Didymi Chalcenteri grammatici Alexandrini fragmenta quae supersunt omnia collegit et disposuit Mauricius Schmidt

341쪽

τιάδqς καὶ Κίμων καὶ Ἀλκιβιάδης καὶ Θουκυδίδης ὁ συγγραφευς ὁ υλόρου, ubi Boocklitiis adnotat: 'qui partim Elirysacidarunt parti in Philai laruin gontia suero, igitur

Aiaco utriPio. Superest ut paticis exponam, quibus Caus5is COInmotrificoniecturas supra breviter onunioratas proxime a vero ab-osso statuam. Proficisci igitur siccat a loco quodam, quantium scio, limotisque a nullo dum editorii in Mareollini ro

in silio Marcolluit nomine non addito eXcerptum o Vita

Thucydidis aliquod continotur otiν Θουκυδίδης. ἐγκωμιάσομεν αυτόν, απὰ μὲν ἔθνους - απὸ δὲ προγόνων, ὁτι ἀπὼ Μιλτιάδου καὶ Κίμωνος γέγονεν απέγγονος τῶν ευδοκίμων στρατηγῶν, απὰ δὲ πατέρων, ὁτιυλύρου ην υἱός, δς εἶχεν ἐν Θράκηγ πλούτον πολυν καὶ περιουσίαν μεγάλην. Porti noni linec Marcoli. g. 2 et g 14. Noque non oo lom ex sonte g. 2) fliiXeriint Doxop.

II p. 438, 22 προῆλθε p. 439, 3 ἀπδ τῶν πατέρων ώς εἰς

Αἰακὸν καὶ πιλορον τον βασιλέα ἀναφέροντα τὀ γένος. Manifestum igitur ost in Tini cydidis vita ea, quam Doxo- pator manibus travit, g. 2 extitisse απέγγονος pro απόγονος sui od quana sit Verissi inum stemma infra tuliciendiim

doeobit atque g. l4 non do Thucydide agi, sed do patrosius oloro, homine in Tlimacia locupletissinio. Quamvis igitur sanissimum videatur esse capiti Marcellini 14, depravatum at tuo a deo loco sito avulsunt id osso pates. Videant lectores ipsi. Auctor enim quantilliani id agit potissimani, ut persuadeat nobis Thucydidoin a Miltiado et Cimone originena ducere, hoc tarmen consilium sit uiri tantum abest ut assccutiis esse videri possit, ut in iustissimas vi- romni docto in vituperationes inciderit propterea, quod ros in Vulg A notas armimontoriim stabiliat anil Rgibus, incertas vero at tuo ar mentis egentos sitio ullo testimonio

limittat. Quid, illinoso, ad rem propositam facit Iovi acissima illa et prolixa narratio do Chersoneso a Miltiade maiore occupata 2 qua nihil aliud efficitiir, citiam ut Miltiadem iunioroni a IIiltiado Chersono si tyranno originem repetere discamus, ἀλλ' ουδὲν πρὸς Θουκυδίδην. - Veriimtamen

342쪽

rationes nonnullae Sunt, quae cogant, ut has tu bas non ab ipso Marcellino, sed a scribis inarariisque illotas osse credainus. Ac prirnuin illii leni g. 3 I idynao testinioniiundoniinciatur, iit hoc sollini affirmet Miltiadoin Marathonium ex Aiacis descemlere prosapia, non ut una, COInprobet Thucyssi leni ab origine Miltiadis gonoratuin: deindo quis est qui in animuni inducat vitae auctoreIn, Cuius liaee sint g. 4 vo ba αλλ' ουκ αν εἴποι τις, τί αυτῶ προς Θουκυδίδην; viique toste Doxopatro e testibus Oinnil ita solus verissimo ἀπεγγονον Miltiadis vocaverat Τliucydidein, eundem viod debebat lociora stemma eius continuum haud solvisso 2 Quae cuni ita sint, luco claratis est g. 14 verba

ἀπο τουτου ουν - γενος excepi8SQ demuin gentiliciam a Miltiado ad ΤMicymulona usquo continuatain Suecessionein, cuius etianinunc Supersunt leviora quae lana vestigia liis vectis impro38a δοκεῖ ουν τισιν . . . εἶναι του Μιλτιάδου

