae, eosque sibi repente autoritati fas nominis obligabat 9 non modo ut eorum sienistentiam penderet, verum etiam ut confines stuos, quos aedibus agrisque pellebat, a suo repetendo hac potentia retardaret. Hic vero qui tuas dissutationes moribus destruebat , et ei mores suos disiputationibus arguebat , ipse adver-μsse gravis centor, N accusator acerrimus, eodem Usio tempore , quo justus
populus nefarie lacerabatur, tres libros evomuit contra religionem.nomenque
Chrisianum. Professus ante omnia Philosophi incium esse erroribus hominum subvenire, atque illos adveram viam revocare, id est, ad cultus Deorum , quorum numine . ac majestate, ut ille dicebat, mundus gubernaretur : nec pati homines imperitos quorundam fraudibus issici : ne simplicitas eorum praedae ac pabulo sit hominibus Uuris. Quibus multa de totius operis instituto at que argumento subjungit, quae apud ipsum legi malo. Quinam illo fuerit, ait Illustrissimus annalium autor, quem Lactantius inter Philosophos hujus temporis sibi locum principem vindicasse dicit, nullus alius quem opinari possimus occurrit, nisi Porphyrius: qui inter Platonicos horum temporum excellebat , quem& adversus Christianam religionem commentarios edidisse exploratissimum est. Quamobrem ut quae Lactantius tradit alicui alii adscribamus potius quam Porphyrio, nulla, inquit, est ratio. Sane cum cogito quam immani odio apud Christianos laborarint ii, qui bello adversus Christum suscepto inclarescere voluerunt, &quam detestabile istorum nometia Christianorum scriptis atque execrationibus evaserit: vix memoriam nomenque hujus Philosophi, quisque demum fuerit, intercidere potuisse arbitror: praesertim cum nudo & aperto, quod ajunt, capit , in infaustum hoc certamen descenderit. Tum vero quod omnium gravissime Christianos id tulisse testetur Lactantius, quod illo potissimum tempore id operis esset aggressus, quo furebat odiosa crudelistas , nec quisquam dirae persecutionis metu veritatis amictae patrociis nium luscipere auderet. Quae odium haud dubie auxerunt, ut mox respirante Ecclesia eo acrioribus animis in Christi hostem insurgerent; cum nullum in principum favore praesidium, nullum in aperto jam atque aequo certamine effugium reliquum essetaExosum fuit Celsi nomen , quod primus ille Epicuri de grege porcus adversus exorientem veritatu lucem grunnire sordido ore ausui fuisset. Nec minor
242쪽
invidia excepit alterum Christi hostem Hieroclem, qui ignorantiae suae deliramenta Φιλαλὐους titulo inscripsit: ut fallaci illicio incautos irretiret dulianus quoque Caesar cum desertis religionis nostrae sacris, errori-hus paganorum turgens ἀο-οφρ- stulte & arroganter adversus Christum sustulisset; & ne temere a veritate defecisse videretur, stylo eam suscepisset oppugnandam,quam gladio exscindi non posese retro seculorum experientia didicerat; impii & θεομαχου nomin aeternum infamis evasit. Sed longe gravissima fuerunt odia adversus Porphyrium, contra quem universa Ecclesia Christi iunctis viribus arma cepit. Triginta enim circiter scriptores Catholici blasphemias ejus refutarunt: si qua fides Fl. Lucii Dextri Chronicis. Et ipsi Imperatores suis edictis nomen ejus perpetuum infame esse vo
Haec omnia dum cogito,pedibus in illustrissimi Baronii sententiam discedere lubet: sunt tamen quae non leviter me retrahunt. Primum
