장음표시 사용
271쪽
P. VII. 2 sisertim Didymi περὶ λοφους --μου κης πρὸς τίω δερι ξενάων τε, Πυθαγορειων : tum ex Ptolemaide Cyrenaea , ε τη Πν γοργκ μουσικῆς μιχειώ . Ex AEliani& Adrasti Commentariis in Platonis Timaeum, ac similibus. Et edidit inde jam olim Franciscus Patricius, sedulus hujusmodi rerum conquisitor, ingens illud fragmentum Aristotelis περὶ ἀκουςων , di audibilibus e discussionum Peripateticar. to m. I. lib. III. Neque tamen in universum ' μονικῶν opus scripsit Porphyrius, sed in quatuor duntaxat prima capita : caetera deii Pappus pertexuit. Ita enim in alio manuscripto Vaticano titulus
indicat. Πορφυριου ἐξήγηας εις δύ πρωτα κεφάλαια τὼ πρωτου των 'o - μονικων Πτολεργου. Sequitur deinde, Ποία σου πόμνημα ῶς τἀ avra τοἰέ κεφαλαίου, κώq ε*εξῆς, Astrori omicum opusculum unum nobis superest , - Εἰσαγωγη εἰς τώ Σπιτελεσματικίω Πτολεμ . Introduntio in CL Ptolemaei opus de efectibin astrorum. Edita ante LXX. annos Basileae, cum anonymi scholiis in tetrabiblum Ptolemaei ex Demophilo collectis, & Hermetis libro de revolutione nativitatum : sed adeo corrupta , ut nullum legentibus usum praestet. Eam Vincentius Richardus, Clericus Regularis, ex optimo & integerrimo codice a se translatum mihi affirmavit, vir bene hasce literas doctus.
Porphyrii historia philosiophica. Fragmenta ejus eostem. Socratis historiei
HI storica ejus hoc loco subjungenda : in quibus primum sibi locum jure merito vindicant Φιλsdis*ου βιβλία δἰ His oria philosophicae, si De Vitis Philosophorum, libri IV. Meminit hujus operis Euna pius principio ejus libri, quem de Sophistarum vitis scripsit ue cujus verba Operaepretium est cognoscere. ἀι φ1λόσοφον σ&αν, Π των φιλsσοφων βιους Πορφύροοψ κ, Σωέων αἰελεξαντο. αλω ο Πορ*υων , ουτω συμβῶν , εἰς Π λάτωνα ετελ α κω 'ἐκεινου Historiam vitasque Philosophorum collegerunt Porphyrius ta Sotion. Sed Por- p riu , nescio quo casu, in Platonem ejusque tempora desiit. Et Theodo- retus serm. II. θεραπ. de eodem sic scribit: Πλουταμο. 5. O 'Αετ τάς των φιλοσόφων εκπ δευουσι δόξαις , τιν 'αυτὸν κων ο Πορφυρμ λ ἰεδό-ξαπ άνον, τον εκάςου βίον π δόξας προέτεΘμκως. Plutarchus vero atque Aetius Philosophorum opiniones exposivere : quem laborem cT Porphyrius sibi
272쪽
minit ejusdem sermone IV. & V. Quin & Johannes Tχetetes Grammaticus Bygantinus Chiliadis XI. historia CCCLXXVII. idem
Opus laudat: ubi encyclicas disciplinas vocari docet universum bonarum artium ac scientiarum orbem , άς ἔκαψε Πορφύων δε β-iς φιλοσόφων , hoc e st, teste Porph'rio in vitis Philosophorum. Verum cum hujus operis causa tota haec dissertatio 3 nobis instituta fuerit, distinctius nonnihil de eo &per partes agendum. Fuit ergo Liberprimus, De Vim Pythagor Et quidem ille ipse quem hic a me editu tria habes Graece & Latine: cum eum in Germania Conrad. Rittersitusius eruditissimus L C Graece tantum Malchi nomine publica flat. Nam praeter illa quae superius de gemino Porphyrii nomine disserui, non , sinit nos de autore dubitare Cyrillus Alexandrinus, qui hoc opus passim citat