장음표시 사용
241쪽
quam Libidinibin arderet : invictu tam sumptuosus, ut in Ichola virtutis abfemtor, parsimoniae paupertatisque laudator, in palatio sejus coenaret quam domi;
ramen vitia sua capistis patris, s quod es maximum velamentam, diuitiis
praetexebate quas ut augeret , ad amicitivi judicum miro ambitu penetrabar, eosque sibi repente autoritati fasi nominis obligabat , non modo ut eorum siententiam venderet, verum etiam ut confines stuos, quos ae tbus agrisque pectebat, a suo repetendo hac potentia retardaret. Hic vero qui tuas dissutationes moribus destruebat , vel mores suos disiputationibus arguebat , irae adversus se grapis centor, s accusator acerrimus , eodem jsio tempore , quo justus populus nefarie lacerabatur, tres libros evomuit contra religionem nomenque Chrisianum. Professus ante omnia Philosophi incium esse erroribus hominum subvenire, atque istos adveram viam revocare , id est, ad cultus Deorum , quorum numine. ac majestate, ut ille dicebat, mundus gubernaretur: nec pati h mines imperitos quorundam fraudibus illici: ne simplicitas eorum praedae ac pabulosit hominibus putis. Quibus multa de totius operis instituto atque argumento subjungit, quae apud ipsum legi malo. Quinam illo fuerit, ait Illustrissimus annalium autor, quem Lactantius inter Philosophos hujus temporis sibi locum principem vindicasse dicit, nullus alius quem opinari possimus occurrit, nisi Porphyrius: qui inter Platonicos horum temporum excellebat ; quem & adversus Christianam religionem commentarios edidisse exploratissimum est. Quamobrem in quae Lactantius tradit alicui alii adscribamus potius quam Porphyrio, nulla, inquit, est ratio. Sane cum cogito quam immani odio apud Christianos laborarint ii, qui bello adversus Christum suscepto inclarescere voluerunt, &quam detestabile istorum nomen Christianorum scriptis atque execrationibus evaserit: vix memoriam
nomenqtae hujus Philosophi, quisque demum fuerit, intercidere potuisse arbitror: praesertim cum nudo & aperto, quod ajunt, capit , in infaustum hoc certamen descenderit. Tum vero quod omnium gravissime Christianos id tulisse testetur Lactantius, quod illo potissimum tempore id operis esset aggressus, quo furebat odiosa crudeli, tas , nec quisquam dirae persecutionis metu veritatis amictae patrocinium luscipere auderet. Quae odium haud dubie auxerunt, ut mox respirante Ecclesia eo acrioribus animis in Christi hostem insurgerent; cum nullum in principum favore praesidium, nullum in aperto jam atque aequo certamine effugium reliquum esset.Exosium fuit Celsi nomen, quod primus ille Epicuri de grege porcus adversus exorientem veritatis lucem grunnire sordido ore ausu fuisset. Nec minor
242쪽
PIILinvidia excepit alterum Christi hostem Hieroclem,qui ignorantiae suae deliramenta ΦιλαληΘους titulo inscripsit: ut fallaci illicio incautos irretiret. Iulianus quoque Caesar cum desertis religionis nostrae sacris, error,hus paganorum turgens etia-οφρια stulte de arroganter adversus Christum sustulisset; & ne temere a veritate defecisse videretur,stylo eam suscepisset oppugnandam,quam gladio exscindi non posse retro seculorum experientia didicerat ; impii & nomine aeternum infamis evasit. Sed longe gravissima fuerunt odia adversus Porphyrium, contra quem universa Ecclesia Christi iunctis viribus arma cepit. Triginta enim circiter scriptores Catholici blasphemias ejus resutarunt i si qua fides Fl. Lucii Dextri Chronicis. Et ipsi Imperatores suis edictis nomen ejus perpetuum infame esse v
Haec omnia dum cogito,pedibus in illustrissimi Baronii sententiam discedere lubet : sunt tamen quae non leviter me retrahunt. Primum
