장음표시 사용
441쪽
ἄρ έἶδον τὰς των Πελοποννησίων να0ς ἐπιπλεούσας, υπεχώρησαν ἐς την Σάμον, ου νομίσαντες τῶ πλήθει διακινδυνεύ- σαι περὶ τοὐ παντός ἱκανοι ει ναι. καὶ ἄμα, προiσθοντο γὰρ αυτούς ἐκ τῆς Μιλῆτου ναυμαχοσειοντας, προςεδίχοντο καὶ
ὁ πεζός. καὶ τῆ υστεραία μελλόντων αυτῶν ἐπιπλεῖν τῆ Σώ- μω ἀγγέλλεται o Στρομβιχίδης ταῖς απὸ τοὐ 'Eλληςπόντου ναυοὶν ἀφιγμένος ' καὶ εὐθυς ἀπέπλεον πάλιν Dὶ τῆ Μιλ -
442쪽
σιω. ἔπειδὴ ἀθοόαις ταῖς ναυσὶν Ουκ aξιόμαχοι νομίσαντες εἶναι Ουκ ἀντανῆγοντο, ἀπορῆσαντες ὁπόθεν τωαύταις ναυσὶ ρῆματα ἔξουσιν, ἄλλως τε καὶ Tισσαφέρνους κακῶς διδόντος. αποστέλλουσιν Aς τον Φαρνάβαζον, ῶςπερ καὶ το πρῶrον ἐωτης Πελοπονr Οου πραετάχθη, Κλέαρχον τον 'P φλυ ἐχοντα ναυς τεοσαράκοντα. ἐπεκαλεῖτό τε γὰρ αὐτους o Φαρνά-
sαζος καὶ τροφὴν ἐτοῖμος ην παρέχειν ' καὶ ἄμα καὶ το Bu-
γενομένη. Cons. IIeroilol. VII, I 57. IX, M. qui etiam ἀξιόμαρον sequente inlinitivo lial, et VII, 10 l. 138. Non ita iniucydides.
dentis. I ei nil verbi finiti desectus nullo negotio explicari potest. Alictor oni in huc ni odii seribere volueriit: αἱ μεν - μειὰ Kχεά χου - ἐς Mia roν, Κλέαρχος δ. - ις τον maῆeno ννον ιν ωθο. Sed post, ratio ite obvia, Dratione ni invertit. lii Dcl fA. II. F. H. L. O. I . R. f. g.J unt nae hi ς insociant δε, serri non potest. At maείους frequente appositionis genere ad αἱ μὲν acllectun etc. Kriteor. p. 3O5. - , i illo ' ni octo ita seruiere poterat 'Plivi Filiis dea; vetat, ne ita intelligat hia' locus, vehesim ηπεν. Λisi igitur
qt id excittit post Mantoν, puto verinun tini turn CO Timune non nnativ0mini αἱ μ ν et αἱ δὴ esse ἀφισrῶσι, ut stupplendii iii siti uia letum appulsae et psalea maeaporitum adnectae, id liuod quodammodo colligitur ex eo, qtiod uui his ipsis navibus Pi'ae at . Omarchus tera pestri itinere uil l lollὐspontuni venissE dicitur. Etsi me non latet clinicultas, quas vel sis stiperstst; numium Euini perspia Citur, cur non naves potius conscenderiti δέκα ἐς τον Ἐχ1ἡenοντονJ ,, His decem navit iis mox alias seἀdeeini stat missas esse, paens oblitu erat auctor referre. R Esertian era lueo alieno cap. 99. coli. 102. l03. Sed revera eunt hienti ii iii Oblituni esse, nac ratione intelligitur. Eieii in Peloponnis. Eiur una classent nuUiuni huc tenipore litisse Vidin iis centum et
