Eusebiou tou pamphilou euaggelikes proparaskeues

331쪽

l. ΟΣΑ με εἰπεῖν τε κα ὶ ακουσαι ν ἀμφὶ της κατα s. TITΠλάτωνα φιλοσοφίας της τε τούτου προ τα 'Eβραίων λόγια συμφωνίας, δι η τον ανδρα καταπεπληγμεθα, και α πάλιν της προ αυτους διαφωνίας, δι ην ου αν bτις αυτον εν φρονῶν ἀποδεξαιτο, διελθων ε τω προ

τούτου, μετειμι νυν επι τὰς λοιπας αιρεσεις των παρ

λησιν επι φιλοσοφία διαβοηθεντων. Καὶ τούτων αυπάλιν τον- της ἀληθείας ολισθον ου αὐτος ουδε παρ εμαυτοῖ, δια δε της αὐτων πάλιν ων Ελληνικων φωνων μαρτυρίας, σκοπεῖν τοῖς εντυγχάνουσι προ φθαλμῶν

θησω χυ με δη τισι των ἀνδρων ἀπεχθόμενος, νοεκα μεγα θαῖμ εχειν μολογῶ, οταν δὴ τοις ἰλλοις, οἱάπερ ἀνθρώποις, παραβάλλω τους ἄνδρας επὰ δ 1o τοῖς Ἐβραίων θεολόγοις τε καὶ προφήταις, Θεῶ τε τω cδια τούτων καὶ μελλόντων προρρησει καὶ θαυμάτωνεπιδείξεις πεποιημενω, ἀτὰρ δη και μαθημάτων ευσεβῶν δογμάτων τε πιληθῶν διδασκαλίαν καταβεβλημενω, οὐκει οιμαί τινα δεῖν ευλόγως πιμεμήνασθαι, ε Θεὸν ε in ανθρώπων καὶ ἀλήθειαν αὐτην προ θνητῶν λογισμῶν τει καὶ στοχασμῶν τιμώμεθα. Τοῖτο sic μοι παν ὁ της παρούσης Ιροπαρασκευης δείξειν πεφιλοτίμηται λόγος, εις ἀπόκρισιν μοῖ καὶ ἀπολογίαν τῶν δηπευσομενων, τί δη ἄρα καλὸν η σεμνὸν δόντες ε τοι dτῶν βαρβάρων γράμμασι της πατρωας και ευγενοῖς φιλοσοφίας της Ελληνων λεγω, προκρίνειν αυτ δια-

332쪽

χωρείτω.2. γουμ α δε δεῖν πρώτιστα πάντων νωθεν ἀπον II της πρώτης καταβολη των παρ' Ἐλλησι φιλοσοφων ἀπάρξασθαι, καὶ τους πρόσθεν η Πλάτωνα γενεσθαι φυσικους επικληθεντας φιλοσόφους καταμαθεῖν, τίνες

ποτε γεγόνασι, καὶ ὁποίων τυ χεν η κατ αυτους φιλο- σοφία προστατων του λόγου εἰ επι την του ΙΠλατωνος παρελθεῖν διαδοχήν, και τίνες ποτ ησαν καὶ οἶδε, τάς τε προ αλληλους λογομαχίας αυτων πισκεψασθαι επιθεωρησαι δε κα ὶ των ἄλλων αιρεσεων τὰς διαστάσεις των τε δοξων τὰς αντικαταστάσεις, εν αἱ πυκτεύοντας io τοῖς γενναίους και φιλοτίμως διαπληκτιζομενους, ἄσπερ 13 επι σκηνης τοῖς θεαταῖς, παραδείξω Αὐτίκα γουν μάλα θεασώμεθα πως με ὁ ΙΠλάτων του προ αυτου πρώτους σκωπτεν, πως δε του ΙΠλάτωνος οικείους τε καὶ διαδόχους ἄλλοι και α πάλιν πως ο ΙΠλάτωνος ταῖ- ροι τα σοφὰ της ριστοτελους πολυνοίας ἀπηλεγχον' οπως θ ο τον Αριστοτελην και τον ΙΠερίπατον αυχοῖν- τες τὰ δοκοῖντα τοῖς την ναντίαν πρεσβεύουσι τομηθεν οντα παρίστων Και τὰ δεινὰ δε και ακριβη της των Στωῖκων λεπτολογίας φ τερων α πάλιν ψειὶ καταγελώμενα, παντας τε πανταχόθεν κατὰ των πέλας κονιωμενους και μάχην και πάλην ἀνδρικώτατα συνιστα- μενους, ως δια χειρῶν δη και γλώττης η μὰλλον διακαλάμου και μελανος, τον κατὰ αλληλων αυτους πόλεμονεπιτευχίζεσθαι, μονονουχι βάλλοντας και βαλλομενους τοῖς δια λόγων δόρασί τε και παντευχίαις. Περιεξε δ' ημῖν τω στάδιον εν - γυμνικω τωδε ἀγῶνι γυμνοῖς ἀληθείας ἁπάσης προς τοῖς δηλωθεῖσι και του πῆσιν