quidem Eusebii & D. Hieronymi autoritas, qui eum in Siculo secessir adversus Christianos seripsisse disertim testantur. Eusebius enim dicto loco ait, c. 6γκάμματα καθ ' ἡμῶν S D. Hieron. refert Eusebium edidisse contra Porphstrium, qui eodem tempore stribebat insciba, libros XXX.Tum librorum numerus non convenit: XV. enim,non solum III. edidit,ut Hieronymus & Suidas testantur: tum vero inprimis temporum vitaeq; ratio: nam nec aetas, nec vitae Pythagoricae institutum cum iis convenire videntur, quae Lactantius de Asiatico illo Philosopho prodidit: nam cum isti persecutionis Diocletiani, & Ecclesiarum demolitio, cujus Lactantius dicto loco meminit, in annum Christi CCCII. incidati qui fuit XIX imperii Diocletiani, LXIX. aetatis Porphyrii; aliorum ego judicii facio, an ea quae de libidinibus,de luxu, de assentatione N p,rasitismo aulico Asiatici illius Philosophi Lactantius refert, seni decrepito conveniant: ei praesertim qui siccum & sobrium Pythagoricae vitae institutum semper fuerat sectatus,quod diligentissime ab ipso servatum libri ad Firmum Castricium scripti,abunde probant: neque
enim amico intimo, & fraternae necessitudinis vinculo sibi conjuncto eam vitae & Philolophandi rationem tam operoso volumine suasurui fuisse existimo, si ipse eam neglexisset: nec quisquam Veterum, quod
quidem ego observarim, hujusmodi quid Porphyrio objicitetquem rabidum, furiosum,impium, blasphemum , veritatis & DEI hostem Eu.sebius, Hieronymus, Augustinus, aliique perpetuo cognominant : . qui nullam
243쪽
ET SCRIPTIS PORPHΥRII CAP. III. 22ynullam ejus exagitandi materiam ansamque praetermiserunt. Et quamvis non ignorem Verosque Philosophos aliter disseruisse in soliola, aliter domi vixisse: de Porphyrio tamen cur secus existimem, caussa hanc potissimum habeo, quod eo ipso tempore, quo Lactantius Asiaticum illuna Philosophum luxu&Iibrdine obrutum contra Christianos scripssisse ait,Porphyrius parco & sobrio victu animum a corporis contagione purum, & a sensuum communione abductum,ad vitam secundum mentem extollere studuerit: quod quidem ea manifeste testantur quae sexagesimo octauq aetatis anno sibi contigisse in Plotini vita retulit. Accedit ingens ille librorum atque commentariorum numerus,qui bus procudendis vitam omnem impendit: adeo ut extrema adhuc senectute PIotini scripta emendata, & concinno ordine digesta publicarit.Taceo quod ipsa aetas haud exiguam respondendi materiam praebere, & delirii suspicione irrideri potuisset. Sed illud mihi argumentum omnium grayissimum videtur, quod Methodrus Pararenisis Episcopus Tyrius, qui nitidi compositique siermonis libros adversus Porphyrium confecit, ad extremum persecutionis Diocletiani, sive ut alii affirmant sub Decio& Valeriano, martyr. o coronatus sit: haec enin D Hieronymi verba sunt de nanctissimo viro. Atque ut posterior illa opinio, de consummato martyrio sub Decio, manifeste fallitatis convinci potest ex eo, quod Decio imperante Porphyriu&,quem Methodius refutavit,vix vices 'in aetatis annum attigisset, & post X V l. integros annos demum in Siciliam profectus fuerit; ita posterior illa apertzollendit,ante praedictium XIX. annum DiocIetiani, & Porphyrium suas blasphemias eat disse,& Methodium iisdem respondisse: cum Laetantius Christian's temporis gratia conticuisse disertim affirmet: quos nemo illum dictorum fuisse existimaverit, si Methodius tum Blus communem Ecclesiae cauisam defendendam suscepisset. Nec reticuis sent
Eusebius atque Hieronymus, drligentissimi harum rerum observatores. Quis vero D. Augustinum rerum Ecclesiasticarum adeo vel imperitura vel immemorem fuisse existimet; ut cum lib. Xo Civit. Der cap. 32- Porphyrium eo terΠpore vixisse dixisset, quo Diocletianus crudelissima persecutione Ecclesiam ChriiLi oppugnabat ; ne c tot martyrum constantia ad veritatis viam agnoscendam permotum doler et, it tam opportuno loco omitteret, Porphyrium eo ipso tempore furentem imperatoris animum impiis suis libris adversus innocentes Christianos vehementius concitasse, & veritati armis oppressae importuna insultassc