duodecim sex cμp. 70.I. Earaian sex et viginti in Hellespontum nil
εae. At qui mox eodeni colitendit, Mindarias non nisi septuagiti ta res habet c. 99. Desunt imitar tredecini. . Has Coni P erit aliquis, Nileti praesidio relictas esse. Qualia cortieeturam PIubaerenIus, M
443쪽
ζάντων ἀφιστῶσι. καὶ 'ετὰ ταυτα οἷ ἐκ τος Σάμου πέμπουσιν αἰσθόμενοι νεῶν βοηθειαν καὶ φυλακῆν ες τον 'Euhmoντον, καί τις καὶ ναυμαχὶ βραχεῖα γίγνεται προ τob μων-
BI οἱ δε προεστῶτες ἐν τῆ Σάμω, καὶ μάλιστα Θρασι βουλος , σεί τε της αυτου γνώμης ἐχόμενος, ἐπειδὴ μετέστησε τὰ πράγματα, Aera κατάγειν ωλκιβιάδον, καὶ τέλος - ἐκκλησίας
ἐπεισε τὸ πλῆθος των στρατιωτῶν. καὶ νηφ ισαμένων αυτῶν
Ἀλκιβιάδν κάθοδον και ἄδειαν, πλευσας ώς τον Tισσαφέρνοπατῆγεν ἐς την Σάμον τον 'Aλαιφώδην, νομίζων μόνqν σωτ ρέαν εἰ Mσsag έρνον αυτola μεταστῆσειεν απὸ ΠΔοποννη-οίων. γενομένης δε ἐκκὶ σέας τον τε ἰδίαν ξυμφορὰν τῆς φυγῆς μητιάσατο καὶ cimioφύρατο ὁ 'Aλκιβιάδος, καὶ περὶ πολιτικῶν πολλὰ εἰπὼν ἐς ελπίδας αὐτούς οὐ μικρὰς τῶν τε μελλόντων καθίστο, καἰ υπερβάλλων ἐμεγάλυνε τ)ν εαυτούδύναμιν παρὰ τρο Tισσαξέρνει, ἶνα οἶ τε οἴκοι προ ολ α Ψίαν εχοντες φοβοιντο αυτὸν καὶ μἀλλον αι ξυνωμοσίαι λα- λυθεῖεν, καὶ οἱ ἐν τῆ Σάμω τιμιώτερόν τε αυτὸν ἄγοιεν καὶ αυτοὶ ἐπὶ πλείον θαοσοῖεν, Οἶ τε πολέμιοι τῶ Tισσαφέρνειῶς μάλιστα διαβάλλοιντο καὶ σπό τῶν υπαρχουσῶν ελπίδων ἐκπίπτοιεν' ὐπισχνεῖτο δ' οὐν τάδε μέγιστα επαροπῶν ὁ 'AL
444쪽
L1B. VIII. CAP. B2. 33. 443πων εαυτου λείπηrαι, ῆν 'Ἀθοναίοις πιστεύ , μ' ἀπορῆσειναυτούς τροφῆς, οὐδ' ἐν δέν τελευτῶντα την εα-οὐ στρο μνὸν ίξαργυρίσαι, τάς τε εν Ἀσπένδω ἐμ ούσας Φοινένων
ναυς κομιεῖν Gθηναίοις καὶ οὐ Πελοποννησίοις ' πιστευσαι δ' ἄν μόνως Ἀθηναίοις, ει αυτὸς κατελθὼν αυτῶ ἀναδέξαιτο.οι δε ακούσαντες ταὐτά τε καὶ ἄλλα πολλὰ στρατ γόν τε αυ- 82τον ευθυς εἶλοντο μετὰ των προτέρων καὶ τὰ πράγματα πάντα ἀνετίθεσαν, τὴν τε παραυτίκα ἐλπίδα ἔ καστος τῆς τε πω τορίας καὶ τῆς των τετρακοσέων τιμωρίας Ουδενὸς άν ῆλλάξαντο ' και εταμοι ἡδη ῆσαν κατὰ is αὐτίκα τούς τε παρόν- τας πολεμίους εκ των λεχθέντων καταφρονεῖν, πλεis τε επιτον Πειραιῶ. ὁ δε τό μεν ἐπὶ τον Πειραιῶ πλεῖν τοὐς εγγυ- - τλω πολεμίους υπολιπόντας καὶ πάνυ διεκώλυσε πολλῶν ἐπειγομένων ' τὰ M τοῖ πολέμου πρῶτον λ', επειδῆ καὶ στρατηγος iρητο, πλεύσας ώς Tισσαφέρνqν πράξειν. και απὸ ταλτης τῆς ἐκκλqσίας εὐθύς ωχετο, ἶνα δοκῆ πάντα μετ ἐκείνου κοινοὐnθαι, και ἄμα μυχόμενος αὐτῶ τιμιώτερός τε εἶναι καὶ ενδείκνυσθαι ὁτι καὶ στρατηγὸς ξδη sρηται και εὐ και κακῶς οἰός τ ἐστὶν αὐτὸν ποιεῖν. ξυνέβαινε δὲ τῶ 'Aλκιμά- ' τῶ μεν Tωσαφέρνει τούς υθοναίους φοβεῖν, εκείνοις δῶ