quidem Eusebii&D. Hieronymi autoritas, qui eum in Siculo secessu adversus Christianos scripsisse disertim testantur. Eusebius enim dicto loco ait, O καΘ μαῖς ν Σικελία κα9 ἐς Πορφυρορο συγγράμματα& D. Hieron. refert Eusebium edidisse contra Porphyrium, qui eodem tempore scribebat in Sicilia, libros XXX.Tum librorum numerus non convenit:XV. enim,non solum III. edidit, ut Hieronymus & Suidas testantur: tum vero inprimis temporum vitaeq; ratio: nam nec aetas, nec vitae Pythagoricae institutum cum iis convenire videntur, quae Lactantius de Asiatico illo Philosopho prodidit: nat cum ακ persecutionis Diocletiani, & Ecclesiarum demolitio, cujus Lactantius dicto loco meminit, in annum Christi CCCI L incidat, qui fuit XIX. imperii Diocletiani, LXIX. aetatis Porphyrii; aliorum ego judicii facio, an ea quae de libidinibus,de luxu, de assentatione & parasitismo aulico Asiatici illius Philolophi Lactantius refert, seni decrepito conveniant: ei praesertim qui siccum &sobrium Pythagoricae vitae institutum semper fuerat sectatus,quod diligentissime ab ipso servaturn libri et- ωπιχης ad Firmum Castricium scripti,abunde probant: neque enim amico intimo, & fraternae necessitudinis vinculo sibi conjuncto eam vitae & Philolophandi rationem tam operoso volumine suasurum fuisse existimo, si ipse eam neglexisset: nec quisquam veterum, quod
quidem ego observarim, hujusmodi quid Porphyrio objicit: quem rabidum, furiosum,impium, blasphemum , veritatis & DEI hostem Eu, sebius, Hieronymus, Augustinus, aliique perpetuo cognominant: qui nullam
243쪽
nullam ejus exagitandi materiam ansamque praetermiserunt. Et quamvis non ignorem plerosque Philosophos aliter disseruisse in schola, aliter domi vixisse: de Porphyrio tamen cur secus existimem , caussat hanc potissimum habeo, quod eo ipso tempore, quo Lactantius Asiaticum illum Philosophum luxu & libidine obrutum contra Christianos scripsisse ait, Porphyrius parco&sobrio victu animum a corporis contagione purum, &a sentuum communione abductum,ad vitam secundum mentem extollere studuerit: quod quidem ea manifeste testantur quae sexagesimo octavo aetatis anno sibi contigisse in Plotini vita retulit. Accedit ingens ille librorum atque commentariorum numerus,quibus procudendis vitam omnem impendit: adeo ut extrema adhuc senectute Plotini scripta emendata, & concinno ordine digesta publicaritaTaceo quod ipsa aetas haud exiguam respondendi materiam praebere, & delirii suspicione irrideri potuisset. Sed illud mihi argumentum omnium gravissimum videtur, quod Methodius Patarensis Episcopus Tyrius, qui nitidi compositique sermonis libros adversus Porphyrium confecit, ad extremum persecutionis Dioclatiani, sive ut alii assirmant sub Decio & Valeriano, martyrio coronatuu sit: haec enim D Hieronymi verba sunt de sanctissimo viro. Atque ut posterior illa opinio, de consummato martyrio sub Decio, manifeste falsitatis convinci potest ex eo, quod Decio imperante Porphyrius,quem Methodius refutavit, vix vicesimum aetatis annum attigisset, & post XV L integros annos demum in Siciliam profectus fuerit; ita posterior illla aperte Ostendit, ante praedictum XIX. annum Diocletiani &Porphyrium suas blasphemias edidisse,& Methodium iisdem respondisse: cum Lactantius Christianos temporis gratia conticuisse disertim amrmet: quod nemo illum dicturum fuisse existimaverit, si Methodius rum solus communem Ecclesiae cautiam de sendendam suscepisset. Nec reticuissent
Eusebius atque Hieronymus, diligentissum harum rerum observatores. Quis vero D. Augustinum rerum Ecclesiasticarum adeo vel imperitum vel immemorem fuisse existimet ; ut cum lib. X. Civit. Dei cap. Porphyrium eo tempore vixisse dixisset quo Diocletianus crudelissima persecutione Ecclesiam Christi oppugnabat ; nec tot martyrum conmstantia ad veritatis viam agnoscendam permotum doleret, id tam opinportuno loco omitteret, Porphyrium eo ipso tempore furentem imperatoris animum impiis suis libris adversus innocentes Christianos vehementius concitasse, & veritati armis oppresia importuna insultassi protervia: quo nomine Lactantius Asiaticum illum Philosophum maximC
