장음표시 사용
391쪽
Is. Capta est urbs a9. Maji an. 1433. & eodem anno Gennadius, quo nullus Graecis acceptior, Sullani Multam edis jussu electus est Patriarcha, ut Malaxus Historia Politica, Phranges&alii docent. Fuis gerat cum aliis, & extra urbem se receperat, atque eo intervallo temporis quod ab urbis excidio ad ejus electionem emuxili Monodiam scripserat , qua publicam deploravit calamitatem. Extat illa in variis codicibus, & partim edita est in Turco- Graecia & in Bibliotheca Patrum. QVa ratione ad thronum Patriarchalem assumptus fuerit, refert ipse in Epistola, cui titulus , τοῖς απανταχου τοῖς Xργςω Ιησὼ , ad omnes fideles in Cinso JEJ, cum dignitatem abdicavit. Multi, inquit , eo die
liberabantur ab iis qui prius qpa se ratione eriperent nesciebant. Ego vero pondus inutile, in pictorum hostium manibus eram, cum semel amicos exorassem, iis nolentibus succurrere,DEO omnia commisissem. Ego quidem non mediocri pecuniar Lmissem licentiam latendi alicubi, s communes calamitates cum peccatis meis deplorandi. Sed huic Domino latitantem manifestaverunt, hune ipsum esse vociferantes qUem oporteret animarum nostrarum curam gerere, simul laudibus ad caelum tollentes, qυem latentem salpare oportebat, si vere talem esse ipsi apud se existimas.sent, non Vusmodi la rinthis includere. Statim itaqPe raptus lum ex remotiori loco, ingredior urbem magis infeliciter, quam cum ex ea egressus eram. Sed transferente Domino, jubeor monasserium plane desiertum conculcatum regere, s liberator absqpe pecunia fieri Monachorum quisimul degerent, Monachorum qui prius malitia s tumultu omnia impleverant, qui etiam nunc plus quam opus erae praetexentes cir ianorum calamitates, occasionem explendi concupiscentiam nacti, infamia quidem sacrum olim ordinem, scandalospectatorum animas, omni malo to
tum orbem repleverunt. Deinde aedisticare cogor, templa eversa a fundamentis ex
citare , es necessaria providere sis , utinam Christianis, qpisingulis in locis reperinti, qua ratione secundum legem patriam viverent , Deumque colerent non cura obant. Deinde coacta ess Onodus multorum Episcoporum ex Europa s Asia confluentἰum , quorum 'fragiis ego primum Diaconus, deinde Presbyter, deinde Episcopus o Patriarcha constituor.
i6. Quae in Patriarchali munere constitutus Gennaditis gesserit, vix aliunde habemus, quam ex Historia Ecclesiastica Graeco barbara. ' Cum Turcae S. Sophiae templum & Patriarcheium occupassent, ipse ad SS. Apostolorum Monasterium se recepit, vastum & jam solitudine horridum, unde eodem aut sequenti anno fugit, veritus ne cardis commissae erga Turcam , cujus cadaver intra muro. repertum erat,
392쪽
Lib. V c . 43. poenae a Christianis exigerentur. Videtur porro Gennadius urbe profugisse, nam tres s3ιαωας άνοDς , si ve violentos in urbem regressus commemorat in aliquot opusculorum titulis juxta antiquissimum Regium Codicem. Ter autem urbe excessit , semel cum nostis irrumperet, iterum post caedem quae intra muros SS. Apostolorum patrata est; tandem deposito patriarchali munere, cum se recepit in Monasterium Prodromi ad Menoeceum montem , Unde compulsus est in urbem re dire, & tunc aliquas Homilias ad populum habuit. Hinc emendanda quae ante paucos annos prodiit Philippi Cyprii Patriarchalis Historia, qui statim Patriarchas Constantinopolitanos ad Pammac aristae habitasse scribit contra Historicorum omnium fidem , Ut & multa alia quae hunc autorem sive potius consarcinatorem saepe hallucinatum esse demonstrant.