Ἀλκιβιάδου κάθοδον, καὶ πρότερον τῶ Tισσαφέρνει ἄπιστούμ
τες πολλῶ δο μἀλλον ἐδει διεβέμοντο. ξυνηνέχθη γὰρ αὐτοῖς
445쪽
LIB. v II. CAP. B4. ωατὰ τον ἔπι τὸν Μίλητον των Ἀθηναίων ἔπιπλων, ως Ουκῆ θέλησαν ἀνταναγαγόντες ναυμαχῆσαι, πολλφ ἐς τον μισθοδω
σίαν τον σαφέρνον ἀρρωστότερον γενόμενον, και ἐς το μισεῖσθαι in αυτῶν πρότερον ετι τούτων δια τον υλκιμαδον ἐπιδεδωκέναι. και ξυνιστάμενοι πρὸς aiah υς OIάπερ καὶ πρότερον οἷ στρατιῶrαι ἀνελογίζοντο, κωέ τινες καὶ των ob λων των ἀξίων λόγου ανθρώπων, καὶ Ου μόνον τι στρατιωτικόν , ως - τε μιοθὸν ἐντελῆ πώποτε λάβοιεν, τό τε διδυμ
νον μαχώ, και οὐδε τοὐτο ξυνεχῶς ' καὶ εἰ μο τις ἡ διαναυμαχοοει ν ὰπαλλάξεται ὁθεν τροφον ἔξειν, ἀπολείφειν τους
διαβεβλημέ ae aroν προς αὐτόν, κακὸν .ὐτὸν προυντο. Dulier. αὐnotavit, huc pertiner , quod Casa ahoni, pater ad Strabon. XVil. v. 792. et lilius ad Epicteti Enctiirad. c. 52. adnotant, διωβάλλεσθαι interdun esse odio habere, quod ab hoc Ioco non alienum esse, ex eo patet quod paulo post verbo ρωεῖσθαι utitur Thu.evclides. Adde infr. cap. l08. ωαὶ tὸν - την Mauro νI Scripsi aes τὰ τον ἐπὶ την Μ., ex e n- Iectura. Possis etiam και κα ὰ roν ι τὲ Tq. M. Sic talia D ninia plana sunt et aperta, ne ciue irriti interpretum conatus a uendi. id. ad Dionys. de C. V. p. 235. Faciunx ad Palasan. I. . ton.
446쪽
ἄρμησαν ἐγκραγοντες ἐπὶ τον 'Aστύοχον ἀύτε βάλλειν ' ὁ δε οἶδὼν καταφεύγει επὶ βωμόν τινα. ου μέντοι ἐβλῆθη γε, Mia διελύθησαν - ἀλλήλων. ελαβον δε και τὸ ἐν Μιλῆ
ἐνωκοδομ μένον τοὐ Iiσσας - νους φρουριον οἱ Μιλ σιοι, λάθρα ἐπιπεσόντες, και τους ἐνόντας φύλακας αυros εὐάλλουσι. ξυνεδόκει δε και τοῖοῦ ἄλλοις ξυμμάχοις ταῖτα, καὶ ora ηκιστα τοῖς Συρακοσίοις. ὁ μέντοι Auας ἀτε ξρέσκετο αυτοῖς, εφη τε χρqμι Tισσαφέρνει και δουλεύειν Μιλοσίους καιτους αλλους τοὐς ἐν τῆ βασιλέως τά μέτρια καὶ ἐπιθεραπεύειν, εως ἄν τον πόλεμον εὐ θῶνται. οἷ δε Μιχ σιοι ἀπίων- τό τε αὐτῶ και δια ταὐτα και ἄλλα τοιουτότροπα, καὶ νόσφυσζερον αποθανόντα αυτόν Οὐκ ειασαν θάψαι Ου εμύλον toDὶ παρόντες των Λακεδαιμονέων. κατὰ δ' τοιαυτqν διαφορὰν 3sDν ζων αυτοῖς των πραγμάτων πρός τε τον Ἀστύοχον και τον