in X. illis libris,adversus Iulianum apostatam editis, quos Lutetiae Parisiorum R. & Cl. P. Jacobus Sirmondus Graece mihi legendos dedit ; cum hactenus non nisi mala Oecolampadii versio prodierit. Hujus Manuscripti ope plurimum adjutus fui ad primae editionis lacunas supplendas : quo & Vaticani codicis autoritas deinde accessit. Indicabo nunc ordine singula Cyrilli loca; si quis conferre ea cum nostra hac editione velit. Libro primo. Πορ*υωφ γουν - κοίμικν δόξαν ἔχων παρ' εκύνοις χ α νη , ἐν τῶ πρώτω λα
- λόγω το χρημα ριαά. γέ γραφε Q ώδ πῆ ω- Πορφυροφ δε β:Cλίω πρώτω φιλοσό*ου ὶςορίας. Γ 9 αλλο - , &c. quae leguntur ii hoc libello, p. 2 . v. η. Denique libro X. Καὶ γῖν ὀ Πορ*ὐρ Ο- τον Πυθαγγρου βίω, ἐν γη καθι ἐς ὰλπη φησίν. ' Αντιφῶν ἐν τω πεῖ τοῦ Ωου, quae habentur p. s. v. I s. proferuntur ibidem alia loca quae in notis andicabo. Quae quidem omnia nequaquam nos de hujus
273쪽
ET SCRIPTIS PORPHYRII. OPIIII. as 3
jus libri autore dubitare sinunt : cujus nomen cur in MSS. codicibus supprimatur, postea dicam. Secundum librum a nemine citatum Observavi, neque temere dixerim cujus vitam is complexus fuerit. Liber tertim de vim Socratis laudatur a Cyrillo contra Iulia
num, lib. 6. paulo post principium. Φέρε , ---Fάλ-
qualis prae caeteris celebris ide Socrates fuerit. Nec forte temere quo sidem in omnibus adhibebit, quae de illo narrantur : Porphyrii tamen scriptis coninuicere non poterunt, qui de antiquorum vitis Ributim exposuit, atque eΠm in sinem studii quam plurimum impendit. Is haec de eo refert : Arsoxenus dum Soc ratis Pixam narnat , ait best spintharum Merratis familiarem audivissea firmantem, quod in nullum unquam incidisset , cui major fuerit pis perse a dendi '. s ad hoc vocem ac vultum, moresque ejus fuisse compositos , o ge flus 'gulis distis accommodatos. Atque id eum secuse ait, cum non rnabceretur : sed hoc affectu succensum nudum omnino servasse decorem , nec ab ullarum voce pel facto absinuisse. Paulo post Nim Porphyrius de eodem sic scribit : in rebqua omni pica eum frugi fuisse , nec magno apparatu vixisses, in dism : in rebin aurem penereis vehement/orem quidem false, absinuise m-
274쪽
men ab omni injuria : quod Pel uxoribu , vel prostitutis tantum uteretur.Duas eodem tempore habuisse conjuges, Xanthippen civem Atticam , sed paulo communiorem ; Murto Arsidis stillam , Lysimachi neptim. Et Xanthippe quidem clanculum sibi adjunxisse, ex qua Lamproclem filium suscepit o Myrto autem nuptam domum duxisse, s ex illa Sophroniscum s Menexenum natos fuisse. Citatur etiam a Theodoreto serm. I. λωπ. ubi de Socrat
ralia de eo retulit , qualia nec Melitus, nec Anytus Socratis accusatores dicere
conati fuissent. Eademque illa ex Socrate transscripsit Nicephorus Call, lib. Io. c. 36. & hist. trip. lib. 7. c. 2. quam censuram paulo post expendemus. Meminit etiam tertii hujus libri Stephanus iΘ οκά- voce Γάδάγ.
Liber quartus, de vita Platonis.
Citatur a Cyrillo libro 8. saepius jam laudati operis adver
275쪽
ET SCRIPTIS POR HYRIL CAP. Vm.