η θυγατριδους. AtPIe homina, i suos τινάς Voeat, testium opinioni cum vitae auctor ideo ut accesserit fieri non possit, quod Thucydiderii Miltiadis ἀπεγγονον recto liabuit, apparot hoc ipso loco deesse accuratius puta descripturia stemma, quo τινές illi resutarentur. At quaniquani cortissimini est rem, IIIae regebatur, nullo argumento inelitis confici potuisse, quana adiecta Τhucydidis genealogia, tantonvitati auctor liae sortasse ratione ductiis, Piod ipsum illud

stemma non Onani suspicione liberrana Videretire, tabulam

addidisse gentiliciam, si quid video, satis non habuit; sod

osset nonaon Ostori, Unde , qtiod Thucydides in lain, opo fodinas haberet, postromo quod

3iis enoctum in Cimoniis sepulcris humι-Εx his argumentis ei, quod secundo loco posui, ipse non multuin tribuerina, quod Hermippo sq. l9 tosto divitias illas historiariim scriptori uxore Thracia ducta accesserant, quodPie, si DoXapatro fides habenda est, . 14, uti dixinuis, do Oloro neque de Thucydide sermo est. Sed primo ac tertio argminento gravissimo carere nullo

343쪽

Ino do possunt iis. Vorii in cnin , patri Tliucydidis si, qiuod nonnulli assimnabant, Oroli ne ilio Voro olori nomen erat, prosocio do Tliticydidis et Miltiadis cognatione actum orat. Apparet igitur, quid auctoris vilao ad I idymuni volit provocatio do rei octanon noui in is Dρολος scripti ira. Quid multa. 3 A mendis repertis liberandii ni est cap. l6. Ferrinoqitu vocabuluui ἐστί. Requiro vel ἐψευσται vel ἐσχεδίασται vel simile quid. ΟΛΟPOC somnain genuinam esse

iit dei non strii rut Didynius nd inscriptionem etiani nunc sor-vatain sive colurniano incisarn sive sepulcraleni titilluni provocavit. Itaque rescribon dii in est o τι γὰρ πιλορός ἐστιν otq. S. - IRIII Vero Curii pergat Marcellinus προς γὰρ ταῖς μελιτίσι - προσι στορεῖ tacito viis induci possit, iit stispi

cothir nuctorem, ei ina Seinui cottiannae sepulcralis ni eminisset, tan si inni in transcursu Cimoniormin otiana sepulcrormin mentionern secisse. Qi ioci ne citi probotur volant verba δῆλον οτι τοὐ Μιλτιάδου γενος ἄντος. ξένος γὰρ οὐδεὶς ἐκεῖ θάπτεται. Continet eniim q. 17 argminontii in tertiiun sane qi inin gravissimum, ab anonyin. g. l quOPie ap. Vestem a. biogr. p. 200 prolatuin. En tibi τεκμήριον μεγιστον l Per- Ventinus, quo volui inus. Et viae, minis , vecta melius cohaeront, Pinin καὶ μεγιστον τεκμήριον νομίζουσι) πρὸς γὰρ ταῖς Μελιτίσι πυλαις - θάπτεται γ Qualia verborum transpositionein nisi adimiseris, nequo γάρ habebit quo olinDino et rationis legibus iure reseratur, nocliue μέγιστον τεκμήριον revera gravissii nitin erat re inclitum. Qui Rit-tem in Inentem venire potuerit, tui g. 16. 17 proscriberet, quanavis non Ino lo g. l6 Didbriatiis laudaretiir, sed Pole- Inonis otiain montoria nisi Didynio nisi deberetur nulli, haiultacito ili Xoras. Iain si ilubium osse non potest quin g. l Totiana Didymi ini auctoroin ngnoscat, Coritis coniecturani

υρώδου pro vulgata 'Προδότου, iii ianivis palaeographicis rationibus Bast. p. 8l2) satis coninion labilem, ab luistoria

non satis nimni tarn respuanius ne osse est. Ilerodis enita

Attici, cilieni constat origi noni ab Aeacidariani prosapia, Miltiade ) Cinione tuo ducibus ropolisso e*io filiabus unan

lin Fortassis Miltiades etiam Atticia et Paterius in anuiol. Cepliat. n. 588 p. 80 Rsic. commemorati Herodis oot lati fuerint.

