Eusebiou tou pamphilou euaggelikes proparaskeues

301쪽

πρωτοι Ἀπειτα τουτων ε ονοι Ω κεανός, και Τηθύς, Κρόνος τε, καὶ 'Pεα, και Ζεύς, αετὰ τουτους παντας, 'Hρα τε, και πάντες ι προς μηρου και Ἐσιοδου μυθευόμενοι παῖδες και ἀδελφοί, και εκγονοι τούτων, ὁποτε ταυτα αυτὰ ἀνήρει λεγων'

αυτόν,

και τα τουτοις ξης Πῶς δε οἱ in i ψευδεις καὶ ου αληθεῖς ποιηται πάλιν οἱ αυτοὶ θεω εκγονοι λέγοιντ αν Ἀλλα γαρ τούτων δη χάριν ἀπολειπτεος 1ομεν ημῖν οἶτος, δέει θανάτου o Ἀθηναίων δημον καθυποκρινάμενος τιμητεος δε Ιωσης, τά τε βραίων hλόγα καθαρας ξεχόμενα διολου της μόνης ἀληθοῖς και πλανοῖς εὐσεβείας. Θέα δη και ἄλλο.15. Eβραῖοι την μεσην των λογικῶν φύσιν γεννητην cαλ χυκ ἀγεννητον εἷναί φασι. Ταύτην δε εἰς νοερὰς

Ουσίας ιαιροῖντες τω λόγω πνεύματα καὶ δυνάμεις καιΘεου λειτουργοῖς αγγελους τε και ἀρχαγγέλους πονομάζουσιν εὐδε τῆς τουτων ἀποπτώσεως και παρατρο επης το δαιμόνων γενος κώ πὰν τ της ναντίας και Io -64it 3 Plat. Res 377 I is a. 4 -64rca Rid 37 Ε

302쪽

μοχθηρας ενεργείας εἶδος εἰσάγουσι. Διόπερ οὐδε θεους

e επιτρεπουσιν ηγεῖσθαι τους μη το καλον και ἀγαθονα χωριστον της φύσεως παγομενους, ἀλλα και' εἶναιου παρ εαυτων παρα δε του πάντων αἰτίου πενηνεγμε- νους, τό τε ευ εἰναι, και την ἀρετην, αυτό τε το ἀθανατον,

οἴτε τω επὶ πάντων Θεω ομοίως οὐτε τω δι' ου τὰ πάντα συνεστη πιφερομενους. δε γε Πλάτων σωμάτους με και νοητὰς ουσίας τα λογικας φύσεις μοιως Ἐβραίοις φίστησι διαπίπτει δε της κολουθίας, πρῶτον μεν ἀγεννητους εἶναι φάσκων αυτάς, σπερ και πῆσαν 1 ψυχήν, πειτα, ἀπορροίας της του πρώτου αιτίου συ-στηνα λεγων Ουδὲ γαρ εκ ου' ὁντος αυτὰς γεγο- νεναι διδόναι βούλεται. Διο και πλειόνων θεῶν ποτίθεται εἶναι γενος, ἀπορροίας τινας και προβολα του πρώτου και του δευτερο αιτίου λόγω φισταμενος' p. 695 εἶναί τε ἀγαθὰς την φύσιν, Ουδαμῶς τε οἴας τε της

οικείας εκστηνα αρετης, ενθεν αυτους και θεοῖς εἶναι

δοξάζει. Τούτων δε τερον εἶναι το δαιμόνων φῖλον ηγεῖται, φαυλότητος ο και μοχθηρίας και της επι το χεῖρον τροπης δεκτικόν' ων του με ἀγαθούς, τους δε φαύλους εἶναί τε και ὀνομάζεσθαι. Ταῖτα δε παρὰ τὰ Ἐβραίοις δοκοῖντα τοῖτον ποθεμενος τον τροπον, υκ ἀποδίδωσιν πόθεν ποστηνα φάναι εικος τους χαίμονας Ἐκ μεν γὰρ της τῶν σωμάτων ἴλης Ουδεις αν 1 νουν χων εἴποι ἄλογος γὰρ αὐτη λογικὰ in πιυ αν hi ποτε ἐξ ἀλογου τεχθείη, λογικοὶ δε οἱ δαίμονες in δ' εκτης τῶν κρειττόνων ἀπορροίας ουτοι, και πῶς ου θεοι και αὐτοὶ τοῖς γεγεννηκόσιν ξύσου, Πῶς δ' ἀγαθη ούσης γης οὐχ ομοια και τὰ παρ' αὐτης; Κακίας ε εν τοῖς