πισσαφέρνην, Μίνδαρος διάδοχος τῆς Ἀστυόχου ναυαρ3ίας ἐκ Θακεδαίμονος ἐπῆ δε, καὶ παραλaxμβάνει την αρχῆν' o δἐ στύπος ἀπέπλει. ξυνέπεμψε δε καὶ Tισσαφέρνος αὐτῶ πρεσβευτὸν τῶν παρ' εαυτos, Γαυλίτην ἄνομα, Λῆρα δίγλωσσον, κατηγορ σοντα τῶν τε Μιλησίων περὶ τοὐ φρουρίου, καὶ πωρι αυτ ἄμα ἀπολογησόμενον, εἰδώς τους τε μλοσίους πο-
447쪽
416 LIB. VIII. CAP. 86. ρευομένους επι καταμῆ τῆ eαυτου μάλιστα, καὶ τον ' μο-
τράτην μετ αὐτῶν, ἴς ίμελλε τον Tισσαφέρνην ἀποφαίνειν φθείροντα τῶν Πελοπονν'σέων τὰ πράγματα tiuis 'Aλκιβιάδου καὶ in φοτερίζοντα. εχθρα δἐ προς αυτον ν αυτῶ αεέ ποτε περι τοὐ μισθοὐ της ἄποδόσεως ' καὶ τὰ τελευταῖα φυγόντα εκ Συρακουσῶν του Ἐρμοκράτους, καἰ ετέρων ἡκόντων επι τὰς ναῖς τῶν Συρακοσίων εὐ τον Μίλητον στρατηγῶν, IDτάμιδος καὶ Μύσκωνος και AKμάρχου, ενέκειτο ὁ Tισσαφέρνει φυγάδι εντι ξδq τ' Ἐρμοκράτει πολλῶ ετι μῆχλον, καἰ κατηγορει ἄλλα τε και εἷς χρὴματά ποτε αἰτησας αυτόν καὶ οὐ τυχὼν την ἔχθραν οἷ προθεῖτο. ὁ μεν οὐν 'Aστύοχος καὶ Οἰ λῆοιοι καὶ ὁ Ἀρμοκράτης ἀπέπιυσαν ες την Λακεδαίμονα
ὁ δε Ἀλκιβιάδος διεβεβῆκει πάλιν ξδη παρὰ του I.σσαφέρνους
ἐς την Σάμον. θ6 Kαι οἷ εκ τῆς Λ λου απὸ τῶν τετρακοσίων πρεσβευταιοῖς τότε ἐμεμφαν παραμυθησομένους και ἁναδιδάξοντας τολεν τῆ Σάμω, ἄφικνοὐνται παρόντος τοὐ Ἀλκιβιάδου, καὶεκκλησίας γενομενης λέγειν επεχείρουν. οἱ δε στρατιλται το μεν πρῶτον οὐκ ῆθελον ἀκούειν, ἀλλ' ἀποκτείνειν φόων τους τον δῆμον καταλύοντας ' ἔπειτα μέντοι μόλις ησυχάσαντες ηκουσαν. οἷ M ἀπ πελλον Aς Ουτε επι διαφθο-
e. τῆς πόλεωρ ἡ μετάστασις γίνοιτο, ἀλλ' επὶ σωτηρία, otio γνα τοῖς πολεμίοις παραδοθῆ ' ἐξεῖναι γὰρ ὁτε ες βαλον Mnσφῶν αρχόντων τούτο ποιῆσαι ' τῶν τε πεντακιςχιλίων οτι
πάντες - - μέρει μεθέξουσιν, es τε οἰκεῖοι αυτῶν οὐ θ' υβρέωνται, to Aαιρέας διαβάλλων οπήγγειλεν, Ουτε κακὸν ἔχουσιν οὐδέν, ἀλλ' επὶ τοῖς σφετέροις αὐτῶν ἔκαοτοι κατά
χώραν μένουσιν, ἄλλα τε πολλὰ εἰπόντων Ουδεν μῶλλον ε xoυον, ἀλλ' εχαλέπαινον. καὶ γνωμας ἄλλοι ἄλλας ελεγον, μα- λιστα δε επὶ τον Πειραιῶ πλεῖν. και ἐδόκει Ἀλκιβιάδος πρῶτον τότε και οὐδενὸς ελασσον την πόλιν ωφελζσαι ' ἄρμημώ
