장음표시 사용
291쪽
P. a 27 hendi, eglogion Philolophias: quod in recentioribus aliquot in elogion detorqueri coepit. Sed ii ne dubio ia λογιων φιλοσοφίας reponendumis. Quod cum ex ipsis Augustini verbis appareat; tum vero multo maxime ex eo, quod totius hic locus ex III. libro Eusebii de demonstration E vang transscriptus est. Sed & apud Julium Fii micum de error . profrel. λογιων alicubi editum Observavi. Idem vero opus ab Eusebio lib. V. prae par. cap. X. & alibi vocatur η τλογίων σαωαγωγή. Collectio oraculorum. Utrrusque inscriptionis rationem , ut & operis universi argumentum lib. IV. dicti operis cap. 6. Eusebins refert. Oer
ιγκρουν ο- οἶς ἐπιγραψε πῆι εκ λογιων φιλοσο*ιας, αμαγωγίω ἐποιημ. χρησμων ζ τε 'Aπόλλων' , O τ λοιπαν Θεωντε ἀά- Θων λM 4ονων. άς κω μάλι εκλεξα ' civita σατο κα/ους Κν , ές τε ,πόδε ιν ρ των Θεολογου - ων γρετης , εις τε προκοπίω ρ , ως δετωφίλον ονομαζειν, Θεο φιας. Porphyrius, inquit, in iis qua de Philosophia ex oraculis hausia conscripsit, pleraque tum Apollinis, tum caeterorum quoque Deorum ac bonorum daemonum rello a collegit. Iduae potissimum seligens suffsicere sibi exsimabat ad theologiae virtutem probandam,s ad the ophiam,ut ipse νocare amat, sire divina sapientiae studium promobendum. Nec temere dixerim eodem ne an diverso opere complexus suerit Tα των Xαλδ αν λόγια, Chaldaeorum oracula. Culus AEneas Sophista Christianus in Theophrasto suo meminit. Inclinat tam et animus ut credam, cum totum illud oraculorum opus diversiis libris fuerit dicti iactum, unum aliquem seorsim Chaldaeorum oracula continuisse. AEneae verba haec sunt: Hννυ' ου η άν χ' ἡ υλη, τῆό οπ OV Xαλδαῖοι διλι ιουσι, Ῥυ ὀ TIορφύο ' δῆτι ρα*ει θ καΘ' ὀλου
υλίω ἰκυ, Det . Quo loco non pollum assentiri interpreti, qui καθ' ιλ9 libri titulum fuisse existimavit. Rectius puto sic Verti: neque materia generationis o principii expers, quod s Chaldaei s Porphyrius te docent. Ille enim integrum librum constripsit, quo Chaldaeorum onucula producit , qu bramateriam genitam ese consirmatur Nisi quis credat fui ste hunc librur e sex illis tam ῖλης, quos superius commemoravi. Quod & sequentia AEneae verba Videntur probare: dum Porphyrium Plotini hac de re librum expi casse scribit. Et in hanc lententiam potius discedo. Hisce addenda Resumtio libri, qui salso Zoroastri inscribitur adperim Gnosticos: cujus ipse in Plotini vita meminit : Ego Vero Porphrius, inquit, multis argumentis ostendi librum Zoroastris nomine inscriptum adulterinum s
292쪽
CAP. X. 272νecentem esse s ab issim haeresis autoribas conmum : ut dogmata quae ipsi am-
pDEIuntur veteris illius Zoroastris esse crederentur. Sed & aliorum antiquorum nominibus Gnosticos spurios suos istus supposuisse Porphyrius dicto loco affirmat, &SS. Patres, qui sceles fas illorum & nefandas
opiniones refutarunt, passim testantur. Caeterum duo haec opera
quae recensui, theologicis forte rectius annumerari potuissent. Cum&Eusebius praefat. libri IV. praepar. fabulosam & fallacem oraculorum doctrinam ad tertium ethnicae theologiae genus reserat , quod πιλι- ον vocabatur. Sed & haud dubie mere magica fuere quae Suidas Porphyrium scripsisse assirmat: E si I9λιαωζXαλδι ψιλοσόφουὶ ρίαν αν βώλίοις δ . In Juliam Chaldaei Philosophi hisoriam lib=o IV. De Iuliano Chaldaeo Suidas alio loco : 'Iουλιανὸς Xαλ ι , φιλόσοφλ' πατὴρ Ψ κληλντ Θ, Θεουργοό 'Iουλια νοό. asHι δαιμονιὰν βιβλὶα , .
