libanii opera

51쪽

XXXXVIII PRAEFATI CRITICA βαπτίζεται - ramemuiur). improbandas igitur sunt

lectiones αρδεται- Ηer erdeno, αἴθεται Polari propositae. VectuΠ βαπτίζειν Ῥaam Significationem habeat, hi di stonestant loci t. Ι 175, 17 ω αν εὐθὴς βαπτίζετο το ἄστυ, καθάπερ ναυς κλιπόντων των ναυτGH, 449, 3οταν ἐλαυνόμενον π των κυμάτων το κλυδώνιον εν ὀφθαλμοῖς με των αρτι τερπομένων βαπτίζη τα πλοῖα t. 299 6 ὁ δε πολελειμμένον λίγον ον βαπτίζετο 362 3

ἀνέσχεν μῆς τότε βαπτιζομένους; . m 338, 23 νυν δε, ῶς ρατε, βαπτιζομένου του πράγματος και πάντων π αυτὸ

κεκινημένων τῖν πνευμάτων. Bene autem Verbum ιρεται excipitur, etsi ima o diversa est, Veruo καθέλκεται, cui Oppositum est μετεωρίζεται.

p. 248, 13 καταστάντα ει αῖρεσιν χωρίου μήτε κήπων μήτε οικιον μήτε αὐλον μήτε τον π αἰγιαλοῖς γρ*ν μήτε

της π - αλλων οντων υκ λίγων πιθυμησαι τρυφης. Etiam si iiDanius non oικίας θ αὐλάς saepe coniunxisset, sensu excluderetur 1ῖν, quod ingius teste smo pro αὐλο proposuit. p. 249, 10 της μεν οὐ πραότητος παντες ἀπέλαυον, του πιστεύεσθαι δε οι βέλτιστοι, καν τούτοις αὐτοῖς προτος ην ὁ παρ' μον, ὁ μόνος ἐν ἀνθρώποις μεμπτος, ο τον μῖμον αρετο νενικηκώς. Parum recte sinis veru ὁ παρ' ημῖν 1ae sunt integra in καθηγεμω mutanda censuit de Maximo cogit ans. Nam non Mnenis, sed in Ionia Iulianus Maximina cognovit, ut una Eunapi p. 1 d. Boiss diserto testatur Lituanius or. XIII p. 7, 3 ςηκες ει γωνίαν και εἶδες ανδρα και δοκοsντα και οντα σοφὸν και περὶ τον τι παν ὁ τοῖτο τεκτηναμένων τε και διατηρούντων κουσας. inlicium veri quod de moriuus viri lari melius Celso Paem una cum Iul1ano tuenis

fuisse Anannanus XXII9, 13 tradidit os t. III 456, 21 sq. R), quam Maximo convenire videtur l. II 99, 10). p. 254 1 στέφανον τινα κλάδων, πολλοὐ δε ἐκ καλωδίων τεταμένων εις κίονας ἐκ τοίχων δε αρτῖσιν οι δημοι μετεώρους, οὐτων εἷς τον στεφάνων, ω καλλωπίζομεν τας

52쪽

PRAEFATI CRITICA XXXXIXπόλεις, ἐκλυθεις του δεσμου καταβαίνων ην ἐν τη του βασιλέως κεφαλη και ρμοσε. Singularis A iam librariis

et orescio codicis Palatini 1 nsioni fuit et in lita a- leni si mutatus est, ouem etian Reislcius maluit, er- versienus agitavit, at servandus est, quoniam talis constructio κατὰ συνεσιν Ι iiDanio fuit gratissima, exempla demonstrant p. 268, 12 Σόλωνι με Κροῖσος του θησαυ- ρους των χρημάτων ἐδείκνυεν ως ν ουδεν τουδε κεκτημένος τιμιώτερον; t. III 204 1 οστις ἐθέλει ποιῆσαι ρήτορας, παρεχέτω τοι τοsτο δυνησομένοις αυτον παράδειγμα. p. 253 7 με η σοφία και το τα βουλευματα εἰδέναι χειρῖν οντα δυνατώτερα. Ut Asmiis adnotavit, lauaniusa emi atqueae t. HI 309, 10 logum uripissis D. 220, 3, σοφον γαρ ἐν βουλευμα τα πολλὰς χέρας νικῶ respexit. p. 56, 4 και η τις μισθὸς ἐπὶ τη κεφαλη και ἡ πολλὴ σπουδὴ κεφαλὴν τεμειν. Si ii mutandum Ddelendum, non cul Asmo in s mutandum esset. At ἡ πολλὴ σπουδὴ se. ν est es cur der cyrbyte ser . p 263 10 δείσαντα περ τη ψυχὴ και μνησθέντα σωτηρίας σπερ ἐμίσησεν. Iniuria Asmus vocem ωσπερ in suspicionen vocavi vel post eam lacunaria statuae Significat. - crebro, dmnmodo paene. p. 264, 13 και τοι Ἀθηναίοις μεῖζον εις δόξαν, οἶμαι, το μεθ' Ηρακλέους και Πανος πρa4αι τα λεγόμενα Μαραρο

