Didymi Chalcenteri grammatici Alexandrini fragmenta quae supersunt omnia collegit et disposuit Mauricius Schmidt

191쪽

169. τὰ πολλὰ τῶν υπομνημάτων διὰ τos ε δρετά. καὶ τάχα ἀπὁ του δέρειν. A. Cf. V. 198. χωρὶς δὲ του ν το υλη. οἱ δὲ υ λην τ' ἐσσευ- οντο, ἀντὶ του ὁρμήσειεν οι ἄνεμοι καίειν την υλην. AU. ἐν ἄλλω υλη τε σευα ιτο. ουτως δε καὶ ἔξω του ν υλη. A. 206. γαῖαν ἐς δῆμον, ώς αἱ ἀπό τῶν πόλεων. A. 244. ἐν ἄλλp αυτὸς ἰών ἀντὶ του αυτὸς ἐγών. A. Recepi, quod praecedit Aristonicus et pervorsitatem Alo-xandrini euiusdam graminatici sapit. 259. κῶ παρὰ 'Αριστοφάνει ήθέτηται τοίτο. V.l273. διχῶς Αρίσταρχος δεδεγμένα καὶ δεδεχμένα.

287. ἄγερθε ουτως 'Αρίσταρχος, ἄλλοι δε ἔγερθε ν. A. ἄλλως. ουτως ἔγερθεν διὰ του ε αἱ 'Αριστάρχου,

οἷον ἡγέρθησαν, ἀνέστησαν, ώς ἐξης καί ρ' ῆμονες ἄνδρες

ἀνέσταν .307. Ἀρίσταρχος δὲ ενικῶς ἐδίδαξεν, ἐπὶ του Ποσειδῶνος, Ἀπειος γάρ. A. Aristonici adnotationem lita voihia continitat Fricis. p. 33l, qui nescio qua caussa tinpulsus ἐνικῶς proscripsit. Milii contra ipsunt illud ενικῶς ad Di- lynuini os dueero videtur. CL B 169 Λ 672 M 79 Ν 179. 3l T. ἐρεχθομένη πι ἐρεθυμένην, ο ἐστιν ἐρεθιζομένην, ώς τὀ θυμὀν ἐρέχθων ' ε 83) ἀντὶ του ἐρεθίσας. ἐεργομένην ἀντὶ του συνεχομένην. Λ. 33 l. ἡ τευ σῆμα βροτοῖο Ἀρίσταρχος γράφει ήεσκίρος ἐηπι νυν αὐ θέτο τέρματ' Ἀχιλλευς' κτλ. V. l36l. δρόμους πληθυντικῶς Ἀρίσταρχος. A. 374. ἐφ' ἁλός ouτως 'Αρίσταρχος. αἱ δὲ πλείους ἀφ' αλός καὶ μήποτε λόγον ἔχει. Λ.4lq. διχῶς ἐφαμαρτεῖτον καὶ A. 417. διὰ του ετέρου δ τὀ υποδδείσαντες. V. li42l. χῶρον ἄπαντα ' 'Αριστοφάνqς χῶα ἔνερθεν. V.J422. τῆ - Ἀρίσταρχος χωρὶς τοs τ I. A. 455. Ουτως γακῶς τέτυκτο ὁ 'Aoίσταρχος. A. 46l. κεῖσε Ζηνόδοτος καὶ 'Αριστοφάνης κεῖθι ' καὶ ἐστιν ἀναλογώτερον. A. 463. Ουτως διὰ του η νυν δ' ουπη Ἀριστοφάνης. A. Diuiliroes by Corale

192쪽

- Ω - 464. αἱ Ἀριστάρχου παπταίνετον. A. Cf. V. 483. νεικει αριστε ' 'Αρίσταρχος νεῖκος αριστε,

493. κακοῖς' αμεινον ἀντ αυτοs γράφειν αναξ' προεῖπε γὰρ χαλεποῖσιν. B.J548. ουτως διὰ του σ φίλος πῆσαι εἶχον. A.

568. χειρί γρ. χερσί. li 4 δε διπλῆ . . . A. 604. οἱ δὲ περὶ Ἀντίμαχον νόημα γράφουσιν αντὶ τουνόον. A. 622. ἐνδυσεαι 'Αρίσταρχος ἐσδυσεαι. A. αλλως.ουτως ἐσδυσεαι σχεδον απασαι ουδέποτε γὰρ πιμηρος

τῆ ἐν ἀντὶ τῆς εἰς κέχρηται. AB.635. πάλη Ἀρίσταρχος συν τω ν πάλην. A. 69l. ουτως ἔξω του ι εστήκειν. ἔστι-γωνικόν. A.