δευτεροι et βλάστη πόθεν ξεφυ της ρίζης ἄνωθεν εξἀγαθῶν και δι' ἀγαθῶν ἰούσης, ΙΠῶς δ' et γενοιτο

303쪽

πικρον ἀπο του γλυκεο ς ι δε δὴ σκότου ς παντος καὶ πικρίας πάσης χαλεπώτερον το των μοχθηρων δαιμόνων γενος, πῶς ξ απορροίας λεγοιτ α της των κρειττόνων φυσεως in δε ε τησδε ην, οὐδ' αν ετράπη της οικείας 1 o

φυσιν χι δ' υ τοιάδε ην. καὶ πῶς Ῥεο ειεν, χι δὴ φαυλης οιοί τε εἰσὶ μετεχειν μοίρας Ἀλλ ει μητε της τῶν κρειττόνων ἀπορροίας μηδ' αυ της τῶν σωμάτων υλης ειεν, δρα Ἀγενητους λεγειν καὶ προς se ἀγενητωυλὶ τῶν σωμάτων τρίτον στῖφος λογικῶν ἀγενητων ε

ἀντιπαρατάττειν τω ρεω, ουκετι τε τον Θεον παντων εἶναι ποιητην και δημιουργον τῶν λων ἀποδιδόναι, η τουθ ομολογουντας, και τὰ μη οντα ποιεῖν αυτον τοῖς

'Eβραίων συμφώνως μολογεῖν λόγοις. Τίνα δε οἶδε περὶ τῶνδε ἐκδιδάσκου , πην μεσην τῶν λογικῶν io

φυσιν υτ ε της τῶν σωμάτων λης, ουτ αξ ἀπορροίας dτης ἀγενητο και ἀεὶ κατὰ τὰ αυτ και σαυτως χου- σης ουσίας ποστηναί φασι μη ουσαν δε πρότερον δυνάμει δραστηρίω του πάντων αιτίου γεγονεναι Παυτθτε η θεους εἶναι, μηδε κυρίως τησδε της προσηγορίας εδεξιῶσθαι, τι μηδε την φύσιν σουτα τω πεποιηκοτι, μηδ' ἀχωριστον μοίως τω Θεω ο αγαθον φελκεται, τό τε τω καλ-εναντίον εστὶν τε και δεξοι αν λιγ p. 696ωρία της περι το κρεῖττον σχολης, ν αυτος καστος αὐτω κατείργασται, της οικείας ορμης τε και γνώμης πεφυκὼς κύριος Ταυτα και περ τῶνδε Μετίωμεν δε

304쪽

τωνδε τε καὶ τοιωδε τρόπω Tης ἰμερίστου καὶ ἰὼ κατα ταχυτὰ εχούσης Ουσίας καὶ της α περι τα σώματα γιγνομενης μεριστης τρίτον ξ μφοῖν εν μέσω συνεκεράσατο ουσίας ειδος, τῆς τε ταυτο φύσεως Τ α περι' καὶ vi του τερου καὶ κατὰ τὰ αυτα συνέστησεν ἐν μέσω του τείμεροῖς aυτῶν καὶ του κατὰ τὰ σώματαμεριστου Και τρία λαβων αυτ δετ συνεκεράσaτο εἰς μίαν πάντa δε αν την θατέρου φύσιν δύσμικτον ουσαν εἰς ταυτο ξυναρμόττων βία.Ενθεν εικότως αυτ και το παθητικον μερος τω λογωdτης ουσίας αυτη συνηπται Ἀλλὰ τοτε μεν δε περιψυχης ουσίας διείληφε, τοτε δε αλλο τι χεῖρον περιτίθησιν αυτη 'τόπημα, την θείαν κείνην και υράνιον, την ἀσώματον και λογικην, πην ρε- ομοίαν και ι