ν η ει των θεον χωρις ταυτα δεδυνηντο. OS ταλεγόμενα Μαραθῖνι infinitivus πεπρῆχθαι non cum simo inserenduin, sed ex antecedenti-ρὰξα mento repetendum est. Eiusmodi vel etiam graviores ellipses ii Danius indoliciis a Duit.

p. 264, 18 τοις μεν τα σημεια φέρουσιν, πως εἰδειεν τηρειν τὴν τάξιν, δίκην ἐπέθηκε ζοσι, μὴ και ἀποκτεῖναι τη νίκ δους Sensum quidem elarius respexit esso

nunc, ut in vivis eos superesse sineret, mortis supplicio hami nullaret, at num ad eum exprimendum sola VOXωσι sussiciat, etiani nunc duDuo Cerie locus p. 62, 4 sq.quem Olarius attulit ad nanc rem prissiandani nini lacu

LIBANIUS ecl. Fo orator. III. d

53쪽

PRAEFΑΤIO CRITICA Acesidit vio per ostiniam II 3, 11, 1eIII adscripsi, scimus qualis illa poena iterit. Itε pie saltem infinitivum post Nσι xcidisse reciderim Neutiquam eminer er- leno vocem Mσι ut 1nterpretamentum delendan censenti adstipulor. p. 267, 5 κείνους μεν ουν λαβὼν ὁ βασιλευς ορά τε ώνόμαζε και τοι αὐτο λόχοις νεμιξε. Placet Aνόμαζε traditum sensiticime convenion prae se quod Hervver lenus conieci ἐνόμιζε. p. 268, 1 τιμαι με αυξησαι την προθυμίαν των γα- θων α αυτοῖς προυξένησε παρὰ του τὰ τοιαυτα νέμοντος.

Quin orbis τα τοιαsτα νεμω unperator ConStantiuS significetur, dubitar non deuebat Her Verdenus. p. 269, 9 φε δε ποτε οι δυστυχεῖς κέτευον δέον προτου πυρός. Miram dicit revssoquentiam Her Nerdenus praesertim in oratore satis prolixo, ae perperam 81'tit: quia hoc necessarium erat ante ignem; δέον est petamquam nece8Se erat. πυρ Vor non est cur cum olario sensu meta pnorico dictum esse statuamus. Nam antecedit

τους βασιλεις και το σκηπτρον χοντες εις γην κυπτον,

ἀναμνήσας της πολλης βρεως - νεῖσθαι την ειρήνην

ἐκέλευε. ,Non ollego' inῬlii; et 'verdenus, ,eur addatur σκῆπτρον ἐχοντες, 9 astuti de supplicantiosis subminisso uitu. Hrus intellegerem, σκηπτρον Οὐκ ἔχοντες, sed fortasse aliud vid eroidit aut depravatum est εχοντες, pro mo kίπτοντες 'ut aliquid simile e ectatur. Quaerat alius praeclara os illa inter σκηπτρον ἔχοντες ε εις γην ἔκυπτον oppositio. Nemis Veii ἴτο post καὶ cum Reificio ne pas es ante ci cum Polario inserere ne-

naud inhemaeus est. p. 271, 8 και τοι ου πω σπονδον τετυχηκόσι τ προσδοκώμενον δέος συχάζειν παρηνει. Quod Her erilenus oτων προσδοκωμένων δέος coniecit, intolerabilem efficit in Diologiam. Ego Miso pro D dubitantur proposui, sed

