Historia philosophiae Graecae et Romanae

21쪽

erat, lImeri motiisque tractabantii et unde omnia orirentur liove reciderent studiosevi ab is siderum magnitudines, Intervalla, lirsus an iiiiret antii et cuncta coelestia. Socrates alitem prannis philosoplitani devocavit e coelo et in lirhibiis collocavit et in loria os etianilii troiliixit et coegii vita et mori Dira retriisqii boriis et nanti illia erere. iiiiis multiplex ratio ili lii tan m reminastile varietas et ingenii magnitudo Platonis naeino rix et 'litteras tonsecrata ' Iiira genera esseeit dissentienti lini nilosoplior lin.

Pliit. l. lac. li prooein. ριστοτελης δε και Θεύ- φραστος κά σχεδιν πάντες οἱ Περιπατητικοὶ διεῖλον την φιλοσοφίαν ουτως ωναγκαῖον τον τελειον νδρα και θεωρητικον εἶναι των δντων και πρακτικιν των δεύντων.

Fallitur ad ipsunt Aristotclem revocans quod a posterioribus demum Peripateticis repetendum videtur.

Sinaplici in Categ. Arist praef. 5 fol. IE A μετουν κατα φιλοσοφίαν αἱρέσεις πταχῶς νομουζονται ἀπ του συστησαμενου τὴν ψεσιν, ς οἱ Πυθαγύρειοι και Πλατωνικοί θ π τῆς του αἱρεσιάρχου πατρίδος, ῶς Κυρηναῖκοὶ οἱ ἀπουριστίππου και Μεγαρικοὶ οἱ ἀπο κλείδου και λεατικοὶ οἱ ἀπ Σενοφάνους και Παὐ- μενHOW ἀπ του τύπου ἐν διέτριβον φιλοσοφουν- τες, ῶς καδημαῖκοὶ και Στωικοί - ἀπ συμβεβηκυίας ἐνεργείας ' ς Περιπατητικοί φ ἀπ της ν τω φιλοσοφεῖν κρίσεως. ῶς φεκτικοὶ οἱ ἀποχυήρωνος η ἀποτου τέλους δ προτίθενται της εαυτῶν φιλοσοφίας, ῶς -ονικοὶ οἱ πικούρειοι ' ει το εἴδους τῆς ζωῆς ώς οἱ Κυνικοί.

a H. e. is corpore agebant dum mente nilosopnauantur, velut anstulationes Platonis et Aristotelis. Idem persequuntur Diog. L. I, 17 Ammon. Hem in Categ. Aristi lat. 2 a. Alae; nilop. et David in Senon Aristot. p.

22쪽

Στωικη Ἐπικούρειος.

Cic. d. Orat. Il. 16. iuna essent pilires orti seres 10 Socrate miod ex illitis variis et diversis et in ornnem partem dissiisis displitationurus alitis aliud apprehendemit, proseminatae sunt quasi familiae dissentientes inter se et multiin itisiunctae et dispares, mim tamen omne septillosophi Socraticos et ilici vellent et Esse ariturarentiiriri. Ac primo ab ipso Platone Aristoteles et Xenocrates, qtiorum alter eripateticomina alter eademiae nonieno buniui deinde ab Antisthene qui patientiam et duritiam in Socratico sermone niaxime adainarat, C nici primitin deinde Stoici; tium ab Aristippo mimi illae magis voltiptariae displitationes delectarant, Cyrenaica plinosophia manavit, quam ille et eius posteri simplicuer desenderunt ii, qui nunc voltiptate omnia metiuntii dum verecii miliis agiint, nec dignitati satisfacilint, itani non aspernantiir, nec voliiptatem tilentiir, iana alia plexari voliint. Fueriint etiam alia genera philosophomini, qui se omnes fere Socraticos esse diceban . retricoriina, Herillioraim Megari comina Pyrrhoneomina sed ea liora in vi et dispntationibus fiunt iani diu fracta et exstilicia.

a Divi Epicureos.

