Ellenika. Historia Graeca. Recensuit Otto Keller

211쪽

V. v. 189υστεραια. αμα τὴ ῆμέρα θυσάμενος ἐπορευετο τὴν πἘρυθράς. καὶ ς στρατεύματι δυοῖν μεραιν do ἐν

μια καθανυσας, ἔφθασεν περβὰς et κατὰ Σκῖλον σrαυρωμα, πρὶν λθεῖν του Θηβαίους απι λὶς φυλακῆς, καθ' ην το ρύσθεν εισῆλθεν. OOτ δε ποιησας ταπρο ε της των Θηβαίων πόλεως di ου μεχρι της αναγραίω ἔτι γαρ τότε καὶ την άναγραν οἱ περὶ Υπατύδωρον, φίλοι φύντες των Λακεδαιμονίων, iχον. και εκ τούτου δη ἀπt ει ἐν ριστερὰ ἔχων το τεῖχος ο δε Θηβαῖοι πελθόντες ἀντετάξαντο ἐπι Γρα0 60

στήθει, πισθεν ἔχοντες την τε τάφρον καὶ το σταύρωμα, νομίζοντες καλιν ἐναι ἐνταOθα διακινδυνεύειν και γαρ στενον ν ταύτη ἐπιεικος και υσβατον τοχωρίον ὁ δ' Ἀγησίλαος δti ταοτα προς κείνους μεν ου ηγεν, ἐπισιμίσας δὲ προς την πύλιν Ιει. οι δ' αὐ Θηβαῖοι δείσαντες περὶ της πύλεως, τι ἐρημη iην, ἀπολιπόντες ἔνθα παρατεταγμένοι σαν δρόμωἔθεον εις την πολιν την ἐπὶ Ποτνιὰς δύν ην γαρ αυτ ἀσφαλεστέρα και μέντοι ἐούκει καλιν γενέσθαιτο ἐνθύμημα το Γύγησιλάου, τι πορρω ἀπαγαγδεναπ των πολεμίων ἀποχωρεῖν δρύμ αυτοὐς ἐποίησεν

δμως μέντοι ἐπι παραθέοντας αυτOὐ των πολεμάρχων τινες ἐπέδραμον οὐ ταῖς μύραις οἱ μέντοι Θηβαῖοι 2απ των λόφων τα δόρατα ἐξηκύντιζον, στε κ&ι ἀπέθανεν Ἀλύπητος, ει των πολεμάρχων, ἀκοντισθεὶς δόρατι δμως δὲ και απι τούτου το λύσου ἐτράπησαν οἱ Θηβαῖοι Ἀστε ἀναβάντες οἱ Σκιρῖται και των iππέων

τινες taciιον του τελευταίους των Si αίων παρελαύνοντας εις την πέλιν se μέντοι ἐγγὐ του τείχους 3ἐγένοντο, ποστρέφουσιν οἱ Θηβαῖοι οἱ ὁ Σκιρῖται ἰδύντες αυτοὐς θαττον η βάδην ἀπηλθον και ἀπέθανε

212쪽

190 V. V. μεν ουδεὶς αυτο μως ε ι Θηβαιοι τροπαῖον ἐστή-b σαντο, τι ἀπεχώρησαν οἱ ἀναβάντες ὁ μέντοι Ἀγησίλαος, ἐπεὶ μα ην, ἀπελθὼν ἐστρατοπεδεύσατο ἐν θαπερ τους πολεμίους id παρατεταγμένους τη δ' ὐστεραία πηγαγε την ἐπὶ Θεσπιάς. θρασέως δε παρα- κολουθούντων των πελταστον, οῖ σαν μισθοφοροι τοῖς Θηβαίοις, καὶ τον λαβρίαν i/ακαλούντων, τι Ουκὴ κολούθει, ποστραφέντες ο των λυνθίων ἱππεῖς. ηδ γαρ κατὰ τους ορκους συνεστρατεύοντο, δίωξάν τε αυτοὐς προς ὁρθιον, καθάπερ κολούθουν, και ἀπέκτειναν αυτον μάλα πολλους ταχb γα προ αναντες 55 ευήλατον ἁλίσκονται πεζοὶ φ ιππέων ἐπει δ' ἐγένετο ὁ Ἀγησιλαος εν ταῖς Θεσπιαῖς, εχ ρων στασιάζοντας τους πολίτας, και βουλομένων τῖν φασκόντων λακωνί- ζειν ἀποκτεῖναι τους ναντίους, ον καὶ Μένων ν,τOBτο μεν οὐν ου επέτρεψε διαλλάξας δε αυτοὐς καιορκους μύσαι ἀλλήλοις ἀναγκάσας, ἴτως ἀπῆλθε