344쪽

pseriint. Ii lein Vel o neglegere non debebant duo olententa γηρ, Diale triincati VOcalbuli mirioris ηρίον reluptias. Lego itiupio, Servatis Sinitii ldai Ormin lectioiul ius ευρίσκεται et

οῦντος, ενθα δείκνυται ἐρίον υλόρου, καὶ Θουκυδίδου τάφος ευ ρίσκεται, δηλον ὁτι του Μιλτιάδου γένους ἄν- τος vel ὁντων). Fortasse Oloriis, ut qui a latere Cinionis esset, Singillareni tu nimi illa non lialbuit cf. Harp. v. ἐρίον) , sed lina cuin Plitrii Ius gentilicii S eius leni Inensae

τραπέζης) particeps fuit. II inc facile intellegitiir, qui l sit

δείκνυται.

Transeo iret g. 32 - 34. LOCIIS tractatus cum exemplosit, vitilo I liii didis laac ni edicina opein seret non posse, iit sinistula nonni illa a propOSito aliena prOSCI Itbantur, quod coi ruptelae QS parte eiuSinodi sint, iit nisi transpositi novo oriun adnitS8a sis in ederi non possit cs. g. 22 H. Stupli.), non ainplius diui ito clii in eo lena qualicunPie Inedicantino iut oinuitilaiula capita 32. 33. 34 uti nobis liceat. Sunt sitii nari unt, IIarcellinus refert, Tilucydidem ibidoni mortuum esse, ubi eXul ViXerit. E contrario Didyinlini Zopyro fident non abnegantem tradere, Olori filiuin ab Oxilio reducem Allienis Occisum esse, eundenique sestivae alioriim scriptoriun opinioni repugnare, qui in Tliracuin finibus eum violentii inorte perisSe tradant, Timaeo vel risi ii dato, qui Tliucydiduin in Italia diem supreinuni obiisso liariolatuA sit. Iam vero inter Vocta ἐν τοῖς ἄρχουσιν et το δ' εν Λαλία apparent vecta molestissima εγὼ δε Ζώπυρον ληρεῖν νομίζω τοίτον ἐν Θράκn τετελευτηκέναι κτε. Qitul γZopyrum a Seniet ipso ita discessisse, ut Thucydidoni in Tliraein Inortuum esse traderet, quem inodo Athenis interscctium rotulisset γ Crodat Iudaeus Apolla. Unus Ritterua p. t 2 locos pugnantes reconciliare conatus Quae praVita S, ut an OVentur, inquit, distingui oportet ut ego seci

345쪽

Λίδυμος δ' ἐν 'Ἀθήναις ἀπὸ τῆς φυγῆς ελθόντα βιαίω θανάτω τουτο δε φησι Ζώπυρον ἱστορεῖν). Scilicet lioc

unum a Zopyro Didymus contestatuin necopii, Viole Iitam Orto Titia cyd id e In occidisse, cetero Pii digressiis in alia omnia. Vereor tamen ne venian non viderit, sed verba misero iugulavorat. Quanto rectius Κrilegoriis Popponetu secutus ἐν Θράκri cariendavit ἐν 'Aττικῆ, quo otiani prat lentior C. Mitelluriis D. histi. Gr. II p. 77 ἐν Θορικῆproponit. Possis eodein iure ἐν Θριῆσι. At fugisso videtur interpretes prirnuin quo l li. l. Marcelliniis Vocabulo τετελευτηκεναι utitur, neque vero ἀποθανεῖν, tiran quod p nominis demonstrativi τοsτον ἐν Θράκri usus offendit, pro quo αυτόν rePiis iveris, denique quod intellegi ncquit, quid tandein Dulymum commoverit, iit auctorein situm ZOp ' run nimis Superbe Vituperaret, cuius narratio, etiamsi Conee- das ab eo Vecta conclaniatissima τοὐτον ἐν Θράκη τετελευτηκέναι Profecta esse, tamen colliito captio 3l veri quid in se continuisse videri possit. His perpensis a Vituperatione satis munitus erit, si quis coniecturam proposuerit Goellero iam pridein probatana, neque ZopyruΠ neote omnino scriptorein Τluicydidos quo loco perisAet conteStantem induci, Sed alium quendum, genua mortis qui Contestetur, advocari. Quid igitur 7 Vocabuli Ζώπυρος in Σάτυρος facilis erit permutatio scis. IVolcher. syllog. epi- gr. p. 2l3). Ac Satyrus Piidem, do quo cf. Muoli. D. histi. Gr. III p. 359, Plinio tosto iuxta cuin Hermippo et