I7. Cum ex fuga rediisset, sed quo anno nescitur, habuit Gennadius orationem, sive disputationem illam celebrem, quae graece, latine, imo & turcice, sed Graecis litteris edita est, etτε, της μόν-ς οδῶπος την σωτηρ - ανθρωπων. Occasionem narrat Historia Graeco-barisbara. 8 Eo tempore, inquit, idem Sullanos ipsemet intravit Patriarcheium, cum . que in templo Pammacarissae venisset, in facesium ingressus est, ubi hodie aνmarium rerum facrarum est, N cum Patriarcha Gennadio libenter siermones contulit. Tunc omni metuposito, universam ei Patriarcha peritatem fidei Christianae aperuit, scripsitqpe pro numero qVestionum ejus capita viginti. . . quae s dedit Sullano.
Subjiciuntur autem haec capitula loco citato, cum Turcica interpretatione Acumatis sive Achmetis Berrceae Praefecti. At in nostro codice non per quaesita &responsa haec Apologia scripta est, sed continua oratione, qualem coram Sullano Gennadius habuit , antequam compendiariam illam Christianae fidei expositionem scripto complecteretur. Edita est quoque oratio ipsa multoties, '' tum seorsim, tum in Bibliotheca PatrUm.18. Paulo postqvam hanc Orationem habuisset Gennadius, Patriarchali se dignitate abdicavit, aegre obtenta a Sullano venia : mox epistolam seu potius prolixam orationem Apologeticam scripsit ad omnes fideles in inristo Imu, τοῖς πανταχου mςοῖς Narrat qVomodo post praedictam saepius urbis & totius imperii cladem commina tionemque divinae vindictae ob susceptum Latinismum, capta urbe ii hostium manus venerit, &ex fuga retractus, Patriarcha renuntiatus
393쪽
fuerit, licet invitus: cui tandem muneri, statim atque per Sullan Ur licuit, renuntiandum statuerit, tUm quia destitutus esset eorum auxilio, qui oneris partem secundum Ecclesiasticas leges sustinere debuerant, tum ob impensos inaniter labores in auferendis scandalis, & componendis simultatibus. Varias etiam calamitates refert, quas ab invidis fuisset perpessus, qui Patriarchatum non obscure ambientes, multa ipsi negotia facessebant: significat tandem se dignitati renuntiare, ut jar sibi soli vacet, poenitentia lue in tranquilla & solitaria vita de peccatis suis agat. Haec est illa παρήτησις , quam in codice Ecclesiae Constantinopolitanae descriptam fuisse memoriae & automatis causa docet
Historia Ecclesiastica apud t Crustum.
I9. Mox recepit se Gennadius in Moua sterium S. Ioannis Baptistae in monte Menoecaeo prope Serras vel Pherras, Ut scribit Ur irta Cod. Regio, cum annos quinque & menses aliqvot Ecclesiae Constantinopolitanae praefuisset, atque ita ejus abdicatio ad ann Um Ios9. refert Vr. Videtur tamen aliter statuendum ; nam titulus Orationis quam habuit Gennadius in funere Theodori Sophiani, sui ex fratre nepotis, docet pronuntiatam fuisse 28. Septembris anno 696y. secundum Graecos, hoc est anno Christi i41 . a Gennadio Monacho. At vulgo non ita appellatur in titulis eorum opusculorum quae in Patriarcha tu scripsit. Quae conjectura confirmatur altera satis Verisimili. Nam in Monasterio Ioannis sive Prodromi, multa Gennadius elaborate scripsit , quae, si se cundum Patavinii & Genebrardi Chron ologiam , obiit anno I 46 o. Unius anni intervallo vix poterat absolvere: tales stant tractatus de Existentia & Natura animarum, de Purgatorio , de Praedestinatione ad Josephum Thessalonicensem, tres alii de Praedestinatione sermones, epistolae ad Theodorum Brennum sive Briennium, & alia nec pauca nec