λαρετης μεγεθος τας οὐρανίους ἰπερπαίουσαν ἁψῖδας,

ανωθεν ποθεν κ των περ κοσμίων πι νους, και λυ-

κους, καὶ μύρμηκας, και μελίττας κατιενα φάσκων, και τούτω πιστεύειν μας παρακαλων τω λόγω 'νευ

τινος αποδείξεως. Λεγει δ' υν εν με τω Ιερὶ ψυχρο

305쪽

μεμελετηκυῖαι τυχωσιν Ἐν βίω Tὰ ποῖα δ)h ταυτα λεγε s. AΣώκρατες , οἰον τους μὲν τὰς γαστριμαργίας τε καὶ βρεις κα 5 φιλοποσίας μεμελετηκότας καὶ μη διευλαβημένους ει τα των Oνων γένη καὶ των τοιούτων θηρίων εικὸς ενδύεσθαι η υκ οἴει TIάνυμεν ου εικὸς λέγεις. Toυς δε γε δικίας τε και τυραννίδας και ὁρπαγας προτετιμηκότας εις τα των λύκων τε και ἱεράκων και ἰκτίνων γένη etro ἰν αλλοσε φαῖμεν τὰς τοιαύτας ιέναι b

Ἀμέλει, ἔφη ὁ Κέβης, εις τα τοιαυτα Ουκοῖν η δ' ἔς δηλα δη

κα τaλλα p αν κάστη la κατὰ τὰς αυτῶν μοιότητας της μελετης. Δηλον δη, φη, πῶς δ' Wi Ουκοῖν ευδαιμονέστaτοι, ἔφη, και τούτων εἰσὶ και χις βέλτιστον τόπον ἰόντες Ῥι την δημοτικη 5 και πολιτικην ἰρετην Ἀπιτετηδευκότες, χν δη καλοῖσι σωφρο- συνην τε και δικαιοσυνην, ξ εθους τε και μελέτης γεγονυῖαν ἄνευ φιλοσοψὶς τε και νου, Πῆ δ' χῖτοι χυδαιμονέστατοι , Οτι τούτους εἰκός εστιν εις τοιουτον πόλιν ἰφικνεῖσθαι πολιτικὸν και μερον γένος, που μελιττῶν η σφηκῶν η μυρμηκων, η και εις αυτό γε πάλιν οἰνθρωπινον γένος.

Και- τω Φαί6ρ δε πάκουσον ποῖα διέξεισιν ε

306쪽

φισθῶσαι διεγουσιν ὰξίως ο ε ανθρώπου ειδει ἐβίωσαν βίου. Tλ δε χιλιοστ αμφότεραι φικνούμεναι επι κληρωσίν τε Ἀαι αἴρεσιν του δευτέρου βίου, αἱροῖνται v v θέλη ἐκάστη Eνθαδη και ει θηρίου βίον ἀνθρωπίνη ψυχη ἀφικνεῖται, και εὐθqρίου, ὁ ποτε ἄνθρωπος ην, πάλιν εις ἄνθρωπον.