333쪽

τα πλα, τους ἀμφὶ ΓΙυρρωνα λεγω, μηδεν εἶναι καταληπτον εν ἀνθρώποις ἀποφηναμενους, καὶ τους τε κα IoAρίστιππον μόνα λεγοντα τα πάθη εἶναι καταληπτά, dκαι- πάλιν του κατὰ Μητρόδωρον και ΙΠρωταγόραν μοναις δεῖν φάσκοντας ταῖς του σώματος πιστεύειν αἰσθησεσιν. Ἐμπαλιν δε τούτοις συναποδυσομεν τους ἀμφὶ Ξενοφάνην κα ὶ Ιαρμενίδην την ναντίαν παραταξαμένους καὶ τὰς αισθήσεις ἀνελόντας Ου παρη- σομεν δε οὐδε του της δονης προμάχους, ἀλλα και τουτων πον ἀριστεα Eπίκουρον συν τοῖς εἰρημενοις καταλέξομεν. ΙΠρος παντας δε ομου τοῖς σφετεροις αυτῶν βελεσι πον κα αυτῶν ἀντιθησομεν Ἀλεγχον Io Και τῶν πίκλην δε φυσικῶν απάντων ομου τῶν τε P. Is δογμάτων τὰς διαφωνίας καὶ της σπουδης την ἀχρηστο- μάθειαν ις φανερον οἴσω, ου τι που μισελλην οὐδεμισόλογος τις ἄν, πολλου γε δεω διαβολη δ αιτίαν ἀπολυόμενος, τι δη της Ἐλληνικης παιδειας κιστα μεταποιηθεντες τα Ἐβραίων λόγια προτετιμηκαμεν.

3. Οἱ μεν γε Ἐβραῖοι ἄνωθεν λαιῶνος μακρου καὶ hαὐτης, ως πος ειπεῖν, ἀπὸ πρώτης ἀνθρωπογονίας τηνευσέβειαν και ἀληθη φιλοσοφίαν ἀνηρευνηκότες, ἀκηρα-

τον και επὶ τους μετέπειτα ταύτην διατετηρηκασι, παῖς

παρὰ πατρὸς θησαυρὸν λόγων ληθῶν ποδεξάμενοί τε ε

και φυλάξαντες, - μη επιθεῖναι μητ' ἀφελεῖν τινα τοῖς παξ κεκριμένοις τολμησαι Οὐ ουν ὁ πάνσοφος Μωσης, παντων μεν Ἐλλη νων πρεσβύτατος ἀποφανθεὶς δια τῶν εμπροσθεν, πάντων δε στατος την λικίαν τῶν πριν Ἐβραίων γεγονώς, κινησαί τι και μεταθεῖναι

