Philemonis grammatici Quae supersunt vulgatis et emendatiora et auctiora edidit Fridericus Osann ... Accedunt anecdota nonnulla Graeca

171쪽

σιον ποιεῖ, καὶ το βουστασιον, καὶ το' βούστα- Θμον, ἁ ἐν α τλοτητι σταυοὶ λεγονται, καὶ στα- Θ- ω ς εἴρηται, κατα γένους μεταπλασμόν. καὶ ςωLκον δε σηκον, λ οιον στηκον τινα, αφ' ου και δναος -κος, περὶ ην δηλαδη ἱερεια Ιστανται. st . ΣΤΑΦΥΛΗ ' o' βοτρυς. σταφυλη δε, ηἐπικοειμένη των τεκτονων μολιβδος, ως το , - φυλη επὶ νωτον ἐισας, ουτως ἰσας καὶ αναλόγους τοῖς νώτοις ωςπερ στώμη. σταφυλη δε καὶ η σταθμη λέγεται των τεκτόνων. stoi. ΣTΕΓANOT' ο' στε ρος καὶ ἐσκεπα. σμένος, παρὰ τὴν στέγην. λέγεται δε στεγανον καὶ το στενωτερον. καὶ στεγανόποδες ὀρνιεις, οἱ ενυδασι διατρίβοντες, καὶ τοὐς ποῦδας εχοντες στεγανούς. ως αἱ μεταξὐ των δακτυλων εὐρυχωρίαι δερμάτια εἰλημμένα εισί. καὶ στεγανωματα εν τοῖς

οἴκοις, ητοι τἀν οἰκων τοίχοις, ηγουν οι ενδεσμοι. τόδε στέγη, παρὰ την συν προθεσιν καὶ τὰ τέγγω,

τὰ βρέχω, ἡ ὐπὰ των βροχων συντεγγομένη.

Seliol. br. ad Iliad. β. 765. sapia. , quem ipsu in Homeri Io eum Philenio mox Iaudat. n. Sirarilia Phav. h. v. p. I673,23. Emn. M. p. 7 30. x . Similia Phav. ibid. 1in. 43. Conserit iubet Eusta.

172쪽

15λλέγετα' καὶ πλεονασμῶ διχρόνου, Ο στειλειος καὶ το στειλε Θ. ΟΘεν καὶ ἡ στειλειοἰ, δι ης στέλλεται το' λύν. η εμβαλλόμενον.

συγκρισις νεται πρῖς ὀμοφυεῖς, καὶ ἐτεροφυεῖς. ἔχει δε την σπικρισιν πρὰ σνα. κώ πρός πολλοsς, οἷον τιμιωτερος τουδε, κώ τιμιωτερος τωνδε. συγ-RIνειν δε εστι τὰ παρατιΘέναι καὶ παραβαλλεινεν προςωπον ἐνὶ πρκωπω, ὁ δημον ολον. λ οπρός-ον ἐνὶ δήμφ' καὶ ἀποδεικνύναι Θατερον Θα- τερου η βέλτιον ἡ χεῖρον. ἡ τι τοιουτον. ύπρρτια Θέυαι δε εστι το' ἔνα πολλων μεράνω τοίνα, εἰτε κατά ψόγον, εἰτε κατα ἔπαινον, ς τι τοιουτον. γίνεται δε δὴ τα τε συγκη τι κα κεὶ ὐπερειτικὰ των σνομάτων ἐκ μονων των ἐπιειτων, α καὶ τριγενη λέγονται' ταυτα γαρ μόνα ποιότητάς τινας ἡ ποσότητας μόνον δηλούντα, τὐ μῆλλον καὶ το - ηττον ἐπιδέχεται. ταυτα δέ εστι τα' σαφὰς, το δ καιος, τό αἰσχρὸς, τὰ μέγας' αλλ' οὐχ ύοσμένα.ώς το δίπηχυ, τρίπηχυ, καὶ τα τοιαῖτα. σοφου γει σοφωτερος τις ἐστι, κω μεγαλου μείζων. λέγομεν τοίνυν απὸ μεν των ε Θετων, σοφὸς μεν το a-ετον, σοφωτερος δε το' συγκριτικὸν, σοφωτατος τὰ υπερΘετικόν. απο δε του φίλου, ου φιλωτερος,