ανΘριίπων δέ *υλακαυον ῆς εκα ν μόνον , ὀποῖα, τά τελεο ουργμα Σαλδάκά. Iulianus Chaldaein philosophus : pater Iuliani i ius , quem Theureum vulgo vocant. Scripsit de daemonibus libros M. continent autem phylacteria me amulem pro singulis corporis humani membris e quales sura operationes sive incantationes Chaldaicae. Nihil mihi hactenus lectum d
hujus Iuliani scriptis: ut dictu dissicile sit , utrum libri de daemonibus i idem fuerint cum historia. Quamvis idem utrobique librorum numerus id potius suadeat , ut unum idemque opus fuisse credam. De praestigiis magicis Iuliani Chaldaei extat Sogornent testimonium histor. Eccles. lib. i. cap. . ubi vi carminis magici lapidem manu divisisse dicitur. Et forte hunc Chaldaeum intelligit D. Augustinus , quem lacris precibus potentias adjurasse ex Porphyrio refert lib. 1 o. de Civit. Dei cap. 9. Iulianum juniorem sive Theurgum sub M. Antonino Imp. vixisse testatur idem Suidas: eundemque versibus Θεουργικά τελεοκα λόγια, atque alia ejusdem artis secreta edidisse refert r & Romanis coeli siiccitate laborantibus pluvias magica arte produxisse affirmat. Meminit ejusdem Proclus libro IV. in Timaeum p. 266. OΘεν οιρω κώ οὶ ταν Θεουογων ἀκρό πι Θεον κῆ το τον , c τ ιοἐν υμνησαν ἀς χουλιανος υ ἐβJόμω των γνων. Meminit etiam Iuliani inter celebriores magos Arnobius lib. I. Age nunc veniat quis
'per igneam: zoxam magus interiore ab orbe Zoroastres sc. s Dardanus,
melus, Julianus cae Baebulus , s si quis es abus , qui principatum et nomen se tur in satibus babuisse praestigiis. Quo in loco nimium tibi indulget qua-riindam criticorum audacia,
293쪽
De Porph νύ lib=is contra Christiam r.
Tot praestantis ingenii monumenta, &eruditissima in omni artium, ac scientiarum genere scripta uno infelicissimo opere proscripsit Porphyrius. Edidit enim Kα- XDQανῶν λόγους ιc Conina Chrisianos libros I s. quos nemo antiquorum non citat & detestatur. In Sicilia eum foetum hunc nefandum parturiisse supra os tendi. Scriptionis causas facile est colligere ex Tertulliano, Arnobio, Lactantio, aliisque qui contra gentes eo seculo scripserunt. Dolebant enim homines a vero Dei cultu aversi malorum suorum sacra ac religionem , quae tot annis obtinuerat, invalescenti ubique Christianismo locum ,
cedere: quem nullis jam legibus prohiberi, nullis suppliciorum exemplis extirpari posse videbant: sed pre stum latius se diffundere , & civitates ac provincias omnes pervadere : jamque numinum suo sum templa passim vel deseri, vel dirui, vel in Ecelesias transmutari. Hmc Christianos publicos hostes sacra, profana omnia convellere , άκι νηπι κινε, clamabant. His publicae calamitates velut ab irato numine immissae tribuebantur : quod Christi adventus reliquam numinum turbam terris expulisset. Neque id solum, sed omnem humanitatis cultum eorum doctrina extingui,& spissam quandam barbariem induci afferebant. Hinc ad sacrae Scripturae autoritatem con Verendam omni