extemporalia. Unde cum nemo huc usque ex certis Graecae Historiae monumentis annum Gennadii supremum designaverit, si quis eum ultra annum l*6 o. vitam produxisse statuat, non inaniter videbitur conjectari. Nam in Regio Cod. Homilia de transitu B. Mariae Virginis
scripta Constantinopoli dicitur in Monasterio Pammac aristae, cum tertio in urbem redire coactus fuisset anno οβ , hoc est, Ut nemo non intelligit, 69 a. secundum Graecam Chronologiam, qVi annus respondet anno Christi 146 . cujus certus character est indictio tr. quam huic anno adjunctam habet Canon annorum expansorum ab Allauo editus,
394쪽
in opere de Dominicis & Hebdomadibus Graecorum. ' Scripsit etiam opusculum etτερώ της πρώτης τῶ Θεῆ λατρειας , post abdicatam dignitatem in Menoecaeo monte & Monasterio Prodromi an . mundi 6966. qui est j h. 14s8. Itaque jam ab anno i 43 8. aut 1417. si vera est inscriptio Orationis in funere Sophiani, Gennadius Monachus vocabatur, & Patriarcha esse desierat : cum, si Malaxo &Historiae Barbarae fides habenda est, non ante I 4y9. privatam vitam repetiisse videatur. Tum etiam non recte statim eum obiisse scribunt , cum annos ut minimum quatuor super vixerit. Atque haec sunt quae de Gennadii vita & rebus gestis in tanta historiae recentioris caligine observare potuimus. m. Multa scripsit Gennadius praeter ea quae variis locis dudum edita sunt. Nam quaecumque tribus suis Georgiis sive Gennadiis Allatius attribuit, hunc nostrum Autorem habent ; sed plura longe in Bibliothecis delitescunt, quorum indicem qui leviter inspexerit, mirari desinet virum doctissimum parum a curatam in iis recensendis criticen exercuisse. Vix enim quartam eorum partem viderat , & plerumque alienis oculis. Neque tamen etsi plura & certiora designamus,
omnia Gennadii opera existimabimus explicuisse. Sparsa si quidem &disjecta hinc inde scrinia a studiosis post illius mortem collecta sunt, a
que ita non mirum est quaedam intercidisse. Homiliae ante Patriarchatum scriptae, Constantinopoli repertae sunt post captam urbem, qVaedam Thessalonicae & Callipoli, ut alia ejusdem scripta , quae deinceps recensebuntur, omittam: adeo ut mirari nemo jure queat quod non, nulla perierint in tanta Reipublicae&Ecclesiae Graecae calamitate. 2I. Ex iis quae supra exposita sunt, manifestum est Georgiui Scholarium Philelpho, Lipomano, Ambrosito Camasulens Latinis hominibus
conjunctissimum, Graecis vero Lucae Notarae , Theodoro Dessotae, & aliis,
eumdem Iudicis primarii munus in aula Ioannis Palaeologi sustinuisse,
Florentiam in ejusdem Imperatoris comitatu venisse animo promto&alacri ad procurandam utriusque Ecclesiae concordiam, ita tamen ut ab Episcoporum & Patriarchae nutu penderet, cum Laicus inter eos sententiam dicere non posset. Eo fortassis animo apud Imperatorem exposuit quid sibi factu optimum videretur, & consilium de amplectenda Unione dedit, quod refert Graecorum actorum Scriptor: cujus idcirco fides vacillare non debet. Sylvester enim Syropulus Latinis minon suspectus, refert formulam concordiae circa quaestionem de Pro
395쪽