Grumemonubo ad perbum, atque ea que apud ipsos leguntur in medium profenum, ut lectores Christianorum de Deo sententiana re Iissime limatam cognostane. Atque ut optimos s sapientissimos quosque illorum , quique clarum hac re s celebre nomen obtinuerunt, nostrorum dogmatum certitudinem secutos mani
se appareat; nec omnino a vero aberna D, dum nostram sequuntur sententiam. Gribit igitur Porp rius libro . historiae Philosophicae in haec verba: Plato usLad tres subsissentias Dei essentiam procedere dicebat. Et 'premum quirim Deum esse bonum ipsum: post hunc secundo loco esse rerum omnium cre
atorem e tertiam Uero esse animam mundi. Divinitatem enim usque ad ani
mam progredi. Illud autem quod Deitate caret a diserentia corporea incipere. Herum illi, quos ante dixi, hisce quoque contradicunt: asserentes Deum nequaquam rebus ipso inferioribus esse accensendum : exemtum scilicet ab omni societatis communione, nec ulliin rei capacem quae pari gradu consituatur. Sed ducto a mente principio unam deinde trinitatem servari.
Citatur etiam Porphirius in Philosophiae historia a barbaro interprete Chronicorum Eusebii , cujus excerpta in magno opere Eusebiano leguntur: ubi nonnulla de tempore, quod inter Ilii expugnationem& primam Olympiadem intercessit, ex eo a Seruntur. Tum alio loco ejusdem sententia de Homeri & Hesiodi aetate adducitur. Et forsan ex eodem opere fuere illa quae a Simplicio in lib. a. Arist. de coelo ei tantur, de Babyloniorum observationibus astronomicis a Callisthe
tuas Porphyrius , mi is nongentorum s trium annorum fuisse , usque ad Alexandri Macedonis tempora siryatas narim t. Nisi potius ex opere aliquo Astronomico fuerint, quae plurima , teste Suida , Porphyrius scripserat. Pauca haec magni Operis fragmenta , ut dispersas naufragio tabulas collegi, quae specimen aliquod exhiberent eorum librorum, quos incuria mortalium & temporis injuria nobis invidit; vel potius Porphyriani nominis invidiae Xtinxit: si tamen tam praeciarum opus in rebus humanis esse desierit, quod Ioannes TZet2 es ante 4oo. ad in huc annos legit. Utinam vero integrum alicunde proferatur I cum ex primo hoc libro, licet mutilo,satis appareat, quam jacturam res literaria ejus scripti interitu fecerit: quod Cyrillita summo studio confectam
276쪽
tione una perierunt. Porphyrius enim cum eorum vitas scriberet, a quorum temporibus longiori intervallo erat remotus,&de quibus propria fide nihil poterat assirmare , historiam suam ex aliorum autornu locis centonis instar concinnavit: qui ut tempore fuerant propinquiores, ita fidem majorem merebantur. Qua quidem in re diligentiam ,
ejus miror & laudo : qui ne illa quidem dissimulare voluit , quae sequiora declarissimis hominibus, sive vera fide , sive invidia quorundam atque obtrectandi studio, prodita fuerant. Atque utinam tam facile nobis esset in caeteris Porphyrii causam tueri, quam nullo negotio hujus historiae fides contra Socratis objectionem a calumniae ac detrectationis crimine defenditur. Ea enim quae malevole contra Socratem Philosophum scripta fuisse reprehendit lib. 3. cap. 23. hist. Ecclesinequaquam de suo confinxit Porphyrius, nec propria fide asseruit; sed Aristoxeni, gravissimi ac celeberrimi scriptoris autoritate. Quod videre est Theodoreti sermone XII. Graecar. ameel. ubi ea leguntur, quae Porphyrius ex dicto autore de Socratis iracundia ac libidine in tertio hujus operis libero retulerat. Taceo enim quod Socrates ipseZO- pyri de se judicium proprio testimonio comprobarit. Seorsim scriptus fuit liber, ἡ τάξεως τ cίλίων', ου. De pira Putini ejus librorum berie. Qui Enne adibus ipsius semper praefigitur. Illas enim emendandas sibi a praeceptore relictas fuisse ipse testatur: quod in propriis libris conficiendis ac recensendis paulo negligentior esset. Nec solum Plotini scripta recognovit, sed & introductionibus atque commentariis eadem illustravit, quod ex libello