παμφοτερίζονταJ Timaeus P. I07. ἐπαμφοτερίσαι, eis αμφιβολίαναγαγεiν τον λόγον, ubi V. Rufinlc., titti, is quoque, ait, dicitur παρφot ερίζειν, gui modo huic, modo illi parti sanet, atque adeo in neutram transit. Ail de Schnei ter. ad Aristot. Ρolit. VII, I s. VIII, 2, 2. Ρlui. Naito e. 40. τον ἔχθραν οἰ nno tro J II Ot. VI, 2l. πένθος μέγα προe- θῆκαν ro. Interpretare: evan illam inimicitiam in se conrepisse. ConL 1 e Θling. ad Herodot. IV, 66. Mox πάλιν ex plerasque ibbria praunis Bi lclc. adiecit. Cons. ΚmIeger. ad Diot, s. p. 321. sq. 86. ἀναδιδάξοντας alias est priora dedo re V. Valcti. ad Herodot. VIII, 63. , Die ainipliciter edocere, Perdocere, ut nιω
κακὸν ἔχουσιν οὐδέν J i. e. nihiI mali lubeunt, sustinent. Steloquitur etiam Plutaris. t. II. P, 161. B. ex eitatione Ahirescitia.
448쪽
σαφέστατα γωνίαν καὶ 'αλῆ οντον ευθυς εἶχον οι πολεμιοι, o λυπος γενέσθαι. καὶ εν τῶ τόδε αλλος μεν οὐδ' ἄν εῖ. ἱ-3ς ἐγένετο κατασχεῖν τον δελον, εκεῖνος δε τοῖ τ' επίπλουταυσε, και τοῖς ἰδία τοῖς πρέσβεσιν ὀργιζομένους λοιδορῶν πέτρεπεν. αυτὸς δε ἀποκρινάμενος αὐrοῖς ἀπέπεμπεν, δαους μεν πεντακιςχιλίους οὐ κωλύοι ἄρχειν, τους μέντοι τε-2ακοσίους ἐκέλευεν ἀπαλλάσσειν αὐτούς, καὶ καθιστάναι Tqνουλον acπερ και πρότερον, τούς πεντακοσίους' εἰ δε ἐς εὐ- λειάν τε ξυντέτμοται, λτε τους στρατευομενους μῶλλον εχειν φῆν, πάνυ ἐπαινεῖν. και τἄλλα ἐκέλευεν ἀντεχειν κω μ εν ἐνδιδόναι τοῖς πολεμωας ' προς μεν γὰρ σφῶς αὐτούς σωζ
,ενος τῆς πόλεως πολλὴν ελπίδα εἴναι και ξυμβῆναι , ει δε λt αξ τὸ ἔτερον σφαλήσεται, ἡ τὸ εν Σίμω ἡ ἱκεῖνοι, ουδε o τα
lιαλλαγ σεταί τις ἔτι ἔσεσθαι. παρῆσαν δε και Αργείων πρέσβιις, 'παγγελχομενοι τφ ἐν. τῆ Σάμω τῶν Gθηναίων δημω ῶςτε μη-2.ω ὁ δε 'Aλκιβιάδος επαινέσας αυτοῖς καὶ εἰπὼν ἔταν τις ιαλῆ παρεῖναι Ουτως ἀπέπεμπεν. αφίκοντο δε οἱ Ἀργεῖοι μετὰ τῶν Παράλων, οῖ τότε ἐτάχθησαν ἐν τῆ στρατιώτιδι νοουπό τῶν τετρακοσίων περιπλεῖν Εὐβοιαν, και ἄγοντες Mo ναίων ες Αακεδαίμονα απὸ τῶν τετρακοσίων πεμπτους πρι-
simos lavitat Κoeli. F Orti is ne at οὐδὲ eis quain olδεις, ut sit nemo quisquam. T. Viger. p. 467. Quod cum hie locum habeat, Graniis
450쪽
L IB. VIII. CAP. 37. 44s καταμος ἔνεκα τῆς ἐς Αακεδαίμονα, το λέγεσθαι Gς o, ἀδικH, ἀλλα καὶ σαφῶς οἴχεται ἐπι τὰς ναῖς αληθῶς πεπληρωμένας. εμοὶ μέντοι δοκεῖ σαφέστατον ἐύναι τριβος ενεκα καὶ ανακωχῆς των Ἐλλονικῶν τό ναυτικον οὐκ ἀγαγεῖν, φθορῆς μέν, εν ὁσω παρ μι ἐκεῖσε καὶ διέμελλεν, ἀνισωσεως δέ, οπως μηδετέρους προςθει ενος ἰσχυροτερους ποιοσy, ἐπεὶ εἴγε εμ λήθη διαπολεμῆσαι, επιφανες si ioυ ουκ ἐνθοιαστῶς. κομί-
