장음표시 사용
381쪽
et. Gennadius sane qui Georgii Scholarii nomen habuit, patria ut videtur Constantinopolitanus, doctrina, eloquentia & jurisiperitia magnam ab ineunte aetate famam apud suos consecutus, in Aulae Imperatoriae ministerio fuit, antequam Ioannes Palaeologus in Italiam proficisceretur. Tunc vero Iudicis primarii m Unns sustinebat, Κωτης της βασιλκης κρυσεως , Ut non solum Historia Politica & Ecclesiastica apud Crustum, sed varii etiam opusculorum tituli testantur. Negotiorum ipse molestiam conqueritur ad Philelphum scribens, his verbis: άχ,
υπο των τω λκεύειν θορύβων οὐδ αναπνῶν χεδον συγχωοούμεν', j ακων ε αμαρτάνω ο προς τους ψιλους. Sed judiciorum tumultu oppres.sus , vix rellirare ut concedatur , etiam inνitus nonnihil erga amicos delinquo.Quod etiam in aliis quibusdam ab amicos epistolis, & in orationibus apologeticis non obscure designat. Interea cum doctissimis Italis Francisco Polle*bo , Ambrosio Camesdulensi , Marco Lipomano Pa tritio Veneto litterarum commercium habebat, quar Um plures extant haud inelegantes in codice regio paucae in Colbertino 493 8. Verum summa Librariorum negligentia , sine die &consule, aut loco unde missae sunt, adeo ut historiae Gennadii mediocrem omnino lucem a Dferant. Philelphus ipse Graeco quodam carmine testatur se admodum juvenem in ejus adhuc juvenis familiaritatem venisse, Constantinopoli, cum esset.
δ α quem jureni mi olim, jurenem Byzantis
in urbe Eν Βυζ-τρο εοω ηψατο Καλλιοπη. Odiopes Diae conciliaνit amor.
Ad nostrum enim Gennadium pertinet hoc Philelphi ' carmen, non, Ut censet Allatius, e) ad nescio quem Georgium Scholarium Gennadium Metropolitam Phalarum. - Argumento est quam mox laudavimus epistola , quae in regio codice octava est , qua Philelpho scribit Imperatori summopere placuisse scriptas ab eo litteras, cujus perspectam haberet erga se humanitatem. Utebatur familiarissime Georgius Scholarius Luca Notara Magno Duce, Imperatoris Ioannis Palaeologi genero , ad quem exstant aliquot non inelegantes Epistolae, & Ducis ad Scholarium ; Imperatoris ejusdem fratre Constantino Paruologo , qui imperavit ultimus Christianorum, ad quem scripta est secunda Epistola X x regii
Philesphus Constantinopolim juvenis prosectus est, Emmanuelis Chrysolorae filiam do Eit. H PGium de Philest,. ad distinianum l. i. e infra, P.
382쪽
, s DE GENNADIO CPOL. m. H cap. 43 .
regii codicis; Ineodoro Dessota eorum fratre , quem funebri oratio. ne laudavit, quae exstat in eodem codice ,r & aliis praecipuae dignitaris viris. Inter Ecclesiasticos colebat prae caeteris Marcum Ephesium , ad quem extat decim aquinta, qua significat mittere se defensionem doctrinae Aristotelis contra Gemistum Plethonem , tum etiam Nomo.phylacem, Chartophylacem misium Cretae ut videtur Archiepiscopum, & alios non paucos. Ad hos extant Epistolae de privatis plerumque negotiis, omnes sine die & consule. Plures Opinor interciderunt, quia elegantiores tantummodo selectae videntur fuisse, ut antiquis Demosthenis, Isocratis, Libanii, & aliis praecipuorum autorum adjungem rentur , ut in codice Coibertino , reliq vae perierunt, ut multa alia Gennadii opera, quia autor nunquam ea, ut videtur, colligenda curavit;
sed post ejus obitum, a studiosis in codices relata sunt quaecumquatam Constantinopoli quam in Monasteriorum Bibliothecis delitescebant. 3. Trigesimo aetatis anno Georgius Scholarius votum fecit am. plectendae solitariae vitae, quod tamen nonnisi paulo ante captam urbem, & post Ioannis Palaeologi mortem persolvit. Ita de se scribit in
Apologia ad Constantinum. uod, inqVit, ego nondum trigesimum anonum egressus firmiter flatuerim N voverim Chrso , magiseratum ut in ommo- modum quiddam negotium abdicare, re ad privatam νitam, qνam Cmissus nobis designavit, declinare tanquam multae philosophiae, Jei quoque futurorum, G uno verbo boni cujuscumque plenissimam , nullus arbitror meorum eisiam ignorat.