ἀφορμων & AEneae Gazaei loco, quem inferius apponam , manifeste
Porphrii stri , qua ad practicam Philosophiam Jectant V Enio nunc ad ea quae longe plurima in omnibus Philosophiae
partibus scripsit. Atque in genere quidem de universa Philosophia agebat liber a Suida laudatus, της Ομηρου φιλοσοφία. Dσ-eri ratissum. Quo id haud dubie probare voluit, Homerum non minus
277쪽
p. IX minus philosophum quam poetam fuisse. Idque fortassis in Longini praeceptoris gratiam, quem peculiare opus de hac quaestione edidisse constat, Suidae testimonio , εἰ Φιλόσο*Ο- Ομηρ'. Num Homerus
philosophussit Quem non solum philosophum, sed principem philosophorum esse Maximus Tyrius affirmat, differt. XVI. qua disquirit, utrum sit secta Philosophiae siecundum Homerum. Ubi eleganter Homericam poesin - μόνιόν τ; ἐργκοον appellat, quod omni vitae generi atqu instituto convenit. Atque unum illum omnium artium scientiarumque semina , principia, atque exempla continere assirmat. Qui &Horatio teste, quid sit pulchrum, quid turpe, quid utile, quid non, Plenius aemenus Chusippo ac Cnπηtore dicit. Ex hoc ingeniorum fonte omnes postea sapientes animum irrigasse , rivulosque in suos deduxisse usus te- testatur Eustathius, i λἰς ήn F - ώω πλεργιζοώνων, ἔτε F *υπιν,
καπλυπω. Unde Philosophorum praetantissimi Democritus, Zeno Cittiensis, Antisthenes, Heraclides Ponticus, Posidonius, Panaetius, & Platonici recentiores fere omnes suis scriptis Homerum illustrarunt. Atque exstant duo praeclara in hoc genere opuscula: alterum quidem Heracliti cujusdam, de Homericis allegoriis. Quod nescio qua de causa Heraclidi Pontico adscribitur, reclamantibus praeter temporis rationem quinque manu scriptis, quos in variis Bibliothecis vidi, &Eustathio ad Homeri Iliad. α. pag. O. Alterum vero Procli Diadochi, quo Poetam adversus Platonis accusationes defendendum suscepit. Quibus forte addi debet Strabonis dissertatio principio operis Geographici. Ex hisce enim conjicere licet, cujus generis fuerit hoc Porphyrii opus. Laudantur ab eodem Suida Πε, των μίαν εἴν Πλα-
telis consienis, libri p. fui enim Porphyrius utriusque Philosophiae aeque peritus, ut supra diximus, ideoque Aristotelica ubique Platonicis admiscuit Quod & Proclus lib. 1. in Timaeum, p. I 8. testatur:
τωνικας γαπυρω . Hoc philosophandi genus ab Ammonio introductum fuisse ex Hierocle superius ostendi : cujus exemplo pleriqu omnes posteriores philosophi coeperunt ἐπαμφοτερ ζων, & Academiam cum Lyceo coniungere: explosa priorum Academicorum superstitione, qui unum Platonem nimis religiose sectabantur ue atque ejus Kk dogma
278쪽
cap. XL dogmata adeo ab Aristotelicis differre existimabant 1 ut nulla ration conciliari possent, Hosce ab utriusque Philosophi mente, & ab ipsa veritate longius aberrasse assirmat Hierocles c ἐκοντας ευδε
δεδουλω- ους. Quod & Porphyrius hoc opere demonstrandula tasusceperat. Nam Taurus Berytius, ut ex Suida discimus, scripserata: e. ἡ τ δογμάτων Πλάτων' κω 'AD άλους. Et Attici Platonici liber contra Aristotelem a Mose s Platone dissidentem citatur saepius ab Eusebio, libro XV. praepar. Evang. idemque nunc in Bavarica Bibliotheca extare dicitur. Quin etiam inter Latinos Boethius, principio libri a. de interpretatione, se Porphyrii exemplo Arso-