23쪽

11 Cic. Titse. I, i. Doctrina Graecia nos et omni luteramin genere superauat. b. 3. Pliilosoplita iacitu iisnue ad iane aetatem nec illiini halnii lumen litteramina ILatinariina . b. II, 2. tiar o rem hortor omnes vi sacere id possitnt, ut nitius uoque generis Iaiidem iam languenti Graeciae eripiant et perserant in anc urnem, sicii relicuas omnes, nitae iidem erant expetendae, sitidio alvi inmistria sita nisiores nostri transit Ileriint. De In I I. Non eram nescitis, ouum uuae umniis ingeniis excivisitavi e lactrina nilosophi Graeco sermone tractavissent, ea Latinis littera mandarem iis, fore ut ni noster Iano in varias reprenensiones incurreret. Nam ii Dusdana, et iis non ad imo dum indoctis, totum no displicet pnilosopliari. Qiuila in autena non id tam reprehenduint, si rentissitas agatiir, sed tantiin sti dilina ammte multam operam ponendam In eo non arDurantur. mint etiam, et hi quidem emissis Graecis litteras, contena nentes .alinas, mi se dicant in Graecis legendis operam malle congiimerea CL infra n. 450 sm. - γ CL Cic. Acad. poster. I, 3 10.

12 Stricto XIV, p. 6 3. Ἀσαυτη δὲ τοι εὐάδε ἀνθρώποις σπουδὴ πρές τε φιλοσοφίαν και τὴν ὰλλην παι δείαν ἐγκύκλιον πασαν ἐγονεν, σθ' υπερβέβληνται καὶ Ἀθήνας κά Ἀλεξ δρειαν και εἴ τινα δελον τύπον δυνατον εἰπεῖν ἐν σχολαὶ καὶ διατριβαὶ φιλοσόφων γεγόνασι . Diog. L. I, 2 l. πιι δε προ λίγου και ἐκλεκτική τις αῖρεσις εἰσήχθη π Ποτάμωνος του Ἀλεξα δρέως, ἐκλεξαμενου τα ρεσαντα ἐξ ἐκάστης των αἴρε-

σεων a Liovistur de Tarso in Cilicia, quani volostellas et Alexandriam nilosopnia et nivium iiterrarum situli superasse licii, multosque deinde nilosopnos Tarsensos enumerat, maxime Stoicos, p. 674 sqq. Praeter has urbes nominanda Rhodiis et in occidento

Roma , Massilia, es Strabo MV, p. 5b IV, p. 181. Ninurum

24쪽

per Alexandrum Magnum onasmio successores, maximo Seleucitas et Ptolomaeos, deinde per Romanos factum est ut iam per omnem sero Aem terramim eae lutera tractarentur. - Cum do sua aetate loquatur, consentaneum est ut Potamonem illum Alexandrinum inserioribus temporinus stomisse putemus, sed ante Ammonium et Plotinum. In eo tur nae pnilosopnandi rati proprio nomine appellata est, quam semieDatin inferior aetas sero cuncta Cnristiani iuxta atque Pagani. Ita Clein Alox. Str. I, p. 288 Α. φιλοσοφίαν δε υ ην Στωικην πω ονδε ην Πλατωνικῆν η ην πικουρειόν τε καὶ Ἀρε-srorελικήι , ait' oo εἴρηrαι παρ έ-σrρ ων αἱρεοεων τουrων καλῶς, δικαιοσυνην με ευοεβους ἐπισrήμης ἐκδιδάσκονrα, ονr συμπαν Ο

Hierocl. p. liot eo l. 25l, p. 50 IIo e seli. Πολλοὶ 13των π Πλάτωνος και - απουριστοτελους - μέχρι τούτου φιλονεικίας και τόλμης λασαν, ω και τα συγγράμματα των οικείων νοθευσαι διδασκάλων εἰς δ μαλ- λον επιδεῖξαι τους ἄνδρας ἀλλήλοις μαχομενους ' και διεμεινε τουτο, πάθος ταις φιλοσύφοις διατριβαῖς ἐνσκηψαν εως Ἀμμωνίου του Ἀλεξανδρέως το θεοδιδάκτου.