cessione Spiritus sancti, quae a Georgio Scholario composita, corauia Imperatore & Graecorum praecipuis lecta sierit. Orationum quae cum iisdem actis circumferuntur, nulla in nostris codicibus memoria est, neque illarum meminit Sylvester Syropulus, & eas Georgio Scholario Matthaeus Caryophullus abjudicat. Et si enim non indiligentiae solum nomine, sed perpetuo ad versus Latinos odio suspectissimus Syropulus esse debeat ; nemo tamen Graecae recentioris historiae vel mediocri erperitus, cujusdam Critici praeposterum judicium quo homini fide omnem abjudicat, sequendum existimabit. Sed Allatio potius credet,
qui Sylvestrum agnoscit alatorem Un Um ex asseclis Patriarchae, non e Umtamen qualem e cerebro suo e iunxit temerarius interpres , ' linguam
es mentem Synodi Graecorum, doctum, elegantem, antiquis Graeciae luminibus com
parandum , cum pessime scribat & semibarbare. At ille Georgiur Scholarium in Synodo cum Marco Ephesio Unionem impugnasse non se fert, atque ita Actorum Graecorum fidem non impugnat, cum eo tamen Florentia se proripuisse testatur peracta Synodo. Nullus interea occurrit sive apud Graecos autores editos sive manu scriptos alter, quem
Caryophyllus & Allatius designant, Georgius Scholarius qui Constantinopoli substiterit, cum Ioannes Palaeologus & Josephus Patriarcha , simul cum Graecis aliis, Ferrariae & Florentiae Unioni sanciendae operam
22. Marco Ephesio utebatur familiarissime noster Georgius; duos autem ejusdem nominis & cognominis eodem tempore, immadoctrinae, praesertim vero Philosophiae Platonicae & Aristotelicae, laude floruisse, iisdem amicis usos, cum circa Religionis negotium vehementissime dissiderent, id quidem fieri vix potuisse nemo non videt. At eXmeris conjecturis ita statuere, ut Caryophyllus & Allatius fecerunt, sine ullis autorum testimoniis, confusa&insuper habita temporum ratione, absurdum prorsu Sest&excusatione caret. Neque enim, ut ita apud se haberent, caeterisque suadere conarentur, alia causa fuit, quam quod Georgium Scholarium qui Florentino Concilio cum Purpuratis Aulae Constantinopolitanae interfuit, ex Iuasoria oratione qua Ioannem Palaeologum hortatus est ad Unionem , Catholicis adjunxerint, quem deinceps Constantinopolin reversum non agnoscunt. Tunc enim contraria prorsus sensisse illum, certis argumentis ex historia illorum temporum constat, maxime vero scriptis in Latinos acerbissimis, quae
396쪽
quae tam singulares Georgii Scholarii autoris notas prae se ferunt, ut benignam nullam interpretationem aut falsae inscriptionis accusationei admittant. Hoc autem solo argumento tota Allatianarum disputationum strues nititur, tam in opere De perpetuo consiensu, quam .m Diatriba de Geomiis, & in Exercitationibus adrersus Robertum Goghtonum. Quod argumentum cogit nos ut de fide Georgii Scholarii si ve Gennadii quaestionem instituamus, tanquam institutae disputationi necessariam. 13. Statim vero fatendum est non plane constare quae Florentiae circa Unionem Georgii Scholarii sententia fuerit praeterquam ex citatis Actis Act.2 s. quae non quibusdam Regiis Codd. solum , sed libris
vetustis consentiunt antequam Graeca Romae prodirent , atque adeo falsitatis aut interpolationis suspicione vacant. Eum enim reconciliandis in pristinam concordiam Ecclesiis favisse haud mediocriter , norta, Actorum sola fides confirmat. Ea sive Xanthopulum sive alium autorem habeant, praestant sane salebrosis Syropuli narrationibus, tum naturali quadam simplicitate & nitore orationis, tum etiam rerum gestarum historia quae ab Actis Latinis raro dissentit, cum monumentis ecclesiasticis utraque lingua extantibus, tam