telis Platonisque sententias in unam quodammodo revocaturum concordiam
es in his eos non ut plerique dissentire in omnibus , sed in plerisque quae sunt in philosophia maxima, consentire demon uturum promisit. Optandumque esset ut vel ipse eam conciliationem absolvisset ; vel si absolverit, ut ad nostram perveni sistet aetatem : ita facilius Porphyriani operis jacturam ferremus. Sed veterem inter hos philosophos litem renovare voluit Georgius Gemistus Pletho Bessarionis praeceptor,&Trapeauntius Platonis calumniator: & nuper adeo Franciscus Patricius. In quibus conciliandis veterum exemplo Picus, Foxius, Carpentarius, Mazgonius, Bura tellus&alii laborarunt. Ad moralem Philosophiam spectant laudati aStobato&Suida rara I Hωθ: σε ἀνδ . De sui ipsius cognitione libri . hanc enim sui cognitionem Pythagorae, ac Platonis schola, ut principium atq; fundamentum totius Philosophiae statuebat, ad purgandum a vitiis animum, & virtutibus ac veritatis cognitione excolendum. Qua de re Plato in Alcibiade priore abunde tractat,& Proclus atque Olympiodorus divinis illis commentariis, quibus eundem dialogum explicarunt. Hisce recte subjungitur ejusdem argumenti liber, Περ των ε*' ημῖν, πις χρυσαορμον. De eo quod es in nostra potestate, ad Chrysaorium. Cujus partem non exiguam Stobaeus nobis conservavit lib. 2. ἐκυγων. Nam ubi homo seipsum rect cognoverit, nimirum se animam esse rationalem, quae corpore ut instrumento utitur 3 sciet etiam quae propria sibi dona adsint, quae nec alterius beneficio possidet, nec impediri ab alio queunt. Videlicet
rixo ej juriciis propositoque siunt. ocirca is qui propriae perfectio D stude.
279쪽
studet, animam ipsam& propria ejus bona excolat necessum est. Corpus autem ut animi instrumentum curet: caeteraque externa, quatenus ad instrumenti conservationem faciunt: ne vel nimio neglectu usui se vitioque animae ineptum reddatur: vel immodico cultu adversus animae imperium sese extollat, atque instar luxuriantis equi rationis se aenum excutiat. Quem in finem scripti fuere a Porphyrio Περὶ ' χης των εμψύχων, προς Φιρμων Καροίκιον , βιβλία De absi Mentia ab esu animalium, ad Armiam Osriciam, libri IP. Opus nunquam latis laudatum, quod magnum Italiae decus Petrus Victorius in lucem protulit,& Bernard. Felicianus egregie expressit Latino sermone: quo neglecto, nuper in Galliis nescio quis ineptissima versione vel delirio potius perpetuo optimum opus pessime contaminavit: ut inter omnes malorum species, quibus iratum numen Porphyrianos manes nomenque hactenus pressit, hanc facile principem ducam,quod in tam mali medici manus inciderit. Laudatur autem hoc opus ab Eusebio, lib. 0. de praeparat. Evang. &a Theodoreto,Therapeui. ser m. VII.&X. qui ea loca adducunt, quibus profana gentilium sacrificia subvertuntur: cum Porphyrius disertim amrmet, eos nequaqum prodiis habendos, qui sanguinis effusione atque animantium caede gaudent. Qua ratio cum typica Hebraeorum sacrificia, quae vero numini offerebantur, pariter impugnare videretur; respondit hac parte Porphyrio Diodorus Episc. Tarsensis: cujus libri Πο φυρίου, -ὸ θύων κω Θυιπων, a Suida com
His e ob argumenti similitudinem adjungendi sunt libri aliquot
De regressu animae. Quos D. Augustinus lib. X. de Civit. Dei cap. 29.