334쪽

των τοῖς προπάτορσι δοξάντων τῆς δογματικης περιθεολογίας διανενόηται, πλην οσον τοῖς αὐτον ἀνθρώ- ποις αγωγης βίου καταλληλου τρόπον καί τινος μεσης πολιτείας νομοθεσίαν καταβαλέσθαι Ου οἱ μετατόνδε προφηται, μυρίαις σαις στερον,των περιόδοις εκλάμη αντες, διάφωνόν τι ρημα πρός τε σφας αυτους η προς τα Μωσε καὶ τοῖς πάλαι θεοφίλεσι νομισθέντα d προέσθαι τη φων τετολμηκασιν Ἀλλ' ουδ το καθ' ημα διδασκαλεῖον, κεῖθεν ποθεν ορμώμενον κώ διενθεο δυνάμεως μου πασαν Ἐλλάδα τε και η βάρβαρον εμπλησαν, διάφωνόν τι τοῖς πρόσθεν εμπεριείλη - φεν εἰ μη τις φαίη, τι μη μόνον τοῖς δόγμασι της θεολογίας ἀλλα καὶ τω τρόπω του βίου την αυτην αγωγην τοῖς προ Μωσεως θεοφιλεσιν Ἐβραίοις παραδίδωσι. Και τα μεν μετερα τοιαυτα, μι διανοια μιῆ τε φωνὴ

ὁπο των πρώτων κα των μεσων κα των στατω με-

io μαρτυρημενα, της ληθους εὐσεβείας μου και φιλοσοφίας το βεβαιον πάσαις νηφοις επισφραγίζεται, p. 72 πληροῖ τε την σύμπασαν οἰκουμενην, σημεραι νεάζοντα και ἀνθουντα, ως αρτι πρώτην ἀκμην καταβεβλημενα και υτε νόμων διατάξεις οὐτ εχθρῶν πιβουλαὰ υτεπολεμίων πολλάκις ἀκονηθεντα ξίφη κρείττονα της νε μετηλθομεν λόγων πετης την δυναμιν επιδεδεικται. αδε της Ελλη νων φιλοσοφίας επὶ βραχεσι σαλεύσαντα

τίνα ποτε την ἰσχυν ἐπεδείξατο, νυνὶ θεασώμεθα, πρώτους πάντων εις τον αγῶνα καθιεντες τους φυσικούς

h επικληθεντας οι δὴ πρόσθεν η Πλάτωνα διαλάμψαι

λεγόμενοι πως προ αλληλους στασίασαν, παρ αυροτοῖ μαθεῖν στι του ΙΠλάτωνος ' ἐς δη των ἀμφὶ ΓΙρω-

335쪽

ταγόραν Ιράκλειτόν τε κώ Ἐμπεδοκλεα την προς Ιαρμενίδην και τους αμφ αυτον διαμάχην ξελεγχει βωμεν γαρ Δημοκρίτου γεγονως ταῖρος, ὁ ΙΠρωταγόρας

αθεον κτησατο δόξαν λεγεται γουν τοιαδε κεχρησθαι εἰσβολη- τω Περι θεῶν συγγράμματι Περὶ μὲν θεῶν Ουκ

εἰναι το πυρ, εξ υ τα πάντα γίνεται, και εις 3 ανα- λυεται Ἀμοιβην γαρ εἶναι τα πάντα, χPόνον τε Δρίσθαι η των πάντων ει το πυρ ἀναλυσεως και της κτούτου γενεσεως. Οἴδε μεν οἶν πάντα κινεῖσθαι φα-χσαν ὁ δε Ιαρμενίδης, 'Eλεάτης το γενος ων, εν μεν εἶναι το πῆν ἀγενητον δε και ἀκίνητον και κατὰ σχημα σφαιροειδες πάρχειν δογμάτιζε ΙΠαρμενίδου δε Με- λισσος ταῖρος γεγονε, τα αυτὰ τω ΙΠαρμενίδη δοξάζων ε Τούτων δὴ ουν περι οποῖα ὁ Πλάτων ε τω Θεαιτητω διεξεισιν ἄκουε