editis quam MSS. nullo negotio potest conciliari. Ex illorum autem testimonio, ex Epistola ad Magnum Ducem, & altera ad Ambrosium Camaldulensem, non dubitamus asserere Scholarium cum Graecis aliis praesertim Patriarcha Josepho unioni favisse , & Imperatorem scripta oratione hortatum fuisse, ut illa secundum propositam a Pontifice Romano definitionis formulam componeretur. Orationes tamen illas secundum Caryophylli sententiam aut falsas, aut admodum interpolatas esse , non immerito suspicamur. Nam in plerisque exemplaribus mentio captae urbis interseritur, cujus clades cum nonnisi post annos duodecim consecuta sit, locum illic non habebat. Ita etiam suadent alia non pauca, quae in his orationibus a viris doctis observata sunt. Hac occasione propensio inris in Latinos animi videtur Marcus Ephesius, arctissima cum Scholario amicitia conjunctus , scripsisse ad illum epistolam, quam edidit Atlatius, ' communicatam a viro cl. Emerico Bigotio , qui eam ex Ambrosianae Biblioth. Mediolanensis cod. descripserat, &qvam integerrimam nacti sumus in optimo codice MS. Biblioth. Reg. 6σης ημῆς ανώ
τργου φρονηματο- , κώ τη κατασικαΘίση παρά τῶν αδίκων κριτῶν
397쪽
ση γίρησας δεησεια , τοσαύτης - τοῦ Δωτίου λύπης κατηφειας α/επλ Θ μεν , ἀeγύπαντες μετα Θειθά σε πάλιν κώ τἀναντία φραψῆν τε κγ λέγειν, τοῖς κακοῖς οικονομοις συυυτρέχειν επὶ τὰς μεσότητας 3 οικονομιας. Gantum voluptatis N iatilia nobis attulisti, cum rectam fidem , s piam patriamque sententiam amplexatus es, ta condemnatae ab injustis indicibus , veritatis patrocinium suscepisti ; tantum e contrario maerore s tristitia repleti sumus, cum ad aures noseras pervenit, te rurseum alterata facie pugnantia tenere loqv0de , s cum pesimis oeconomis una conquere ad procuranda
media unionis cae dispositionis. Ita vertit Allatius; melius dixisset , ad media quaedam N temperamenta: id enim, ut ex Aetis constat, satagebant Imperator & Patriarcha, Bessarion, Isidorus & alii, quorum in numero tunc erat Georgius Scholarius, ut salva doctrina, integraque disciplina, quas a Majoribus acceperant, concordia cum Latinis coalesceret. 24. Quod vero Synodum Florentinam designet Ephesius , probant subsequentia Epistolae verba. AP ερρις ἴσως ως ουκ επὶ τά
ναντία γέγονεν η μετάθεσις , μεσότητα δε ἶνα οἰκονομίαν περισκοποῖμεν. ουδέποτε διὰ μεσότητος, ανθ ρωπε, τα εκκλησιατικά, διορμεσον ἀληθειας κώi ψευδους ουδεν εςιν. Forsan Ueres non in conir tria mutationem factam , medium vero qνoddam N temperamentum investigamus. Nu*νam, mi homo, ejusmodi mediis res ecclesiasticae in melius reformata sunt medium inter peritatem ta mendacium nullum ess. Citat verba Gregorii
Theologi de Synodis Arianorum, quas Caiphae Concilium vocabat, ubi Christus condemnatus esset, mox addit: Aρ ου προσηκει ταῖτα τη ν- ημετέρα συιόδω , κοψ πανυ αἰν ο- ς ζω ὰν ἔγωγε. Et infra : Κώ iςον ἀράχνης ὐφάνουσι , .' οντως ἰςὸς αράχνης ο παῖ αυτων
σαυτεθεις υμ ονομαξεις ἔρος. Nonne h/c conveniunt huic nunc congregatae nostrae Synodo, cae omnino sane mea quidem sentemta. . . Telam aranearum texunt, Vere enim araneae tela est , composita s ab ipsis nominata desinitio.
Hortatur fugere Sodomam &Gomorrham: reprehendit quod dignitatis & divitiarum amor , & alia mundana commoda eum perverterint , jubet cogitare quam cito finem acceptura sint, & judici ur
398쪽
, 6, DE GENNADIO CPOL. Lib. R. ea . 43.