759. ἔκφερ' παρὰ Ζηνοδότω ἔκθορ A. 792. ἐριδήσεσθαι - ἐν δε τισι των υπομνημάτων γράφεται ἐριζήσασθαι. V.J 806. Ἀριστοφάνης δὲ Ουτω γράφει οππότερός κεν πρόσθεν ἐπιγράψας χρόα καλὸν φθήn ἐπευξάμενος διά τ' ἔντεα καὶ φόνον ἀνδρῶν . V.J854. ῆς αρ' ' ἐν ἄλλω ῆς γάρ γράφεται καὶ ως γάρ. κατ' ἔνια δῆσεν πόδα. A. 870. Ti. ἐν τῆ Μασσαλιωτικῆ σπερχόμενος δ' ἄρα Μηριόνης ἐπεθήκατ ὀωτὀν τόξω ' ἐν γὰρ πῆσιν ἔχε γὰρ χείρεσσιν ἔχεν V.) πάλαι, ώς ἴθυνεν. ἐν δε τῆ κατὰ 'Aντίμαχον ουτως' σπ. δ' ἄ. Μ. ἐξείλετο τοξον χερσίν. ἐξείρυσε Τευκρου τοξον, χερσὶ δ' ἀωτὸν ἔχεν πάλαι ώς ἴθυνεν. V.) ὁ μέντοι Ἀρίσταρχος διὰ των υπομνημάτων ἐπειγόμενον βούλεται τον Μηριόνην ἐκσπάσαι τῆς του Τευκρου χειρὸς το τοξον. καὶ γὰρ κοινὸν των ἀγωνιζομένων αυτὰ εἶναι, ῶσπερ τὰν δίσκον. A.

879. ουτως Ἀρίσταρχος διὰ των δύο σ. ἡ δὲ Μασσαλιωτικὴ λιάσθη. A. ώς ὁ δὲ νόσφι λιασθείς d 80 . V. l6-10. προηθετουντο δὲ καὶ παρὰ 'Αριστοφάνει. A. 7 αἱ δημώδεις και πάθεν ἔργα. V.J20. 2 l. ουτως αἰγίδα χρυσείην αἱ 'Αριστάρχου. περὶ

193쪽

- Ω -oλον αυτον ἐκαλυπτε την χρυσῆν αἰγίδα. καὶ μήποτε υμηρικώτερον τοῖόν τοι ἐγὼ νέφος ἀμφικαλυψω χρύσεον

28. εῖνεκ' ατης' ουτως 'Αρίσταρχος. το γὰρ ενεκα του ἀπολογουμένου ἐστίν. V.J Cf. tui nen Itiolara. npitii Frae 1-laond. Ariston. p. 34l schol. Feurip. Tro. 96S R. 30. η οἱ πόρε μαχλοσυνην ἀλεγεινή ν' παρ' 'Αριστοφάνει καί τισι τῶν πολιτικῶν η οἱ κεχαρισμένα δῶρ' o νόμηνε καὶ τάχα μῶλλον ουτως ῖν ἔχοι ἀθετεῖ γαρωρίσταρχος διὰ τqν μαχλοσυνην τον στίχον. A. 33. γρ. θυ νυ ποθ' υμιν cod. υμῖν). A. Sequitur Ilorodiani adnotatio. 53. 'Αρίσταρχος νεμεσσε θέωμεν διὰ του θε. A. Tl. Friodlaonderiis Aristonico, IJuontgeriis Zenodol.