ουτος γαρ πρῶτος ἐνθουσιάσας προς- της φιλοσοφίας

ἀληθινύν, και τα των πολλον δόξας περιδων τας δνειδος φιλοσοφία προστριβομενας ειδε καλῶς τα κατέρου καὶ συνήγαγεν εἰς να και τι αὐτον νουν, καὶ ἀστασίαστον την φιλοσοφίαν παραδέδωκε πὰσι τοις αυτ γνωρίμοις, μάλιστα δε τοι ἀρίστοις των αὐτω συγγεγο

νότων, Πλωτίνω καHΩριγένει ' καὶ τοις ἔξης ἀπο τούτων.

a CL do hoc Orageno, ieni cavo oonsundas uni patro eo lesiae, Porpnyr. V. Plotini 2 infra n. 31 . - Cetorum vides Iau unus temporibus pullosopniam maximo in sonolia Peripateticorrum et Platoni commisi opagatarii misso. Ili toti erant in Aristotelis, ni in Platonia criptis interpretandis at pio enodandis. Deindo exsu- terunt inna natus, Plotinus oriunque discipuli, qui Aristotelis at Platonia placita miscendo et principia magis abdita, unde utriusmio doctrinam derivarent investigando novam plutosopniana, quae Nova Platonica appellari solet, fundaverant.

25쪽

I. Thales.'14 cic Acad. pr. II, 3 . Princeps hilles, unus e septet '. ii sex reliqlios concessisse prinia semini. Diog.

L. I, 22. προτος σοφος νομάσθη ἄρχοντος Ἀθηνῖσι Βαμασίου, καθ' ον καὶ οἱ επτα σοφοὶ ἐκλήθησαν, ως φησι υημήτριος ὁ Φαληρευς εν η των αρχόντων ἀναγραφη h. - ῶς δ' οἱ πλείους φασίν, ἰθαγενης Μιλήσιος κάὶ

γενους λαμπρους μετα δε α πολιτικα τῆς φυσικῆς ἐγενετο θεωρίας. καὶ - σύγγραμμα κατελιπεν οὐδέν'. Appiit morid. p. 44. Bip. liale Milesius ex septem illis sapientia memoralis viris facile praecipitiiη. Fuitellii geonaetriae penes Graios ranatis repertor et naturae rerum certissiiniis explorator et astromi peritissi

n lis Contem I lator .a D septem sapientibus tenendum io an Dicaeari litis ap. Diog. L. I, 40. Dr σοφους Ουrε- λοσόφους αDroυς γεγονέναρ, συν-εrους-rtνας καὶ νομοθετικους. Cic. Rep. I, 7 eos ero vim quo Graeci apiente nominaverunt, omnes paene vide in media reptilica esse versasos, L. Liael. c. 2 Plut V. Sol. o. 3. Septem fuisse antiquitias traditura est, do singulis autem nominibus pariam consuctat, V. Dicaearch et Hermipp. p. Diog. I. I. 41 42. Douipodis historia, ad viam spectat Cicero, V. Dire L. I. 28 sq. li Damasias archon incidit in annum a Chri n. 586. Thaletem volit 3b, A. Chr. n. 639, vel I. 36, a Chri n. 636 natum ser hant, Vixisse annos centum vel nonaginta, V Apollod. p. ire L. I, 37; s. Clinto Fasti Heli. II. s. a. 60 et M6 Solis desectum,