Causam curtam diu distulerit, fuisse refert parentum curam, quos in senili aetate destituere absq; impietate vix poterat, & quasdam alias. q. Itaque sub Ioanne Palaeologo Georgius Scholarius Imperialis Iudicis munus sustinens, cum procurandae concordiae inter Latinam Se Graecam Ecclesiam causa Imperator in Italiam proficisceretur, f) in ejus comitatu Ferrariam primo, mox Florentiam venit. Ita testantur autores ferme omnes, & Acta Graeca Concilii. Ferrariae, ut videtur, scriptae sunt Epistoliae duae, una Venetias ad Marcum Lipomanum, ad Rmbrosium Camaldulensem altera. In prima scribit optasse se ad eum
proficisci , sed fortuna quadam inquit, me ad Imperatorem currere cogens, auis reis Venetiis commorari non finit, neque lepores huius urbis O gratias degusiare, in qua Lipomanus optimus primarium locum obtinet S Iedflatim atque e ce unia
fecimus, iter ad Imperatorem per flumen is immui, nempe fortassis quia serius f A. 1 3λ
383쪽
rius advenerat. In altera ad Ambrosium, quem non alium esse existimamus quam Camaldulensem, ita scribit: At quandoquidem cum Impera tore qui te plurimum diligit , nos quoque unionis desiderium ad tuam urbem transfert, aut potius ipsie ex tali desiderio nobis transmigrandi nece uatem impo. huit; reliquis quidem seu cit tuam adire urbem , cae habere illic delicias , hie taculis , aedes magnificas , s alia domesticis non inferiora. Nobis vero angulum aliquem cone de tui monaserit, quod in cara urbe carissimum habes s ornas. Ita eos qui te maxime diligunt , tuorum tibi conjuncit ismis non immerito praeferes, tuncque facilius una esse nobis licebit , neque morbos ea abimur, neque tantum ex infelicitate nostra dolorem capiemus. tauod si aliquando rumus , minus tamen omnino quam nunc , te a nobis disjungunt publicorum negotiorum curae, sane absentiam monachorum illic viventium virtus cae sapientia solabuntur. Auos
quidem ob tali patre s rectore ad virtutem provectos , utilissimos cae jucundismos accedentibus fore consido , adeo ut singuli ipsorum sufficiani non habentibus
s. Non alieno ab ecclesiastica concordia animo Scholarium fuisse praeter ea quae supra dicta sunt, suadet particula Epistolae ad Magnum Ducem, quam aliena interpretatione corrupit Allatius, ' dum
eam ex Graecia scriptam existimavit, cum ex Italia missa fuerit. Nunc vero scito nos praeclara omnino tranquiditatis initia experiri e quae verba ad ecclesiasticae concordiae spem videntur reserenda. Sed quae legitur a t. 23. plorentini Concilii in Graecis actis Georgii Scholarii Responsio , ejusmodi est, ut viro pio pacisque studiosissimo dignissima videatur. Rogatus enim ab Imperatore sententiam de Unionis decreto , ita respondit. 8' Optime cae potenti e Imperator , quam ego quidem habuerim re nune habeam sententiam de proposita Unionis materia, indicat sermo a me utcumque compositus, s huic nostrae 8nodo oblatus , quo sacros hosce adhortabar Patres ad Unionem N auxilium rebus Constantinopolitanis ferendum. Tesantur etiam dus Ebedi, quos antea compositos , nunc praesenti Synodo trado , quorum alter consilium dat ut fiat , cy quomodo fieri debeat ianio , re exponit quicquid aliud ad hanc materiam spectat et alter pero quaestionem ipsam tractat , es que illi scopus ostendere Dociores Ecclesiae inter se concordes esse non rationibus ac demonstrationibus humanis , Iedsacrae Scriptura es Doctorum eorundem sententiis. Eosdem
