장음표시 사용
322쪽
323쪽
14, 15 ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ . ιδ ιε Oa a νων φιλόσοφος, ὁ θαυμαστος θεολόγος, ὁ των πορρη- των μυστης την εὐλογίων φιλοσοφίαν A 'πόρρητα θεῶν περιεχουσαν λόγια παραφαίνει, ἄντικρυς της πονη- ρας καὶ δαιμονικης ληθως δυνάμεως ξαγορευων τὰς hκατ 'νθρώπων ἐνεδρας a γαρ α γένοιτο βιωφελες ανθρώποις της κακοτεχνου γοητείας a δ αν χοι θεοφιλες η των i=υχων ξοάνων περιεργία, Ποίας δ'
σχημάτων μόρφωσις, Τί δ' Ἀμ μαλλον ψιλοσοφεῖν περὶ ήμας μαγεύειν μαι τὶ ἀπειρημενα βιώκειν συμβουλεύειν, ην του κατ έρετην καὶ φιλοσοφίαν
τρόπου προς ευδαίμονα κώ μακάριον αυτάρκους τυγχάνοντος βίον δε επιτείνων τον οἰκεῖον ελεγ χον οπροστίθησι τοῖς εἰρημένοις καὶ ταυτα cI5. Ori δε φιλουσι τ σύμβολα των χαρακτηρων η κάτη πορα- ΠΟΡΦΥ- βάλλουσα πρὸς α φιλουσιν οἱ ἴνθρωποι μεμηνυκε δια τούτων'
ου μόνον δ οτι φίλοι οἱ χαρακτηρες δεδηλωκεν, ἀλλ'
ὁτι καί, περ φαμεν αυτοι περιγράφονται, καί εἰσινο ν εν ιερω χωρίω τ υποκειμεν εικόνι' ου γαρ επι
γης ὀχεῖσθαι, ἀλλ' πι γης ερας δυνηθησαν ἱερὰ δε
εικόνα φερουσα θεου, ναρθείσης λελυται το κρατουνεπι γης το θεῖον. Io
324쪽
p. 2o Δια δὴ τούτων πάντων ηγουμαι σαφως ἐληλεγχθαι, ως ἄρα περίγειοί τινες καὶ φιλοπαθεῖς δαίμονες λωσαναυτω οντες ο θεοί διό μοι οκω σώφρονι λογισμωτην ἀποστροφην αυτῶν πεποιησθαι. Oρἀς γουν ἰς
κρατεῖν αυτούς εν τισι γης χρορίοις οὐ κατα λαγειαν
φασὶ τύπους, καὶ τους τοιούσδε χαρακτηρας δεον,
εἴπερ ἄρα θεῖον τι ην ληθῶς, μηδ' ἀλλαχη πη πι
βαίνειν V εν μόνm ψυχης διανοία, και ταύτη παντος h ρύπου και πάσης κηλῖδος κεκαθαρμεν9, σωφροσύνη τε και δικαιοσυνη και ταῖς αλλαις ἀρεταῖς κεκοσμημενss. Τούτων γαρ ε ανθρώπου ψυχη ς αν ληθῶς ιερωχωρί- προύποκειμενων εἰκότως 'ν επελθοι θειου πνεύματος παρουσία οὐδ' ἄν ν τι χρεία της κακοτεχνου γοητείας ταῖς εις ποδοχην του θείου κατὰ τηνενάρετον και φιλόθεον πρῆξιν προηυτρεπισμεναι ψυχαῖς. si στε διαρρηδην, ἀπάντων τούτων περιγείους τινὰς ἁλίσκεσθαι, φιλοπαθεῖς τε και φιλοσωμάτους ὁπάρχειν δαίμονας τους περὶ ν μῖν ὁ προκείμενος τυγχάνει λόγος. λλὰ γαρ ξης τούτοις ἄκουε ta, αὐτος συγγραφεῖς περι του κλελοιπεναι αυτῶν τα βοώμενα χρηστηρια εν τοῖς αὐτοῖς τίθησι τοῖτον τον τρόπον.
