장음표시 사용
241쪽
82 J. D. ALENNEP ANIMADVERSION. Hinc itaque potissimum moriis, & quid sensui totius loci accommodatum Videretur, circumspiciens, non male legi posse animad-
Verta: Ἀμφοτερνου τολίεσσιν ἔν' ὀξυν εηκεν Mesi.
Ne dubites de sensus Nanitate, praeter alios O Nidius faciet,quian simili negotio Cupidinis
tela actua celebrat L. V. Metam. Vs. 38 I.
Nec minus incerta es, nec quae magis audiat arcum. Pergo ad locum illum vexatissimum versua13, ad quem nullus fere Interpretum est, qui non aliquid tentaverit :
ob haσὐν υρίωνα, καὶ αβροχον ἐλκὸν Ἀμαης, Πατρίδος ἀντιτέροιο ποτὶ γλυκει op v lao M. Hic obiter monendilna us 2Io. mihi valde pro Vulgata arridere νῖνον inoi πινα λ. Ceterum antectumn emendationem adscribam,
242쪽
AD COLU ΤuUM. LIB. II. CΑΡ. 11. 83vemo commemoranda Doctissimi R. eluia coniectura, qtiana m Addendis ad Introdunt. Anato c. halid ita pridem vitigatam o Bernard, proposuit; nempe versium 2I .
esse, & quidein post v. III. aqua eniendatione, in ecthlidem OPinor, certissima, recedendum nullo inodo puto. Jana quid de illis οὐ,ομαι δυνὼ Βοω πινν stathiendum sit, vi deainus. Prae ceteris elegans Gulielmiteri coniectura, qui Nov. Lin. L. I. Cap. II. GHomeri Od. E. 27 a. legendum putat
adeo speciosa sit, mirum non est, eam ana plexos esse duumviros egregios, Rouerum &SAraderram. Attamen duriusculum auribus meis accidit, omnes illos, qui sequuntur, accusativos ab uno participio ό nos L ων penadere, cum multo rectius praecederet verbum οψομα . vel sinitie quid, quo cum coniunge rentur sequentia. In vocabulo δύντα itaque solummodo mendana quaerendam puto, at que leni intitatione pro eo scribenaum αντα :liando nihil erit, qtiod merito desideres. Αντα vectis videndi itinctium quid sit, doce- supersedeo, & notum pono. Totum i laque locum sic emendare iam in proclivi
243쪽
Metito Doctos offendit hemistichium illud
-- ν - - ἡκα Dμιν ὀλεμω. Suspicor sub voce θυμήν vel epitheton, quod apte chim λυ-χ ον coniungi posset, vel, qtre M verius censeo, ipsum vocabulum λύχνον latere, & repetitione non miniis eleganti, quam Musaeo familiari scribendum:
. καὶ αὐτίκα λειγον ὀλεσσω, Λύχνον εμού βιότοιο Φαεσφόρον ἡγεμοvῆα.
Hanc in rem adscribi meretur Musaei locus non longe ab initio:
244쪽
Unicus adhuc locus, qui potissimum messicam manum efflagitat, subiungendus vf 297. quem partim ex emendatione D'Orsillu
Non immerito Viros Εrii litos illud offendit, cum vox spuria sit, & Graecis auribus plane inaudita. Notum est, olim ap
propirultlante hieme nautas terram Patriam ,
& suetas sibi sedes petere. Hinc non dubito aptissimulat ςpitheton MUreo restituere le-
Η εα pro sedibus, ubi quis degere solet, antea in Notis ad Lus. Io8. vidimus. Ad
διακτορίη δε σε πύργου συαίνουσα ψMσφορω υμεναίων.
245쪽
pie Si Goliasa, nec non Anthologia emendau-tur. Pastores medio diesio arborum tegmine, se uia obleniabant olim. 'Em
lii illud :Tit re, tu patulae recidansfo tegmine figi
Sinfrem tenui Musam meritaras avra a. Ram domus Propertio atulit L. IV. Et IV. s. Plitra laanc in rem notat Dodi. Bnou I usus ad Tibull. L. I. El. iv. I. Eitis addi ar-lJOrtina tegmen ορο φῖ, Achilli Tatio L. I. p. s. Hilsi Pertinet Epigr. in Authologia L. I. Cap. XX. 6.
246쪽
AD COLU THUM. LIB. II. CAP. III. Dum huius Epigrammatis mentio fiat, non possum, quin obiter levem, Plae praecedens eiusdem Capitis Epigramma foedat, maculam tollam, etsi proprie ad rem minus faciat: Legitta
Αὐτοθελεῖς καρπους ἀποτεμνομαι. ἀλλὰ πεπειρους Πάντα , μὴ σκληροῖς τύπτετε χερμαδίοις. . Μηvίσει και Βάκχος ἐνυβρίζοντι τἀκείνου Ἐργα Λυκούργειος μἡ λαθετω σε τύχη.
Prius distichon vix intelligi poterit, nisi
scribas: Αὐτοθελεῖς καρτὰς ἀποτεμομαι , ἀλλα πεπείρους Πάντας. Μὴ σκληροῖς τύπτε με χερμαδιοις. πίε non τυ san legerulum, patet ex addita, quae mox sequitur, Vocula re. V. I 22. Xορον α κελαδων δονάκωνJ Xορος tam
de adi ione, citiam saltanitium multitiadine poni, notum est. Priori sensu ipse Coluthus statim in initio:
Posteriori sensu eximie Musis tribuitur. NosterVs. I . Μουσάων χορσς , &sic leviter emendan duna Epigramma apud Pausiam L. v. Cap.