λαβινικοῖς εΘεσιν. Ut esiam Pseudosynodus rationem reddere cogetur sanguἰ-nis pereuntium animarum , eorum qui scandalizati fuerunt in m sterio sidet , qui intolerabilem bla*hemiam s irremissibilem contra Spiritum saninum amolexi
sunt, quique audent ad duo principia ejus subsistentiam referre , qui illegitimis Latinorum ritibus abduci se passi sunt.
as. Hanc Epistolam Florentiae scriptam oportuit statim atque Scholarius Orationem illam exhibuisset , cujus in Actis Graecis mentio est , vel saliem paulo postquam Constantinopolin Graeci redierunt. Neque interest quod uterque Ephesius & Scholarius Florentiae simul essent. Sed Ephesium verisimile est quo plus haberet ponderis ejus oratio , eam scripto comprehendisse. Sane tam perspicue Synodum Florentinam designat , ut Allatius ipse , qui nodos ejusmodi saepius rescindere quam explicare solet, aquam sibi haerere , non dissileatur, sed recurrit ad suum illum Scholarium sive Gennadium schismaticum , ad quem datam arbitratur, nulla ratione fultus, quam quod si ad Scholarium qui cum Imperatore ad Concilium venit , scripta sit, concidit tota duorum Gennadiorum fabula. At cum liquido appareat non alium hoc loco designari, quam virum doctissimum, philosophum, in amplissima dignitate constitutum, qui
ad concordiam reliquos hortatus fuerit, quod de suo Gennadio schismatico ne L spicatur quidem Allatius, haec in larvam illam cadere non possunt, Gennadium nempe alterum, qui obscurus in cella, solo in Latinos odio commendatus, ante captam urbem diem suum obiisse dicitur. a 6. verum etsi Scholarius Florentinam Unionem oratione laudaverit, non tamen eam subscriptione firmavit, cum Laici non subscripserint. Atque ita nihil propemodum egisse sibi visus est , quasi
oratoris potius more sententiam diXisset Imperatori perjucundam, Graecorumque amictis rebus commodissimam. Atque ita Constantinopolin reversus , Marco Ephesio reconciliatus est, & a Latinis Henoticisque abalienatus, unde in Ioannis Palaeologi offensionem incurrit, quod habemus ex ejus Apologetica ad Constantinurn Oration , quae Allatio nunquam vita est. Nulla tota intervallo temporis, quod inter Florentinat Synodi finem, & Ioannis Palaeologi obitum interces sit alterius Georgii, sive Gennadii mentio est, sed tantum hujus nostri qui conjunctissime cum eo vixit, qui suos ei pro Aristotele contra Ge-
mistum libros dicavit, qui morienti adfuit , &Deo teste, multis prae-
399쪽
sentibus Ecclesiae suae adversus Latinos defensionem in se recepit, quique tot libros edidit quibus Unio Florentiae facta convelleretur, qui Graecos Antistites adhuc Laicus a coronando Constantino deterruit, &tandem in Monasterium se recepit paulo ante captam urbem. inae omnia ex sola ad Constantinum epistola tam perspicue demonstrantur, ut in obscurum alterum Gennadium cadere neqvaqvam possint, quem Florentiam ivisse, Unioni favisse, Philosophum, Iudicem primarium, Notarae amicissimum, Italis doctis conjunctissimum, Marci Ephesii disci pulum, de pernecessarium fuisse nemo unquam ullo idoneo testimonio
probare potest, multo minus id quod Allatius palmarium argumentum habet, Scholarium non nisi postquam dignitatem abdicasset, monasticam vitam professum esse. 27. inia vero illum in eadem semper, quam Florentiae si .gnificaverat, concordiae cum Latinis sanciendae sententia fu i sse existi mavit, non mirum si quem Latino nomini infensissimum esse negar non poterat, alium fuisse existimavit. Alius nempe factus est duata mutavit sententiam, tot Graecorum Antistitum exemplo , qui Unioni subscripserant, quod Scholarius non fecerat. Quo vero circa Florentinam Synodum animo fuerit, nemo jam conjecturis as sequi divinando debet, sed ejus orationibus credere. Praecipua est valedictoria ad Constantinum, in qua non aliam inii cis suis calumniandi causam fuist testatur, quam quod innovationi per Definitionem pynodalem factae totis viribus obsisteret. Idem probant varia adversus Latinos & Latinophronas scripta, disputationes cum Cortonae Episcopo, & alia quae vel supra designata sunt, vel in Notitia ejus operum designabuntur: tum , quae sub Isidori Cardinalis adventum, & in ipse obsidione scripsit, tandem Oratio codici magnae Ecclesiae inserta, cum Patriarchale munus deposuit. Priores enim demonstrant eum qui Iudicis primarii dignitat ornatus, Florentiam in Imperatoris comitatu profectus est, ipsum ess
qui tantas contra Latinos & Florentinam Unionem turbas excitavit: posteriores eumdem Patriarcham primum designatum , ex quo Constantinopolis in Turcarum potestatem venit, omnes inter se consentiunt,& lucem alterae alteris Mnerantur, ut insititium illum nullo ne isqve loco neque tempore consistere patiantur.