Antigono Carystio vitaritim scriptor nobilissinius inqhic deliciis omnibus habitus liaud scio an h. l. a Didymo non sit praetermissu8. Ἐν Θράκη einendo in ανθρακι carbIIn

culo' coli. Poll. is I92 p. 188 Bolch. ανθραξ ἐσχάραυποπέλιδνος ἡ λευκὴ ῆ υπωχρος φλύκταιναν ἔχουσα καὶ

ἐρύθημα καὶ αλγηδόνα σύντονον. Morbo con 81IInptum esse Thucydiderii ctiam anonyna. vit. φ. 9 Marcoli. g. 44)amrmit. Neque miruin si talo quid Satyrus tradidit, qui in opero περὶ βίων inscripto tantum abfuit ut vulgarem

samRIIa SePleretur, ut rumoreη quosque Vanissimos Re pene incredibiles silmnia credulitato arriperet. Restat, ut enu- cloenuis quid sit τοίτον γ IIoc igitur ut assequare, ne-

346쪽

cesso est anto Omnia enunciatum ἐγώ-- αυτόν o g. 33oxpoliatur roillicatiirclito in loci ina Sutina post V. προθεσμίαν g. 3l. Halbos pravitatis origi nona canendan lique rationem dotectam. Tlim didos, inquit Isarcellinus, alantina Retatis liuinquagOSimi ina egressus, opero iustorico ad finem nori liurn perducto, discessit e vita. Ab aliis alios ei aetatis tomninos stati itos osse verosi inde est, e qui ilis, nisallor, Satyriina nostriiiii testona prodiixit vitae longilis prodiicino. Logo igitur ἐγώ δὲ Σάτυρον ληρειν νομίζω εξη

tionein habet, viod v. ληρεῖν iititur Aeaeiptor de Thucydidis annis in alia onania discedens. Roctius otiani nullo tuo obstacnto limpedita procedit oratio in pra cedentibus καὶ

καταγιγνωσκειν την ευηθειαν εφη - ' το δ' εν ταλία μη σφοδρα καταγέλαστον I. - Quae ciuia ita, Sint, non Vereor ne cui Ri Ulauius agere videar, si, clitani bis aptissi inara r perinnis enunciatoriina transpositionum, tertio etiam loco liuoad fieri possit sanando tantillain cortissitnnna medelaim minaoverim. Supra viximus versia την πολλην περιουσίαν

nos initis quo casti intra g. l4 li initos tinnat asso, Piamiliinna Doxopatro toste ab Olori nientiono nialo divulsa. Qitae Verba quo loco expulsa sint, cuna caput 2 otiain lii Xatissimurn sit, lini id facile clini specio mundana prolbalbilitatis divinaveris; licebit tanton liariolari. Fortasse Q. Scri

ptoris consilio a pateticipio εχοντος sq. 2) pendebant

Θουκυδίδης - υλόρου - προῆλθε πατρός, την επωνυμίαν ἔχοντος απὸ υλόρου τοὐ Θρακῶν βασιλέως καὶ την πολλην περιουσίαν καὶ τα ἐπὶ Θράκης κτήματα καὶ ταεν Σκαπτησύλχὶ μεταλλα χρυσῆ DOXop. καὶ τον εν Θράκρπλοῶτον πολὐν καὶ περιουσίαν), καὶ μητρὸς IIγησιπύλης, ἀπέγγονος δὲ κτε. Vecta Piovie παρέσχε δ' ἡμῖν την ἄλλως ζήτησιν κτε. c g. l in g. id irrepsisse videntur. Iungo φρονοsσι παρέσχε δέ κτλ. At ne sic qui-

dein vitae initiitin sine offensione logiuir. Qitis cuina est, qtii ni, auctore tanti ini non plano insulso prosecta Sse credat ἀπεγγονος των εὐδοκίμων στρατηγῶν κτε. ωκείωτο

γὰρ - Μιλτιάδην τον στρατηγόν γ Quis uia piam dixit: Thiucydides o posteris fuit Miltiadis; originem enim a Mil-