26쪽

quem an eo praedi tum esse narrat Herod L M, ta annum a Cnrin. 609 incidisse computavit lunanna, commentati a ad Berat. R. 1812-1813, in a. 8 d. 28 Maii in Philos. Transactions VOL143, p. 17 a es Plin. Η Ν. II, 12. - Τnaleterii origine noenicem fuisse tradit Herod. I, 170. o oo revocandum imo Cadmei Tnebant noeni a fuisso perniuenuir nam ex oriun gente Thaletem uisso cognoscitur ex eo quod Thelidariun satialia cxqua illo oriundus eret, dicuntur fuisso Di i γενέoraro rωνώπω δμου και Ἀγήνορος, Diog. L. I, 22. adnaeos una cum elidis in Ioniam transmigrasse testatur Herod. I, 146 Prioncnsivus adimixtos ruisse intelligitur ex Hellanici testimonio p. es ran. V. Kaδμεωe. De Thaletis circa civitatem suam meritia .HIerod. I, 75 170. ii tauros qui soreuantur naletis, os Diog. L. I, 23 c. noti, nati, facile intelligitur a recentiorious suppositos misso, quum ipse Aristoteles do Thalet nonnisi ex alioriani traditioninus commemoret, . Coelo II, 13 το 1όγον, ν σι ειπεῖν Θαλῆν ον Miaήσιον; do nini. I, 2. ἐμων πομνημονευουσι. - imventia eius astrologicis ex Callinaacno i iidem Peripatetico in Hist Astrol. nauant Diog. L. I, 23; rool in Euclid. p. 79 Aeniit. Tat Isag Arat. c. I, p. 123 Petam is Cic. v. I, 14 16.

Arist. Met. A 3. ων δὴ πρώτων φιλοσοφησάντων 15 οἱ πλεῖστοι τας ἐν λης εἴδει μύνας ' ηθησαν ἀρχας

ἶναι πάντων ἐξ ου γαρ εστιν παντα τα ντα και ξου γιγνεται πρώτου καὶ εἰς δ φθείρεται τελευταῖον τῆς μεν οέσως πομενούσης τοῖς δε πάθεσι μεταβαλλούσης,τ το στοιχεῖον και τ την αρτήν φασιν εἶναι τω οντων. το μέντοι πλῆθος καὶ το εἶδος της τοιαύτης

ἀρχης ο τ αει πάντες λεγουσιν ἀλλα Θαλης μεν της τοιαύτης ἀρχηγος φιλοσοφίας η υδωρ ειναί φησιν διοκαι τὴν γῆν ἐφ' υδατος ἀπεφήνατο εἶναι , λαβὼν ἴσως την π6ληψιν ε του πάντων ρst τ ν τροφὴν γραν

σαν και αὐτο ὁ θερμιν ε τούτου γιγνόμενον καιτούτω ζον τι δ' οὐ γιγνεται, του ἔστιν αρχὴ πάν-

των διά τε δὴ τουτο τὴν πύληψιν λαβὼν ταύτην καιδι αδ πάντων τὰ σπέρματα , φύσιν γραν ἔχειν τι δ' δωρ ἀρχὴν της φύσεως εινα τοῖς.υγροῖς εἰσι δε τι

νες, και τους παμπαλαίους και πολυ προ ης νυν γενεσεως και πρῶτους θεολογησαντας Ἀλως οωνται περι

27쪽

της φυσεως πολαβεῖν' Ωκεανίν τε γαρ καὶ 'θυν ἐποίησαν της γενέσεως πατέρας, καὶ δν ορκον των θεον ἴδωo

την καλου μενην π αυτῶν Στυγα των ποιητῶν τιμώτατον με γαρ το πρεσβυτα-ν ορ- δε- τιμιώτατόνεστιν. De Coelo H la. οἱ Ἐφ' δατος κεῖσθαι sc φασιτι γην) τουτον γαρ ἀρχαιότατον παρειλήφαμεν τον λύγον ον φασιν εἰπεῖν Θαλην τον Μιλήσιον, ως δια τοπλωτην εἶναι μένουσαν σπερ ξύλον η τι τοιουτον τε-9Oν. Pliit it Plae Pli 1, 3. στοχάζεται δ' ἐκ τούτου πρῶ

τον τι πάντων των ζήλων φγον ἀρχή ἐστιν γρα οὐσα. ουτως εἰκος καὶ τα πάντα ἐξ προ τὴν πh εχε

δεύτερον τι πάντα τα φυτα ορῶ τρεφεται καὶ καρποφορεῖ, μοιρουντ δε ξηραίνεται- τρίτον τι καὶ τι τοπυ του λίου καὶ τωτων ὰστρων ταῖς των δάτων ἀναθυμιάσεσι τρεφεται, καὶ αὐτος ὁ κόσμος.

a C quae praemittuntur do quatuor principiorim generibus, qualia posuit Aristoteles, et ouae sequuntur do posterioriam philosoplioriam in principiora in generinus distinguendis p sectibus, προτόντων δ υτως αυτ τ πρῶγμα δοποίησεν υrοῖς καὶ συνηνάγκασε ζητεῖν τὶ - H. o. eius iaestionis et investigationis, via materialia principia, quaerenda et ea pro principiis omnium remini habenda esse prirnuti statueriint. - Cogitandum de Homero

m. XIV, 201 246 douus Hesiodo et Orpneo. t. Plato Crian. p. 402 B.