173쪽

152 καὶ φιλώτατος' αλλα φίλτερος, καὶ φιλτατος, κατα συγκοπήν. καὶ ταὶ μὸν εις ιγ επίειτα οἱ τω ποιεῖ τ3ὶν σογκρισιν, λα τού ω μεγάλου, ἡ λα τοῖο φώκρού. οῖον αγιος, μνωτερος, --τος' ὁσιος, μιώτερος, οσιώτατος ' ἱερὸς, ἱερώτερος, ἱερώτατος φιλόσοφος, φιλοσ:φώτερος, φιλοσοφώτατος' λόγος, λογιώτερος, λογώτατος, και πολλα αλλα. Iστέον

τε Θέσει, λα τού ὐ μικροῖ' φύσει μῆν, οῖον ι χυ- ρος, ι - ρος, ἰσχυρότατος, καὶ ἰφλμότατος ἀλυπότερος, καὶ ἀλυπότατος' τρανότερος, τρανότατος, καὶ τήλ . τα δἐ est O , ει U τῆν ὀνομήστι ν ἔχοντα, κλινόμενα τρογενῆ, λα τοῖ et e ποιεῖ τα συγκριτικα, καὶ λοὶ το)P ώτατος τἀυπερθετικά, οῖον αληΘ-ς, ἀληθέος καὶ ἀλοους. ηΘέστερος, αληΘέστατος' συνέεις, συνηΘέστερος,

μόνον λα του μ ς, ἀλλὰ καὶ διὰ του ἐστῆρος,

λιὰ καὶ απου τῆς γενικῆς, τοδ βαρέως, βαρεώτερος.

ταυτα μέντοι σπανίως εὐρίσκονται. τούτων γε μὰν των εις ὐς ονομώων, τινα μῆν απλην σύγκρισιν

πο:ειται, διπλῆν δε τινα' ἴστιν ά καὶ τριπλῆν. καὶ

174쪽

155άπλην μεν. - το ευρυς, ευρύτερος, εὐρύτατος. διπλῆν δa, ως το' ἡδύς καὶ γλυκύς και δεύς. τα τα μεν γὰρ Ου μονον ὐύτερος, ἡδύτατος γλυκύτερος, γλυκύτατος' δεύτερος, ωκύτατος' ἀλλα νβειν,ελοπος γλυκίων, γλύκιστος καὶ ώκειν, ωκιστος. τούτοις δε ομοίως καὶ αἰσχ6ς, και 'si' οὐκ αἰσχρέτερος γαρ καὶ α σχρότατος μόνον, καὶ επιβρότειρος καὶ εχ'ματος' αλλα και ασχειν, αἶ. 'σχι πας' ἐχλων, εὐιστος. τοπλην δι ως βρα

χύς' βο ς' ταχύς' παχύς καὶ ἐγής, ἐπί μ βραχυτερος γαρ καὶ βραχύτατος' καὶ βραδύτερος,

λαδύτητας' καὶ ταχύτερος, ταχύτατος' καὶ παχύτερος. παχυτατος' καὶ επιμερος, ἐπιματος. καὶ βρα-

χέων δι βράχιστος' βραδίων, βράδστος, καὶ βάρδ στος

ποιηταὶ λέγουσιν, ως τρ' κράτιστος, κάρτιστος. εστι δε και παχίων, πάχιστος' καὶ ταχίων, τάχιστος και ετ ιον, εγγιστα καὶ στι βράσσων, παρά το

διων. καὶ Θάσσων ταυτόν σοι τῶ ταχίων' καιπάσσων, τἀ παχίων' καὶ ασσσν, - ἔγγιον. πρὸς οἶς και το' ραδον, οπερ οἱ ποιηταὶ ρ Δον λέγουσι, ρα , ραστος ποιει. πρὸς μεν τούτοις καὶ στεμεστιν ἐποετα ον ματα, ἁ κφ' ἰαυτων μεν ου ποιεῖ . δανειζεται δἰ παρ' ἐτερων ονομάτων ἀρθsτων. M'

175쪽

βελτίων, βέλτιστος. ων το' βελτιων οι ποιηταὶ Φιλώτερος λεγουσι' καὶ ἁγίων, αριστος' καὶ παιητικως

176쪽

τα καταχρησαμενοι, και απο συγκριτικων συγκρι

δὴ πασι τοῖς συγκριτικοῖς, και ἡγε δετικο ς, τήν ἀνάλυσιν τε τὸ μῶλλον καὶ μάλιστα ρονομένην ἴσμεν. σοφωτερον γαρ στερον ἐτέρου λέγομεν, τον μαλλον ἐκεινου σοφω καὶ σοφώτατον, τον μάλιστα σοφόν. χεν δη καὶ ταυτόν εστιν ειπεῖν. σοφωτερος οδε τοὐδε, και σοφὰς μῶλλον τάδε καὶ ἔτι. σσώφωτατος οδε πάντων, καὶ σοφὰς μάλιστα πάντων. ἔστι δ' οτε πρὸς τω συνοριτικω μἀλλον τιΘέασιν