p. 2, 4 Didymo tribuit. 82. κῆρα φέρουσα ἔνιαι τῶν κατὰ πόλεις πῆμα φέρουσα, ἄτοπον γὰρ ἐπ' ἰχθυων κῆρα λέγειν. A. 85. ἐν τῆ κατὰ μανον ος τάχ' ἔμελλεν. A. 97. εἰσαναβῶσαι ῆ Ἀριστάρχου ἐξαναβῶσαι, καὶ αἱ πλείους. A. 109. ἡ δε Μασσαλιωτικὴ οτρυνουσιν. ουτως καὶ ἡ μα. A. 1lu. 'Aπολλόδωρος καὶ 'Aρητάδης καὶ Νεοτέλης καὶ Λιονυσιος ὁ Θραξ διὰ του τ την πρόθεσιν γράφουσι καὶ δασυνουσι τὀ α, ῖνα ὰ προσάπτω, ἀνατίθημι. οἱ δε χωρὶς του τ ἔγραψαν καὶ ἐφίλωσαν τὀ α, ῖνα ταυτόν υπάρχρ τῶπροάλλω, οἰον δίδωμι, προσπευδω. Ουτως δε καὶ Ζηνόδοτος καὶ 'Aρίσταρχος ἐν τοῖς πρὸς Κωμανόν. A. 125. ουτως 'Αρίσταρχος ἐνικῶς ἐν κλισίθ. A. 148. ούτως διὰ τοὐ ν, οἰον. A. ll64. κόπρος - 'Αρίσταρχος σποδός κτε. V.ll 92. Ουτως 'Αρίσταρχος κεχάνδη διὰ του η, ἀντι του κέχανδε. ἡ δὲ Μασσαλιωτικὴ κεκευ θει. A. υρίσταρχος κ εχάνδ ει. A. 19S. Ἀρίσταρχος ἄνωγεν ἔξω του ι. A. 200. καὶ ἀμείβετο Ἀρίσταρχος καὶ ἀνήρετο. A. 214. ουτως ἐπεὶ Ου ε, ἐπει Ουκ αυτόν. αἱ δὲ κοιναὶ

ἐπεὶ ουτι. A. DIDYMUS. 12

194쪽

24 l. 'Αρίσταρχος η ὀνόσασθ', ἐμεμψασθε καὶ ἐξεφαυλίσασθε. βούλεται λέγειν, ἐμοὶ συλλυπησόμενοι καὶ Ουχὶ

εκαστος ἴδιον κακον νομίζει την Ἐκτορος απώλειαν. A. 253. κατηφόνες - ουτως 'Αρι σταρχος, καὶ αμεινον.

θηλυκῆ γὰρ προσθγορία ονειδίσαι τοὐς υἱους θέλησεν,ολνει κατήφειαι. Κράτης μέντοι κατηφ έες γράφει. A. 269. ουκ ην παρὰ Ζηνοδότω ὁ στίχος. A. 292. ταχυν - ἐν ἄλλω εόν. Recepi viod Nicanoris Selaolion adiuns itur. CL 310. 304. η Μασσαλιωτικη ταμίη μετὰ χερσιν ἔχουσα, διὰ eis μὴ εἰρῆσθαι νυν συνήθως αυτῶ ἐπὶ των υδάτων, ἀλλ' ἐπὶ του σκευους τὰ χέρνιβα εἰ μη ἄρα ενικῶς ἐνθάδε γραπτέον χ έρνιβον ἀμφίπολος. V. J329. πόλεος γρ. πόλιος. A. Deinde Nicanor. 332. προφανευτε ἐν τῆ πια καταβάντε. A. 343. ουτως διὰ του ο φέρον. Λ. 344. oύτως 'Αρίσταρχος, ἐθέλει διὰ του ε. αἱ δὲ κοιναὶ διὰ του η ἐθέλη. A. 373. οἱ τως διὰ του π οὐ τω π η, ἐν δέ τισι διὰ του

486. CL scliol. Odyss. α 413.5l2. Ζηνόδοτος δε στεναχ ἡ διὰ του ε γράφει. ἐκπλατει δὲ τὰ διὰ του ε ρήματα ἐν τοῖς ὀνόμασιν εἰς το ο, λέγω λόγως, μένω μονή, ουτως στενάξαι στοναχῆ. A. Nisi

ante Ζηνόδοτος exei lii: οτι ot soliolion Aristonici est. 518. Ουτως 'Αρίσταρχος κάκ' ἄνσχεο. A. 546. 'Αρίσταρχος συν τP ν των σέ. A. 55T. Cf. si a . cert. Sed. p. 112.

- ουτος ὁ στίχος οὐχ ευρέθη ἐν τρο παλαιῶ. A. 565. ἔξω του ν ὁ κέ σύνδεσμος. A. 566. ενικῶς δε ὀχῆα. A. CL M 30T. ibid. οὐδὲ γὰρ απι ἐν ἄλλω ο υτε γὰρ ἄν. Quod Di lymeum Videtur, cum

Aristonici acidatur observatio. 584. ἔν τισι κότον ου κατερύκει αμεινον δὲ χόλον. A. Addo V. Ῥιανὸς κόλον, οἱ δὲ κόπον κτε. 604. υἱέες γράφεται καὶ υἱεῖς διχῶς ουν. Λ.