54쪽

τo inter Oeto et Aκεανόν cum Asmo inserendum. p. 73, 13 των ναντίων ὁ στρατος ἀντιπροσνσα- ῶς δη σχήσοντες ζευγνυναι πειρωμένων Α πειρωμένων οg1tandum est Meto reserendum lini R των ναντίων, ast ellipsi nihil apud Lituani in frequentius. Si ii mutandum, e codice V πειρωμένους recipiendiiIn osset. Singularis vero πειρώμενον Ῥ1on Hermerdentis reqwirit, non

habet quo referatur.

p. 281, 6 πρεσβειον γαρ οὐκ ολίγων ἀμφοτερωθεν γενομένων, ων α με ἐκεῖθεν ηοίουν ἐπι του σχηματος μένοντα μηδεν εργω πλέον η πρόσθεν ἔχειν α ς ἐνθένδε

πάντως δειν ἀφίστασθαι της τιμης και ι πάντων εἶναιτο πρότερον. Sensura ultimoriam veroomam si est: deoere eum Iulianxian in omnimus esse priorem . . Prismus fuerit, Caesar, non imperator. ero erilenus cum R-mam assecutus sit. 4.1 comectura in iei venit maste nullo pacto priuari possit. Nam si cur11 O πρῖτο ante Rutpost Dα aut post πρότερον SerimuS πρῖτον , gradum, πρότερον . tempus reseramus necesse est, id Iod vix iisquam pro DRVerit. p. 288 7 φυγεν, κατεμέμφετο. Scribendian cum Her-

p. 94, 2 τουτους δη τους Κερβέρους καὶ πολυκεφάλους ει ιδιώτας ἐξέβαλε. Post πολυκεφάλου cum Reifrioine

Iverdenus sδρου inserendum ducit, ortasse tamen Orma feminina, quam Asmus collato loco Iuliani p. 23 ιαπέφευγας την τρικέφαλον ὁρα eommendat, melius erueris

p. 94, 10 ἐωνοῖντο μεν πευθηνες καταστηνα και τοσχημα ἡ φνλάκων, πως μηδεν αγνοοῖ βασιλευς τῖν ἐπαυτον συντιθεμένων τ ὁ ἔργον καπήλων. Particula, μεν post ἐωνοsντ aptissima est nem1 abrasraver leno inter τ ε σχημα vel post σχημα transpon debebat.

p. 295, 17 λως δε τῶν ἀφορμον η με ἐν ἀφανεῖ τε

55쪽

p. 304, 20 της αυτης δε διανοίας και το τὰς πόλεις ωπ τοι λέγειν ἐπισταμένοις ποιεῖν και παυσαι του βαρβάoους των θνον κυβερνήτας γράφοντες μεν συν τάχει νουν δε υκ εχοντες ἀνετρεπον τα σκάφη. Iniuria vox γράφοντες Asino suspecta et ingio in στρέφοντες mutanda visa est. Haud semela inanius de isto genere magistrativim io nihil nisi ταχυγραφεῖ didicorat queritur.

Cf. LIII 138 10 319, 14.

p. 313, 2 τω σώματι δεχόμενος το ομβρον. Coniectura inoi πώματι init per versius cogitari potest. p. 317, 1 ουτω ὁ ἀκριβέστερον των σμικροτάτων δι

p. 318 8 δέζατο ὁ τ δικαστήριον ἐκειν και πόλεις υπερ πρωτείων ἀμφισβητούσας. Quod erWordentis intorκαι θ πόλεις inserenduna censuit δυο no loco necessarium

p. 19 6 τι μεν ουν της ν τοις εροις μεμνήμην κοινότητος. Iniuria Hermerdenus Potakiusquo nullam in antecedentibus montionem Iuliani in re sacra κοινότητος factam osse contenderiint Oulici sunt locoriam p. 287, 4ὰπ των θεῖν των της πόλεως της θεραπείας ρχετο - πείθειν με ἐπιχειρων, βιάζεσθαι δε υκ ἀξιων; p. 290 12 ἐν μέσοις τοι βασιλείοις ερον μεν οικοδομεῖται τω τὴν ἡμέραν γοντι θεω και μυστηρίων μετέσχε τε καὶ μετέδωκε μυηθείς τε ἐν μερει και μυήσας κτλ. et p. 12, 19 λαυτος