D. I, 10 Thales is uam dixi rerum initium, deum ut 1 animentemι, τι- eae a tici cuncta verti id expressum esse constat secundum Phaedriam Epicureum Ciceronis sodalem, quem aequitur etiam in coteromana philosophorum ineologiunonis adivnorandis, v.

28쪽

Arist. d. Anim. l. 5. M ἐν τῶ δμὰ τινες αὐ- 16 se 'ν φυχην μεμῖχθαί φασιν, θεν ἴσως καὶ Θαλῆς ώηθη πάντα πλήρη θεῶν εἶναι.

Diog. Urai, Ἀναξίμανδρος - Μὶλήσιος. 17 εἶρε καὶ γνώμονα προτος καὶ ἔστησεν ἐπὶ τον σκιοθηοων ἐω ακεδαίμονι καθά φησι Φαβωρινος - , Pο-πους τε και ἰσημερίας σημαίνοντα, καὶ ροσκόπια κατεσκεύασε . 2. καὶ γης καὶ θαλάσσης περίμετρον προτος ἔγραφευ- ἀλλα καὶ σφαῖραν κατεσκεύασε τῶν δε ρεσκόντων αὐτω πεποίηται κεφαλαιώδη την ἔκθεσιν ε που περιέτυχε καὶ Ἀπολλόδωρος ὁ Ἀθηναῖος ' δ καί φησιν αὐτον ἐν τοῖς χρονικοῖς τω δευτέρω τε της πεντηκο-dγδοης λυμπιάδος τῶν ινα εξηκοντα τεσσά0ων, καὶ μετ' ἀλίγον τελευτησαι ' ἀκμάσαντά πη μάλιστα κατα Πολυκράτην τον Σουμου τύραννον.

um Graecia primum innotuisse eam sicaa. De horologio mollioneo . Salinas Plin exercitu p. 32-- 3 Priinam tabulana geographicam ab Anaximandro editam esse testatur minasteries

. Strab. I, p. 7, et Aminein Comp. Geogr. I, 1 Do sideritin dognitione eo meritu quod primus quaesivit de magnitudine ominet intervallis, M. Memus p. Simpl. d. Coelo sol. 11 a. o Huno primum do philosophia scripsisse perhibet Thensisti orati XXVI, p. 317 Iarduin Utebatur in hoo ποιητικmrἐροις νομaoemex niore antiquomni, V. Simpl. hya sol. 6 a, ii lociis ouatur in n. q. Plures itali ad eum roseriantur ap. Suid. v. ναίμανδρος,

29쪽

siquo evidenter conmenticii. - in Clinto F. H. a. a. 47. Erat una actato iunior Thalete, cuius et popularia et solidis filisse dicitur Simplicio in Schol. Aristot. p. 14, os. Cic. Acad. II, 37.

18 Simpl. Pli s. sol in a. 'Aναξίμανδρος - αρχήν τε και

στοιχειον εἴρηκε των δντων τι πειρον πρῶτος τουτο

τομομα κομίσας της αὐχης λεγε δ' αὐτὴν μήτε δωρ

μητε λλο τι των καλουμένων εἶναι στοιχείων, αλλ' ἐτέραν τινα φυσιν πειρον, ἐξ ης απαντας γίγνεσθαι τοις ουρανους και τους ἐν έτοῖς κόσμους. 4 - δε ἐν σίς ἐστι τοι οὐσι, και την φθοραν εἰς ταυτα γίγνεσθαι