4. Ἐκ δε δ φορὰς τε και κινησεως καὶ κράσεως πρὸς aλληλα ΠΛΑΤΩ-

336쪽

λέγειν ἰ

ΓΙροσιτέον ουν εγγυτέρω, - ὁ περ ΙΠρωταγόρου λόγος π έταττε, και σκεπτέον την φερομένην ταύτην ουσίαν διακρούοντα, ειτε γιὲς -τε σαθρον φθέγγεται MάxqQ ουν περ αυτης υ1 φαύλη oi δ' ὀλίγοις γέγονε.Πολλου και δει φαύλη εἶναι ἰλλα περὶ μεν την Ιωνίαν και επιδίδωσι παμπολυ. οἱ γαρ του ' Ηρακλείτου ἐταῖροι χορηγουσι τούτου του λόγου μάλα ερρωμένως.T- τοι, - φίλε Θεόδωρε, μὰλλον σκεπτέον και - ὀρχης,

337쪽

φαρέτρας ρηματίσκια αἰνιγματώδη ἰνασπωντες αποτοξευουσι, καν ΠΛΑΤΩ - τουτου ζητγὴς λόγον λαβεῖν, τί εἴρηκεν, ἐτερ πεπλήξει καινως μετωνομασμενω, περανεῖς δε υδεποτε οὐδὲν πρὸς Ουδένα αυτῶν ἰουδέ γε κεῖνο αυτοὶ προς αλληλους, ἀλλ' υ πάνυ φυλάττουσι τομηδεν βεβαιον εα εἶναι μη εν λόγω μή εν ταῖς αυτῶν ψυχαῖς,

ηγούμενοι, ὼς εμοὶ δοκεῖ, υτ στάσιμον εἶναι τούτω δε πάνυ πολεμουσι, καὶ καθ οσον δύνανται πανταχόθεν εκβάλλου v. p. 724 σως, ω Θεοδωρε, τους νδρa μαχομένου εώρακας, εἰρηνευουσι δε υ συγγέγονας ου a σοι ταῖροί εἰσιν. Ἀλλ', οἶμαι τα τοιaυτ τοῖς μαθηταῖς επι σχολης φρύουσιν, ους νβουλωνται ὁμοίους αυτοῖς ποιησaι. Ποίοις μαθηταῖς, Δ δαιμόνιε Ουδε γίγνετa τῶν τοιούτωνετερος ἐτέρου μαθητης, ἰλλ αυτόματοι αναφύονται, πόθεν αν τύχηεκαστος αυτῶν ενθουσιάσας, και τον ἔτερον ὁ τερος οὐδεν γεῖται εἰδέναι Παρα μεν ουν τούτων, περ Ια ερῶν, Ου αν ποτε λάβοις λόγον ἴτε κόντων ἴτε κόντων αυτοῖς δε δεῖ παραλαβόντας 1 oωσπερ πρόβλημα επισκοπεῖσθαι.

Και μετρίως γε λεγεις. T δε ai πρόβλημα αλλο τι παρει hλήφαμεν παρα μεν τῶν ρχαίων μετα ποιησεως πικρυπτομενων τοῖς πολλούς, ως η γενεσις τῶν πάντων D.κεανός τε καὶ ηθῖς ρεύματα τυγχάνει καὶ Ουδεν εστηκε παρα δε τῶν στερων τε σοφωτερων αναφανδον ἀποδεικνυμενων, ἴνα καὶ οἱ σκυτοτόμοι εαυτῶν την σοφίαν μάθωσιν ἰκούσαντες καὶ παύσωνται λιθίως οἰόμενοι τα μεν εστάνaι τ δε κινεῖσθαι τῶν οντων μαθόντες δε ἔτι πάντα κινεῖται, τιμῶσιν αυτούς, λίγου δε πελαθόμην, e Θεόδωρε, μι ἄλλο α τἀναντία τούτοις ἀπεφηναντο '

338쪽

ΠΛΑTn καὶ αὐα οσα Μέλισσοί τε καὶ Παρμενι δαι ἐναντιούμενοι πασι

τουτοις διισχυρίβονται, ως εν τε πασα σπι, και στηκεν αυτο

εν αυτω υκ εχον χωρα εν ῆ κινεῖται. ουτοις ουν, Ἀταῖρε, πασι τί χρησόμεθα; Κατα σμικρον γα προῖόντες λεληθαμενοίμφοτέρων εἰς το μέσον πεπτωκότες, και a μη πη μυνόμενοι διαφύγωμεν, δίκην δώσομεν σπερ ι εν ταῖς παλαίστραις διαγραμμης παίοντες, ταν π αμφοτερων ληφθέντες ελκωνται εἰς τὰναντία.