XVIII. P. a 3 Λατοίδae ἔτος τάχ ἄναξ εκάεργος 'Aπόλλων, Μουσαι δ' ἀμφ' αὐτον χαρίεις χορὸς, αἷσι κατάρχει. Malo Μοισαν ἀμφ' α. Σ. χ. Hinc dedu-
247쪽
cttim de eo adhiberi solet, quod arithi in saltationi est , urtile μελο- χορειον , αοιδὴ aliaque. Ad hanc ita ille notanain AEliani vesta emendanda , citiae L. VI. Cap. XXXI I. Hist. Aniin. legunt tir: Oὶ θ τη Μαρμα
m Quid sibi velint Verba με- λει Paruna perspicio, nec fere dit-bito, quin sit scri ndunar Ουμμελειχορειοτα τ'. sic in Inscriptione lauitis capittis, quae ex ipsis AEliani verbis desti inta est :
teriam illud epitheton χορειοτατν ; eo haud sane obscure ducunt seqtientia AEliani vemba, ubi dicit, AEgyptios ML οψον λαμβάνων οὐν χορέα f πακλα. Ceteriim ex hac significatione vocas χορος repetenda altera, citia pro serie vel o ne poni solet, ut nostro loco χ ρec δονἀκων sic seseνιον χορὸν α ων Manetho
248쪽
AD COLU THUM. LIB. II. C, P. IIII 89ptela huius loci nemo dubitabit. Hanc variis mossis tollere adn1sii sitiat Erii liti. Bro-daeus, & post eum Stephanus, nec non Pallens-
burgius, aliiqtie conieceriint μ' ἐα ς, ita inetriam recto Pede incedere rati. erinricum prinia in φυπν nunquam non corripiat ir a Poetis, merito hanc scriptiiram reiecit Cl. DG illim, chiilis coniecturam vide iii Notis ad hunc locum, tibi επι φιτρου legendum monet: ι enim in his nona inuin sin in sconstanti usu proditorii r. qtiam in rena vide Cl. 5 raderram Anini adv. ad Mu aemn C .X G. P. 226. quemqtie ibi a afert, Virilna Doc fili nin Obs. Misc. UOl. II. p. I96. & sCqq. tinde Apollonii lociis leviter adlatic emendan auS L. 1 v. Argon. Vs. 8O7.
minus recte primam productam habet in tholog a L. I. Cap. XX. Ep. 2. tibi Vtilgalain ad hanc normam leviter mutandam cens2O:
H παρος-δρυμοῖσι μαγειρος ὀπώρης Απὰς θηροβότου πρεμνον ἐρημοσύνης, ορνείοις ο ισι μετεμουτος, ημερα θάλλω bκ εμον ἡμετέροις κλωσὶ Qερουσα βάρος ' - Πολλὴ σοῖο φυτουργὲ τόνου χάρις.
249쪽
'o I. D. ALENNEP ANIMADVERSION. vulgo σοι. posses etiam forsan πιλλέ σοι φιτουργί. Aliam coniectatram super nostro loco adscripserat V1r Doctus ad Aldin. Εditio nem, nempe ἐπι- άσας, ubi etiam alia manu adscriptum erat φυρον Vel φυτω ἐ- λαοτας. quod posteritis verbo indicasse iussi ciat, cum sua sponte satis se destruat. Ρtior1 coniecturae respondet, Piod aliquando ex amicis meis quidam suspicatus fuerat , ἐπὶ φηγῆ εασας , quod elegans sane,& loco appositum. solebant enim saepe medio die subactorum, & maxime Plercturna, Vel fagorum alto tegmine, ad radios solares arςendos se fistula oblectare pastores. Credidi & ipse aliquando legendum cavo φηγν εασας. nec forsan ab hac scriptiira longe discedendum. Si adhuc aliam quis desideret coniecto uram, posset suspicari, legemium:
Καὶ χορον εὐκελαδων δονάκων ω τουτ* εάσας.
Visis Deabus una cum Mercurio accedentibus, Paris prae merit stirreXerat, & Dearii naconspectum fugiebat. Fistula ira ille, illae praemetii, dum haec accidebant, manibus eius exciderat , amissa , cantilenam suam abrii-pit Pacis. Ea enim Vis praepositionis ἐπι est, de quo usti consuli poterit V erras de Id. L. Gr. Cap. IX. sect. IU. g. XU. Ubi τουτω recte vertit: Dr cela, Dr, vel en in antrefm-
250쪽
AD COLU THUM. ILIB. II. CAP. III. ita. non male Itί ue nostro in loco verteres: haec acci ant. Unico Motai loco, ubi εm hoc sensu legitur, absolvana, qtiando lauic notae finam imponam. Est ille Idyll.
Flειλαν itum alias tum in amore frequens, μει- λαμα. Alciphron emendatur . 'Aσπαίρευν. Venus φιλομμειδης. Scholiasa Homeri h ter corrigit r. 'Αφρογένεια Veneris epitheton. Hesiodi Cerba emaculantur, eique ver