56쪽

PRAEFATI CRITICA

ἱερεύς. Vox igitur aροι non tentanda est. Quam eius loco Hemverclenus imposuit; δικαστηρίοις, It olarius vi- tit, vernis succedsntibu νυν δε ἔχω τι μεῖζον ειπεῖν, τι και δικάζων πλείστω τούτω - hq restitatur. Quod

vero ni invenit σμικροῖς, non magis placet. Nam nius se certamen illud unium Laodicea et Apameae iussiciumῬ1 Iuliani parvi non fecisse satis indicavit.

p. 320, 3 και την λουργη χλαμύδα φερων ν ου ην βασιλεύοντα μη οοεῖν, ὼς οὐδεν των χλων διαφερουσαν

tavit Saepissime init alii id nisi coebrare significat. Exemplis a Polario qui ei meriten oblocutus est ollectis addin duo uic simillinia . I 12 7 16 και νυν τουτοαδεται παρὰ πάντων; 467, 7 αυτ μευ ἄδεται es. t. III 440, 15 των ε ίοινίκη τινὰ βουλην δουσιν κτλ.). Quod vero eius loco eraverilentis ponere vult ηει - δηλωσεν iusto Ougius ab δετο distare dicit eo minus admitti potest, quod Iulianum lui dedet ut subiectum ex aniB-

cedentidus sumere non licet.

p. 333, 1 ἐκίνουν ταμιεῖα. Rectissime eouerilenus

p. 34, 6 τοις μεν δι Οχθη υwηλζς τε και στενης ελαυνουσι τ μη βραχηναι πηρχε, σφαλερον δε η στενοτης, o M κειν φεύγοντες ε τοις δασιν χουντο, και δεσπότ ιτε δουλος χειρα ρεγε και δουλον ὁ δεσπότης ἀνεσπα. Optime se nanet lectio Drorum VI Grosντο, quae etiam reliquis lidri εχοsντ praebentibus fulcriun accipit natabant in aptis, id aod mininis ita facile erat arina victuinque ferentinus praeseriam minus exercitatis, ut lauanius paulo an is dixi ἀγων ουν ἔσχατος αυτόν τε σοσαι και πλακα τροφην και ποζύγια και τοι μεν πισταμενοι νεῖν

βοηθὸς ν η τεχνη, τοι δ' ἀπειροτεροι μείζων ὁ πόνος.

57쪽

PRAEFATI CRITICA

Certe melirus est Iam nosντ viod sista a coniecit vel εἰλουντ quod Her porulenus; θουντ veri quod Pola laus proposuit; - 0DeDat osso εωθουντο - a imitti non potest, utpote pio additamento explicativo careat. Articulum ante δεσπότης delendi cum or verdeno Polariomi causam satis Moneam agnoScere stud quBO. Saep1ssimo inanitas eum semel adni Duit. tiam nytnni Iso favet. p. 342, 14 εἴτε γα παρίοιεν οἱ στρατιοται τοι πλοίοις, ου ην προσελθεῖν ταῖς πόλεσιν, εἴ ἐπ ἐκείνας οιεν, απώλλυντ αν αὐτοις αἱ νηες, εἴ ἀναπλεοιεν δια του θρητος, μόχθος τε μεγα και μεσαι ταῖν πόλεων ἐγίγνον αν. Responsio suadere Videtur, uto etian inter of et v cum Her perdeno inseratur, at necesse non St. p. 344, 2 κατεῖχον την χθην ἀσπίσι τε λαμπουσαις καὶ Ἀποις χρεμετίζουσι καὶ τόζοις σκημενοι καὶ μεγε- θεσιν ἐλεφάντων. Mimna in modum Bravordenus σκη- μενοις - λποις constriixit e τόξοις ab σκημένοις Suspensum secae Naan τόξα σκημένα sunt arcus artificiose fcum es t. I 509, 14 ὁ γήδιον - σκηται et manifesta est locutio partua: ασπίσι τε λαμπουσαι καὶ Ἀποις χρεμετίζουσιν et τόξοις σκημένοις καὶ μεγέθεσιν ἐλεφάντων. p. 344, 20 ε ω δὲ τοῖς δρόμοις τω λπων ὁ στρατος ἐψυχαγωγεῖτο, κενα των φορτίων ἐκ παραγγέλσεως σαν αἱ νηες τω λόγω μέν, πως οφθείη το σιτηρέσιον ει πη παρανάλωται, ὁ δ εργο ην, οὐ προειδότας ζαίφνης ἐμβιβάσαι