347쪽

titido ropcllit 3 Possis iiiiidem ex his an stiis rescripto εκ πλαγίου Pro ἐκ παλαιου to extricare; sed neq'Io ωκείωτο προς τον δεῖνα Graecuna est. Deitulo pi actorinitti non debet, quod Didymis altero loco, vio nobilissi inomina Thucydidis proavoruin mentinit schol. Pind. Noni. II 19 , ωκείωτο non agno8cit, sed eodem atque Doxopator dicondigenere utitur εἰς Λωντα ἀνέφερε το γενος, ibidenultio Aiacis posteros enunierans Cimonein intor et Tinicydidoin Alcibiado in inserit. Quoni errorem Didymo i inputare non ausim. Alcibiadis enim πρόγονοι Alcinaeonidae suorunt Sopater in Wala. rii. V p. 10). Inde subnata mihi suspicio ost scholiastant Pindari pro κάὶ 'Aλκιβιάδης voluisse

οἱ Λακκιάδαι, quamVis propensior sina ad credendunt mala quadam fortuna subductum nobis una cuin vora lectione nomen illius Viri esse, qui Miltia leni et Thucydidena cognationis vinculis coniunxerat. Atquo si inito quoddam detrimentum Vecta ωκείωτο γὰρ - τον Aιός copisse Videntur: ωκείωτο γὰρ fἐκ παλαιουὶ τω μεν .... προς Μιλ

τιάδην, τω δὲ Μιλτιάδρ προς Αἰακὸν τον Λιός. γ τω

γονεῖ, Vel τοῖν γονεῖν pro τω γενει.) Veriana tamen ne haec si iidem emendandi ratio admitti polost, quod cuna lin-mae legit iis repugnat, tum steinnanti adaptari nequit. Ita sue suit cum noduni gladio solvere Vollem resectis ilicorosis: ουτως αυχεῖ τό γε νος ὁ συγγραφευς ἄνωθεν. ωκείωτο δὲ sic vulg.) ἐκ παλαιου τω γένει προς Αἰακὸν τον Λιός. Sed postea vidi, candem sententiarn, scholiR-sta Pindari IJox patrovio adllibitis, verbis dubiis lenioribus artibus inflari posse. Thucyssidos, SIC Vitae enarrR-tionem orditur Ilarcellinus, Olom natus est, qui co ornin IThraciae rogulo et nomon et divitias suas debebat, ex Hegesipb in matro; ideniquo pronopos suit Miltiadis Cimonisque, clRrissimoram imperatoriina. Abhinc orationern his foro verbia continuaAso Marcellinunt consentaneum egi: Maioribus Vero ossitus est Aeacidis. Thucydides enim,

ut diximus Vol: ut Vetusta fama sort), Miltiadis, hic Vero Aeaci, Aeacus Iovis suit progenies. His atavis gloriatur historiciis noster. Atque huius rei Didymus auctor est Pherecyssi testimonium denuncians. Fortasse lotur haec

348쪽

sic scripta reli viii Marcellinus: - ἀπεγρονος τῶνευδοκιμωτάτων στρατηγῶν, λέγω δη τῶν περὶ Μιλτιάδην κώ Κίμωνα ἀνέφερε δε εἰς Αἰακὸν τὸ γένος -κείωτο γὰρ ἐκ παλαιου λόγου) τῶ γένει προς Μιλτι δην τον στρατηγόν, τω δὲ Μιλτιάδρ προς Αἰακὰν τον Aιός.ουτως αυχεῖ το γένος ὁ συγγραφευς α νωθεν. καὶ τουτοις Aίδυμος μαρτυρεῖ. Recurrit qui doni in liae quoquo loci restitutionc inusitata illa, quant ni odo surca Oxpilliinus, constrate tio ψκείωτο προς τινα, Sed soriasSo ca Marcellino scriptori soquioris aetatis condonamia erit; nos hoc in litoro ponimus, quod particula γάρ post φκείωτο obvia, a vulgata lectiono in δέ eniendata, non Rmplius sententiam pessuin lat, tum quod ἐκ παλαιos λόγου optimum senstim praebet, postremo quod Didynuis noster hami plura contestari videtur, quam rovora contestatius est, Aenei, in qualia, Miltiadis itio comationem. En tibi promissam Thucydidis genealogiam. OLORUS

Thraciae romtus CIMON

tions vix ogot. Thiucydidis PIali mussi pator ot ipso Halinvisius fuerit necesso oSt. Qiii cuni a proavo Thracios lori nomen ac operit, fieri neqitit ut filii is natu maximus fuerit, sed absque dubio fratrona quon tarn Innior In habuit, cuius qui dem nomen Atticum ignoramiis. Per S patet patroin huius olori indigonam Athenion Aona o don o Haliniunto suis so, cui haud scio an Thucydissis Vol Tinio Duiligoo by Cooste