libros oblatos Synodo fuisse testantur eadem Acta paulo superius. Posorationem Bessarionis obtulit nobis Scholarius Dominus Georgius tres Orationes pro Uηione deliberatipas, cohortans animansque nos ad amplectendam Unionem. Vulis
384쪽
L;bV. eap. 43. go existimant illas ipsas orationes esse quae cum actis Concilii, & seorsim sub Georgii Scholarii nomine editae sunt , contra quam sensit Matisthaeus Caryophyllus, qui hanc vulgarem opinionem solidissimis rationibus confutavit, adversus quas Allatiana defensio nihil aut parum facit. Sed de his, quia operosior quaestio est , dicetur ubi de Operibus Scholarii disputandum erit. Id habet autem Caryophylli sententia commodi, quod si suppositas Scholario g) fuisse a Graecis concordiae studiosis orationes istas statuimus, nulla ferme superest de uno vel geminis Scholariis & Gennadiis controversia. Qui enim foetum hunc
celeberrimo apud Graecos schismatis tenacissimos autori supposuit, potuit etiam nullo negotio Actis graecis inserere quae illic ad illarum auctoritatem confirmandam leguntur. Nam si haec pauca verba excipiuntur, & Marci Ephesii Epistola quae ante paucos annos ab Allatio
edita est, vix quicquam in illius saeculi monumentis occurrit, und Gennadium sive Scholarium constet Ecclesiarum sanciendae concordiae navasse operam, cum in eadem disrumpenda deinceps ad extremam usque aetatem pertinacissime occupatus fuisse videatur. 6. Sive igitur, ut fieri omnino potuit, Georgius Scholarius Graecos Florentiae ad unionem hortatus fuerit, sive secus egerit, id enim plane obscurum est, reversus cum Joanne Palaeologo Constantinopolim, adjunxit se Marco Ephesio in oppugnanda unione quae Florentiae sancita fuerat. Atque illo, ut videtur, temporis intervallo scripsit Georgius multa adversus Latinos opustula , quae extant in variis Bibliothecae Regiae codd. nempe Homiliam ad Aoβνό ξονας de Purgatorio, & Responsionem ad eorum objectionesu De Processione Spiritus Sanciti, & alia quaedam, de quibus dicetur suo loco. Hac occasione Georgius Scholarius in Joannis Palato-logi offensionem incurrit, graviter commoti quod unionem tanto labore a se procuratam, & cujus beneficio auxilia ab Italis in summo rerum suarum discrimine necessaria sperabat, Scholarius voce, scriptis& auctoritate quae erat apud populares suos praecipua, disturbare conaretur. Testis ipse in Oratione apologetica ad Constantinum Imperatorem, ita tamen ut Ioanni simulatam potius indignationem quam sinceram ascribat. Deinde, inquit, optimo ido Imperatore indignationem pra ' sferente ob verorum dogmatum defensonem, committendum non existimavi, ut quibus abula ignota erat, videretur quod me ira imperatoris ad Christi jugum compeL
Dret1 g Hoc neutiquam credibile videtur, & a Gennadio ipso elusque amicis R inimicis con tinuo falsitatis convictum fuisset.