conatu sese accingentes, styli simplicitatem ridebant, elevabant oracula prophetarum , historias sacras in dubium vocabant, miracula, quae fidei firmandae edebantur,ut daemonum praestigias eludebant : constantiam in oppetenda morte pro Christo, obduratam exi stimabant animi pertinaciam, vel inmPηmois. Haec vulgi conViciis, haec principum edictis nusquam non Christianis objiciebantur. Nec moderatiores fuere Philosophi, qui cum sapientiam hujus mundi quaererent, ut Apostolus ait, Stultitia praedicationis mensi, Deum per lapteη Dam non cognoperunt. Hinc Celsi, Hieroclis, Juliani , & inprimis Porphyrii coecus erga Christianam religionem fui or & λομαχια. Atque hujus quidem eo acrior & vehementior fuit impetus, quo majorem ingenii vim & eruditionis copiam ad infaullum hoc certamen attulit. Nam quod praecia re a Platone dictum est, αὶ με λ συσεις ἐκφῆουσν υ τας κακίας. Praeserti in animus odii & impietatis furiis M m . exagi
294쪽
CAR ALexagitatus, violentos impetus, & ut Epicteti verbis utar, μανικους τίνους exerit. De totius operis argumento dissicile est distincte quid & per Iartes pronunciare: cum omnia S S. Patrum scripta, quae calumniis iste Opposuerant, interierint. Ex pauculis tamen locis, quae hinc inde ex sacro & horribili opere proferuntur ab Eusebio , Hieronymo &aliis, conjicere licet, praecipuum Porphyrii laborem in eo versatum
fuisse, ut sacrae Scripturae autoritatem, hoc est, fundamentum cui religio Christiana innitebatur, subverteret. Id cum ex caeteris locis mox producendis appareat, tum ex hisce Eusebii verbis lib. X. prae p. cap. 9.
Nunc quidem confirmandae Moysis antiquitati unum hominis cum Hebraeis tum etiam nobis longe inimicis i atque infensissimi testimonium libet adjungere e Philosophum istum aequalem nostrum intelligo, qui eo in opere quod adverseus nos ex odii vi 2 magnitudine vulgadit, non modo nos , sed Hehraeos etiam, ipsium Moysem, caterosque pos illum Prophetas iisdem contumeliis onerapit.
Et primo quidem bbro ipsum de contrarietate sacrarum literarum egisse apparet,atque id conatum fuisse probare, non a Deo sed ab hominibus eas profectas: qqod contradictiones& -πώσεις in , iis occurrant, quae scilicet a Deo summa &sknplicissima veritate promanare non potuerint. Quem in finem maxime adducebat , quod Paulus ad Galatas cap. r. scribit , se Petro in faciem restitisse: und colligebat Apostolos,& quidem principes illorum, non publicae omnium saluti, sed suae quemque gloriae privatim studuisse. Id SS. Patres
non uno loco testantur. D. Hieronymus in prooemio commentar. in dictam Epist. Auod nequaquam intelligens Bamneotes s siceleratus il de Porphirrius in primo operis sivi adversum nos libro Petrum a Paulo objecit egereprehen um, quod non recto pede incederet ad Evangelizandum : potens s ita maculam erroris inurere , s huic procaeitatis e s in commune ficti dogmatis accusare mendacium, dum inter se ecclesiarum principes dis ent.