πάλιν δια το Κιθαιρῖνος την επὶ μέγαρα και κελθεν οὐ μεν συμμάχους ἀφηκε, τυ δε πολιτικον στράτευμα οἴκαδε ἀπήγαγε 56 μάλα δε πιεζύμενοι ι Θηβαῖοι σπάνει σίτου διατυ δυοῖν ἐτοῖν μη εἰλχὶ φέναι καρπον ε της γης, πέμπουσιν ἐπὶ δυοῖν τριήροιν ανδρας ει Παγασὰς ἐπισῖτον δέκα τάλαντα δύντες Ἀλκέτας δε ὁ Λακεδαιμόνιος φυλάττων όδρεύν, ε δε κεῖνοι το σῖτον συνεωνοῖντο, ἐπληρώσατο τρεῖς τριήρεις, ἐπιμεληθεὶς οπως μη ξαγγελθείη ἐπεὶ δε ἀπήγετο ὁ σῖτος λαμβάνει ὁ Ἀλκέτας τόν τε σῖτον και τυς τριήρEις, και τοὐς ανδρας ἐζώγρησεν ου ἐλάτrους ὁντας η τρια-κO si OυS, τούτους δε ε ἐρξεν ἐν 'ν ἀκροπύλει, ibπερ b αὐros ἐσκήνου ἀκολουθo0ντος δέ τινος το 'Sὀρειτῖν

213쪽

V. V. 191 παιδός, o εφασαν, μάλα καλου τε κἀγαθου, κατα-

βαδε ων ἐκ της ἀκροπύλεως περὶ τουτον ὴν καταγνύντες δε οε αιχμάλωτοι την ἀμελειαν, καταλαμβάνουσι την ἀκρόπολιν, και η πόλις ἀφίσταται δεστ εὐπύρως ηδ οι Θηβαῖοι σῖτον παρεκομίζοντο. Υποφαίνοντο δε πάλιν του ρος ὁ μεν , γησίλαος 58 κλινοπετὴς ν. τε γα ἀπῆγε το στράτευμα ἐκ των Θηβῖν, ε τοι Μεγάροις ανα θα-or/τος αὐτο ἐκ του Ἀφροδισίου ει τ ἀρχεῖον ρήγνυται ὁποια δη φλέψ, και ἐρρυ το ἐκ του σώμαro αiμα ει το γιες σκέλος. γενομένης δε της κνήμης περόγκου και ὀδυνον φο-9Vτων, Συρακοσιύς τις ἰατρb σχάζει την παρὰ τω σφυρω φλέβα αὐτο 0. ως δε απαξ ρξατο, ἔρρε αυτῶ νύκτα τε καὶ μέραν b iμα, καὶ πάντα ποιουντες ου ἐδύναντο σχεῖν τ ρε0μα πρὶν ἐλιποψύχησε τότε μέντοι ἐπαυσατο. και υτως ἐκεῖνος με ἀποκομισθεις ει Λακεδαίμονα ρρώστει τύ τε λοιπον θέρος και διαχειμονος. Οι δε Λακεδαιμόνιοι, ἐπει ἔαρ πέφαινε, πάλι 59 φρουράν τε ἔφαινον καὶ Κλεύμβροτον γεισθαι ἐκέλευον. ἐπεὶ ' ἔχων τ στράτευμα πρις τω Κιθαιρον ἐγένετο, προύσα αυτ οι πελτασται ως προκαταληψόμενοι ταυπερ της ὁδοO. Θηβαίων δε και Ἀθηναίων προκατέχοντές τινες b ἄκρον τέως μεν ira αυτους ἀναβαίνειν ' ἐπει δ' ἐπ αὐτοῖς σαν, ἐξαναστάντες ἐδίωκον καὶ ἀπέκτειναν περὶ τετταράκοντα τούτου δε γενομένου Κλεόμβροτος δύνατον oti ισας το περβVνα εις τηντων Θηβαίων, ἀπῆγέ τε και διῆκε τι στράτευμα. λλεγέντων δε των συμμάχων εις Λακεδαίμονα, 60 2.ύγοι ἐγίγνοντο απωτον συμμάχων ὁτι διὰ μαλακίαν κατατριβήσοιντο ab του πολεuOD. ἐξεῖναι γαρ σφίσι

