장음표시 사용
341쪽
res dicturi suissent αυτον τον εχοντα, eodem modo loquutus est Od. ι. 25T. δεισάντων τε βαρυν, αυτόν τε πελωρον XV. Λυτος sdsm. Venio nunc ad illam significationem nominis αὐτος, quae est idem. Atque etsi valite diversa sunt idem et i Ss, quum Per nomen idem aequiparetur aliquid alii rei,
exclusis reliquis rebus; per nomen ipse autem aequiParetur sibi, seiunctis aliis: tamen quoniam utriusque nominis
ΟΡΡosita, ad quae Pieriamque respicitur, diversus et alius, simillima sunt, obtinuit apud Graecos, ut alius vocabuli Penuria αυτος etiam idem significaret. Sed illud, quod M indicavi discrimen, paullo clarius explicandum est. Quod Horatius dicit, informes hiemes reducit Iuppiter: idem subm et, hanc vim habet: qui hiemes reducit, Iuppiter est;. qui eas submovet, Iuppiter est: ideoque qui sub-moVet, non est diversus ab eo, qui reducit. Non Ροtuisset dici, Iuppiter idem suomovet, nisi altera Praecessisset sententia, Iuppitem reducit hiemes: quia nomen idem indicat, hunc, de quo sermo est, comparari Cum quo-Piam alio. Hoc vero, Iuppiter ipse submovet hiemes, stare Per se potest, quia sic Iuppiter sibi ipsi comparatur, neque aliud his verbis continetur, quam hoc, Iuppiter,
hic, non citius, submovet hiemes. Saepe vero nihil refert, utrum an idem, eorumque opposita adisibeas. Vt, eadem via redii, non cliversa: illa ipsa via redii, non alia. Hinc ergo Graeci αυτος etiam Pro idem usur-Pare coeperunt, et quidem etiam Sine Pronomine cuius omissionem nolim cum Schaei ero ad Greg. Cor. P. 303. Ionicam vocare, quum ea potius ad antiquum epicorum Sermonem pertineat. ExemΡlis, quae attulit Schaeserus
342쪽
αυτῆ μἐν γἀρ νυκτὶ τανυσφυρου πιλεκτρυώνης νῆ καὶ φιλοτητι μιγη, τέλεσεν δ' ἄρ' ἐέλδωρ αυτῆ δ' 'Aμφιτρυων λαοσσοος, ἀγλαος ἐκτελέσας μέγα ἔργον, ἀφίκετο ονδε δομονδε.Sic intelligendum puto etiam hoc, Iliad. o. 724. ωαλλ' εἰ δῆ ρα τυτε βλάπτεν φρένας ευρυοπα Ζευς
η ιετέρας, , νυν αυτος ἐποτρυνει καὶ ἀνωγει. Grammatici veteres, ad v. 694. s. respicientes, haec aliter interpretantur. Alia ex epicis exemΡΙa attulit Schae rusin Μelet. erit. p. m. Sed iam Homerus etiam ὀ αυτὰς usurparit, Iliad. 391. Od. 55. 326. 1r. 334. Plane ut nos dicimus ceraeibe. Attici vero, quod equidem
Seiam, sic semper. Nam si qui sorte Ioci repugnare videamur, hos emendatione indigere vix dubium est. Euriapidis versum in Electra 52I. emendarunt alii, quum Ca terus insolentem formam ταυτῆς Ρm τῆς αυτῆς rePonen
dam iudicasset, quam defendit Aemilius Portus e Sophoclis Philoct. 852. et ex Aristoti Polit. VIII. I. I 2. K. Rhetor. III. 16. 226. I. . At in Aristotele ille aperte Vitiosa scriptura se decipi passus est: Sophoclis autem Io- cum iure suspectum habet Schae rus ad Greg. Cor. P. 303. quamquam Coniecturam eius, εἰ γ αυτἀν τουτον γνώμαν λχεις, ut in scriptore Attico, Probare non ausim.