385쪽
leret, s quod inritus ad tranquillam vitam confugerem. Illam enim causar assignat cur vivo Joanne votum monasticae vitae diu ante conceptunia non impleverit. . Eo etiam regnante, post reditum ex Italia scripse Orationes in homiliarum modum multas, quae legabantur concionis loco,Vel scribebantur, postquam viva voce erant declamatae, ut ex inscription quae occurrit in nostro codice colligimus. Et si enim Laicus usque ad susceptam patriarchalem dignitatem Georgius Scholarius vixerit, vix tamen dubitare licet eum coram Imperatore & Senatu singulis sextis feriis exsuggestu concionatum fuisse, non quod magistratus ille quem gerebat, ecclesiasticam quamdam dignitatem adjunctam haberet, sed quia in Imperatorio triclinio vespertinis & pomeridianis horis declamabat, non exambone, aut mane inter synaxes; hoc enim Sacerdotum secundum ecclesiasticam disciplinam munus erat, &similes Leonis Philosophi &aliqvot aliorum Laicorum orationes eXtant. 8. Testatur ipse Scholarius reconciliatum tandem sibi sui si extremo Vitae tempore Ioannem Imperatorem , jamque sibi non Obscure faventem vitam cum morte commutasse. inamvis porro apud Latinos omnes autores& Graecos Unioni addictos legamus imperatoris animum a concordia quam Florentiae subscriptione firmaverat , nus quam fuisse alienatum ; distentiunt tamen Schismatici ferme omnes. Ita legitur in titulo Pseudo synodi Constantinopolitanae , in Addendis apud Allatium. ' inq vit, habita fuit post exsctam 'eudoonodum Floren
tinam unius N dimidii anni interuallo, et post obitum Joannis Patiologi qui cum Latinis sentiebat, ab Italis Iub oe auxilii delusus , ante tamen obitum orthodoxo dogmati assensum praebuerat. Tunc Scholarius domesticis rebus ordinatis erat mox sese in Monasterium recepturus, cum propositum mutare coa
ctus est. Obiit eodem circiter tempore Marcus Ephesius paulo ant i mortem Ioannis Palato logi. Georgius morientis supremas Voces ex Icepit, & in ejus verba juravit, Deo & Rngelis in testimonium advoca-ttis, servaturum se veterem fidem, & contra Florentinam unionem per petuo ex amici & praeceptoris sui sententia pugnaturum. Haec ipse scribit in Epistola ad Constantinopolitanos tanquam notissima : mortuum Vero oratione laudavit, quae extat in variis codicibus. Extant quoqV in codicibus Regiis extrema Marci Ephesii morituri ad Scholarium ver
386쪽
ba , quibus ipsi Graecae Ecclesiae & ejus dogmatum defensionem com mendat: h) Scholarii quoque responsio, quae huic Epistolae planta
v. Joanni Palaeologo successit Constantinus frater Imperatorum Constantinopolitanorum postremus, exeunte anno I. Ch. I 448. apud quem statim Scholarius accusatus est , quasi Ecclesiasticis, apud
quos plurimum poterat, autor fuisset procrastinandae coronationis quae ecclesiastico ritu cum variis precibus celebrari solebat. Neque negabat plane Georgius Scholarius differendam esse, donec Ecclesiae & Reipublicae consuleretur ; sed non alio, id ajebat, fecisse animo, quam ut labefactatam majorum fidem restaurandam curaret, tam Fidei quam Imperatori consulens, ab hominum vero nefariorum consiliis alienissimus, quippe q vi novum Imperatorem singulari amore complecteretur,& ab eo in melius res suas commutatum iri speraret, cujus gratia ad versam, ut sciebant omnes , fortunam fuisset expertus. Cum vero Constantinus imminentem sibi, & quae post annos vix quinque consecuta est, cladem metuens, auxilia ab Italis postularet, quae Nicolaus V. Pomtifex Romanus non aliter pollicebatur, quam si Florentinam unione confirmaret, &ad eam amplectendam Graecos praesertim Ecclesiasticos& Monachos compelleret, missae sunt a Pontifice legationes aliquot Constantinopolim. Prima videtur fuisse Episcopi Cortonae , q vi cum Graecis Theologis saepius disputavit, annis circiter quatuor ante captam urbem. Graecorum partes tuebatur Georgius Scholarius, qui diis sputationes scripto complexus est, & variis opusculis Latinos refellen.