Θανων δ' αν εἴη μἀλλον εὐτυχεστερος

177쪽

ἀντὶ του σωφρονα. καὶ ρταν λέγω, συνετωταπον λόγον εἶπεν ὁ δεΛα' ου γὰρ πάντων συνετώτατο

τι- συντασσονται γενικὴ, οὐ προὐπ-συομενων προΘέσεων. λεγονται δε ἐξαιρέτως συγκριτικα μό- τα, μη περιλαμβανομένων, τινων εἰς συγκρισιν, οAvτὸ κοεῖττον' οὐδε γαρ ἐστιν ενός τινος κρεῖττων,

178쪽

αλλα πάντων. ἔτι τα του συγκριτικοῖ επιρώματα μετοὶ του η καὶ του απαρεμφάτου συντάσσοντα, ,

ρά τουτο ἡ σύνταξις βλάπτουσα, ως παρἀ Σοφοκλεῖ το γὰρ νόσημα αεῖζον η φέρειν. ἐπὶ πα-σης συγκρίσεως τρια ἐμφαίνεταί τινα, ἡ προςωπα, η πράγματα, καίτοι της συγκρίσεως ὀλοσχερεῖ λόγω ἐπι δύο γινομενης, οἰον, άν λέγω, οὐτος σοφω-

τερός ἐστιν ἐμου, οὐδὸν ἔτερον λέγω ἡ ολος μαλ-

λον ἔχει την σοφιαν η ἐγ' καὶ εμφαίνω κανταλΘα τρία τινα τολον, καὶ ἐM. καὶ τρίτην την σμφ v. τα συγκριτικοὶ αντὶ ἁπλων σι Ἀττικοὶ παοα- λαμβάνουσιν, λίπα- Φιλοστρά ' πλεόνων ζω-

vos iis milii nondum in notitit. και τtiτην τηη σοφίανJ Codex et Phaπ. articulum omittunt a Burneius και την σοφίαν, minus Tecte. ΦιλοστρεμωJ Inra g. Prooemio p. m. Olem. Μοα κλειέ-νώs a Phaπ. Pro πλιεν--r atque ita Olearius concinenistibus omnibus quos inspexi Philostrari e HKeibus. Plii lenio. nis Praeceptiam attinet Ioeus Heronis Spiritalium aptissimo hic eon memorandus, p. 152. Ed. Μa lienisti Oriam veri. P inrisita 1 393. περὶ μὲν ουν τῆs - κενά φύσεως καὶ αὐ ν πλιιον-ευσων ἀπεδιι ξιων ἱκαναε ριναι καὶ ταρ ε ζημινας νεμυμ , ubi Codex optimis Glidianus, futuro Spiritali lini evitori auri an opere adhibendus, euhis Iectiones variantes a Selinei dero Saxone diligenter olim excerptae inter thesauros Bibliothais e Berotinensis asservamur, πολλῶν exliii et, cua suprascripturi γν. φεεν-. Caeteriun commonendus est lector, us Codiei Iaudato deber . i

179쪽

ράφων, αντὶ πολλων. πολλάκις καὶ ἀπλαν αντὶ συ κριτικου, οῖον, αγ Θον, αντὶ α Θωτερον. χρωνται δἐ οἱ Ἀττικοὶ πολλάκις καὶ ὐπιοΘετ υ αντὶ γκριτικοῖ' αντὶ γα ρ του εἰπεῖν Θrριωδεσπερον πάντων, Θηριωδεστατον πάντων λέγουσιν. Ἀττικῶν δν εστι καὶ το μετὰ ἀπλσυ ρνόματος εκπληοουν συγκριτικον ἄνομα, οῖον ἀντὶ του ειπεῖν - τερος

ὁ δεῖνα του δεῖνος. εἰπεν αν μῶλλον σοφὸς τοῖδεῖνος. καὶ παλιν, μ τά άπλου ονόματος, και μεθθετικρύ ἐπιρ - ματος, δηλουν ύπερθετικον ὀνομα,

- οἱαν αντὶ του εἰπεῖν σοφωτατος πάντων, εἴποις αν

νικῆ πληθυντικῶν συντάσσεσθαι. ως παρ' υμήρω Ἀτρεβη κύδιστε, φιλeκτεανωτατε πάντων.