intellige: nam etiamsi peeunias a PhoeniMit 'Πιllos σeoepissetinihilo magis tameu ria usita esset, sed reperti iussisset. Utitur Maverbis Gregoi'. cor. p. 76., demonstrare volens dς αιτοῖς ex attin utilantia die tu in psse. Inepte; καὶ ωe est τet ale. Cons. I, 44. ιδόκει γὰo o rinos Πελοποννησίους πόimoe καὶ Iς Deo θαι αὐ ro . e. 74. ἐξιώσομεν - μοδ ως το κοινὸν προχιπεῖν. c. I 32. ἀλλ' οὐδ' ωι M αν νεωτερόν et ι ποιεῖν ἐς αυrόν. EX Proximis Anecd. Bel k. t. I. v. 10 1. citἔInt cabilium καrodo , de auo vide notarii ad I, 73. Haec auteni ita sunt supplendu: εχλοι ὁ εἴκαζον ος καταβone intare τῆς ἐς Αακεδαίμονα παρῆλθεν ἐς τ ν Ἀσπενδον, alia vero ε spic hantur eum hoe iter ingressum esse vitandae invidiae sive crimina tionis causa, Pla apud Lacedaemonios sagrabat. V. cap. 85. Teaέγεσθαι IIeklc. ε dictit ex eodd. A. II. pro Vulgata τό tires stas. Riii liii igitur etiarii iri VII, 67. dativum irticuli dedit' it1 verbis prorsus sint ilibus: ημῶν δε τό τε bncieroν πρόrερον, ianee καὶ ἀνεπυ--ῆμονee ἔτι ἄντες ἀπετολμῆσαμεν, βεβαιό reeον νύν, και τῆς δοκῆσεως .
ρεν, διnaom. ἐκύσroυ h lance, ubi dixi sirti dii luin clini in filii livore diu posse pei' nostrunt in eo fern, velut hic: ta ao ferai manaagen solite, er hancle nichi ungere lit. Et proqi sit ni tu,rarii in hane eorriaptelain ponendi τρ cuna infinitivo pro zo, et ident ni et uni est III, I. in codice d. Verbum ἀδικειν vini induere solet perpetuitatis, ut, Pieni ad inoduni φεύγειν usuri afur pi o φυγεῖν, exulare, pro ἰδικηκέναι ponatur, velut a Xenoptionte nisi. gr. II,
2, 10. ἐνόμιζον ουδεμιαν εῖναι σωrοριαν, δἰ μῆ παθεῖν, α ου τιμωμεούμενοι ἐπομπαν, ἀχλα δια την ιβριν ξδικουν ανθρώπους υικροπολί--etae. V. Hein dors ad Platon. Protagor. p. 403. Mox vocabulum ἄνοκωχὴς ausiali, χλιorαὶ fuemini, mai Ratis respondere vocabulo ἀνισώοεωe ne Iarent. At enim diam ni oratiar et tergiversatur, ni a gis utrori inritue vires exaequat, certe exaeciliatiis eske, tit ian nune sunt, putit Ir; quaniprimum alterutris adiungitur, viast li-hra altera lance propendetis alterani depra init, Iii Oram quo tolli
Particula μὴ bis cogitanda, ut in I, 141. ἐπεὶ εἴγε ἐβουλὴ θλη - οὐκ ἐνδοιαστῶς I περὶ ἐπιφανὲν A. P. H. L.