343쪽
In hac quidem Sophoclis fabula, quae Prae reliquis corrupta ad nos Pervenit, noomirer, si gravior corruptela lateat, quam quae Certa emendatione sanari possiti Verum tamen aliquid saltem ad huius loci explicationem via deor milii conferre posse. Chorus, quum obdormivisset Philoctetes, monet Neoptolemum, ut cum arcu illius aufugiat. Respondet Neoptolemus, arcum nihil prodesse, nisi ipsum Philoctetam secum abducant; hoc enim iussisse deum; ac turpem esse gloriam, rem imperfectam desti- ω tuisse. Tum chorus, Postquam deo relinquendam esse hanc curam di xit, Iiis verbis Neoptolemum monet: οἶσθα γαρ ὁν αυδόδμαι, εἰ ταυταν τουτ ν γνωμαν μάλα τοι ἄπορα πυκινοις ἐνιδειν παθη. Scholia Romana sic ' habent: οἶσθα γὰρ ὁν αυδωμαι ' δίει λεγω. Oιοντον Φιλοκτητην. διά ριεσου τουτο εἰ ταυταν τουτ η γνώμα . εἰ τῆν αυτήν τω 'Oμ'σεῖ γνώ/ι νωςτε αιρειν τον ἐντευθεν. ἄπορα πw κινοῖσιν. ἄπορον εστι καὶ τοις συνετοις ἰδεῖν τὰ πρακτέον. λείπει ουν ὀ καἱ γράφεται, πυκνοῖσιν, ιν ἡ ἐν πράγμασι πυκνοῖς συνιδειν τὰ πρακτέον, ἄπορον. Hinc Brunckius suam interΡretationem hausit: scis enim guem Ioquar; si cum illo sentis, Invidentibus m rhnc utitum perspicere, quo se pacto eae cist sicultatibus extricent. At hic sensus nullo modo in verbis istis inesse Potest, tametsi illud recte monuisse videtur Brunckius, et ἔν et τουτφ ad Vlyssem spectare. Quae vero sequuntur, in his ne scholiastae quidem uiterpretatio admitti Ροtest, quia, Si ἄποινα πυκινοις Pro ἄπορον ἐστι πυκινοις Poeta dixisset, πάθ' non Potuisset sic nude addere, nedum ut id το πρακτέον significaret. Quodsi dici non potuit ἄπορά ἐστι πυκινοῖς, ἐνιδειν πάθη, multo minus ita haec intelligi potuerunt, aci si scriptum Set, εξεστι πυκι νοῖς ἐνιδειν ἄπορα πάθ'. Quae quum ita sint, adducor, ut duorum vocabulorum. Sede mutata sic scribendum Putem:
344쪽
μάλα τοι απορα πυπινοῖς συνιδειν πάθη. Chorus Νeoptolemum, cunctantem ubi festinato opus erat, ita monet: vide quia agas, si tibi cum eo, quem nomi- ο nare nolo, eadem sententia est de malis, quae ine
tricabilia imminere prudentes intelligunt. Hoc est, si sic sentis, ut Vbsses, facile intelliges,' nisi statim aut arcum, aut ipsum Philoctetam hinc auferas, mox, illo expergefacto, eam rem plurimum difficultatis habituram esse Ad constructionem quod attinet, ταυτἀ γνώμαν απορα συνιδειν stάθ' dictum est pro ταυτἀ γιγνώσκεις περι ἀπορων συνιδειν παθων et cuiusmodi constructionum exempla, qui tragicorum lectione exercitati sunt,
plurima inveniri sciunt. Caeterum συνιδειν e scholiis Romanis, cuius lectionis Vestigiuis etiam in scriptura πυκινοῖσιν, in enitur, Praeferendum duxi. Strophicus autem versus, in quo hiatum iam olim sed non satis recte expleri, sic est scribendus: πολυ τι, πολυ παρὰ ποδα κράτος ἄρνυται.Μetrum dochmiacum esti ' et XIII. AUτῆμαρ et similia. αυτό, υπο το αυτό. Ἐν αυτω. Redeo ad nomen αυτος. Alii loci, quos Schaeserus eadem pagina et sequente attulit, ut αυτος pro ὀ αυτος ab Atticis eorumque imitatoribus dici ostenderet, alieni sunt ab hac ratione, quum in omnibus hoc nomen ipse significet, ut in adverbiis αυτῆμαρ, αυτοετεί, aliisque, quorum nossem mentionem fecisset vir praestantissimus P. 5T. quo quidem Ioco etiam alia quaedam exempla asseri, quae quamvis speciosa sint, tantum tamen abest, ut illam sententiam confirment, ut magis contrarium verum emedemo uent. Ordiar a formula υπ αυτό, quam sub idem
tempus inuincare Putat Toupius ad Longinum P. 302.
