장음표시 사용
161쪽
ἡμιν ἐφάνη ἐν τοῖς ἔμπροσθεν λόγοις. η ου μ. νη- σθε; Πάνυ γε, ἐφάτυν. ρουν ἄρα, ἡν δ' ἐγώ, ωAύσι τε καὶ Μενέξενε, παντὸς μῶλλον ἐξευρήκαμεν δεστι το φέλον καὶ ου. φαμὲν γὰρ αvτό, καὶ κατὰ την Ψυχὴν καὶ κατὰ το σῶμα καὶ πανταχοῖ, τό μῆ-
τε κακὰν μήτ' ἀγαθὸν διὰ κακοῖ παρουσίαν τοῖ ἀγα- C
D: ὁ τὰ κακὰ ἔχων. Ibid. X. 888.
πι πῶsαν τόλμαν. ulgat uilectionem egregie tutatus est
Setri eierniae . p. 402. qui recte vertit: isele se den Un-
P e r a ta n il ao an sici halae n. Etenim oύτως nune non est ad eo, sed potiua κατὰ τούτον πον τρόπον, ut patet e pag. 2l T. Er ἐὰν μὲν κατά τ ενα τρόπον παρῆ, ἔσται' ιαν δὲ μ', υ. Qi ocirca non potuit genitivum in anani recipere 2οCietatem. B. ἐν τοῖς ἔμπρ Οἄθεν λό-
162쪽
163쪽
ουν Ουδενὸς ἔνεκα και δι οὐδέν, η ἔνεκά του και
ώς ἔοικεν, ὁτι το σῶμα, οἱ τ' ἀγαθὸν Ου τε κακόν, διὰ τKν νόσον, τουτο δἐ διὰ το κακόν, της ἐαrρικῆς φίλον ἐστέπι ἀγαθὰν δὲ ἐατρική. ἔνεκα δἐ τῆς υγιεὶς
ad p. 2l T. B., ε οὐδέτ εραJ V. Pline tr. p. 228. A. Reip. l. p. 349. D. VIII.
Pere Fereor lie vere Hel na sors pniniadverterit participium oν intereidisse, liuod de suo nu
artiunt nonii ita in TH ternii nata articulum Raepe omitti solere, exeniplis demonstrari in t Seliae-ser. Meleti. p. b. et fit et nitor Lnd Sopitiat. p. 265. A. Fit antena lioe ea lege et corustioue,
ratiir, alii cuipiant delitiite Op-Ponatur, ut omnia eius ambitusi istitiete mente comprelieudendus sit. Ita recte dixeris μουσικὴν ἐδιδάχθη de eo, qui artis musicae peritiam lintret; minus recte, μουσικὴν διδαχθείς, Ουγυμναστικεν : nam oppositionis ratio fingitia, ut lioe desinito enutitietiir. Nec de eo, qui se totum uni artia musicae stitit io dedit, Graecoa pittanilis ita loqui tos es Re, ut articuluin negligerent. Nam si qlieni indieamus i iii alictui stirinio praecipite esse deditiini, lacinius id ipsit uisic, ut eam, fili iam ille tractet, artem aliis studior Im generimus
164쪽
φiλον; Πάνυ γε. Η ἄρα ψiλον, ἔνεκά του. Acti. Φίλου γέ τινος δή, εἴπερ ἀκολουθήσει τῶν πρόσθεν
tur Ven. E. et Vat. r. - I. δια το κακὸν - ἔν -
χεν, ἀλλ' εἰς ω, οὐκ νχει τον αυτὸν τόνον, οἱον σχῶ κατάσχωκαε καzαπωμεν, ἡ μετοχὴ γορσχών. De a gerniliato v. Seli e ser. lulinii. Praef. p. XXII. στε μὲν γα ρ φίλον - ἄδύνατον εἶναιJ Sententia haec eat: etenim lioe, quod Binl- eun mico amicum evadia et vero etiam a lini Ie at nilli sit a ni t c ii m, quod di-x i ni ii a neri n O u P .ae, equidem missul a sacio. In huibus perspicuitatis gratia vellem seraptum esset: και τού