dos suscepit. Meminit ipse in Epistola ad Constantinopolitanos scripta Novembris anno I 432. in qua scribit perseverare se in ea doctrina quam exposuerat in disputationibus habitis adversus Cortonae
Episcopum, ad demonstrationem, inquit, ejus quae apud nos es yeritatis, s mulistis variisque operibus quae scripta pro patria side divino munere, ut etiam in conis fessione Dei siuae, vel potius Cotholica Ecclesiae, quam ante annos tres elaborat antas publicaverat.1 o. Eo circiter tempore Georgius ob Unionis odium, quo omnia Imperatoris consilia vehementer turbabat, sibi ut videtur me tuens, saeculo renuntiavit, & in Monasterium Omnipotentis, urbi pro ximum se recepit. Scripsti simul valedictoriam orationem ad Cona
stan h) Haec Marci Ephesii ultima verba cum Germadii respcmsione edidit Renaudotus ex Cod. Reg.2963. Griace, addita Latina veitione, p.7o- s. ad Gennadii liomilias de Eucharistia.
387쪽
stantinum, quae extat in Codice Regio, qua non solum criminationes adversariorum conatur diluere, Ied saepe in suis laudibus nimius, res gestas pro majorum religione tuenda, susceptosque Iabores in coelum tollit, ita ut vanitatis & proterviae, in qua accusatus est, culpa non vacet. Cum hanc Orationem scriberet, adhuc Laicus in Monasterio Omnipotentis residebat, unde migrans in Cardianeti, illic schema sive habitum religiosum accepit. Ita docet nos hujus orationis inscriptio in regio codice. Videtur autem simul accepisse nomen Gennadii juxta vulgarem apud Graecos consuetudinem, ut qVi mundo per vitae monasticae professionem renuntiarent, etiam nomen antiquum quasi per alteram nativitatem mutarent: mox enim Gennadius vocari coepit, atque adeo antequam Patriarcha designaretur, contra quam ex Malaxo Historia Politica, & quibusdam aliis autoribus docuit Allatius. Quo solo argumento, etsi nullius ponderis, totam de duobus Gennadiis disputationem superstruxit. Unde etiam refellitur altera ejus historica observatio circa Gennadii professionem monasticam, quam abdicata Patriarchali dignitate, &quinquennio post eaptam urbem factam existimat, cum novennio plus minus abdicationem praecesserit. Nec enim Malaxi & Theo. dori Zygo malae qui Historiam Politicam concinnavit, tanta est auctoritas, ut autorum aequalium testimonia labefactet. Nam Michael Ducas ante captam urbem Gennadii Monachi nomine designat eum, qui antea Georgius Scholarius dicebatur. ii. Cum Gennadius saeculo valedixisset, misit Imperator ad Nicolaum Papam Briennium Leontarem. Isidorus Cardinalis Rumae paulo post a Nicolao V. Legatus Constantinopolin venit anno Iosa. ut Ducas in Historia '' docet, quo nemo melius Ecclesiasticas res illius temporis videtur explicasse. Is igitur Legatum Constantinopolin appulisse scribit mense Novembri, anno secundum Graecos 596 I. qui erat Christi 1 j1. habitis de Ecclesiarum concordia sermonibus, Imperatorem & quosdam Ecclesiasticos consensisse uitlnio Florentina observaretur, Ecclesiasticorum & Monachorum plures & praecipuos ab ea fuiss
alienissimos. Nihilominus inquit, qui Henotico obtemperare videbantur Cleorici, Sacerdotes s Diaconi, imperator s Senatus in magnam Ecclesiam convenerunt, ut concordibus animis N unitis divinam Liturgiam celebrarent, sinceraque mente vota Deo redderent. Tum etiam Schismatici ad Pantocratoris Mona- perium currunt, Gennadium antea Georgium Jcholarium adeunt, consiliumque ab eo infra p.7 4.