τους στρατιώτας βουλετο. Quod pro παρανάλωται Ηer- verdenu παρανήλωτο unitanter I posuit, necessurium non est; miod. βουλετ cum ii Drario codicis delevit,

p. 347, 14 τάχα ευρησε λαμπρα με κἀκεῖνα, πολυ εμείζω ταsτα, καὶ τὰ μεν ουδενις παντοντος πεπραγμένα,

τα δε οντων των μαχομενων τετολμqμενα. robabile, sed non necessarium est quod ante oντων HerWerilenus inseri vult oiλῖν. p. 352,1 ευθὴς ἐκκλίναντες ἔφευγον. oraver leno pract-

58쪽

PRAEFATI CRITICA forendam esse lectionem codicis V ἐγκλίναντες - assentior collat p. 261, 5 ς ε ἐνέκλιναν. p. 357, 1 A M περ του Περικλέους ὁ Θουκυδίδης φησίν, τι τη τελευτη λαμπρότερον ἔδειξεν, σον ν αυτbς

τοι πράγμασι, ταs αν ἐχοι τις ειπειν και περὶ τοsti. Hermerdoniis coniecit: δειξε οσος ηὐαυτός, τοις πράγμασι. Polaritis: δειξεν, οσο ην, αὐτοις τοις πράγμασι , mimana in modum utermis sensum loci simili- twlinemque liu duliam corrumpens. Qu1 enim nucydidos II 65, 3 auras oriet0 ἐπειδὴ ἀπεθανεν, ἐπὶ πλέονἐ τι γνώσθ η πρόνοια αὐτο η ς τον πόλεμον. Quibus- cuin discrepant iste illi coniecoriint, concordant quaelium tradita sunt. Neutrum autem G usui liban1ano maxime convenire loci demonstrant . III 159 2 ὁ αυτὸς εκάτερον νυν με τοίτο, νυν ν κεινο 176 11 υκ ἴσον

ηδε κἀκείνη; 416, 7 ου ἴσον εἷς καὶ δύο οὐδε μέγας καὶ

βραχώς ουδε ραιος καὶ μορφος. p. 57 8 πρῖτον με γαρ υκ νεγκαν ους πρότερονηλαυνον, πειτα δε δελεασθεντες ει νης νόματι. Quod insem d post πειτα non necessarium esse Hernerdeno

p. 368, 4 ἄστ εγωγε πολλάκις ἐθαύμασα του Μήδου, ῶς παριν πλείω λαβειν υκ θέλησε. Non est curra cum

p. 10, 16; p. 21. p. 359, 3 ια τί ουν, ω θεοὶ και δαίμονες, μη αὐταἐκυρώσατε διὰ τι μη το μεν ἡμaς ἐπιστάμενον γένος εὐδαιμον, τον δε τούτοις ευδαμονίας αιτιον κατεστήσατε; Verba sunt integra. o Z id est Iulianum las quo statun ου βωμοὐς ἀνέστησεν etc. - est accusativus Diecti, ευδαιμονίας αιτιο praedicati ad verDum κατεστήσατε. Quod pariam perspexeriint eruperdoniis et olarius, Iomana ille pro κατεστησατε scri Derulum coniciens κατελεήσατε - Vole Dat scriners κατηλεησατε - sententiam mirum quantum.dsbilitavit, ills Mιo post αιτιο inserens rem BuOnΘprorsus incrediuili exaggeravit

p. 360, 7 τοις εροις ποχωρήσειν οὐ τάφους. Veructi

59쪽

rsete a scholiasta explicata sunt, sinus recte ab Heraver- deno tantum do sanctoriam sepulcra et Christianor In sacellis in quibus mortui sepeli antii comante. Circis sepulcra versari Christianomina erat, si tabantuin cf. t. III

437, 1, εἰσηγον δε του θεοῖς ἐχθρους, τους περὶ τους τάφους 0 Iulianum Mis p. 443,9 τοις περ του τάφους καλινδουμενοι γραῖδίοις; p. 466,5 τὰ με των θεῖν ἀνέστησα αυτίκα τεμένη, τους τάφους δε των ἀθεων ανέτρεψαν)

audimus.

p. 361 13 παραπλήσιον γὰρ δή τι πεπόνθαμεν, οἷονεῖ τις ανδρος διψοντος και προσάγοντος τοι χείλεσι φιάλην