195쪽

- Ω - 636. παυσώμεθα' ουτως ωρίσταρχος αντὶ του ἀναπαυσώμεθα. ἀπρεπες γὰρ το λεγειν τον Πρίαμον ταρπώ

648. Ουτως 'Αρίσταρχος στόρεσαν δυrκῶς. B.

663. 'Αρίσταρχος μάλα γάρ καὶ ου μ άλα δέ. A. AGδυμος μάλα γάρ, ου δε V.J

Schol. Hom. Il. A 399 Ζευς παραλαβών την ἐν Ου- ρανῶ διοίκησιν περισσῶς τῆ παύρησία ἐχρῆτο πολλὰ αυ- θάδη διαπρασσόμενος. Ποσειδῶν δὲ καὶ ' Ηρα καὶ Ἀπόλλωνεβουλοντο αυτὸν δήσαντες υποτάξαι. Θετις δε ἀκουσασα

παρὰ του πατρος Νηρέως ἐν γὰρ μάντις) την Θιὸς ἐπι

βουλὴν ἔσπευσε προς αυτὀν επαγομενη Λἰγαιῶνα φόβητρον των επιβουλευομένων θεῶν. ἡν δὲ θαλάσσιος δαίμων ου- τος καὶ τον πατέρα Ποσειδῶνα κατεβράβευεν. ἀκουσας δὲ ὁ Ζευς Θέτιδος την μὲν Ηραν ἐν τοῖς καθ' αυτου δεσμοῖς ἐκρέμασε, Ποσειδῶνι καὶ Uπόλλωνι την παρὰ Λαομέδοντι θητείαν ἐψηφίδ το. τρ δὲ Θέτιδι την Mχιλλέως τιμὴν εἰς τὰ μετὰ ταυτα ἐταμιευσατο. ἱστορεῖ Λίδυμος. AD.

Scliol. Hom. Il. B 519.) Stoph. Byg. 106, 8 Moinck.Mπολλωνία Φωκίδος, ἐν πιμηρος Κυπάρισσόν φησι διὰ το πολλὰς ἔχειν κυπαρίσσους, ως Λίδυμος. CL SerV. ad Vergil. Aon. III 64 vol. I p. 187 Lion.

Steph. Byg. 250, 23 Vest. Σήσαμον - Αίδυμος δὲ νῆσον αυτήν φησιν. Spectat ad Hoin. Il. B 853. Cf. Eustath. 362, 8 Apoll. Rhod. Arg. ΙΙ 942. 12.

196쪽

Ammon. de diff. Verb. p. 89 ecl. Valetc. λητουργεῖν διατου η καὶ λιτουργειν διὰ του ι διαφέρει, φησὶ Aίδυμος ἐνυπομνήματι β γλιάδος. το μεν γὰρ λπουργεῖν το τω δήμωυπηρετεῖν. λῆτον γάρ φασι το δημόσιον λήῖτοa/ ἀμφεπε

νοντο , το δε λιτουργειν κακὰ λέγειν. Valch. p. l44 λειτουργεῖν διὰ του ει - λεῖτον OInen - latius Scripsit, iiiii lioni ni Vocabillonini disserentiain docto illustrat.

Ainnaon. p. l47 χλαμυς καὶ χλαῖνα διαφερει, καθο διὰ πολλῶν ἀπεδειξε Λίδυμος ἐν υπομνήματι β γλιάδος. ημὲν χλαῖνα ηρωὶ κον φόρημα, χλαμυς Μακεδονικον μετὰ ἐξακόσια ἔτη των ηρωὶ κῶν ονομασθεῖσα. Σαπφώ πρώτη γὰρ μίμνηται χλαμυθος. Aιαφέρειν φησὶ καὶ τῶ σχήματι. η μεν γὰρ χλαῖνα τετράγωνον φησιν) ἱμάτιον, η δὲ χλα-

μυς εις τέλειον περὶ τὰ κάτω συνῆκται και τοὐς χρθσαμμνους πολὐ και ἀπ' ἀλλήλων διεστάναι. προσάγεται υριστοτέλην , Φύλαρχον, Πολέμωνα, ο τι πολῶ διαφέρουσιν. Valolcon. l. l. laudat Saluias. in Tertuli. de pall. p. ill IIoinstorii. Poll. X l24 n. 58, quibus Proll. POlean. p. 349 a Uit Vyuont, . Plui. I p. 30T O. Muoller. Linomens. II p. 266 At chaeo l. g. 337. Cis. otiain A. Rulben. de re Vest. II c. VII p. 162 sqq. - E continentariis igiti ir I i- lyineis fluxisse vi lentiir solioli. AL ad Holia. Il. B lS3

χλαῖνα η τετράγωνος, χλαμῶς δὲ η εις οξὐ ληγουσα.