Και ταυτα μεν εν Φαίδρω Ἐν δε τη Πολιτεία τοιάδε io γράφοντος κουε'

p. 698 δεῖν με γαρ φη ψυχτὶν την ποτε ορφέως γενομένην κύκνου βίον αἱρουμένην, μίσει os υ ικείου γένους δια τον π εκείνων θάνατον υ εθελουσα εν γυναικὶ γεννηθεῖσαν γενέσθαι' δειν δὲ την αμυρουίηδόνος ελομένην ἰδεῖν δε και κύκνον μεταβάλλοντα ει ὰνθρωπίνου βίου αἴρεσιν, και αλλα ζῶα μουσικα σαύτως ως τοεικός. ην δε κ γλαχουσαν xl υχ iv ελέσθαι λέοπος βίον εινα δε τὴν 'ἴαντος που ελaμωνίου. φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι, h μεμνημένην της των πλων κρίσεως. ην δε επι τούτω γαμεμνονος, χθρὰν και ταύτην του νθρωπίνου γένους δια τα πάθη ὀχετο διαλλάξαι βίον Ἐν μέσους δε λαχοῖσαν την Αταλάντης ψυχην, κατὰ0ῖσa μεγάλας τιμὰς θλητο ανδρός, ου δύνασθαι παρελθεῖν, αλλὰ λαβεῖν. ετ δε ταύτην δεῖν την Ε πειοῖ του

307쪽

λεγχειν, τι μηδ' αὐτος δι' ἀποδείξεων νεχείρησε τω προβληματι. Τοσουτον in χυλόγως τις αν επισημη - ναιτο, ως Ου ην σύμφωνα τον αυτον λέγειν ἄμα τῆτελευτὴ τας ψυχας των ἀσεβων ενθενδε ἀπαλλαττομενας δίκας ει αδου νέδρασαν διδόναι κἀκεῖσε τιμωρεῖσθαι o

βίους κατὰ γνώμην οικείαν αιρεῖσθαι. Ἐνδεῖσθαι γαρ

αὐτὰς χις ψωμί φησιν 'πιθυμ.ία του σωματοειδους και τα μεν βρει καὶ γαστριμαργία εντραφείσας νους

γίγνεσθαι, θηρίων τε ἄλλων ποδύνειν σώματα, κατὰ p. 699 γνώμην ἀλλ' Ἀμ κατὰ δίκην ταυτα αιρουμενας τους δ αδίκους και ἀρπαγας λύκους καὶ ἰκτῖνας γίγνεσθαι, ἐθελοντὰς επὶ τοῖ ελθόντας Eίτα ρφέως με ψυχην κυκνον Τναι θελῆσαι Θαμύρου δε ἀηδονος Θερσίτην εδε πιθηκου βίον ελεσθαι. Που δ' ἄν ουν εἴη τὰ της μετὰ

308쪽

την Ἀνθενδε ἀπαλλαγην κρίσεως, ην εν με τω Περὶ ψυχης πογραφων φησιν ς

ΠΛΑΤΩ επεctav ὰφίκωνται οἱ τετελευτηκότες ει τον τόπον οἰ ὁ δαίμων IO καστον κομίζει, . . . a O μεν, δοξωσι μέσως β ιωκέναι,1 πορευθέντες επι τον Αχεροντα, αναβάντες α η υτοις χηματα εστιν ἐπι τούτων ὀχφικνουνται εις την λίμνην, και κεῖ οἰκουσί τε και καθα ρόμενοι των τε δικημάτων διδοντες δίκας πολύονται, εἴ τίς τι δίκηκε των τε ευεργεσιων τιμας φέροντaι κατὰ τηνςὰξιαν καστος ο δ α δόξωσιν δνιάτως χειν δια τα μεγέθη των μαρτημάτων, ' ἱεροσυλιας πολλὰς και μεγάλας φόνους

Toύτων δε αυτων ο φιλοσοφία κaνως καθηράμενοι ἄνευ τε ὐκαμάτων ζωσι τ παράπαν εις τον επειτα χρόνον, και εἰς οἰκησεις ἔτι τούτων καλλίους ὰφικνουνται, hς ἴτε ραδιον δηλῶσαι Ουτε ὁ χρόνος κανὸς εν ω παρόνTι.