345쪽
Sohaesero non improbante. Plutarchus quidem, quo Ructore utitur Toupius, ditat, uti debebat vino το αυτο. I Quid vero hoc ad Longinum p Hic X. a. quum celebratissimum illud Sapphus carmen attulisset, ita Perit: ου θαυμάζεις, ως υπ' αυτο τῆν φυχῆν, τO σῶμα, τάς ἀκοας, τῆν γλωσσαν, τὰς O νεις, τὴν πάνθ' ως ἀλλοτρια διοιχόμενα ἐπιζητει; Mirum vero, doctissimos homines non vidisse, Longinum hic ne addito qui dem articulo sic loqui potuisse. Nam sane υπο τὀ αυτο est sub idem tempus: at hoc Graecis Latinisque non de
iis rebus, quae uno eodemque temporis momento sunt,
sed de his usurpatur, quae circiter in idem tempus incidunt, nec longo intervallo distanti Id vero de his, quae quis paucis versibus complexus est, ineptissime diceretur. Nimirum Longini loco satius est abstinere, qui, ut aliquot alii in hoc scriptore loci, meliorem codicem desideret. Aliquid tamen in his tenebris ut certum deprehendisse mihi videor. Νam quae in edd. Praecedunt Sapphus
ἀλλὰ πῶν τολματον , ἐπεὶ πένητα
quis credat aut a Poetria sic scripta esse, quum facilius alia omnia in isto carmine, ouam quidquam de PauPertate dici potuerit, aut Longinum his Verbis, quae minime ad id, de quo agitur, pertinent, finiturum hos Versus fuisse, et quidem abrupta media oratione p Ac librorum MSS. lectio, quae haec fere est, ἀλλἀ πει τολματο, επεὶ καὶ πενητα ου θαυμάζοις ως υπ' αυτο, satis mihi videtur prodere, haec Omnia SaΡΡhus verba esse, in quibus quidem de vera Iectione nihil nisi ἐπεί κε et partici- Pium θαυμάζοισα agnosci Ροtest. Νοn . magis in alio
Longini loco, XII. 4. Μori et miskii patris interpretationem probo: δ δε Κικερων, ώς ἀμφιλαφής τις ἐμπρο-
λοτ ' ἀλλοίως ἐν αυτω , καὶ κατὰ διαδοχἀς ἀνατρεφομιε- π νον. Hic illi εν αυτή significare putant in Eouem loco. At hoc a mente scriptoris alienum est. Nec filius Weisiatrem expediit. Mihi quidem videtur difficultas interpu
346쪽
καὶ διακληρονομουμενον αλλοτ' ἀλλοιως, ἐν αυτω καὶ κατά διαδοχάς ἀνατρεφομενον et multum habens et Semper permanent m calorem, invisumque alibi aliter, simul etium per Nices augescentem. 'Eν αυτῶ, hoc
Venio nunc ad κατ' αυτο, quod quum Toupio ad Suidam T. II. Ρ. 3. eodem tempore significare risum esset, Schae rus ad Lambertum B. p. 210. et 550. id ubique, ubi hanc vim haberet, in κατὰ ταυτὰ mutandum censebat. Vellem mansisset in hac sententia. Sed in adnotationibus ad Greg. Cor. p. 5 . pene in eo est, ut assentiatur TOupio. Non attenderunt hi doctissimi viri ad discrimen, quod inter has formulas satis magnum est. Nam κατὰ ταυτο est eodem tempore: Hesychius: κατἁ
τὀ αυτό , ομου. Exempla attulerunt Toupius ad Longinum Ρ. 302. et Schaeferus ad Lamb. B. p. 2I0. κατ'αυτὰ Vero Significat, quod nos gerade, eben, Latini nunc admoclum, nunc forte, vel etiam aliis modis dicunt. Sic intelligenda exempla, quae Toupius ad Suidam attulit: Herodiani I. IE, T. ἐπέσχε δε κατ' αυτὰ καὶ λιμὰς τῆν πολιν : ac forte fames esse coepit in urbe; una g rade triat auch Hvngermoth ein. Polybii in Excerptis Vales. Ρ. I 55. T. IV. Ρ. 560. ed. Schweigh. ἐκπορευομενων γαρ ποτε κατ' αυτὰ πάντων ἐκ τῆς osκίας τῆς του Φαβίου : quae recte sane Toupius interpretatur, egre is simul omnibus eae Fabii domo, modo memineris, hoc non esse eoclem tempore, quod dicendum fuisset κατἁ ταυτο, ut Schweighaeuserus edidit, immerito ob id lau- adatus a Schaesero, sed plane omnibus: Germanice: daeismal ebem alle aus iam Hause gegangen warm.