165쪽
εἰς περίπαrον ηει. Seti per 'Il-gatus est ilic usus loquetuli. M uius vulgare illuis est, qtio ilἀναφέρειν et ἐπανατέρειν iii traii altivo ponitur ea vi et potestate, ut sit res erra: lt aliquam ne liuius qui dein rei apud Platoneni adeo rara exenipla sunt. V. ad Pliae tr. p. 237. l . Quod autem dieitur: ἀλλ' ὐ ει ια' ἐκεῖνο δ ἐorι πρῶroν φίλον, ineptuni lioe ut ui te est et Bl su Mun . Veris sinie enini H indor L iu-isCnvit, quum cita i liaec ipsa sit πρῶτον illud φίλον, cuius causa cetera Omilia si sit φίλα, eam Iiou potuisse inni clici ῆξειν ια' ἐκεῖνο. Niliit ollet, teret, si aeripiunt legerentus: ἀλλ' Dιαιαυτὰ ἐκεῖνο, δ ἐοrι ne. p. Suil
166쪽
- E. κύλικα κ ε ρ α μιανJ Sic ven. Par. B C. 4ngel. Pal.Urb. Vat. r. Vind. Flor. n. l . e. o. Vulgo erut κεραμίαν. cis. LO-heta. ad . Plirynicli. p. l47. Bodl. Coisi. Vat. S. Flor. d. κεραμέα. qui l a Platone prosectum sit,
συμπαρέπεταί τις χάρις, - αι τοὐ τὸ σπουδαιότατον εῖν .
167쪽
νόμεθα λέγοντες αὐτό ' φέλον ει το οντι κινδυνεύει ἐκεῖνο αυτό εἶναι, εἰς δ πῶσαι αὐται αἱ λεγόμεναι σιλλι τελευτῶσιν. Κινδυνεύει οἴτως, ἔφη, ἔχειν. οὐκοῖν τό γε τω ἔντι φίλον Ου φίλου τινος ἔνεκα
λακται, μη φίλου τινος ἔνεκα τό φίλον φίλον εἶναι.ἀLλ' αρα τι ἀγαθόν ἐστι τέλον; Eμοιγε δοκει. υρ' ουν διὰ τό κακὸν τὸ ἀγαθὸν φιλεῖται, καὶ ἔχει ωδε' Cεὶ τριῶν ονrων ων νῖν δη ἐλέγομεν, ἀγαθοῖ και κα- κου καὶ μήτ' ἀγαθοῖ μήτε κακου, τὰ δύο λειφθείη,τὀ δὲ κακὸν ἐκποδὼν ἀπέλθοι καὶ μηδενὸς ἐφάπτοιτο
μήτε σώματος μήτε φυχῆς μήτε των ἄλλων, ἁ δή
θά, αρα τότε Ουδεν αν ἡμῖν χρήσιμον εἴη τὸ ἀγαθόν, ἀλλ' ἄχρηστον ἀν γεγονὸς εἴη; εἰ γὰρ μηδὸν
168쪽
χάν περ ἄνθρωποί τε καὶ τ ῶλλα ζῶα ἶ, ου μῆντοι βλαβερά γε; καὶ δίψα δὴ καὶ αἱ ἄλλαι ια ιδ ire
ue in dors. οὐδὸν δὴ scripsit,
169쪽
λέως. Id. De Venat. l. g. 10:Mελεαγρος τὰς μὲν τιμὰς ας ἔλαβε, φανεραί. A risto Pli. IaI-
170쪽
tum O υθλος eernill r, ut ' iidloiigian sit et copiosuin , fieti in illo maxinte, ut sit ten ere victum ac sine ratione compositiini. Qiiocirca vide, ne Astilia vere coniecerit no 'μα μάτην ΟΦ γκείμενον. Quanqunin illiid psum μάτην nescio quo modo displicet, ut adeo legi malim:ωςπερ ποιπα μακρον μάτην συγκείμενον. De συγκείμενον ν.
Hipp. mai. p. 286. A. Hipp. min. p. 368. D. E. Eνδεὲς δὲ γίγνεται οὐ ἄν τις δ φηρ ο τ αιJ Aut ἐν