244쪽
phyrium libro x. de regressis animae dixisse : Nondum receptam unam quandam sectam qua universalem piam animae eontineat liberandae e iubiungit deinde, Euaenam issa est universalis via , nisi quae non sivae cuique gonti propria , sed universis gentibus quae communis est , divinitus impertita es 8 quam eerte se homo non mediocri ingenio praeditus, esse non dubitat : providentiam quippe divinam sine sa unipersali via liberandae animae genus humanum relinquere potuisse non credit. Neque eηim ait non esse sed
hoc tantum bonum, tantumque adjutorium nondum receptum, nondum in suam notitiam esse perlatum. Nec mirum, tunc enim Porphyrius erat in rebus humanis, quando ista liberandae animae uniper alis via, qua non es alia quam refigis Gristiana , oppugnari permittebatur ab idolorum daemonumque cultoribus, regibusque terrenis, propter riserendum consecrandum martPrum num rum, hoc est, testium Perimiis e per quos ostenderetur omnia corporalia maia pro side pietatis N commen atione veritatis esse tolenunda. Videbat ergosa Porphyri- , N per hujinmodi persecutiones cito istam viam perit unum, spropterea non esse ipsam animae liberanda unipersalem putabat e non intelistens hoc quod eum movebat, o quod in ejus electione perpeti metuebat, ad uinconfirmationem, robustoremque commendationem potius pertinere. Nonn
certissimis rationibus ex hoc loco colligitur, vel Porphyrium postremae illius persecutionis tempore non scripsisse: vel supinam D. Augustini fuisse ignorantiam aut oblivionem , qui tali loco rem tanta uia praeteriret
- Porphstrii vitam non recte produci ad Constant num. M. Publῖαι Θει. tianus Porphyriis Poeta cum Porphyrio Philosopho confustu . Bri tannia fertilis trirannorum provincia. Constantim edictum expli-
VErum dehisce libera cuique per me sentiendi potestas esto,donec
veritas aliorum studio diligentius limata, ex antiquitatis tenebris clarior elucescat. Sed in eo summo viro non temere assentiendumis existimo, quod contra Eunapii atque Suidae fidem Porphyrii vitam us
que ad XXIII. annum Constantini Magni producit: tum in iis quae d exilio
245쪽
Aexilio & palinodia ejus prodidit : quae eruditissimorum hominum animadversiones accensuras non effugere. Sed praestat ea hic apponere, quae ad annum Christi CCCXXV. ecclesiasticae historiae princeps scribit. Auod ad Porphrium Jectat,qui adversin Christianam restionem tot tantasque blasphemias e Diiset, s ipsum Imperatorem contumeliis proscidis- siet, cum inter alia, quod te satur Gildas, dixerit in ipsius odium,frirannianc, fertilem tyrannorum proUinciam esse ; dignam laboribus mercedem eum recepisse Constantinus cum tradat: non tantum quod libri ejus fuerint incendio condemusti ; sed N quod exilio multatus sit et id a masse videtur , ac plane insinuat , eundem Porphyrium adhuc , eo tempore quo haec contra Arium stribebat, fuisse supersitem o quem ex testifcatione S. Hieronymi abhinc pos triennium , nempe anno XXVI. ejusdem Constantini Imperatoris, mim ad eum insigni, ut ait, volumine, ab exibo liberatum apparet. In quibus verbis docti
viri jam pridem monuerunt Porphyrium philosophum confundi cum Publio Optatiano Porphyrio Poeta, Christiano quidem, sed caetera nugacissimo: nam de illo D. Hieronymum loqui testatur panegyricus ad Constantinum Augustum, qui adhuc superest. Et ne quis dubitandi locus relinquatur,apponam Poetae exulantis versus, quibus Thaliam suam in praefatione alloquitur.