214쪽

192 V. V. ναος πληρώσαντας πολυ πλείους των Αθηναιων λεῖν

λιμ την πολιν αυτQm ἐξειναι δ' ἐν ταῖς αυταῖς ταυται ναυσὶ καὶ ις Θήβας στράτευμα διαβιβάζειν,ει με βουλοιντο, ἔπν Φωκέων, ε δε βουλοιντο, ἐπὶ 61 Κρευσιος. τα0τα δε λογισάμενοι ξλὶκοντα μ ν τριήρεις επλήρωσαν, Πύλλις ' αυτον asα9χος ἐγένετο καιμεντοι Ου εψείσθησαν Oi ταοτα νύντες, ἀλλ' ο 'Aθηναῖο επολιορκοοντο τα γαρ σιταγωγὰ αὐτοις πλοῖα ἐπιγεν τ0ν Γεραστον ἀφίκετο, ἐκεῖθεν δ' υκότι θελε παραπλειν, το ναυτικου ντος του Λακεδαιμονίων περί τε ιγιναν και εω και Ἀνδρον γνύντες δ' οἱ M0γηναῖοι την ἀνάγκην, ἐνεβησαν αυτοὶ ις τὰς ναος, και ναυμαχήσαντες προς το Πύλλιν αβρίου γου μενου νικοσι τη ναυμαχία ' καὶ ὁ μεν σῖτος τοῖς θη-62 ναίοις ἴτω παρεκομίσθη παρασκευαζομένων δε των Λακεδαιμονίων στράτευμα διαβιβάζειν επι τους Oιωτούς, ἐδεήθησαν οι Θηβαῖοι τῖν θηναίων περὶ Πελοπόννησον στράτευμα πέμψαι, νομίσαντες ει OBTO γε- νοιτο, ου δυνατιν GEσθαι χοις Λακεδαιμονίοις μαμεν τὴν αυτον χῶραν φυλάττειν, αμα δε τὰς περὶ εκεῖν τα χωρία συμμαχίδας πόλεις, αμα δε στράτευμα 63 διαβιβάζειν ἱκανον προς αυτούς. καὶ οι Ῥυηναῖοι

μέντοι οργιζύμενοι τοῖς Λακεδαιμονίοις δια το Σφοδρία εργον, πρ0θύμως ἐξ πεμο αν περὶ τὴν Πελοπόννησον ναος τε ἐξήκοντα πληρώσαντες καὶ στρατηγον αυτον Tιμόθεον λύμενοι. ατε δὲ ἐς τὰς Θήβας ου εμβεβληκότων τῖν πολεμίων os ἐν Κλεομβροτος γε την στρατιὰν τε os ἐν ιμόθεος περιέπλευσε, θρασέως δη ἐστρατεύοντο οἱ Θηβαιοι ἐπὶ τὰς περιοικίδας 64 πύλεις και πάλιν αὐτὰς ἀνελάμβανον ὁ μέντοι ιμύ θεο. περιπλεύσας Κέρκυραν Ῥεν εὐθὐ Dφ ἐαυτω

215쪽

V. V. VI. I. 193

ἐποιήσατο Ου μέντοι νδραποδίσατο υδε ανδρας εφυγάδευσεν ουδε νόμους μετεστησεν. ἐξ o τὰς περὶ εκεῖνα πύλεις πάσας ευμενεστέρας ἔσχεν ἀντεπλήρω- 65σαν δε καὶ οι Λακεδαιμόνιοι ναυτικόν, καὶ Νικύλοχον ναυαρχον, μάλα θρασυν ανδρα ἐξεπεμψαν o ἐπειδηεiδε τὰς μετὰ ιμο θεου ναυς, υκ ἐμέλλησε, καίπερε νεῖν αυτ ὰπουσῖν των Ἀμβρακιωτίδων, ἀλλαπέντε και πεντήκοντα χων ναυς ξήκοντα υσαις