347쪽
neat, vel paullo plus. Quid, obsecro, hic sibi vellet κατἀ ταυτο Θ Sed in Ioco lerici SGerin. qui in adnotationibus ad Gregor. Ρ. 57. affertur, neque hoc κατ' αυτο, citius modo exemPla Vidimus, neque κατά ταυτο, quae coniectura eruditissimo Bastio, festinantius Iocum adspicienti, excidit, quaerendum est. XV.
Similem significationem, sed diversam tamen habet αυτο μονον, de qua Vide Valchen. ad fragm. Callim. Ρ.28. et Bastii epist. crit. P. I 35. ed. Lips. Sed illud non
video a quoquam animadversum esse, eamdem signisseationem, qua recentiores αυτο μονον dixerunt, apud Homerum in adverbio αυτως inveniri. De quo adverbio hoc
magis hic explicandum duxi, quod ineptissima de eo commenti sunt grammatici. Et hi quidem duo distinguunt adverbia, αυτως, quod, mirum dictu, a seminino αυτη, ut ουτως a masculino, dictum Ρutant: V. Favorin. in V. αυτως et ουτως; et αυτιος, quod Eustathius Ρ. 235, 5. 40z, 42. Aeolice, p. Iz55, I 5. autem Ionice lenem spiritum habere dicit, quamquam postremo loco addit,eti καὶ ως ἀπο του αυτος; alii autem grammatici proci επως dictum opinabantur: v. E m. Μ. Ρ. 272, 42. Zonar. P. 3 9. Favorin. in V. αυτως. At unum exstat et solum adverbium αυτως, cuius quidem si alia adhuc λ τψma, αυτως, usurpata fuit, eam aut Atticorum propriam fuisse crediderim, quos aspero spiritu delectatos esse novimuS, aut excogitatam esse a grammaticis, ex quorum subtilibus inventis multa in usum et consuetudinem Venerunt, non secus ac nunc in Germanica lingua pusillorum hominum distinctionibus novas
348쪽
Verborem formas, V. c. a m , isnung, Procudi, et ab imperitis, sunt autem patriae linguae plerique omnes, qui ea utuntur, imperiti, usurpari videmus. Homerus certe semper dixit αυτως. Significat autem hoc adverbium numquam, ut Etymologus, Eustathius, quum alibi, tum maxime p. 5 5, 29. H. SteΡhanus, cum eoque alii Iexicographi tradunt, idem quod Ουτως, sic, sed
hoc ipso modo, οἱςαυτως. ut Hevinius interpretatur. Νοs, eben εο, geTade So. Quamquam alios etiam habet significatus. De omnibus ordine dicam. Ac prima significatio est, quam modo Commemoravi, hoc ipso modo. Od. π. I 3. Eumaeus, quum Laertem ante Telemachi discessum nec cibo nec Potu abstinuisse narrasset, addit: αυταρ νυν Ου συγε λεο νηῖ Πυλονδε, Osrrio μίν φασιν φαγεμεν και πιέμεν αυτως.
Sic Iliad. y IT. x. Apud Sophoclem in Oed. R. . 93I. nuncio, dicenti
ἀλλ' ολβία τε καὶ ξυν ολβίοις ἀεὶ
respondet Iocasta, αυτως δὲ και συγ', εἶ ξενε. Inde est coςαυτως, quod Homero semper divisim dicitur,ώς δ' αυτως, Iliad. r. 339. q. 430. ι. I95. x. 25. Od. r. 64. I 66. ι. 3I. v. 238. φ. 203. 225. χ. M .co. 409. Sophocles Trach. Io T. ἄν ωδ' επίδοιμι πεσουσαναυτως, ωδ' αυfως, ως μ' ώλεσεν. Iam hoc adverbium aut ad eum statum resertur, qui vantehac fuit, aut ad praesentem. Si ad illum, qui antehac, Pene idem significat, quod adhuc, nobis r- meae noch. Diad. ap. 267.