Hic trepido pede tecta petἰs penerabilis aula; Horrida quo nimium sit tua mundicies ;Hos habitus vatis praesentia fata merentur , Vix Iocus hoc saltem praebuit unde penis. Suppliciter tamen ire potes, dominumque precari: ualor ae hae sordes conveniunt miseris.
Cum dederit clemens veniam, natumque laremque
Reddiderit, comptis ibis s ipsa comis. Nec minus in eo hallucinari videtur , quod ex Gilda Britanno Por phyrium de Constantino Imperatore contumeliose locutum, at quo eam ob causam exilio damnatum fuisse colligit ; cum potius contrarium ex Gildae verbis evincatur. Igitur nunc omittens , inquit, priscos communesque omnibus gentibus errores, nec enumerans patriae portenta ipsa Habolica pene numero AEgyptiaca vincentia, s tacens vetusas immanium tyranno orum annos, qui aliis longe positis retionibus vulgati siunt: ita ut Porphyrius rabidus orientalis adperseus Ecclesiam canis dementiae suae ac panitatistis hoc etiam
adnecteret et, Britannia, inquit, fertilis provincia Urannorum. Quid quaeso
246쪽
2 26 hic de Constantino, aut Constantini aevo cum disertim de iis temporibus loquatur, quibus Britanni nec Romani Imperii potentiam, nec Christianae religionis veritatem agnoverant. Atque aliter haud dubie sensisset Vir judicii maximi, si D. Hieronymi locum, unde Gildas Porphyrii verba transcripsit,observasset: quem ex libro ad Ctesiphontet
adversus Pelagianos adscribendum duxi. Et ad extremum, quod Dist bis objicere contubernalis vester Porphτνius : qua ratione clemens s mi ericori Deus ab Adam usque ad Moysen , s a Moy se usque ad Chrisi adpentum, passus sit universas gentes perire ignorantia legis s mandatorum DEI. Neque
enim Britannia fertilis provincia Orannorum , s Scoticae gentes, omnesque in que ad Oceanum per eircuitum barbarae nationes Moylen Prophetasque cognove
arant. An non luce meridiana clarius, nihil hic in Constanti nur dici: sed ea designari tempora, quae Christi adventum,&Romani Imperii propagationem ad Britannos praecesserunt Z Nec de Porphyrii mente dubitare nos sinit, quod eadem quaestio ex Porphyrii libris contra Christianos desumpta D. Augustino inter alias proposita fuit: cui ille isse respondet Epist. XLIX. ad Deo gratias. Cur autem Britanniam fertilem tyrannorum provinciam Porphyrius appellarit, id C. Taciti gravissimi autoris verba de Britannia
in Iulii Agricolae vita docent: olim, inquit, regibus parebant', nunc per prin cipes factionibus f sudio trahuntur . nec aliud adversus validis mas gentes pro nobis utiliuae, quam quod in communi non considunt. Et Strabo libro IV.