ταῖς μετὰ ιμοθέου ἐναυμάχησε. καὶ τότε με ηττήθη, και τροπαῖον ο ιμύθεος ἔστησεν εν λυζεία. ὁ δε 66

ἀνειλκυσμένων ων ιμοθέου νεῖν και επισκευαζο-

μενων, ἐπεὶ παρεγένοντο αυτ αἱ Ἀμβρακιώτιδες ξτριήρεις επὶ την 'Aλυζειαν ἔπλευσεν, ἔνθα ν δ ιμύ-

θεος δε δε υκ ἀντανηγε, τροπαῖον υ κἀκεῖνος ἐστήσατο εν ταῖς ἐγγυτάr νήσοις υ δε ιμύθίος ἐπεὶ ς τε ἐχεν πεσκευασε και εκ Κερκέρας αλλας προσεπληρώσατο, γενομενων αυτ των πασον πλέονεβδομήκοντα, πολυ δη περεῖχε ναυτικῶ χρήματα μέντοι μετεπέμπετο Ἀθήνηθεν πολλον γὰρ ἐδεῖτο, τε πολλὰς ναυς χων. VI. Ο μεν ουν Ἀθηναῖοι καὶ Λακεδαιμόνιοι περὶ .τα0τα σαν οἱ ὁ ωqβαῖοι ἐπει κατεστρέψαντο τὰς ε πη Βοιωτία πολεις, ἐστράτευον καὶ ις την Φωκίδα δε δ' υ και ι Φωκεῖς ἐπρέσβευον εις την Λακεδαίμονα καὶ ἐλεγον τι ει μη Ossit, σοιεν, ου δυνήσοιντο μη πείθεσθαι τοῖς Θηβαίοις, τουτου οἱ Λακεδαιμόνιοι θιαβιβάζουσι κατὰ θάλατταν εις Φωκέας Κλεύμβροτύν τε τον βασιλέα καὶ μετ αυτου τέτταρας μύρα και των συμμάχων το μέρος.

216쪽

194 VI. I. Σχεδον δε περὶ OOτον τυν χρόνον καὶ ἐκ Θετταλίας ἀφικνεῖται προς το κοιν υν των Λακεδαιμονίων Πολυδάμας Φαρσάλιος. υτος δὲ και εν ῆ αλλθΘετταλία μάλα ηυδοκίμει, καὶ ε αυτη τη πόλει Ουτως εδύκει καλός τε κἀγαθος εἶναι στε και στασιάσαντες ο Φαρσάλιοι παρακατεθεντ αυτ την ἀκρύπολιν, και

τὰς προσόδους ἐπέτρεψαν λαμβάνοντι, ὁσα ἐγέγραπτοεν τοις Ῥύμοις, Mi 'α ιερὶ ἀναλίσκειν καὶ 4ις την αλλχὶν διοίκησιν κἀκεινος μέντοι ab τούτων των χρημάτων τήν τε ἄκραν φυλάττων διεσωζεν αὐτοῖς καὶ τὰλλα διοικῖν ἀπελογίζετο κατ ἐνιαυτόν. καὶ ὁπότε μεν ἐνδεήσειε, παρ' ἐαυτου προσετίθει, πύτε δε περιγενοιτο της προσύδου, ἀπελάμβανεν. ην δεκα ἄλλως φιλοξενύς τε α μεγαλοπρεπὴς τον Θετταλικὶ, τρύπον οὐτος υν ἐπεὶ ἀφίκετο i τὴν Λακεδαίμονα, iπε τοιάδε.