349쪽
. αυταρ τω τριτατω απυρον κατεθηκε λεβητα, καλον, τέσσαρα με ρα κεχανδοτα, λευκον ετ'
Adhuc splendidum, nec dum fumo ac fuligine obductum. Sic s. 338. ω. 413. Od. p. 336. M. 130. Inter dum haec significatio proxime contingit aliam, frustra, de qua infra dicetur: Iliad. η'. II. τῆλέ με ειργουσιν ψυχαί, ειδωλα καμοντων, οιδέ μέ πω μίσγεσθαι υπερ ποταμοιο ἐωσιν, ἀλλ' αυτως ἀλάλημαι ἀν' ευρυαυλἐς ' Αιδος δῶ.Sin ad praesentem statum resertur, significat, ut nunc Sum, quod nos dicimus gleich so. Iliad. ε. 255,οκνείω δ' ἱππων ἐπιβαινέμεν, ἀλλἀ καὶ αυπως
Cui Ioco non dissimile est illud Iliad. s. 392- Ηφαιστε, προμολ' ωδε' ubi scholiastes: ουτως, ως εχεις σχματος. τουτο γαρῶν σπουδαιον φαίνοιτο, ως Ἀχιλλευς, αυτῆ συνμιγγι. In eodem libro ν. 198.
ἀλλ' αυτως ἐπὶ τάφρον ἰών, Tρώεσσι φάνθθε,
sic, ut es, sine amis. Deflectit haec significatio in varias partes, Pro cuiusque rei statu et conditione. Sic Iliad. ι. 598.τω δ' Ουκέτι δωρ' ἐτέλεσσαν πολλά τε καὶ χαρίεντα, κακo, δ' ἐψυνε καὶ αυτως, sic quoque, nnido minus, i. e. nullis praemiis excitatus. p. 620. δίδωμι δέ τοι τοδ' ἄεθλον ουτως. ου γὰρ Πυξ γε μαχήσεαι, ουδε παλαίσεις.
350쪽
quamvis non certaturo, i. e. gratis. Νos cruch so, adverbio m accentum non inclinante, sed rectum se
Ex eadem praesentis status significatione oritur illa, etsi quae est aveto μονον, tantummodo, nihil amplius. Nos bl s. Odyss. v. 3 9.
i. e. ἄχθος αρουρ ς, αυτως' inutile terrae pondus, 'hoc ipsum, nihil adiud. 151. αλλ' εγω Ουκ αυτως μυθησομαι , ἀλλα συν OρπF. Uide Iliad. a. 133. β. 342. κ. 50. ν. IM. IS. ρ. 633. Od. I 43. ν. 28I. o. 83. ρ. 303. Inde eo iungitur cum adverbiis, μὰ ιν αυτιος, nihil aliud quam tem e , Iliad. o. 348. Odyss. n. III. hymn. Μerc. 88. cum adiectivis, παις νήπιος αυτ ος, nil nisi infans puer, Iliad./400. I. αγ. 26. ἄφρονα αυ- τως r. 220. ακλεἐς αυτως η. IM. άνεμώλιον αυτως I . cum verbis, ut Odyss. π. 313. δηθὰ γα ρ αυτιυς ειση ἐκάστου πειρητίζων,
Nam nihil tillud quam diu circumibis, singulos expla-ram. Sic ευχεσθαι αυτ ος, λ. 388. ν. 4 T. ρ. 450. Atqui qui tantummodo gloriatur, is gloriatur tem re et sine caussa. Inde haec quoque non rara est significatio: ut Iliad. 55. τίη δἐ su κήδεαι αυτιος ἀνδρων. Vide ρ. I 3. Odyss. λ 665. μ. 284. Sic etiam unus et alter locorum supra allatorum intelligi potest, ut Iliad.