Και- τω Γοργία δε πρόσχες τί φησι

To μὲν δικαίως τον βίον διελθόντα και ὁσίως, πειδὰν τελευ- Io ηση, ει μακάρων νησους ὰπιόντα οἰκεῖν 'ν πάση ευδαιμονία d. εκτὸς κακων. Θ δε ἰδίκως και ἀθέως εἰς της τίσεώς τε και δίκης δεσμωτηριον, ὁ δ' ἀρταρον καλοῖσιν ἰέναι . . . ' δ αν τα

309쪽

ὁρῶντες δια τὰς μaρτίας τα μεγίστα και δυνηρότατα και φοβερώτατα πάθη πάσχοντας τον ἰεὶ χρόνον, ἀτεχνῶς παραδείγματαὰνηρτημένους κει εν 'Acto εν ω δεσμωτηρίω τοῖς ει τωναδίκων ὰφικνουμένοις θεάματ καὶ νουθετηματα.

Ταυτα πῶς αν δυναιτο συνάδειν τοῖς περ ἀμοιβης p. 7OO σωμάτων, α την si χην μυετιουσαν αἱρεῖσθαι φασκουσι, λόγοις Πῶς γαρ αν η υτ τιμωρίας καὶ Oεσμωτηρια καὶ τοσαυτην δίκην εἰς το αεὶ χρόνον μετα την ενθενδε τελευτην φεξει, καὶπαλιν οἴ τις ἀνειμενη κοὰ δεσμων εελευθέρα βίους ελοι αν ους αν ἐθελοι in οε τὰ καθηδονην μελλοι πάλιν αἱρεῖσθαι, και που το της τίσεώς

τε καὶ δίκης δεσμωτηριον Iυρία δ' αν καὶ αλλα τις

επὶ σχολης πιλάβοιτ αν του λόγου, ων ου καιρος την διάνοιαν μηκύνειν. Και το μεν πρωτον λίσθημα τῆς D

τοῖ Πλάτωνος περὶ τῶνδε δόξης ταύτη πη πεφανται το δ' τερον της του δόγματος διασκευης, δι ου ο μεντι θεῖον και λογικὰ εἶναι της ψυχῆς το δε τι μερος

αυτη ἄλογον και παθητικον τυγχανειν ωρισατο, και προς των δευτου γνωρίμων κατεγνωσται ως μαθεῖνενεστιν ἀπο των τοιωνδε λόγων. 17. Περι δὲ της κατὰ Πλάτωνα ψυχης ην φησιν ξ ὰπαθοῖς ΣΕΒΗ-

310쪽

εινaι, τά τε ε τω κόσμω ε της των ναντίων φύσεως τοῦ του θεοῖ κεκοσμησθαι, φιλίαν υτοῖς a κοινωνίαν εμποιησαντος αυτοῖ οἰον τω ξηρω προ τ υγρόν, κα τω θερμω προς το ψυχ ργόν, τω τε βαρεῖ πρὸς το Osφον λευκω τε προς το μελαν, γλυκεῖ τε P. To προς το πικρόν, σκληρω τε προς το μαλακόν, και πασι τοῖς τοιούτοις μίαν ἄλλην πάντων κοινωνίαν, 1 τ ὰπaθεῖ ουσία προς την παθητην, τὰ δε κραθεντα και μιχθεντα χωρισμον τον ὰπ'

ο παθητῆς Ουσίας γεγονενa υποκείσεται, νάγκη ἁ το μεσον χρωμαούτω και ταύτην εν χρόνω φύσει ὰφανισθηναι, των ν τῆ συστάσει aυτης ναντίων επὶ την οἰκείαν φύσιν πειγομενων. Ἀαρ υχὁρωμεν καὶ τ φύσει βαρύ, καν υ ' μων η τινος ξωθεν φυσικης b προσγενομενης υτω κουφότητος ἄνω φερηται, ἁ αυτ ομοίως πιτην οἰκείαν φύσιν κάτω βιάζεται μοίως δε και τ φυσει κοῖφον κατὰ τὰς ὁμοία εξωθεν αἰτίας κάτω φερόμενον, ὼς αὐτοομοίως Ἀπι τὰ ἄνω βιάζεται T γαρ - δύο τινων ἰλλὶ λοις