κατὰ τὰ χρεῶw διδύναι γαρ αὐτὰ τίσιν καιδίκην της δικέας κατὰ τὴν το χρόνου τάξιν ποιητικωτέροις νύμασιν αἱτα λέγων ' δηλον δε τι τὴν εἰς ἀλληλα μεταβολhν των τεσσάρων στοιχείων ουτος θεασάμενος οὐκ ηξίωσεν εν τι τούτων ποκείμενον ποιῆσαι, αλλὰ τι λλο παρὰ ταυτα η. -υτος δε οὐκ αλλοιωμένου του στοιχείου την γένεσιν ποιεῖ αλλ' ἀποκρινομένων τωνεναντίων δια τῆς ἀχίου κινήσεως ' διωκα τοις περὶ Ἀναξαγύραν τουτον ὁ 'Αριστοτέλης συνέταξεν .a Vides excerpta laedam ex opere naximandri e Stare, qua deprehendentur etiam in sinuentinus. Ad rem s. muti . Pl. h. I, 3, 4. 1 αξίμανδρος δε ο ιλήσιός φησι ῶν Drων ην ἀρχζν ιναι ὁ πειροπι ἐκ γαρ τούτου πάντα ἡγνεσθαι καὶ ιςrOvr πάνr φθείρεο ι, δι καὶ γεννὰσθα σπε ρους κόσμον καὶ πουλιν φθείρεσθαι εἰς δ ἐξ υ γίγνεται λεγει ον διαδε απειρύνeorti', γα μηδεν ἐλλείπη η γένεσις λυφισrαμένη, . . ne in ullaro aliquando retus erima deficiat, et Aristoteles in loco sq. Infiniti mundi videntur esse in infinitum orientes et occidentos V oes rίσις, δίκη, ἀδικία quamquam ad mores orirneant, ad rerum navia aut reserendas esse patet. - , CL Simpl. id fol. 32 δ μενro Πορφύριος - ῶμα μεν τὸ ποκείμενον διορωrως Ἀναξίμανδρον πειν φησὶν πειρον, Ου διορίσανr tDεἶδος εἴτε πορ εἴτε ὁδωρ δε α ρ. Alios, a tradunt infinitum naximandri Esso Inoin Muna inter aquani aurem, resutat Schleie ac ne Op philos II, p. 174 smi. - Ctii Anaxagora an Aristotele eoniungitur Met. I, 2. με ν μόνον κατὰ σομβεβηκὼς ενδπεται γίγνεο ι ἐκ μηονroς, sua καὶ ε δνrος γέννεra πάνω, δυνάμει με τοι πως, ἐκ

30쪽

J Arist. Ρhys III 4. G δὲ ἀπείρου οὐκ ἔστιν ἀρτῆ 19 εἴη γὰρ - αυτο περας ἔτι δὲ και γενητον καὶ ἁφθαρτον, ς αρχη τις ὁσα-- τε γα γενύμενον ἀνάγκη τελο λαβεῖν, καὶ τελευτη πάσης ἐστι φθορὰς διὸ καθάπερώγομεν, οὐ ταύτης αρχα, αλλ αυτ των ἁλλων εἶναι δοκεῖ καὶ περιεχειν α παντα καὶ πάντα κυβ ρνὰν ως φασιν ὁσοι μὴ ποιουσι παρὰ το πειρον ὰλλας αἰτιας, οἷον ου η φιλίαν καὶ τουτ εινα τὰ θεῖον Ἀθάνατον γὰρ και νολεθρον φησιν ὁ Αναξίμανδρος καὶ οἱ πλεῖστοι των φυσιολύγων.

a Dicit Anaximandrum, quem solet coniungore cum Anaxagora et EmpedocIo, ioriun illo Oi , hic φιλία in primis causis fuisse statuebat. s. Hippolyti Res Haer. I, 6. Dio se Anaximander ἀρχην ἔφη τῶν δντων φύοινοιν τον ἀπείρον ἐνης γίγνεσθαι τους υρανον καὶ τον ἐν ὐroῖς κόσμον ' αντην δ' ἡ Πιον εἶναι καὶ γήρω ην καὶ πάνrας περιέχει νοους κόσμους προ δε τούτω κίνησιν ἴδιον εἶναι, ἐν ο συμβαίνει γίγνεσθαι