protervia: quo nomine Lactanti Asiaticum ill uin Philosophum m
244쪽
phyrium libro i. de regressu animae dixisse : Nondum receptam unam quandam sectam quae universalem viam animae contineat hberandae e subjungit deinde, Gaenam isa est universalu via , nisi quae non siuae cuique genti propria , sed universis gentibus quae communis eget , disinitus impertita est 2 quam eerte se homo non mediocri ingenio praeditus, esse non dubι-tat : providentiam quippe divinam sine ista unipersali pia liberandae animae genus
humanum relinquere potuisse non credit. Neque enim ait non esse , sed hoc tantum bonum, tantumque adjutorium nondum receptum, nondum in Jam notitiam esse perlatum. Nec mirum, tunc enim Porphyrius enut in rebus humanis quando ista bbenundae animae unister alis via, quae non es alia quana religio Christiana , oppugnari permittebatur ab idolorum daemonumque cultoribus, regi busque terrenis, propter asserendum consecrandum marorum numerum, hoc est, testium Pericatis e per quos Venderetur omnia corporalia mala pro fide pietatis commendatione veritatis esse tolenunda. Videbat ergosa Porphyrius , s per hujusmodi persecutiones cito istam viam perituram, spropterea non esse ipsam animae bbenundae universalem putabat e non intestigens hoc quod eum movebat, quod in ejus eiectione perpeti metuebat, ad ora confirmationem, robustisremque commendationem potius pertinere. Nonn
certissimis rationibus ex hoc loco colligitur, vel Porphyrium postremae illius persecutionis tempore non scripsisse: vel supinam D. Augustini fuisse ignorantiam aut oblivionem , qui tali loco rem tanta praeteriret
i povbyrsi visam non recte produci ad Constantἱnum. M. Pubi in Opα-tianus Porphyriis Poeta cum Porphyrio Philosiopho confusius. Bri-mnnia fertilis t=rannorum prouincia. Constantini edictum expA
Usirum dehisce libera cuique per me sentiendi potestas esto, donec
veritas aliorum studio diligentius limata, ex antiquitatis tenebris clarior elucescat. Sed in eo summo viro non temere assentienduimo existimo, quod contra Eunapii atque Suidae fidem Porphyrii vitam us
que ad XXIII. annum Constantini Magni producit: tum in iis quae doexilio
245쪽
exilio & palinodia ejus prodidit : quae eruditissimorum hominuit animadversiones accensuras non effugere. Sed praesitat ea hic apponere, quae ad annum Christi CCCXXV. ecclesiasticae historiae princeps scribit. God ad Porphyrium adversm Chrisianam religionem
tot tanta sque biasphemias is ipsum Imperatorem contumeliis proscidisset, cum inter alia, quod tesatur Gildas, dixerit in ipsius odium rimnnianLatertilem tyrannorum provinciam esse ; dignam laboribus mercedem eum recepisse Constantinus cum tradat o non tantum quod libri eius fuerint incendio condemnati ; sed U quod exilio multatus sit e id a masse videtur, ae plane insimust , eundem Porphstrium adhuc , eo tempore quo haec contra Arium striabebat , Disse supersitem o quem ex testisicatione S. Hieronymi abhinc pos triennium , nempe anno XXIII ejusdem Constantini Imperatoris,misso ad eum
insigni, ut ait, volumine, ab exilio liberatum apparet. In quibus verbis docti viri jam pridem monuerunt Porphyrium philosophum confundi cum Publio Optatiano Porphyrio Poeta, Christiano quidem, sed caeterata, nugacissimo: nam de illo D. Hieronymum loqui testatur panegyricus ad Constantinum Augustum, qui adhuc superest. Et ne quis dubitandi locus relinquatur, apponam Poetae exulantis versus, quibus Thaliam suam in praefatione alloquitur.