Ταυτα με ἐν Θεαιτητω. Μεταβας δε ξης επι τον Σοφιστην, αυθις περὶ των προ αυτου γενομενων φυσι-

κων φιλοσόφων τοιάo φησίν.

339쪽

Moυσῶν a δε μαλακωτεραι το μὲν ε ταυτα ἴτως ἔχειν ἐχά ΠΛΑTΩ-λασαν, ἐν μέρει δε τοτε μεν εν εἶναί φασι το παν καὶ φίλον π 5'Aφροδίτης, τοτ δε πολλα και πολέμιον αυτ αυτ δια νεῖκός τι.Tαυτ δε πάντα ει μελίληθῶς τις η μη τούτων εἴρηκε, χαλεπον καὶ πλημμελεν Ουτω μεγάλα κλεινοῖς και raλαιοῖς aνδράσιν

Καὶ μετα βραχε επιλεγει Io

οἱ μεν εις γην ξ πανου και του οράτου πάντα ελκουσι, ταῖς χερσὶν τεχνῶς πέτρας και ρῖς περιλαμβάνοντες. ων γαρ τοιουτων ἐφαπτόμενοι πάντων διισχυρίζονται τοῖτο ειναι Io μόνον ο παρεχει προσβολην και παφην τινα, ταυτον σωμα a cloυσὶν ριούμενοι, των δε αλλων ει τις φησει μὴ σωμα εχον

340쪽

ΠΛΑTn εἴδη ιaζόμενοι την ὰληθινην Ουσίαν εἶναι' τα δε ἐκείνων σωματα Io και την λεγομένην πο τούτων ἀλήθειαν κατα σμικρὰ διαθραυοντες ἐν τοῖς λογοις γένεσιν αντὶ ουσίας φερομένην τιν, προσαγο- p. 726 ρευουσιν Ἐν μέσω δε περι ταυτα απλετος αμφοτέρων μάχη τις, Θεαίτητε, ἀεὶ ξυνέστηκεν.

Ἀληθῆ. Δια δὴ τοσούτων του προ αυτου φυσικους φιλοσό-

φους διαβωληκεν ὁ ΙΠλάτων. ποίαν δ αυτος περὶ

των ζητημενων πηγετο δόξαν, τοῖς προ τούτου διειληφαμεν, τε συμφωνεῖν αὐτον τοῖς Ἐβραίων δόγμασι και η Μωσεως συντρεχειν περὶ του οντος διδασκαλία

παριστωμεν.

Και τους αυτου δε του Πλάτωνος διαδόχους φέρε τω

ὶ συστησάμενον την διατρίην πρωτον Ἀκαδημαῖκον κλη- θηναι, και την ονομασθεῖσαν καδημαῖκην φιλοσοφίαν συστησασθαι Μετὰ δε Πλάτωνα Σπεύσιππον τον ξGελφης Πλάτωνος, της Ποτώνης , εἶτα ενοκράτην, λεπειτα ΓΙολεμωνα την διατριβην ποδέξασθαι Τουτους δε α , Ἐστίας ἀρξαμενους ευθὴς τα Πλατωνικά φασι παραλύειν, στρεβλουντα τα τω διδασκάλω φανεντα ξενων εἰσαγωγαῖς δογμάτων, στε σοι μη ει μακρον ελπίζειν την των θαυμαστων κείνων διαλόγων ἰσχυνc ἀποσβηναι, ἄμα τε I του ανδρὸς τελευτ και η των δογμάτων διαδοχU συναποτελευτῆσαι μάχης εντεῖθεν και στάσεως ἀπο τῶνδε ἀρξαμενης, ου ποτε και εις δευροδιαλιπουσης, τους τ αυτ φίλα ζηλουν ἀσπαζομενους, οὐδένας μεν οντας, πλην ει μη εις που η δεύτερος εν