'o, o ἄνδρες Λακεδαιμόνιοι, προξενος μῖν ων καὶ υεργέτης ἐκ πάντων ν μεμνήμεθα προγύνων, ἀξιο, ἐάν τε τι πορῖ, προς μῆ ιέναι, εάν τέ τι χαλεπιν μῖν ἐν τη Θετταλία συνισrηται, σημαίνειν. ἀκουετε μεν ουν, ευ id ὁτι, και μεῖς Ιασονος ὁνομα ὁ γαρ ἀνὴρ και δύναμιν ἔχει μεγάλην καιδνομαστός ἐστιν. Ῥίτος ὁ σπονδὰς ποιησάμενος συν-s, γένεr μοι, καὶ ἐπε τάδε ' τι μεν, o Πολυδάμα, καὶ ἄκουσαν την μετέραν πόλιν Φάρσαλον δυναίμηναν παραστήσασθαι ἐξεστί σοι ἐκ τονδε λογίζεσθαι. ἐγὼ γάρ, ἔφη, ἔχω μεν Θετταλίας τὰς πλείσrας καὶ μεγίστας πύλεις συμμάχους κατεστρεψάμην is αυτὰς υμῖν συν αὐταῖς τα εναντία ἐμοὶ στρατευομένων καιμην iσθά γε τι ξένους ἔχω μισθοφύρους εις ἐξακισχιλίους. Oiς, - ἐγ ois αι ουδεμία πίλις υναιτ ὀν

217쪽

ραδίως μάχεσθαι ἀριθμος μὲν γάρ, ἔφη, καὶ λλοθεν Ου αν ἐλάττων ε ξελθοι ἀλλα τα με ἐκ των πύλεων στρατευματα τους μεν προεληλυθότας δη ταῖς ηλικίαις χει, τους δ' υπω ἀκμάζοντας σωμασκουσί γε μην μάλα λίγοι τινὲς ν κάστη πύλει παρ' ἐμοὶ δὲ Ουδεὶς μισθοφορεῖ, στις μὴ κανός εστιν ἐμοὶ ἴσα πονεῖν αυτος δ' εστί, λεγειν γαρ χρὴ πρ0ς μῆς τἀληθq, καὶ το σῖμα μάλα εἴρωστος καὶ ἄλλως φιλύπονος καὶ τοίνυν των παρ' αὐτῶ πεῖραν λαμβάνει καθ' ἐκάστην ημεραν ηγεῖται γαρ συν τοι ὁπλοις καὶ ἐν τοῖς γυμνασίοις καὶ ταν πύ στρατεύηται. καὶ ους μεν α μαλακοὐ των ξένων αἰσθάνηται, ἐκβάλλει Ους δ αν ρα φιλοπόνως καὶ φιλοκινδύνως εχοντας προς τους πολεμους, τιμὰ τους με διμοιρίαις, τους δὲ τριμοι9ίαις, τους δε και τετραμοιρίαις, καὶ ἄλλοι δώ-9οις, και νύσων γε θεραπείαις και περὶ ταφὰς κύσμω ῶστε πάντες Λασιν οἱ παρ' ἐκείνω ξένοι τι η πολεμικὴ αὐτοῖς ρετὴ ἐντιμύτατύν τε βίον καὶ ἀφθονώτατον παρέχεται. ἐπεδείκνυε δε μοι εἰδότι τι καὶ ὐπη κοοι

μενος ου αδίως αν μῆς οἰοίμην καταστρέψασθαι; τάχα οὐν πολάβοι αν τις ἐμοῖ ἄπειρος I ουν μέλλεις καὶ ου ηδη στρατεύεις ἐπὶ τους Φαρσαλλυς; τιν Λία τω παντὶ κρεῖττόν μοι δοκεῖ ἐναι κύντας υμα μαλλον et ἄκοντας προσαγαγέσθαι βιασθέντες με γαρ μεῖς τ α βουλεύοισθε ο τι δύναισθε κακbν ἐμοί, ἐγώ τ αν μῆς Δ ἀσθενεστάτους βουλοίμhνεῖναι εἰ δὲ πεισθέντες με ἐμο γένοισθε, δηλον ὁτι αἴροιμεν α δ τι δυναίμεθα αλλήλους γιγνώσκω