autor est, apud Britannos fuisse : & plerosque Dynasta ruta Caesarem legationibus ossiciisque coluisse. quae ex IV. libro commentariorum de bello Gallico cognosci poterunt: ubi Caesar ipse expeditionem ae m Britannicam narrat. Neque hoc saeculo tyrannicae familiarum factu nes, apud Scotos praesertim & Hibernos exolever Ulat, sed ut quisque nobilium vel genere illustrior est,uel manu promptior, ita facilius subditos ac clientes plurimos in studia partesque suas, sae poetiam regibus ipsis perlaulosas, petetrahit. Ex hisce jam satis apparet quid de Constantiniani edicti explicatione sentiendum : quo Illustrissimi scriptoris sententiam minime stabiliri facile agnoscet , quisquis edictum ipsum inspexerit. Nam cum prineipio Imperator scripsisset,
Porphlyrium rellionis hostem pravis quibusdam commenitariis contra pietatem
editis dignam invenisse mercedem 3 ne quis de exilio a lio ve supplicii genere eXplicaret, ipse subjungit : ac mlem, ut ipse quidem infamis apud
omnem posteritatem maximo opprobrio O dedecore έompleretur 2 impia autem
IV serjm Elave delerentur. annon manifestum e si , nihil aliud Imperatori
247쪽
ET sCRIPTIS POR HYRII. CAP. V. 227
peratori propositum suisse, quam ut publico edicto eandem probro si nominis infamiam Ario ejusque sectatoribus inureret, qua Porphvrium flagrare videbat; &pari exemplo, quo Porphyrii libros extinxerat, impia eorum scripta supprimeret ὶ Quod egregium piissimi Imperatoris factum dein Theodosius imitandum sibi duxit: qui simili lege Nestorii sectatores invidioso nomine Simoniano S, a Simone mago appellari voluit ; ut cujus scelus fuerant in deserendo Deum imitati, ejus vocabulum jure viderentur tartiri, l. 6. C. de haeret. & Manich. Haec accuratius explicare volui, quod nonnullos temere & αβα- ιςως Baronianam sententiam amplectentes affirmare videam, Porphyri ut Dei spiritu amatum, tandemque ad fidem conversum, instar Saul id arissensis Jesum verum Deum agnovisse. auem utinam cognovisset, cui arenim D. Augustini voto 4 eique se potius quam vel suae virtuti , quae humana , fragiliM N infirma es : νel perniciosissimae curiosemti sanandum tutiis
commisisset. Quae sanctissimi Patris de hoc Philosopho verba sunt libro X. de Civ. DEI cap.
Porphvrium non Judaeum , sed Phoenicem fuisse et cur Raranaotem D.
Hieron mus vocarit: variae in eum locum conjecturae.
Ec forte abs re fuerit, aliam maximi scriptoris sententiam do Porphyrii patria & genere hoc loco expendere : novam quoque illam, &adversus constantem omnium autorum fidem deductam ex obscuro quodam D. Hieronymi loco. In quo tamen facilius quid falsum sit convincere possum, quam quid verum amrmare. D. Hieronymi verba sunt in praefatione commentariorum in epistolam ad Galatas:
quod nequaquam intestilens Bamnaeotes es hceleratus ille Porphyriau in primo operis sivi arier in nos libro, Petrum a Paulo objecit ess e reprehensum. Ex quibus
Illustri T. Cardinalis contendit P 1rphyrium non Phoenicem, sed Iudaeum; non Tyrium, sed Baianae Otem fuisse; natum Baianaeae, quae Iudaeae civitas est, XV. miliaribus a Caesarea Palaestinae , aquarum calidarum celeber imis fontibus celebris. Sed quod patriae generisque eum taederet, falso & impudenter mentitum fuisse Phoenicium, quo & olima,& nunc quoque Vulgo censetur.