ad spium locum capitis a. repetit. Idem Epistola 89. ad D. Augusti
num .' Hanc autem explanationem, quam primin Origenes in decimo M omm
teon Bbro, ubi epistolam Pauli ad Galatas interpremtur , s caeteri deinceps interpretes hunt secuti, ilia vel maxime causa 'bintroducunt, ut Porphyrio re sponiueant bla hemanti: qui Pauli arguit procacimtem, quod principem apos olo
rum Petrum au in e 2 reprehendere. arguere in faciem, ac ratione constriu-
gere , quod male fecerit ' id es, in eo errore fuerit, in quo fuit ipse qui alium arguit delinquentem. Et ibidem paulo post: Ego, imo alii ante me exposuerunt ca am, Vendentes honestam dioensiationem , ut cae Apostolorum prudenti-
295쪽
am demonsim rem, cae blasphemantis Porphyrii impudentiam coercerene, qui Petrum s Paulum puerili Eicit inter se pugnasse certamine : imo exarsisse Paulum in invidiam virtutum Petri, &c. similia sub finem libri I . commentariorum in Esaiam apud eundem extant. Libro tertio de Scripturae interpretatione agebat: & cum ipsas Sacras literas convellere non posset, da mnabat exponendi modum :praesertim Origenis allegorias. Quod perspicue apparet ex prolixo loco quem Eusebius hiae Eccles libro c. cap. I9. inde producit, &
nos edens, quibus divinas scripturas calumniis in e tari conatus es , cum a earum expositores vetasset, nihilque in dogmatibus reprehendendum reperisset; rationum inopia aia calumniandum s interpretes perfringendum convertitur. Origenem autem omnium maxime, quem in adolescentia se cognovisse ait, traducere conatur. Ipsa Porphyrii verba adscribere nimis longum foret: quae indicasse lassicit. Ex eodem libro depromptum fuit testimonium illud de eruditione Origenis, quod Vincentius Lirinensis in commonitorio adducit, ut ex citato Eusebii loco videre est. Librum quartum de historia Mosaica& Iudaeorum antiquitatibus tractasse cognoscimus ex loco quem idem Eusebius libro i. prae p. cap. 9. adducit: ubi de Sarach uniatonis Phoenicia historia agit: idemque libro io. cap. 9. & a Tlle Odoreto serm. 2. therap. repetitur. EX caeteris deinde nihil nominatim citatum observavi. Duodecimus omnium celeberrimus est: quo Danielis Prophetiam fortiter oppugnavit, Hac de re operae pretium est D. Hieronymum loquenter audire in prooemio commentariorum in eum Prophetam. Contra Prophetam Danielem , inquit, duodecimum librum scribit Porphyrius , nolens eum ab ipso, cujm in criptus es nomine , esse compositum , sed a quodam qui temporibus Antiochi, qui appellatW es Diphanes, fuerit in Jaria, s non num Danielem ventuna dixisse, quam illum narrasse praeterim, denique quicquid usque ad Antiochum dixerit, et emm historiam continere: si qaid autem ultra
296쪽
1w6 HOLSTENIUS DE VITA CAP. n.
Eusebiis Caesareensis episcopus tribus voluminibus, id est, octavodecimo s nono- decimo, s vicesimo. Apollinarius quoque uno grandi libro, hoc es, vicesimo sexio: s ante hos exparte Methodius. Multa deinde toto hoc commentario ex eodem libro affert, &resutat: cujus etiam in apologia adversus Rufinum, atque alibi meminit. Sed quam varia eruditione hic liber refertus fuerit,haud obscure innuit sub finem ejusdem prooemii ; dum ex variis & reconditis autoribus compositum fuisse testatur.