lati dat his verbis : Hoc fortassis credere reensatis, intuentes Porphyrium his ipsir libris, ex quibus multa posivi, quos de recretis anima scripsit, tam crebro praecipere , omne corpus esse fugiendum, ut anima possit beata permanere cum DEO. Capite autem 32. primum ejusdem operis librum citat: Dicit Porphprivi in primo iuxta sinem de rogressu animae libro , nondum rece
piam unam quandam sectam, quae universalem viam animae contineat libenπρι-
. Graece fuerat titulus: περ' ωοδου ρ ψυχης. Platonici enim et L Hοσον, hoc est, ascensum si ve re Versionem animae τ' εις τα σώααmκ γόgua Opponunt. Ea autem quae D. Augustinus se ex iis libris posuissGait, extant capp. 9. & IO. tum. et . 26. & 28. ejusdem libri X. ubi Por phyrii sententiam de purgatione animae per artem theurgicam fuserefert, & ut impiam merito exagitat: quo daemones malos in coelum Kk i clatos
280쪽
elatos collocaret inter Deos, &0dera ipsa hisce opprobrus infamaret: atque ad falsas malignorum spirituum potestates & superstitiosas purgationes; hoc est,ut ipse ait, in errorem certissimum sua quoque autoritate homines mitteret. Et hasce malae curiositatis praestigias eum non a Platone, sed Chaldaeis magistris suis didiciise affirmat: ut immundissimorum daemonum praedicatorem & angelum eum vocare non dubitet: quamvis, teste eodem D. Augustino cap. 0. cunctanter & pudi-hunda quodammodo disputatione quandam quasi purgationem animae per theurgiam Porphyrius promitteret ; reversionem vero ad Deut
hanc artem praestare cuiquam negaret. Iuvideas, inquit, cum inter vitium sacrilegae curiositatis s Philobophiae professiorum sententiis alternanti-ικιfluctuare e Nanc enim hanc artem tanquam fasiacem s in ipsa aftione periculosam , s legibus prohibitam cavendam monet nunc autem velut ejus laudatoribus cedens , utilem dicit esse mundandae parti animae , non quidem intellectuali, qua rerum intelligibilium percipitur veritas , nudas habentium fmilitudines corporum e sied Jirituali , qua corporalium rerum capiuntur ima
gines e hanc enim dicit per quindam conlec rationes theurgicaN, quas teletas vo
cant , idoneam steri atque aptam susceptioni spirituum re angelorum , ad videndum Deos. Ex quibus tamen theurgicis teletis fatetur intellioctuali animae nihil purgationis accedere, quod eam faciat idoneam ad videndum Deum
suum , ct perblicieAda ea quae vere bunt. Unde idem Augustinus cap. 24. Porphyrium invidis daemonum potestatibus subditum , de iisdem & erubuisse, & eas libere redarguere formida illa amrmat. &cap. 26. testatur ipsum theurgorum fallaces praestigias utcunque habui ueperspectas ; sed contra multorum Deorum cultum Deum verum non libere defendisse. Omitto enim alia plurima, quae iisdem libris porphyrio nimis quam vere impinguntur. Caeterum quae de duplici animae purgatione Porphyrius hoc Opere tractarat, rectius poterunt intelligi, si quis ea adhibeat quae ab Hierocle ad postremam partem Pythagorici carminis et tι κα ρα- - λυσεως ρ ψυχης disputantur. Ita enim Pythagoras ejusque sectator Plato senserunt: animam humanam divinae aurae particulam , dum relicta coelesti statione ex universo animarum choro ad mortalem vitam & terreni corporis commercium per aetheriam regionem descendit, ibidem quandam corporis speciem assumere, quo spiritualis ejus essentia tanquam Vehiculo ad inferiora haec deferatur:& elementorum regiones peragrantem varias insuper induere tunicas,ordine e elementis conflatas , quibus circumamicta ita