28. Operae pretium est ipsius Gennadii de se ipso scribentis verba referre ex in edita Epistola ad Cives suos Ecclesiasticos & Saeculares, scripta sex ante captam urbem mensibus. Postquam initio questus ZZ a est
400쪽
est peti se variis inimicorum calumniis, intentari minas , non alia , inquit, ratione, nisi quod nolumus separari a patria traditione , ta smui caniis ipsis impudentes contra Deum esse. Nisi desidero pacem Ecclesiarum , s concordium Christianorum omnium , sed peram, stiritualem , ecclesiasticam , justam ssalutarem, vita mea pace careat. . . De primo autem capite , nempe quod Religionem attinebat, dico o te sor quod hane ego sanctam matrem Ecclesiam cum aliis tribui sancti is Patriarchis habui semper s habeo tanquam veram Matrem Orthodoxorum Chrissianorum, in qua , sicut initio praedicationis Epangelicae , juxta Domini praedictionemDei probatio e caciter perficitur, ex omnibus apostasiae incursibus. Omnia etiam hujus Eccissia dogmata amplector tanquam divina , versema salutaria , quorum unum est , quod Spiritus sanctus ex Deo s Patre procedit sive subsistit , quemadmodum habetur in Symbolo omnium generalium Conciis Borum. Neque enim ex Patre N Filio, ut Latinorum Symbolum dicit , s Florentina Synodus inauditis explicationibus exponit. Amplector factam contra Beccum Latinophronem sanctam s magnam Synodum , eam firmiter inter Oecumenicas collocandam censeo , quia Schismatici absentia Oecumenicae Srnodo qualitatem non aufert. Husdem terribilem sententiam cum sententiis cae anathematismis trementer suscipio , tanquam sacram s diu cam sententiam , quae de Latinorum dogmatibus, de Papae commemoratione convenientia decreta statuerit. Permo in ea promistsione qua me obstrinxi beato Ephesno Episcopo , cum ad Deum migraturus Uset, coram Deo, Angelis cT hominibus, s dissutationibus quas habui avi persius Episcopum Cortonae ad demonstrationem peritatis quam profitemur , ut etiam diversis operibus quae pro patria fide , divino munere publicavi o confessitano quoque Dei meae, vel potius Catholicae Ecclesiae, quam ante biennium accurate elabora oram evulgavi: substriptionibus etiam quas cum Ecclesiasticis Viris , eadem nobis- eum sentientibus scripto firmavimus Legati tempore , o deinde post Legationem domini Brγennii, cuius particeps nullo modo Di , cum nusquam Papae commemorationem suscipere statuissemus , quandiu circa pracipua sidet dogmata disi si s di Fcordes essemus ab eosecuti praedictae Ssnodi desinitionem , patrum nostrorum magi-
au. Idem in epistola ad Sylvestrum magnum Ecclesiarcham,&ad Agallianum Chartophylacem, reliquosque Eorlesiasticos scripta cum Liturgia publice celebraretur post renovatam Unionem cum Isidoro Cardinale Russiae Legato Apostolico, postquam excusavit se q uod vocatus ire ad Synodum renuisset, Ad quid porro haec onaxis habita est Z Nempe quia ex quo Vnio per populum facta est, s Vah l nam divisio est a Deo P Ercissi
sticorum consiensum obtinere gessiunt. Relinquite me horum isexpertum , meam enim