248쪽
Nec forsan a vero abhorrere haec sententia videbitur ei qui cogitet, D. Hieronymum complures annos in intima Iudaea cum Iudaeis eruditis familiarissime vixisse, eorumque opera multa ab ipso perquisitata, multa cognita fuisse,quae ab aliis nullo modo sciri potuere,άκοινώ- νηπν - αtε ν ejus nationis. addo & illud, quod Socrates ex Eusebio prodidit, Porphyrium principio Christianum, odio Christianorum, a quibusCaesareaePalaestinae gravius fuerat reprehensus, quam impotenti animo ferre posset, religionem nostram deseruisse. Id enim leve ac desultorium ingenium arguit, cui ,- λα &- non insolens fuerit. Quibus & tertia ratio accedit, quod Moysen Prophetam citet in libello de antro Nympharum, & libro et . & 4. de abstinentia, de I datorum institutis sectisque ex Theophrasto& Flavio Josepho multa reserat. Verum multo plura sunt& validiora quibus contrarium evinci videtur. Nihil enim dico,quam etfrons illa fuerit impudentia hominem genus patriamque mentiri. Facile concesserim potuisse id fieri ab eo, qui animum frontemque adversus Deum & veritatem ipsam obduraverat; metus saltem infamiae eum deterruisset, cum mendacium nequaquam posset latere: quod ex maxima Phoeniciae civitate plurimi &Alexandriam &Romam quotidie commigrarent, quorum indicio fraus facile detegeretur. Idque eo magis, quod & ipse patrem Tyrium no minet; & Eunapim eum non ignobili genere apud suos ortum testetur. Et quomodo latere potuit, qui tanta eruditionis & sapientiae fama inclaruerat P & ut alios latuerit; qui potuit Longinum , Iamblichut i, aliosque Syros, qui cum eo versabantur Z Ipse Longini epistolam vitae Plotini inseruit, ex Phoenicia ad se scriptam, qua ex Sicilia evocatur: ubi Longinus Tyri patriae ejus meminit. Vivebat eodem tempore in
Phoenicia A melius,condiscipulus Porphyrii. An eos & patriae & genus amici ementitum latere potuit Z quem tamen ipsi constanter in suis scriptis Tyrium vocarunt. Et cum Libanius Sophista Syrus, oratione funebrran Iulianum Imperatorem, Porphyrium T rium senem honoris causa appellasset; Socrates tamen qui lib. 3. hist. Eccles. cap. 2eaSophistae verba conquisitis rationibus verbisque operose confutat, de patria nullam ei litem movet. Et quis credat, eum in tanto contradicendi studio praetermissurum fuisse illud, unde Tyrii senis nomen gravi infamia aspergi poterat : si quid tale vel scripto vel fando proditum accepisset' nec neglexisset Suidas, qui ea quae ad gentilium philosophorum irrisionem spectant, diligenter undique transscripsit; taceo enim quod Eusebius non uno loco in libris de praeparatione & demonstratione
249쪽
ET SCRIPTIS PORPHYRII. CAP. V. χΣ9
tioneEvangelica,eum gentilem & gentilium magistrum acTheologum appellat. Caeterique Patres cum Porphyrii calumnias saepe cum Judaeorum blasphemiis comparent nemo tamen commune cum illis genus ipsi fuisse scribit. Quod invidiae augendae , & impiis contra Christum objectionibus refutandis maxime profuisset. Christianam religionem eum vel serio amplexum fullse, vel saltem non aversatum facile crediderim,qui puer Originem Alexandriae audierat, clarissimum Christianae religionis lumen. Praesertim cum praeter Socratis atque Nicephori autoritatem, D. Augustinus lib. io. de Civ. Dei c. 28. disertim amrmet, illum vanae scientiae tumore inflatum a saluberrima Christi hu. militate resiliisse. Atque esto. Quis vero hinc ostendet eum a Iudaismo ad Christianismum transiisse t Nec majoris momenti sunt illade petitis ex Moyse & Fl. Iosepho testimoniis. Cum quidem eo loco Moysen non suisaed Numenii verbis citet : quem in Prophetae lectione versatissimum fuisse , testantur cum alia plurima ejus loca , apud Eusebium de praeparatione Evang. & Theodoretum in tur praesertim nobile illud dictum τί Πλάτων, η Μω- άHικὶ ων , Et demus Moysen et γου ως ab ipso citatum : quid inde huic opinioni probandae essici poteriti cum in confesso sit ejus saeculi Philosophos ferme omnes Cacras literas legisse. Nam & Longinus Porphyrii
praeceptor, libro eodem principio Geneseos locum addu.cit cum honorificentissima Prophetae mentione. Sed frustra hujusmodi ratiunculis pugnamus,cum certum sit, Porphyrium non Moysen solum,sed universam sacram scripturam legisse,& quidem diligentissime: eo fine,ut falsam & incertam ostenderet divinorum oraculorum fidem: quod Eusebius in libris de praeparatione non uno loco, & Theodoretus serm. T. testantur. Ea vero quae in libris de abstinentia de Iudaeis affert , liquido ostendunt , ipsum nihil proprio usu & experientia de Corum rebus compertum habuisse. Ita enim aliena fide nititur, ut hospitem in peregrino solo versari nemo non videat. Et Eu,
sebius id agnoscit, qui prolatis inde Porphyrii locis lib. 9.