Seliol. Η iid Γ 379. 80. Continetiir lioc in soliolio λυσις ἀπορήματος cultisdatia a Didyino prosecta. Αιδυμου φασὶν εἶναι κατὰ το ἐγχείρημα li. o. iirgultientulaa, I'ntiones).

ήρίφη γὰρ ηδη, φησίν, το ἔγχος ἐῖχθη παλάμηφιν

ἐτώσ ιον. Λύεται δε ἀπο του ἔθους δύο γὰρ δόραταφέρειν νενομισμένον ην, πολλαχου λέγει π άλλων δυο δουρα κατὰ στρατον ωχετο πάντη Il. Z l04)

197쪽

181 τὰ Ορη ἴδας λέγει απὰ του δυνασθαι ἀπ' αυτῶν πάντα πλεῖστα D) καθορῆν. Εiistath. p. 500, 43 ἰστέον δὲ δεικατὰ Λίδυμον Ἱδη ου μόνον η Tρωγὴ, ἀλλα παν δρος, ἐξου τὰ κυκλω εστὶν ἰδεῖν, ώς και 'Aχελωος παν υδωρ καὶ 'SZκεανός. Hesych. ἴδας' εἶδος καὶ πάντα τὰ υψηλά.

Sehol. V. ad K 428 ἀγκυλότοξοι καὶ πῶς φησὶν II 287) Παίονας ηγεν ἱπποκορυστάς , εἰ μη ἄρα περι- θέξιοι ησαν, ώς Τευκρος. Λίουιρος ουν τοὐς τόξω καὶ ἀγκυλst χρωμένους ἀγκυλοτόξους εἴρηκεν.

μος δὲ Θράκιον ἔθνος φησίν γ Ν ti).

Steph. 12, S M. 7, 37 V. ἀπο di του Καβακησσῖς Λίδυμος οἴεται κατὰ συγκοπην Καβασσός. πόλις δὲ αυτητου υθρυονέως, περι ης βιβλίον ὀλον συνέγραψε. CLCOivinent. III p. l2. Portinet ad Ν 363.

l 14. IIosych. ἄφ λαστ οπι τὰ ἀκροστόλιον ῆ Rantc. Ho- sycli. p. 135) τὸ ἄκρον τῆς πρύμνης ἀποτεταμένον γ ἐπι- κεκαμμένονJ εἰς υψος.

Schol. ad Il. T 81 πῶς κέν τις ἀκούσαι - ὁ Ἀρίσταρχος ἐλλείπειν φησὶ τὸ Ουτω χρώμενος ' τὸ γὰρ λεγόμενον

198쪽

τοιουτον εἶναι' ἐν δὲ πολλῶν ἀνδρῶν ομίλω πῶς αν τις ουτως χρώμενος η εἴποι η πῶς οι ἀκουοντες ἀκουσειαν ,ουτως Λίδυμος. 13.

Solaol. Il. Τ 90 την δε διά ὁ μὲν Ἀσκαλωνίτης περισσην η γειται, ὁ δὲ Λίδ υμο ς σημαίνειν τὀ θιόλου, ώς καὶ διαλειτης sal. διηλίτης), ὁ διόλου ἀμαρτάνων, η δι

εαυτῆς πάντα τελεῖ. B. 14.

Scliol. ad Ιl. T 116 ἄλοχον Σθενέλοπι Λίδυμος παρατίθεται Φερεκυδην μὲν λεγοντα αυτην την Πελοπος υμφιβίαν. Hσίοδος δὲ 'Αρτιβίαν sAντιβίαν V. t την Ἀμφι- .