Adinteligendas autem extremas partes Danielis multiplex Graecorum historia ine cessaria es , Sutorii nidelicet Callinici, Diodori, Hieronymi, Polybii, Posidonii, Claudii, Theonis Andronici cognomento Alypii: quos s Porphyrius ebbebecu- um se dicit. Verum & decimus tertius liber adversus eundem prophetam scriptus fuit, teste Hieronymo in XXIV. caput Matti, commentari Gnim tib IU. De hoc loco, inquit, idess de abominatione desolationis , qua
dicta est a Daniele propheta, stante in loco sancto, multa Porphyrius tertioarcimo operis fiui volumine coninu nos bla*hemavit. Cui Eusebius Caesareensis Episcopus tribus re*ondit voluminibus, &c. Nec magis a Lacra Evangelio
rum historia sibi temperavit. Nam & hanc falsitatis eum arguisse idem Hieronymus epistola CI. ad Pammachium testatur. Idemque libro II. adversus Pelagianos, cum dixi lset, Christum , postquam negarat s ad scenopegiam iturum, Joan. VII. postea tamen ascendisse, addit:
latnat Porpbrius'. imonstantiae, ac mutationis accusat, kestiens omnia scandala ad carnem esse reterenda. Et libro quaest. Hebraic. in Genesin: Frustrara, inqtrit, Porph ius Evangelistas, ad faciendum ignorantibus miraculum, o quod Dominus super mare ambulaverit,pro lacu Genezareth mare appellabse calumniatur. Ad Apostolorum actus spectat illud in epist. ad Demetriadem de virginitate ser vanda r denique o Apostolus Petrus nequaquam eis imprecatur mortem, Ananiae scilicet & Sapphirae ut stultus Porphyrius calumniatur: sed DEI judicium prophetico )piritu annunriat. Ex eodem quoqtae Oper
haustum existimo , quod libro adversius Vigilantium ait Porphyrium miracula ad SS. martyrum sepulturas edita daemonum praestigias vocasse : ut & tres illas quaestiones D. Augustino propositas ab amico pagano, quibus sanctissimus Pater epistola XLIX. respondet; quam de sex quaestionibus paganorum vulgo vocant. secundam scilicet, tertiam & quartam. Quaerebant enim, si Christus se salutis viai dicat, & gratiam Se veritatem , & in se solo ponat animis sibi credentibus reditum , quid egerint tot seculorum homines ante Chri
297쪽
P. n. 277stum' deinde, cur Christus veteris testamenti sacri lacia repudiar , cum D Eus illa instituerit tum etiam , quae proportio sit inter peccatum & aeternum supplicium , cum Christus dicat: in quacunqui mensum mensi fueritis, metietur Oobis, Earuladem libro II. retractat. cap. 3I. meminit. Verum cum D. Augustinus disertim assirmet, haec
de Porphyrio contra Christianos tanquam validiora decerpta fuisI , satis apparet quo loco gentiles hosce Porphyrii libros habuerint: quippe quorum objectiones vix responsum admittere existimarent.
Et sane ac subtilitatem δυσκαταλυτὴν haud obscure fatetur D. Hieronymus hi lce verbis praefatione in Danielem: quae autem ex hoc prophem, imo eontra hunc librum Porphlyrius objiciat , testes sunt Me/hoditas, Eusebius, odinaris , qui multis persuum millibus ejus vesania re*ondentes nescio an curioso lectori satisfecerint Et in Apologia ad Pammachium pro libris adversus Iovi nanum : Origenes, inquit, Methodius, Eusebius , Apollinaris multis versuum mittibus scribunt adverseus Celsum sPorphFrrum. Considerate quibus argumentis, es quam lubricis problematiabus diaboli sipiritu contexta Iubvertant. Et quia interdum coguntur loqui, non quod sentiant, sed quod necesse est ; dicunt adpersus ea quae dicunt gentiles. Atque hinc factum existimo, ut cum ipse acriori quodam Veneno tela sua tinxerit, quibus religionem Christianam impetebat, quanta
reliqui manifesti Ecclesiae hostes, Celsus,Hieroclesdulianos atque alii, vehementius quoque odium sibi paraverit. Quod quidem satis si ei que colligere est ex frequentissimis SS Patrum convitiis & δυς*ημίως, quibus D EI & veritatis hostem passim proscindunt & justissime exagitant. Adeo ut mihi bene longum centonem contexere liceret, praesertim ex Eusebio, Theodoreto, & Hieronymo: quibus religio fuisse videtur nomen Porphyrii absque exsecratione proponere. Ab illo enim lib. I. de prae p. cap. 9 & lib. IV. cap. 6. 6 τ καΘ ημων λαμπρ - ό Aς ημ ους Ου cδηγοργιας Item : ο τἀαγμόνων φιλοψ V ωροσηγορί' appellatur. Libro autem X. cap 9. ο ἀντων δυς-c -
298쪽
risae, nabidum adversus Christum canem passim vocat: ut caeteros tace
am, apud quos nec pauciora, nec leviora reperias. Sed ne convitiis tantum Christi & veritatis hostem quis oppugnatum existimet, prodierunt adversus ipsum in arenam praecipui aliquot Ecclesiae doctores, & manu conferta calumnias veritatis gladio jugularunt. Nam ut Fl. I pcius Dexter in Chronicis ad annum Christi CCCX. prodidit ; si modo autor tot assumentis adulteratus ad testimonium citari debeat :) Triginta circiter sicriptores Catholici contra b hemias PorpbDrii phi,sophi scripserunt, s in his nonnulli si interpolatoribus credendum. Istiusmodi enim assanias larga manu adscripserunt, qui suae nationis laudem sese aucturos hac ratione sperabant. Trium tamen clarissimorum hominum opera potissimum in hoc certam in eluxit, Methodii Patarensis, Eusebii Caesareeniis,&Apollinaris Laodicent. Sed nullius opus ad nostram aetatem pervenit. Credo quod Porphyrianis libris extinctis, & recepto per universu in orbem Christianismo , istiusmodi scriptis Ecclesia Dei non amplius indigeret. Horum saepenumero meminit D. Hieronymns: praefatione in Danielem, &sub finem cap. XII. in apologia ad Pammachium i tui potissimum epistola LXXXIV. ad Magnum Oratorem Romanumis.