Hic trepido pede tecta petis venerabilys aula Horrida quo nimium sit tua mundicies , mi habitus vatis praesentia fata merenturi Vix locus hoc saltem praebuit unde venis. Suppliciter tamen ire potes, dominumque precari : ualor ae hae sordes conveniunt mi eris. Cum dederit clemens veniam, natumque laremque
Reddiderit , comptis ibis cae ipsa comis. Nec minus in eo hallucinari videtur , quod ex Gilda Britanno Por. phyrium de Constantino Imperatore contumeliose locutum, atqUe eam ob causam exilio damnatum fuisse colligit ; cum potius contrarium ex Gildae verbis evincatur. Igitur nunc omittens, inquit, pristos communesque omnibus gentibus errores, nec enumerans patriae portenta ipsa diabolica pene numero AEgyptiaca vincentia, s tacens vetustas immanium tyrannorum annos, qui aliis iunge positis regionibus vulgati siunt: ita ut Porphyrius rabidus orientalis aduersus Ecclesiam canis dementiae suae ac punitatissiylo hoc etiam
aduecteret, Britannia, inquit, fertilis provincia Urannorum. Quid quaeso
246쪽
hic de Constantino, aut Constantini aevo i cum disertim de iis temporibus loquatur, quibus Britanni nec Romani Imperii potentiam, nec Christianae religionis veritatem agnoverant. Atque aliter haud dubie sensisset Vir judicii maximi, si D. Hieronymi locum, unde Gildas Porphyrii verba transcripsit,observasset: quem ex libro ad Ctesiphontem,
adversus Pelagianos adscribendum duxi. Et ad extremum, quod boist nobis objicere contubernalis vester Porphyrius: qua nutione cfemens mi ericors Deus ab Adam usque ad Moy sen , es a Moysio usque ad risi adpentum, pas in sit universas gentes perire ignorantia legis s mandatorum DEI. Neque
enim Britannia fertilis provincia Onannorum , Scoticae gentes, omnesque res que ad Oceanum per circuitum barbarae nationes Moysen Prophetasque cognoUe
rant. An non luce meridiana clarius, nihil hic in Constantinum dici: sed ea designari tempora, quae Chrissi adventum,&Romani Imperii propagationem ad Britannos praecesserunt ὶ Nec de Porphyrii mente dubitare nos sinit, quod eadem quaestio ex Porphyrii libris contra Christianos desumpta D. Augustino inter alias proposita fuit: cui ille suis respondet Epist. XLIX. ad Deo gratias. Cur autem Britanniam fertilem tyrannorum provinciam Por. phyrius appellarit, id C. Taciti gravissimi autoris verba de Britannis
in Iulii Agricolae vita docent: olim, linquit, regisus parebant; nunc per prin cipes factionibus studiis trahuntur . nec aliud adversis Olidissimas gentes pro nobis utiliu , quam quod in communi non consulunt. Et Strabo libro i V.