218쪽

196 VI. I. ἀποβλέπει εὰν ὁ μοι φιλικος αυτ si ἐχειν πα9ασκευάσ/ὶς υπισχνουμαί σοι, φη, γ μεγιστόν σε των ντx Ἐλλάδι ετ εμε καταστησε ιμ οῖων ὁ πραγμάτωντα δεύτερά σοι ιδωμι κουε, και μηδεν πίστευέ μοιο τι α μη λογιζομένω σοι ἀληθες φαίνηται Ουκοον τοὐτ μεν ευδηλον μῖν, τι Φαρσάλου προσγενομένης και των ἐξ υμῖν ρτημενων πόλεων ευπετῖς ν εγδεταγὼς Θετταλον πάντων κατασταί m ως γε μήν, τανταγευ ται Θετταλία, εις ξακισχtλίους μεν Oi ππείοντες γίγνονται, ὁπλῖται δε πλείους ψ μύριοι καθίσταν ται. ν γωκα τα σῶόιατα καὶ την μεγαλοψυχίαν ρῖν

ἐθνος ὁποίω ν ἀξιώσαιεν πήκοοι ἐναι Θετταλοί. πλατυτάτης γε μην γης ἴσης Θετταλίας, πάντα τακύκλω ἐθνη πήκοα μεν ἐστιν, Orci ταγ0ς νθάδε καταστη σχεdb δε πάντες ι ταυτ λὶ ἀκοντισταί εἰσιν ' ωστω καὶ πελταστικω χικbi ὐπερεχειν πην 'μετεραν 10 δύναμιν. και μην Βοιωτοί γε καὶ ι λλοι πάντες ὁσοι Λακεδαιμονίοις πολεμ00ντες πάρχουσί μοι σύμμαχοι και ἀκολουθεῖν τοίνυν ἀξιοῖσιν ἐμοί, ὰν μόνον απb Λακεδαιμονίων λευθερο αυτούς. καὶ 'Aθηναῖοι δε εὐ id δτι πάντα ποιησαιεν ὰν στε σύμμαχοι μῖν γενέσθαι ἀλλ' γ' o D I μοι δοκ προς αὐτοb φιλίαν ποιήσασθαι. νομίζω γαλ Ἀτι Ῥαον την κατὰ ii θάλατταν η την κατὰ γῆν αρχὴν παραλαβεῖν ἄν. ειθε εικότα λογίζομαι, σκόπει ἔφη, και ταοτα εχοντες μεν γε μακεδονίαν, ενθεν και 'Aθληναῖοι τα ξυλα ἄγον ται, πολὐ δηποi πλείους κείνων κανοὶ σύμεθα ναος ποιήσασθαι. ανδρον γε μην ταύτας πληροῖν πύτερον Ἀθηναίους η μῆς εικος μῆλλον δύνασθαι τοσούτους και τοιούτους χοντας πενεστας. τούς γε μὴν ναύτας

219쪽

VI. I. 197τρεφειν πύτερον μῆς κανωτέρουer εἰκος iναι τους ι' ἀφθονίαν καὶ λλοσε σῖτο εκπέμποντας Ἀθηναίους τοὐς μηδ' αὐτοις κανον ἔχοντας, αν η πρίωνται;

καὶ χρήμασί γε εἰκ0ς δήπου μῆς ἀφθονωτεροι χρησθαι 12μ ει νησυδρι αποβλέποντας, ἀλλ' πειρωτικὰ ἔθνη

καρπουμένους πάντα γαρ δήπου τὰ κύκλω φόρον φέρει. Oταν τ&γευηται τὰ κατὰ Θετταλίαν. ἐσθα δε ηπουοτι καὶ βασιλευς ὁ Περσον ου νησους ἀλλ' πειρον καρπουμενος πλουσιώτατος ἀνθρώπων ἐστίν ον γωὐπajκοον ποιήσασθαι ἔτι εὐκατεργαστότερον γοομαι εἰναι η την Ελλάδα. ἐδα γὰρ πάντας τους κεῖἀνθρώπους πλην νος μῆλλον δουλείαν η ἀλκην με- μελετηκύτας, id δε φ οῖα δυνάμεως και της μετὰ ρου ἀναβάσης καὶ της με Mγησιλάου εἰς πῆν ἀφίκετο βασιλεύς. ἐπεὶ δε τα0 εὐπύντος αυτο εγώ 3ἀπεκρινάμην τι τὰ μεν λλα ἀξιώσκεπτα λέγει, το