Scripserunt, inquit, conina nos Cellius atque Porphyrius. Priori Origenes, alteri Methodius, Eusebius cae Apollinaris fortissime responderunt. a rura Origenes octo scripsit libro; r Methodius usque ad decem millia procedit Persuum d Eusebius cs Apollinaris vieintiquinque G triginta volumina condiderunt. Methodius primus omnium ad veritatis defensionem signum sustulit , ante Diocletiani persecutionem , ut supra ostendi. Hunc nitidi compositique sermonis libros adversus Porphyrium confecisse seribit Hieronymus in Catal. ill . script. & dissertis um mar rem vocat cap. ra. in Daniel. nescio tamen utrum J mia singulis responderit: cum eum ex parte tantum respondissς D. Hieronymus dicto loco, & alibi testetur. Sane elegantiam copiamque dicendi praeter Photii, hominis κεμπικωτάτου testimonium, & eclogas prolixa' ab eo conservatas, abunde probat opusculum de humani arbitrii libertate, cujus maxima pars publice extat: tum etiam convivium decenta
virginum , et, s-ατα ρΘmας liber, & homiliae nonnullae, quae in Vaticana bibliotheca non sine publico damno latitant. Eusebii quoque opus contra Porphyrium Romae adhuc servari nimis temere multi credunt. Hujus tret integros libros blasphemiii contra
299쪽
279 Danielem Prophetam oppositos fuisse paulo ante ex D. Hieronymo vidimus. De caeteris nihil distincte licet assirmare. Apollinaris libros
3 o. contra Porphyrium idem Hieronymus epist. ad Pammach .f. tissimos appellat, s egregia volumina : & in Cata l. ill . Script. inter catera ejus opera vel maxime probari ait. Extat de iisdem praeclarum testimonium Vincentii Lirinensis : Nam quid Apostlinare praefantius, acumine, exercitatione, doctrina 2 quam multas ille haereses multis voluminibus o pressit Z quot inimicos fidei confutavit errores Z indicio es opus illud Io. nou minus librorum , nobilismum maximum, quo insanas Porphrii ealumnias magna probationum mole confudit. Hinc merito tantum virum in haeresin prolapsum dolet. De Imperatorum edictis , quibus impios hosce Porphyrii liabros suppresserunt, jam superius egi. Quamvis concitatis vulgi animis promiscue in omnia scripta saevitum , quae infaustum Christianis
nomen praeferebant. Et haec, nisi fallor, causa est,cur Philosoplicae historiae Malchi nomen fuerit praefixum, non ab ipso quidem autor , verum ab iis qui communi Porphyrianorum librorum cladi hoc opus subtractum cupiebant: ut quasi signis commutatis inquirentium oculos animumque falleret. Sed ut nullum tam noxium venenum est, unde non salubris aliqua medicina arte extrahi possit : ita ex pessimis hisce libris veritatis propugnatores scorpia cum confecere,quo non ipsius solum Porphyrii, sed& reliquorum omnium Ecclesiae hostium ictus noxios & virulentas calumnias persanarent.Quinimo nullus omnino τῶνεξω plura aut fortiora tela Doctoribus Ecclesiae suppeditavit , quibus multiplicem gentilium errorem facilius feliciusque jugularent. Cujus quidem rei argumenta abunde peti possun t ex Eusebio, lib. 3. &4. deprae par. Theodoreto therap. serm. 3. r. & io. D. Augustino de Civ. Dei lib. io. aliisque Sanctorum Patrum locis quam plurimis. ubi Porphyrii testimoniis perspicue probatur,universam illam fabulosam,& mλύθεον gentilium Theologiam μηδεν Λεον , - μηδενcontinere. Daem mes, quibus divinitatis honorem coeca mortalitas