autor est, apud Britannos : & plerosque Dynasta rur Caesarem legationibus ossiciisque coluisse. quae ex IV. libro commentariorum de bello Gallico cognosci poterunt: ubi Caesar ipse expeditionem suam Britannicam narrat. Neque hoc saeculo tyrannicae familiarum factiones, apud Scotos praesertim & Hibernos exoleverunt,
sed ut quisque nobilium vel genere illustrior est,uel manu promptior, ita facilius subditos ac clientes plurimos in studia partesque suas, is peetiam regibus ipsis periculosas, pertrahit. Ex hisce jam satis apparet quid de Constantiniani edicti explicatione sentiendum : quo Illustrissimi scriptoris sententiam minime stabiliri facile agnoscet , quisquis edictum ipsum inspexerit. Nam cum principio Imperator scripssinet;
Porphyrium religionis hostem pravis quibusdam commennetriis coninia pietatem
editis dignam invenisse mercedem; ne quis de exilio aliove supplicii genere explicaret, ipse subjungit: ac ratem, ut ' e quidem infamis apud
omnem posteritatem maximo opprobrio dedecore compleretur I impia natem .
- serjm plane Gloremur. annon manifestum est , nihil aliud Imperatori
247쪽
CAP. V. 227peratori propositum fuisse, quam ut publico edicto eandem probros nominis infamiam Ario ejusque sectatoribus inureret, qua Porphyrium flagrare videbat; &pari exemplo, quo Porptryrii libros extinxerat,impia eorum script supprimeretὶ Quod egregium piissimi Imperatoris factum dein Theodosius imitandum sibi duxit: qui simili lege Nestorii sectatores invidioso nomine Simonianosia Simone mago appellari voluit; ut cujus scelus fuerant in deserendo Deum imitati,ejus vocabulum jure viderentur sortiri, l. 6.C. de haeret. & Manich. Haec accuratius explicare volui, quod nonnullos temere &-Baronianam sententiam amplectentes assirmare videam, Porphyriunia Dei spiritu amatum, tandemque ad fidem conversum, instar Saulid arsensis Jesum verum Deum agnovisse. Mem Winam cognovisset, utar enim D. Augustini voto ) rique se pot- quam vel suae virtuti , qua humana ,snuiliis N infirma es: νel perniciosissimae curiosimi, sanandum tutitu.ommisisset. Quae sanctissimi Patris de huc Philosopho verba sunt libro X. de Civ. DEI cap. 27.
Porphyrium non Iudaeum , sed Phoenicem fuisse: cur Baranaotem D.
Hieron=mus vocarit: paria in eum locum conjectarae.
Ec forte abs re fuerit, aliam maximi scriptoris sententiam d Porphyrii patria & genere hoc loco expendere : novam quoque illam, &adversus constantem omnium autorum fidem deductam ex obscuro quodam D. Hieronymi loco. In quo tamen facilius quid falsum sit convincere possum, quam quid verum amrmare. D. Hieronymi verba sunt in praefatione commentariorum in epistolam ad Galatas:
quod nequaquam intestilens Batonaeotes sicelerat in iste Porphyritu in primo operis sivi ado ersius nos libro, Petrum a Paulo objecit esse reprehensum. Ex quibus .
Illustriss Cardinalis contendit Porphyrium non Phoenicem , sed Iudaeum ; non Tyrium, sed Baianatotem fuisse; natum Baianaeae,quaeIudaeae civitas est, XV. miliaribus a Caesarea Palaestinae , aquarum calidarum celeberimis sontibus celebris. Sed quod patriae generisque eum taederet, falso& impudenter mentitum fuisse Phoenicium, quo &olimia& nunc quoque vulgo censetur.