349쪽

thei nonion iii litiani suorit, inque Inatrinion tuam duXisse uxorein o Prosii pia i tot i Tlia auiao reptis, li. o. fili alii Miltitulis et IIogesipyles, Clitionis sorormn anni Ore in natii. ConStatoni in Miltia di II 0gesipylen illipsisse a. 5l 4, Clitionein vero ante a. 504 luccui iaciti vidisse. At quo filiolae liuius, ni tallor, Marcelliniis I 2 incininit, VOealbulo παιδίον usus, quoid do Clinone non potest intelles i. Ita tuo Tliticydides re vora ἀπέγγονος est Miltiadis, quonia litioiluin Do-xopator tradi sit iiiiiiiis consi tertito καὶ Κίμωνος adicietis; saliunti ii quo DM0ὐς Vul θυγατριδους vel απόγονος nil lit Titiicydi dos . Qi ioci Si lectori laus proliaviiiiiis, iii ater otiis, si iiiiii Din ei IIogi sipsos nonien erat, lini ut illit,io Ciuioliis sex Elpinice sorore filia suit, Iioitiei ultio Tliractiun ab ava accepit. Silii ut liinc lucuin necoperit clii odia arrat Plutarcii. Clin. c. 4, Tliticycli deiii in Cilitonio agro prope Elpinicen sepultuin esse παρα τον τῆς Ελπινίκης τῆς Κίμωνος αδελφῆς τάφον. Celemini altei' otiatii Tliucycliclos, Molesiae filius, Cinaonis gener ilici tui' scliol. ad Ariasti l. III p. 446 o l. Diiul. Plui. Pericl. e. XI, quant quain Tliucydi des olori f. iii suis iustoriarunt libris, iii quibus locis ali liiiiiiiiii ultis cog 10aninis illius alientioneni fecit, co-

Witati otiis et 1iocessitudinis Vincula non eoui uicinorat, quae ipsuin culti geliore Clitionis coniungebant. IIaec hactenus. Plura quidem in Proniptu habeo en cndandae ot explican lae Marcellitii Tliucydidis vitae stilaxi illain, Si quid video, partein ex Asclepio sivo Asclepiade sopitista conlpilatao) aptissi ilia, sed quae, quia ad I i lyniuili paruiti pertinetit, pria lens otii tuo. Ununi nil lo, ne anonynii Tliiicydidis vita, a Wosterni aiatio perpolita , ImaCula In quinetiir nullo iiegotio abstergen da, g. 5 p. 20l V. logeiadiiiii

osso εἰσὶ δὲ δ αἱ ἐφεξῆς μάχαι li. e. τέσσαρες) pro εἰσὶ δὲ αἱ κτλ. Sintili iliodo in Atlion. II p. Tl Η εἰς ων

τῶν Αριστάρχου του γραμματικοὐ μαθητῶν fortasse legenduin eSt: μ μαθqτῶν, coss. Suid. Aristia. vit . up. IVesteriit. p. 323, 32 λ λέγειν στίχους).

350쪽

tos legi iniis; etiana in scitoliis Tinicydidois superstitibus nullum Did uni vestigium conspicitur, illini alioriun eiuS interpretuin nientio inicitur, ut Antylli III 95 IV l 9. 28 Asclepiadis I 56 Plioebalianionis Ι 53 sunt vecta Fr. Ruteri in Didbrin. opuse. p. 7. Aininonius tamen de diis. p. 33l eiusdein columentarios in Tinicydidem novisse videri potest, cuni dicit συμμαχεῖν καὶ ἐπιμαχεῖν διαφερει. συμμαχεῖν μὲν γὰρ λεγουσι το συν εαυτοῖς, φησὶ Λίδυμος, εἴτ' αυτοὶ ἐπίοιεν πολεμιοις, εἴθ' ετεροι επιστρατευ-οιεν, ἐπιμαχεῖν οταν τους ἐπιόντας ἀμυνωνται μόνον. διεσταλκε Θουκυδίδης ἐν τει πρώτst λεγων Κερκυραίοις 'Aθηναίους συμμαχων μεν ου ποιησασθαι, ἐπιμαναν δε. I iocus I liucydidis oXsint l. I c. 44, cs. Dulcer. l. c. p. 33l. 33 Valetc. Anainon. l. c. Poppo Xen. C T. III 2, 23.

라틴어 텍스트