ctiun , ut apparet, hausta perhibuit. Ecquis Eusebium tam commodo Ioco tale quus praeteriturum fuisse existimeti sed quam medicinam D. Hieronymi verbis faciam non facile perspicio. Equidem haud temere in veterum scriptis quidquam mutandum existimo,si sensius ut-
250쪽
CAP. Heunque erui possit, Ideoque animum in varias partes vertenti id primum occurrebat, inter loca quae in divisione terrae sanctae in sortem tribus Aser ceciderunt, Iosua: I9. v. ai. recenseri Beten ,sive vicum, sive oppidum: quod recentiores Palaestinae descriptores inter Ptolemaidem Et Tyrum collocant. Hanc forte Porphyrii patriam a D. Hieronymoereditam fuisse suspicabar, &maluisse Porphyrium a vicina urbe celeberrima potius quam ab ignobili loco cognomen patrium ais umer :quod Virgilium & Livium clarissimos autores fecisse scimus. Nullas tamen rationes excogitare potui, quibus id mihi persuaderem. Nam Eusebius libro de nominibus locorum in sacra scriptura, brevi a nobis edendo, sic scribit : Bατrieti cita enim ille hunc locum vocat, non Baten, ut Hebraeorum fontes, & vulgata editio) ς ης 'A-ρ.
possWur vicus Bethbeten in octavo militario Ptolemaidis eoninu Orientem. Un
de Eusebii & ipsius Hieronymi autoritate cognoscimus , locum pristinum nomen eo tempore perdidisse : nec potuisse Porphyriuitata a Batnis, vel 5 ε 3O, , seu Bethbeten, Baianatotem appellari. Taceo enim quod locus obscurus fuerit , quem Sacrae literae unico
tantum loco commemorant , caeteris omnibus ignotum. Et si
patriam Porphyrii suilla demus: quid quaeso probri ex ejus commemoratione / aut si Hieronymus probri loco objiciat: cur non pluribus verbis exagitavit rem paucis aut nulli cognitarat Inde aliud mihi incidit, quod sensus loci ultro suggerere videtur. Baianaeotam per convicium atque opprobrium fuisse appellatum: & licet hactenus nihil tale observarim, nomen hoc forte aliqua infamiae nota ex gentili probrosum apud antiquos evasisse: ut Sodomitarum,ac Caper-naitarum, aliaque in sacris literis: adeo quidem ut nemini dubium sit, si quem dictis nominibus appellem,non patriam me exprobare, sed vel
impietatis,uel ἀλογιας crimen. Nec desunt exempla apud profanos autores, qui stolidos ac stipites Abderitas, fabulosos nugatores Bergaeos, impios Melios,impostores AEgyptios, mendaces Cretenses appellarunt. Sed cum neutrum mihi satisfaceret, tandem manu sic. Vaticanos consului, ut Sibyllae folia ; quae tamen ex incerto incertiorem me dimiserunt. Cum alii eo loco Bethaniotes alii Biothaniores legant: neque ulla sit major varietas , quam quod alii adspiratam literam addant, alii omittant. Hic ad conjecturas confugienti nihil commodius occurrebat, quam ut levi mutatione legeretur: βρο bcelemitu iliis