ρύν μοι δοκεῖ εἶναι ὁ δ' ἐπαινέσας με και ειδεν τι μῆλλον ἐκτέον μου εἴη δει τοιοBτος εὐην, ἐφηκέ μοι ἐλθύντι προς μῆ λέγειν τἀληθη, τι διανοοιτο στ9ατεύειν ἐπὶ Φαρσαλίους, ει μη πεισοίμεθα. αἰτεῖν Θν ἐκέλευε βοήθειαν παρ' μῖν. καὶ εὰν μέν σοι, ἔφη, διδοσιν στε σε πείθειν κανὴν πέμπειν συμμαχίανῶς ἐμοὶ πολεμεῖν, ἄγ' Ἀφη, καὶ τούτω χρώμεθα ο τι αν αποβαι, si εκ το πολέμου αν δέ σοι μη οκοσινικανος βοηθεῖν, ου ηδ ἀνέγκλητος α δικαίως εἰ ης εν τη πατρίδι, ' σε τιμὰ καὶ os πράττεις τὰ κράτιστα.περὶ τούτων η γδε κω προς et μῆς και λέγω πάντα 14

220쪽

I98 VI. I. πεμψετε κεῖ σε δυναμιν Δ μὴ μοὶ μόνον ἀλλα καὶ τοι αλλοις Θετταλοις κανην οκεῖν ἐναι προς γάσονα πολεμεῖν, ἀποστήσονται αὐτου αἱ πύλεις πῆσαι γαρ φοβοῖνται ποι ποτε προβήσεται η του ἀνδρος δύναμις.ε δε νεοδαμώδεις καὶ ανδρα ἰδιώτην ol εσθε ἀρκεσειν, ibist βουλευω συχίαν ἔχειν ευ γαρ ιστε, οτι προς τε μεγάλην σται ρώμην ὁ πολεμος, καὶ προ ανδρα ος φρονιμος μεν ουτ στρατηγύς ἐστιν ως σα τε λανθάνειν και σα φθάνειν καὶ σα βιάζεσθαι επιχειρεῖ οὐ μάλα ἀφαμαρτάνει. κανις γάρ ἐστι καὶ νυκτι περήμερα χρῆσθαι, καὶ orαν σπευδ 7, αριστον και εῖπνον ποιησάμενος ἄμα πονεῖσθαι. Γεται δε καὶ ἀναπαύεσθαι χρῆναι, ταν ἀφίκηται ἔνθ' αν δερμημενος ' και διαμπράξηται, δει και τους μεθ' αυτο δε ταυτα εἷθικεν.επίσταται δε καὶ ταν επιπονήσαντες ἀγαθύν τι πράξωσιν οἱ στρατιῖται. εκπλησαι τὰς γνώμας αυτον στε καὶ τουτο μεμαθήκασι πάντες is φετ πιυTOO, τι 'κl των πύνων καὶ τα μαλακὰ γίγνεται. καὶ μην εγκρατεστατύς γ' στιν ν γ' οἰδα τον περὶ σωμαηδονον δεστε υδὲ διὰ ταυτα ἀσχολίαν εχει το μηπράττειν ἀεὶ το δεόμενον. μεῖς ουν σκεψάμενοι ἐπατεπ90ς με, σπερ μῖν προσηκει ὁποια δυνήσεσθέ τε καὶ μελλετε ποιησειν.I G μεν αυτ εἰπεν. οἱ δε ΛακεJαιμόνιοι τοτεμεν ἀνεβάλοντο την ἀπόκρισιμ τη ' στεραία καὶ τη τρίτη λογισάμενοι τάς τε ξω μύρας σα αυτοῖς εiεν καὶ τὰς περὶ Λακεδαίμονα πρ0ς τὰς εξω των Ἀθηναίων τριήρεις και τ0 προς τους μύρους πύλεμον, ἀπεκρίναντο τι εν ω παρύντι υ αν δύναιντο

ἱκανὴν αυτ ἐκπεμψαι ἐπικουρίαν, αλλ' ἀπιόντα συντίθεσθαι αυτι- ἐκέλευον οπη δυναιτο ριστα τά τε