tribuebat, infestos & malignos humani generis hostes esse: oracula ab iisdem edita meras esse imposturas, & credulae hominum simplicitati lubricis & ob curis verborum ambagibus illusisse. Sacrificia& mactationes a vera pietate abhorrere:& crastas ac materiales daemones esse,
qui hostiarum vaporem foetidumque nidorem expetant : aliaque hujus teneris plura, quibua a fundamenti evertitur. un-
300쪽
de verissime de hoc philosopho Theodoretus serm. 3. graec. a T. dixit:
Videtur boc minuculum Samsionis aenigmati persimile e ex ore comedentis exivit cibus, s ex forti dulcedo. Haec enim ad refellendum mendacium a mendacii patrono scripta sunt: veritatis accusator praeter animi sententiam veritatis defensior eoasit. Deus enim qui tinguam vatis Balaam imprecari paratam benedictionem proferre coegit, is ue hujus tinguam rabido furore adversus veritatem conci tam , invitam contra mendacium comeriit. Neque id solunata,
sed nostrae quoque religioni luculentum non uno in loco testimonium perhibuit, & Christi divinitatem , quamvis inscius & invitus, comprobavit. Non secus ac daemon ipse in Evangeliis Christus
Dei filium confessus est. Tale enim illud est quod Euseb. lib.
praepar. cap. I. ex opere adversus Christianos, & Theodoretus in ipso fine Therapeuticon proferunt : Christi adventu daemonum potesta tes atque operationes cellasse. Tum quod libro 3. demonstr. ex libro de philosophia ex oraculis ab eodem Eusebio , & D. August. lib. I9. cap. 23. adducitur. Uni daemones ipsos de Christi pietat , passione, & immortali gloria lecφήμως respondisse testabatur, quem & ipse propterea nequaquam blasphemandum pronunciabat. Atque utinam vel daemonum, magistrorum suorum modestiam homo effraenis linguae & impotentis animi fuisset imitatus: nec blasphemiarum, conviciorum, calumniarum & mendaciorum plaustra in Christum effudisset: rectius sane si non saluti, saltem famae ac nomini suo consuluisset. Ut hic potissimum variam ac mutabilem animi inconstantiam, & dogmatum contrarietatem ipsi exprobare liceat: quanta in reliquis scriptis jam olim animadvertit Euna pius, & Ill. annalium
sacrorum autor ad palinodiam sub Constantino M. factam argute magis quam vere pertrahit. Caeterum quae de opere adversus Christianos S S. Patrum testimoniis confirmata hactenus proposui, id quoque manifeste videntur evincere, quae Lactantius lib. s. de just. c. et de Philosopho Christianae religionis oppugnatore scripsit nequaquam de Porphyrio intelligenda esse. Nam praeter rationes superius a me adductas, diversi autoris opus fuisse apparet non solum ex di verso librorum numero, sed ex materia& apparatu diverso. Cum enim Lactantius Hieroclis judicis accuratum &subtile sacrae Scripturae examen miretur, quod ejus fal -mtem arguere conatus, mnquam fibi esset tota contraria, adeo multa adeo intima
enumen ulci, ut aliquando ex eadem di triplina fuisse videretur ue fatetur haud obscures