248쪽
Nec sors an a vero abhorrere haec sententia videbitur ei qui cogitet, D. Hieronymum complures annos in intima Iudaea cum Iudaeis eruditis familiarissime vixisse, eorumque opera multa ab ipso perquisitata, multa cognita fuissse,quae ab aliis nullo modo sciri potuere, ejus nationis. addo & illud ,quod Socrates ex Eusebio prodidit, Porphyrium principio Christianum, odio Christianorum, a quibus Caesareae Palaestinae gravius fuerat reprehensus, quam impotenti animo ferre posset, religionem nostram deseruisse. Id enim leve ac
desultorium ingenium arguit, cui 3 ισο α &non insolens
fuerit. Quibus & tertia ratio accedit, quod Moysen Prophetam citet in libello de antro Nympharum, & libro a. &4. de abstinentia, de Iudaeorum institutis sectisque ex Theophrasto&Flavio Iosepho multa
referat. Verum multo plura sunt & validiora quibus contrarium evinci videtur. Nihil enim dico, quam effrons illa fuerit impudentia hominem genus patriamque mentiri. Facile concessierim potuisse id fieri ab eo, qui animum frontemque adversus Deum & veritatem ipsam obduraverat ; metus saltem infamiae eum deterruisset, cum mendacium nequaquam posset latere: quod ex maxima Phoeniciae civitate plurimi &Alexandriam &Romam quotidie commigrarent, quorum indicio fraus lacile detegeretur. Idque eo magis,quod & ipse patrem Tyrium nominet; & Eunapius eum non ignobili genere apud suos ortum testetur. Et quomodo latere potuit, qui tanta eruditionis & sapientiae fama inclaruerat Z & ut alios latuerit; qui potuit Longinum , Jamblichuri , aliosque Syros, qui cum eo versebantur' Ipse Longini epistolam vitae Plotini inseruit, ex Phoenicia ad se scriptam , qua ex Sicilia evocatur: ubi Longinus Tyri patriae ejus meminit. Vivebat eodem tempore in
Phoenicia A melius, condiscipulus Porphyrii. An eos & patriae & genus amici ementitum latere potuit Z quem tamen ipsi constanter tria suis scriptis Tyrium vocarunt. Et cum Libanius Sophista Syrus, oratione funebri in Iulianum Imperatorem, Porphyrium Tyrium senem honoris causa appellasset; Socrates tamen qui lib. 3. hist. Eccles. cap. 2eaSophistae verba conquisitis rationibus verbisque operose confutat, de patria nullam ei litem movet. Et quis credat, eum in tanto contradicendi studio praetermissurum fuisse illud, unde Tyrii senis nomen gravi infamia aspergi poterat : si quid tale vel scripto vel fando proditum accepisset' nec neglexisset Suidas, qui ea quae ad gentilium philosophorum irrisionem spectant, diligenter undique transscripsit; taceo enim quod Eusebius non uno loco in libris de praeparatione & demonstratione
249쪽
CAP. V. 229tione Evangelica, eum gentilem & gentilium magistrum acTheologunt appellat. Caeterique Patres cum Porphyrii calumnias saepe cum J udaeorum blasphemiis comparent, nemo tamen commune cum illis genus ipsi fuissetcribit. Quod invidiae augendae , & impiis contra Christum objectionibus refutandis maxime profuisset. Christianam religionem eum vel serio amplexum fuisse, vel saltem non aversatum facile crediderim, qui puer Originem Alexandriae audierat, clarissiimum Christianae religionis lumen. Praesertim cum praeter Socratis atque Nicephori autoritatem, D. Augustinus lib. io. de Civ. Dei c. 28. disertim amrmet, illum vanae scientiae tumore inflatum a saluberrima Christi humilitate resiliisse. Atque esto. Quis vero hinc ostendet eum a Judaismo ad Christianismum transiisse Nec majoris momenti sunt illade petitis ex Moyse & Fl. Iosepho test imoniis. Cum quidem eo loco Moysen non suis ed Numenii verbis citet : quem in Prophetae lectione versati stimum fuisse , testantur cum alia plurima ejus loca , apud Eusebium de praeparatione Evang. & Theodoretum in tur praesertim nobile illud dictum m Πλάτων, Μω ς αίικὶ Δὶν Et demus Moysen ab ipso citatum : quid inde huic opinioni probandae essici poterit Z cum in confesso sit ejus saeculi Philosophos ferme omnes sacras literas legisse. Nam & Longinus Porphyrii praeceptor, libro eodem principio Geneseos locum addis.cit cum honorificentiissima Prophetae mentione. Sed frustra hujusmodi ratiunculis pugnamus,cum certum sit, Porphyrium non Moy sen solum,sed universam sacram scripturam legisse,& quidem diligentissime: eo fine,ut falsam D incertam ostenderet divinorum oraculorum fidem: quod Eusebius in libris de praeparatione non uno loco, & Theodoretus fer m. testantur. Ea vero quae in libris de abstinentia de Judaeis affert , liquido ostendunt, ipsum nihil proprio usu & experientia de eorum rebus compertum habuisse. Ita enim aliena fide nititur, ut hospitem in peregrino solo versari nemo non videat. Et Eu.sebius id agnoscit, qui prolatis inde Porphyrii locis lib. 9.