388쪽
ab eo quomodo se gerere debeant petunt. Is mclusum secessa tenebat , accepta ergo charta , sententiam suam consiliumque rogatus , scripto aperuit , quo talia continebantur. Isberi Romaei, quare aberratis, &c. quae apud Ducam leguntur. Hac s alia plura cum scrip set, restae suae januae a cunctis postea lectaraelapo a it, iterumque intra eam e conclusiit. Scilicet ex variis & aliis hujus
temporis actis & epistolis intelligitur post habitas cum Episcopo Cortonat & aliis Latinis de Unione disputationes, Gennadius se in cellanti receperat, neque prodibat in vulgus, ita fortassis jubente Constantino, vel cogente potius, ne unionem, quam sive per dissimulationem, sive sincero animo conabatur procurare, viri apud plebem & Ecclesiasticos acceptissimi auctoritas disturbaret. inestus est ipse saepe intentatas minas; atque ea potissimum causa fuisse videtur servati per annos admodum duos silentii statim post susceptum religiosum habitum. Eo temporis intervallo scripsit orationem contra simoniacam haeresim ad Constantinum duobus ante excidium urbis annis, cujus titulus in cod. Reg.
ςΘη τω βασιλῶ Κωνταπίνω , ἀλύ μεινο- άσέ δου βελτίων ην. Gennadii Monachi, qui s Scholarius , contra simoniacam haeresim , se infidelit tem. Scripta eg oratio duobus annis ante captam urbem , es misa Imperatori Constantino, sed ille nihilo melior effectus est. Epistolam item ad eumdem, cujus initium est : άAM GBι ἐξεςι μοναχοις , ἄωςε βασυλευ , σπανίοις
κώ δυσπονςοις τρMεd ' βρωμασιν. Uerum non licet monachis , optime Imperator , raris nec facile parabilibus alimentis uti e quae ossicii tantum ,
causa scripta videtur,ut de mista fortassis munusculo gratias ageret. Extat decima in Cod. Reg. 12. Scripsit etiam Homilias quasdam; sed controversiis ecclesiasticis plane se non immiscuit usque ad adventum Cardinalis Russiae. Nam paulo antequam adveniret, scripsit Gennadius ad Aγιορειτια, hoc est sancti montii Atho Monachos, Epistolam hortatoriam , ut in antiqua fide, omissa Synodi Florentinae definitione permanerent ue quam epistolam misit per ejusdem montis Monachos duos Anastasium & Simo.nem, ut ipse in cujusdam epistolae fragmento testatur. Scripsit et lai
ad Imperatorem 1a. Martii, eodem ut videtur anno, vel 14 y 3. paulo ante cladem. Orationem quoqVe recitavit coram eo , magna nobilium civium frequentia , in Monasterio Panto cratoris seu Omnipo
389쪽
eando numine s interiori praeparditione , Is . Novembris anni I 4s r. forte antequam Legatus venisset: nam Imperatorem omnino dehortabatur
Gennadius ab Unione Floretatina observanda ; quod praesente Legato nec ipse ausus fuisset, nec passus Imperator. Cum Vero, ut supra ex Duca dictum est, frustra plerisque reclamantibus renovata esset Unio, statim eam voce & scriptis Gennadius impugnavit. Extat ea de re opusculum virulentissimum hoc titulo : Γενναδίου ελαχίςου Σχολαρίκ
facta es vana, inepta cae inconcinna fidei innovatione. Scriptum fuit in Monasterio Panto cratoris, in quod venisse Gennadium intelligimus, Imperatore ita jubente, existimante illum si Latini simum, ut vocant, amplexus fuisset, reliquis ut idem facerent statim persuasurum; sed contrarium prosus accidit : neque enim a sententia sua removeri Gennadius potuit, nec efficere ut negotium Unionis omitteretur, quae ut ex Scholio Cod. Reg. discimus, in eodem Monasterio perfecta est uno mense postqvam Gennadius Orationem suam recita 't. Unde turbatis jam omnino rebus, & Turcis urbem obsidione cingentibus, unionem liberius coepit impugnare, & Latinismo insultare petulantius.12. Interea cum, ut scribit Ducas, cella se iterum conclusisset, & neminem admitteret , scripsit Epistolas duas unam ad Constantinopolitanos omnes Ecclesiasticos, Q. Novembris datam, cujus titulus est : Γεννάλδ. ο ἁμαρτωλος , τὼ Θεου δουλοψ κ, ελάχιτος,