ψυχρου τε και διαφανους δατος γευσαμενου το πρωτον ἀρπάσας οἴχοιτο. Non est cur o mutetur. γευσαμενουτ πρῖτο est idem alvi γευσαμενου την πρώτην γευσιν. Si vero cum Heraveriten eius loco, ponimi 1S, γευσαμενου male cum participio praesentis προσάγοντος οniungaturi

p. 363 4 ητορικης δε διδάσκαλοι συζοντες πρότερον τοις ἀρχὰς χουσιν πελαυνοντα των θυρῖν, σπερ ἀνδροφόνοι, πλήθη δε νέων τὰ περὶ αυτους πρότερον ταυτα0ρῖντες φυγόντες ως ἀσθενεῖς τους λόγους ἄλλην ἰσχυνζητουσι. Her verdenu ταυτα non debet, cum ρῖντες, sed cui τὰ περι αυτους πρότερον coniungendunt acturatus eius loco δυνατὰ - ἰσχυοντα - σθένοντα proposuit, pro quibus Olarius etiam pressius ad litteras γαυρα scribi posse dixit, at recte orna ut tradita sunt relin-viere maluit.

p. 367, 10 υτός ἐστιν της Ῥωμαίων γης ἐξω- ων ὁμου καὶ κρατῖν και το μεν ομα χων ἐν πολεμία, την δ' οἰκείαν πο τη βασιλεία καὶ ταυτον δυνηθεις πρός γε τὸ πάντα ησυχάζειν πών τε μοίως και παρών. Obscuriora fies esse veri, την δ' οἰκείαν πο τη βασιλεία Her-Werdenus professu την δ' ως την οἰκείαν posuit, at nihil est obscurram, nihil mutandum. φοικε. oppositiuost y πολεμία Iulianus ἔχει την οἰκείαν π τ βασι

60쪽

PRAEFATIO RII ICALVIIo r. XIX.

tellegerem: κριθήσεσθαι γὰρ γοῖμαι η γνώμη μαλλον η

τω χρήσασθαι λόγοις τοις υ υπάρξασι του δύνασθαι Brissonade, malim διανυσαι κυρίοις nini corruptum videtur, ni nil excidisse. τα ου υπάρξαντα το δοῖναι κύρια - ea cymidus potestas dand non eras est dictio artificioso quaesita ad adum Drandam illam facultatem oratoris cui aliquid dare i. e. efficere non leuae p. 386, 9 γὼ δὲ τ μεν μηδε ε των λεγομένωνεσεσθαί μοι δυσχερες απὸ της σης φύσεως εἶχον και τρόπου. Nem1 μαντεύεσθαι Vel τεκμαίρεσθαι οs τρόπου, 1ae fuit Reificii sonisintia, excidit neque ho cum eraver-

deno in γνω nnatandum est. Verna tradita plus significant quam adcinamento Reificiano aucta quomodo Vero articulus is stare possit, si Her verdent accipiatur mutatio per Se partim pro Dauilis, me ignorare confiteor. p. 388, 20 και τουτι ὁ κακιν ελθοι μεν αν ποτε καιεπὶ σμικρὰν πόλιν, αἷς δε εστ μεγεθη, πολυ τοίτο ἐν ταύταις. Hermerdenus osτου μεῖζον et Olarius πλεον τοset pro osτο coniecerant. Neutriam placet. Nam in priore τούτου non a De quo referatur, in altero πλέον inutile. πολυ est nominativus praedicati in his hoc niuἶ- tum est ut . m 474, 1. p. 395 16 Η ουν ἔτερόν σε δει γενεσθαι σήμερον καιαν ποταμον πορευθηναι τι πρῶγμα. Iniuria Her ver lenus VerDum traditum πορευθηναι in suspicionem vocavit et cum ρυηνα mutandum censuit immemor ille uulem ormae proverusi quam attuli αν ποταμον χωρ οὐ σι πηγαί.

p. 398 1 και προελθόντες οὐ λαβιανὸν εὐρήσειν ἔμελλον, ου εὐρόντες εἶτα ἀνέστρεφον. Hermerdenus v ante ευρήσειν inserendum, olarius μελλo cun ἐνόμιζον mutandum censuit, neuter ratione natat usus vecti μελλειν