325쪽
Τουτοις κατὰ καιρον ενταῖ θα προσηκε και α'Ιλουτ h
άρχου προσθεῖναι, ἀφ' ου πεποίηται συγγραμματος
326쪽
d τι προς τουτοις ὁ αυτος περὶ του καὶ θν σκειν αυτων του δαίμονας ταυτα γράφει
17. To μεν εφεστάναι τοῖς χρηστηρίοις, ειπε, μη θεούς, οἶς απηλλαχθαι των περ γην προσῆκόν ἐστιν, ἰλλα δαίμονας πηρέτας θεων, ου δοκεῖ μοι κακω ὰξιουσθaι ad δὲ τοῖς δαίμοσι τούτοις, p. of μονονουχὶ δραχμην λαμβάνοντας εκ των πῶν των Ἐμπεδοκλεους, αμaρτίας καὶ ἄτας a πλάνας θεηλάτους ἐπιφερειν, τελευτῶντας δε και aνάτους σπερίνθρώπων ποτίθεσθαι, θρασύτερον ηγουμαι
και βαρβαρικωτερον. 'Hρώτησεν υν ὁ Κλεόμβροτος το Φίλιπ-
λόγοις ἰτόποις γεγονότες ἰλλ' υκ ἔστι περι πραγμάτων μεγάλωνὶ μη μεγάλαις προσχρησάμενον ρχαῖς επι τ εικος τῆ δύο προελθεῖν Συ δε σεαυτον λέληθας ο διδως αφαιρούμεν0ς. μολογεῖς a εἶναι δαίμova ς' φ δὲ μη φαύλου ἰξιοῖν εἶναι, μηδὲ θνητούς, ουκέτι δαίμονας φυλάττεις. Tίνι a των θεῶν διαφερ-
328쪽
μέγας ΓΙὰν τεθνηκεν ο φθη va δε raυσαμενον υτόν, καὶ γενέσθαι μέγα ου ενος ὰλλα πολλων στεναγμόν, ἄμα θαυμασμωμεμιγμένον. οἶ δε πολλων ανθρώπων raρόντων, ταχυ τον λόγον B ν η 'Pώμη σκεδασθηναι, καὶ τον aμοῖν γενέσθαι μετάπεμπτονυπο ιβερίου Καίσαρος ουτω δὲ πιστευσαι τω λόγω τῖν σέριον, ωστε διαπυνθάνεσθa και ζητεῖν περὶ του Πανός εἰκάζειν δε τους περὶ αυτον φιλολόγους συχρους τa τον ἐξ Ἐρμου καὶ ΙΠηνελόπης γεγεννημένον. D μὲν ου Φίλιππος εἶχε των παρόντων ε νίους μάρτυρας, Αἰμιλιαν0 του γέροντος κηκοότας δὲ Δημητριος εφη των περὶ την Βρεττανίaν Ῥησων εἶναι πολλὰς ἐρημους σποράδας, ων νίας δαιμόνων και ηρωων ὀνομάζεσθαι πλευσαι δε υτος ἱστορίας καὶ θέa ἔνεκα πομπὶ του βασιλέως εἰς τηνεγγιστα κειμένην των ρήμων ἔχουσαν Ου πολλους ἐποικουντας, ἐερους δὲ και ὰσύλους πάντας 4 ry των Ἐρεττανῶν OPTaς. 5 Αφιγμένου δε υτο νεωστὶ σύγχυσιν μεγάλην περὶ τον - καὶ διοσημίa πολλὰς γενέσθαι, καὶ πνεύματα καταρραγηναι, καὶ πεσεῖν πρηστηρας. πει δ' ελώφησε λεγειν τους νησιώτας ὁτιτων κρεισσόνων τινος - κλειψις γέγονεν , γαρ λύχνος δναπτό-d μενος, φάναι, δεινον ουδὲν χει, σβεννύμενος δε πολλοῖς λυπηρός εστιν, υτως ι μεγάλαι ψυχα τὰς μενἈναλάμψεις ευμενεῖς καιὰλύπους ἔχουσιν, αἱ δε σβέσεις αυτων καὶ φθοραὶ πολλάκις μέν, ως νυν, πνεύματα καὶ ἰάλας τρέφουσι, πολλάκις δε λοιμικοῖς πάθεσι τον ὰὐ φαρμάττουσιν. κε μέντοι μίαν εῖναι νησον εν ητον Κρόνον καθεῖρχsa φρουρουμενον πῖ του Βριάρεω καθεύδοντα 'a 6 σπερ ως ο ὁτι Ουτως AH hi ὁ μέγας BO υ