Seliol. IIona. Il. X l26. 7 p. 592 Bolch. ουκ ἐστι, φησίν, ἄντικρυς Ἀχιλλέως διηγεισθαι, ὁποίους αν παρθένοι και ζω εοι. οἱ γὰρ παλαιοι τα ἐκτιθεμενα βρεφη παρὰ δρυσὶν η πετραις ευρίσκοντες ἐνόμιζον εκ τουτων γεγενῆσθαι. ἐκ τοιουτου δὲ ἐγένετο η υπήληφις. il οἱ παλαιοὶ νομαδικῶ εχρῶντο τῶ βίω οἰκίας μηδεπω κεκτημένοι. αἱ ουν γυναῖκες τίκτουσαι ἐν τοῖς ὁρεσιν υπὸ τα κοιλώματα τῶν πετρῶν καὶ δρυῶν . . . ευρίσκοντες δε τινες νομίζοντες ἐκεῖθεν γεγενησθαι ἀνετρεφον. η ἱστορία παρὰ Αιδυμω. ABD. Cf. Odyss. τ l63 c. Schol. , Selaol. Pluton. p. 414 Belch. Unger. parad. Titob. p. 443 s. v. OdrySsi. 16. Scliol. ad Il. sn 640 Aίδυμός φησιν, οτι χόρτωαντὶ τειχίων ἐχρῶντο. V. Haec so locina o Didynai in Iliadeni linomnoniatis framenta stipersunt, quibiis Ructoris nomen est appositum, sed liis longo plura in scholiis Venetis latero non ostviod Dioneninus. Equi dena milii dubium non est, quin loci ad untini omnes, quibus in fine ad iiiiiiii legitiir η ἱστορία παρὰ τῶ δεῖνα, nec non ii, in ilitibus Aristarchi λέξεις commermorantur, Di Inno nostro originein debeant.

199쪽

διαστελουμεν ἐπὶ τὴ ἰών καὶ τὰ εξῆς συνάπτομεν. ἐὰν αἰτιατικη sti), ως φησι Λίδυμος γράφεινυρίσταρχον, μετα tὀ θαλάσσqς διαστελοίμεν. Hari.

προσαγορευεσθαι την Πηνελόπην η 'Aναρκίαν ' Ναυπλίου δε ρία αντος αυτὴν εἰς θαλασσαν δια ποινὴν Παλαμήδους υπὀ πηνελόπων αυτὴν σωθεῖσαν ούτως ὀνο-σθῆναι. δε ἐπιμερισμῶ του ' Μῆνιν αειδε θεά Πηνελόπqν αυτήν φησι λελέχθαι παρὰ τὰ πένεσθαι τὸ λῶπος. Eustalli. I 422, 7 - 62, 45. ΤΣOtg. 792. Ap. Eustath. ad α 329 est Ἀμειράκην ῆ υρνακίαν, ap. ΤΣctgen Ἀρναίαν. - Q. οὐ γὰρ επι μερισμω. Ad haec Buttilianniis p. 17l adnotat Modiol. o Q. φασί; in Palat. incertum φησί an φασί. Illiui praetuli, ut Didymus hoc otiain tradiderit et qui dona in id,ro, cui titulus ἐπιμερισμὰς τοὐ μῆνιν αειδε θεά coli. Boisson. praef. Rid Herod. opirn. p. s.' - Seci eiusmodi libruin suo iuro sibilo Oxplosit Lohrsius in Horoclian. p. 427 cou. 425 ), qui vellonitionnulla ili sputassot otiam dct es. In. 493, 22 cod. ΙΙavn. 197l 'IIρωδιανὸς ἐν δευτέροις αυτοί ἐπιμερισμοῖς. - DOPonelopos fabula dixi in coin ment. IV, i p. 5.

200쪽

l84 p. 653, 26 St. Σκυρος ῆ νῆσος, ἐπεὶ αργιλώδης ἐστὶ καὶ λευκόγεως. σκυρος γὰρ ἡ λατύπη. Λίδυμος λέγει

1746, 58 HesΠ h. υρέθουσα κρήν' ἐν γθάκρ καὶ ἐν Σικελία, ἐν ρ ο ἐν τῆ Ἐλιδι ρέων ποταμὸς αργύριον κομίζειν νενόμισται. Nona Κύπρα - ἐν Σικελία κρήνη Ἀρέθουσα. Sic oniin Plioenicos Arctinisain lippellabant, teste Curtio in M. Pindori ot Ι. Friodlaondori Boi tringo fur littoro Milughundo I p. 234, ubi do Arotinisae typo in nurnis Cili uni satraparum agit. CL Utriclis in Mus. Rhon. V p. 482. 3 an . t 846 7.