τοῖς ευγενεςατοις πολίτως της Κωνςαντινουπόλεως, αποσο ἰερωμενοις κώκοσμικοῖς' Gennadius peccator, Dei servus s minimus , nobilibsimis cipibus
Constantinopolis, omnibus tam sacris Ordinis qpam saecularibns. Haec ita incipit: Γινωσκετε πάντες καλῶς. Alteram ad Ecclesiasticos, quae eodem tempore data videtur , & missa dicitur ad magnum Ecclesiarcham, Syro polum scilicet autorem Historiae Synodi Florentinae, magnum chartophylacem Agasilanum, quando Ecclesiastici convenire jusi sunι in palatium Miscerci, G celebrata est Liturgia, cum omnia ex siententia cardinalis j trium Pontificum anni istiusgesta essent I s. Nov. In ea exculat se quod non venerit, testaturque se cum millies exposuerit fententiam de hoc Vnionis negotio siuam, di*licereque sibi
illam vehementer, tam Imperator quam reliqui omnes intesistant in ea em permstere. Mox unionem & Latinae Ecclesiae fidem vehementer exagitat.13. Scripsit praeterea , ut Ducas observat, brevem contra
Latinismum querimoniam; sed quae ab illo autore refertur, differt ab
390쪽
altero ejusdem exemplo, quod suppeditat Cod ex Regius in haec verba:
O pauperes, perdidistis omnia , s nunc eandem abicitis pietatem turpiter s absque consectentia. deberetis ad Deum confugere in praesenti rerum satu, a Deo Ieparamini. Ego innoxius sium , testemque habeo Deum, ejus Sanctos spos imos, qvod nihil unquam neglexerim. Et nune ita me Deus juvet, malam unionem facitis, peribitis. Calumniamini me , o Minas intentatis , sed etiam si mortem qpam minamini inferatis, ego ad illam 'beundam paratus sum. videnim juvat vipere, ut videam Dei tam manifestam erga vos derelistionem Z Domine, ne sinas hos homines in talem ruinam praecipitari, nejustificetur orthodoxasides in Oriente, in Occidente N in Insulis contra nostram urbem , ita ut quia istam S tene gleximus, pereamus. Iust sica potius istam, ut non pereamus. ni issis res ad audiendum, quandoqpidem es qui verbis significet voluntatem tuam, aut me
eripe, Domine, a praIenti Uita citius, antequam videam talis impudentiae fructus vindemiantem. Non negabo te , amica Orthodoxia, neque te mendaciter dissimulabo , augusta Braditio , quousque iliritus meus in hoc corpore permanebit. Ne me igitur amplius tentetis, d homines et etenim nunquam ejusmodi unionis particeps erolvia neque siu cum Latinis uniti eritis, s a Deo sieparati, infamiam aeternam m.
stinebilis. Neque tamen velim in dubium revocari quod a Duca relatum exemplar est, quod quisque per otium potest cum altero comparare. Α mxum autem pependit a prima mensis Novembris , ut inscriptio docet, post Cardinalis adventum , ut habet codex MS. Iis quoque postremis temporibus, aut saltem ultimo Constantini anno, alia scripsit Gennadius adversus ΛαανοφρονM, ut duodecim Capitula ad Imperatorem Constantinum milIa per Papam Ignatium , alia ad Magnum Ducem : Metropolitarum subscriptiones , sive synodales definitiones adversus Florentinam Unionem , & diversas Apologias Legato aut E piscopo Cortonae pro Graecis contra Latinos datas, quae non alium quam Gennadium autorem videntur habuisse. I 4. Quantus fuerit Graecorum schismaticorum, praesertim Monachorum & Monialium, adversus Henoticos furor , narrat Ducas , ' & variis exemplis confirmat. Omnes Gennadium quasi Ducem &Magistrum sequebantur, ex cujus sententia a Latinorum &Henoticorum communione separati, non modo turbas in Ecclesiis, sed tota passim urbe seditionem fecerunt. Quae dum a Turcis obsideretur, Gennadius tape vaticinatus est apud suos imperii ruinam & urbis cladem, non aliam tot malorum causam assignans quam quod paternam
fidem prodidissent, & Latinis haereticii fuissent per Legatum reconciliati. is. Ca-