329쪽
Τοσαυτα ὁ Πλουταρχος 'Eπιτηρησαι δε αξιον τον καιρόν ἐν φησὶ τον θάνατον γεγονεναι του δαίμονος. o Ουτος δε ην ὁ κατα ιβέριον καθ ο ο μετερος Σωτηρ p. 2o8τας συν ἀνθρώποις ποιουμενος βιατριβας παν γενος δαιμόνων ξελαυνειν το των ανθρώπων αναγεγραπται βιου' ἄστε δη τινὰ των δαιμόνων γονυπετεῖν αυτόν, και ἱκετεύει μη τω περιμενοντι αυτους Ταρταρω παρα- δουναι Eχεις ουν καὶ της των δαιμόνων καθαιρεσεως τον θρόνον, ου λοτε ε αιῶνος ἱστορηθείσης, σπερουν και η ανθρωποθυσίας τῶν θνῶν την καταλυσινου ἄλλοτε η μετὰ το προελθον εις πάντας ανθρώπους κηρυγμα της χυαγγελικης βιδασκαλίας γεγενημενην. io Ταῖτα μεν ουν μῖν ἀπο της νεωτερας ἱστοριας ελη b
18. Ἀλλ' πει μη τοῖς ἀσι γνώριμα τυγχανε ταειρημενα, ε μοι δοκε εντευθεν επὶ τα πῆσι πρόοηλατοι φιλολόγοις μεταβηναι, και τους παλαιτατους τω C χρόνω χρησμοῖς ξετάσαι ἀνὰ στόμα παντων Eλλη νωναδομενους, κἀν ταῖς κατὰ πόλιν διατριβαῖς τοῖς επὶ παιδεία φοιτῶσι παραδιδομενους. νωθεν τοίνυν ἀναλαβὼν τὰς παλαιὰς στορίας, πισκεψαι οἱ ὁ 5
Πύθιος Αθηναίοις χρα λοιμω πιεσθεῖσι δια την Ἀνδρόγεω τελευτην. δεοίμωσσον δε πάντες θη- ναῖοι δι' ενδ ανδρὰς θάνατον, της δ' κ τῶν θεῶνεπικουρίας τυχειν ξίουν. T ποτ ουν αυτοῖς ὁ σωτηρ
330쪽
καὶ θεος παραινεῖ Τάχα που τις οἰησεται δικαιοσυνης του λοιπου και φιλανθρωπίας πχμελεῖσθαι και της ἄλλης αρετης η μετανοειν π τω πλημμεληματι, και τι
των σίων και ευσεβων κτελεῖν, ως ν των θεων
τούτοις ἱλασκομενων Ἀλλα τούτων μεν ην Οὐίεν. Τι γαρ δη κώ μελον η τούτων τοῖς θαυμασίοις θεοῖς, μαλλον δε τοι παμπονηροι δαίμοσι Πάλιν υν τααὐτοῖς συγγεν κα οικεια, τα νηλεη και δμα καιαπάνθρωπα, λοιμον επὶ λοιμω φασί, και θανατους επὶ 1 θανάτω. Κελευε γουν ὁ πόλλων τους κάστου πεμπειν αυτους των δίων παίδων ἄρρενας φηβους επτὰ και θηλειων σαρίθμους παρθένους, ἀνθ' ενος δέκα και τεσσαρας αναιτιους και ἀπράγμονας ου ει ἄπαξ, p. os ἀλλα και κατὰ πὰν τος τυθησομένους ε Κρητη παρὰτ Μίνωό' στε και μέχρι των Σωκράτους χρόνων πλέον η πεντακοσίοις στερον ἔτεσιν ὁ δεινὸς ουτος και ἀπανθρωπότατος δασμος μνημην παρ θηναίοις διεφύλαττε. ουτ δε ην αρα το και Σωκράτει την να- βολην του θανάτου πεποιημένον Τίθησι γουν μοῖκα ἀπελεγχει τον χρησμον ευ μάλα τις των νέων ἀνδρικω λογισμω Γογὶτων φωρα εν οἰκείω συγγράμ