me judiorum religioni 'ac sapientiae simonia Porphyritu ex otiquorum le- Ilione, ut apparet, haosa perhibuit. Ecquis Eusebium tam cosi modo
loco tale quid praeteriturum fuisse existimeti sed quam medicinam D. Hieronymi verbis faciam non facile perspicio. Equidem haud temere in veterum scriptis quidquam mutandum existimo,si sensus ut-
250쪽
Sunque erui possit, Ideoque animum in varias partes vertenti id primum occurrebat, inter loca quae in divisione terrae sanctae in sortem trihus Aser ceciderunt, Iosuae I9. v. ai. recenseri Beten,ii ve vicum,sive
oppidum: quod recentiores Palaestinae descriptores inter Ptolemaidem& Tyrum collocant. Hanc forte Porphyrii patriam a D. Hieronymo creditam fuisse suspi*abar, &maluisse Porphyrium a vicina urbe cele-herrima potius qualia ab ignobili loco cognomen patrium assumer :quod Virgilium & Livium clarissimos autores fecisse scimus. Nullas tamen rationes excogitare potui, quibus id mihi persuaderem. Nam Eusebius libro de nominibus locorum in sacra scriptura, brevi a nobis edendo, sic scribit : cita enim ille hunc locum vocat, non Baten, in Hebraeor utra fontes, & vulgata editio) cpυλης 'Aήρ. - νυ,
pedatur vicus Bethbeten in octavo militario Ptolemaidis contra Orientem. Un
de Eusebii & ipsius Hieronymi autoritate cognoscimus , locum pristinum nomen eo tempore perdidisse : nec potuisse Porphyriunia
a Batnis, vel Bεβετεν, seu Bethbeteii, Baianaeotem appellari. Taceo enim quod locus obscurus fuerit , quem Sacrae literae unico tantum loco commemorant , caeteris omnibus ignotum. Et si
patriam Porphyrii fuisse demus: quid quaeso probri ex ejus commemoratione t aut si Hieronymus probri loco objiciat: cur non pluribus verbis exagitavit rem paucis aut nulli cognitam Inde aliud mihi incidit, quod sensus loci ultro suggerere videtur. Baianaeo tam per convicium atque opprobrium fuisse appellatum: & licet hactenus nihil tale observarim, nomen hoc forte aliqua infamiae nota ex gentili probrosum apud antiquos evasisse: ut Sodomitarum,ac Caper-naitarum,aliaque in sacris literis: adeo quidem ut nemini dubium sit, si quem dictis nominibus appellem,non patriam me exprobare, sed vel
impietatis,vel cyλογέας crimen. Nec desunt exempla apud profanos autores, qui stolidos ac stipites Abderitas, fabulosos nugatore3 Bergaeos, impios Melios,impostores AEgyptios, mendaces Cretenses appellarunt. Sed cum neutrum mihi satisfaceret, tandem manusc. Vaticanos consului, ut Sibyllae folia; quae tamen ex incerto incertiorem me dimiserunt. Cum alii eo loco Bethanotes alii Bisthamotes legant: neque ulla
sit major varietas , quam quod alii adspiratam literam addant, alii omittant. Hic ad conjecturas confugienti nihil commodius occurrebat, quam ut lovi mutatione legeretur: scelerems i eis