장음표시 사용
331쪽
abstinerent, se de haeresi Manichaeorum suspectos redderent: aut Iu resi Manichaeorum insecti eo signo detegi non possent, si idem facerent quod Catholici,sub specie sola panis communicarent. Ex quibus apparet, antea non fuisse lege praeceptum Romae, ut omneSCatholici sub utraque specie communicarent, sed liberam fuisse sub una vel sub duplici specie communicandi consuetudinem, alias ad detegendos Manichaeos non fuisset necessaria nova lex, sed sacto ipso sedetexissent. XVII. Haec trahens ad praesentem casum ita discurro. Si ad detegendum 3 tollendum errorem Manichaeorum , qui sacrilega moti superstitione a Calice abstinebant, aequum fuit Legem statuere, ut omnes sub utraque panis & vini specie communicarent: ergo ad tollendum errorem, quo quidam dicebant sub utraque specie ab omnibus communicandum esse, quia sub una specie panis integer Christus non sumitur, sed solum Corpus & non Sanguis, aequum fuit legem oppositam condere, ut scilicet omnes, qui Sacrificium non conficerent, sub sola specie panis Sacramentum su
XVIII. Has fuisse causas, quae in Conciliis Constantiensi , Basileensi, &Tridentino moverunt Ecclesiam ad removendos ab usu Calicis laicos, & non celebrantes , Ostendo. Nam praeter irreverentiam , dc est usionem sanguinis, quae in Calice multitudini propinando non raro contingebat s contendebant Hussitae , Calicem esse omnibus dandum etiam non jejunis , & noc ex laeto Zc praecepto Christi, bc hoc, quia a sumente sub una tantum specie panis , solum Corpus, & non sanguis, & ideo non integer Christus sumeretur. Propterea Concilium Tridentinum selisia I. postquam cap. I. statuit, Laicos, S. Clericos non conficientes non adstringi jure Divino ad Communionem sub utraque specie, Cap. a. declarat in Ecclesia esse potestatem circa dispensationem Sacramenti Eucharisti. e. Et cap. 3. totum N integrum Christum ac verum Sacramentum sub qualibet specie sumi. Deinde contra oppositum sentientes hos canones edidit. Primo: Si quis dixerit, ex Des praecepto, etet necessitate fatutis, omnes ct singulos oris Meles utramque speetem Santii mi Eucharisiae Sacramenti fumere debere s anathema sit. Secundo: Si quis dixerit, Sanctam Ecclesiam Careoticam non insis causis ct rationibus adductam fui e , ut laicos, atque etiam Clericos non coincientes, sub pauis tantummodo Decie commuvicaret, aut in eo errasse s anathema sit. Tertio : Si quis negaverit , totum o integrum Christam omnium gratiarum fontem 2 auctorem sub una
panis specie fumi, quia ut quidam falso afferunt, non secundum ipsius orsi institutionem sub utraque Decie famatur s anathema sit. Ala
332쪽
vero usus Calicis alicui personae, vel Nationi, vel Regno etiam pro non celebrantibus concedi possit, prudentiae Summi Pontificis relinquit sest . a a. cap. ultimo ubi ait: An si . Musis, σChrisianae caritati consentaneis rationibus concedendus alicui vel N tioni viel Regno Calicis Uus videatur, sub aliquibus conditionibus concedendus sit , O quaenam illa sint: iast aliud tempus , oblata ibi occasione, examinandos atque de laudos reservaverit 3 nunc eorum , pro quibus petitur, saluti optime consultum volens, Meremit, integrum negotium ad Sancti um Dominum nostrum esse referendum, prout
praesenti decreto refert s qui pro singulari prudentia id e iat, quod utile Reipublicae Gripianae ct DIutare petentibus Uum Calicis fore judicaverit. Quibus apparet, seclusis errore & abusu, Ecclesiam Romanam a concedendo usu Calicis alienam non esse s & concedendo solum panem laicis ab Ecclesiia antiqua non recellisse. Quia ut ait S. Th. in cap. 6. Joan. Lect. 7. Edri commuπicat corpori, communicat etiam sanguini, cum sub utraque Decie totus Christus coni Deatur etiam quantum ad Corpus ct Sanguinem. Sed sub Deciebus
panis continetur Corpus Christi ex vi conversionis , Sanguis eteris ex naturali covcomitantia . Sub speciebus vero vini continetur Sanguis orisi ex vii conversionis , Corpus ver) ex coucomitantia naturali .
Quae hic dicta lassiciant. Alia videri poterunt Tom.I. in I. P. q.4. de Euch. Dub. 6. & 7. ibi a me dicta.
De Intelligentibus4 Adamitis, Joanne Parvo,
q. I. Sena Hominum MIHI gentiae. I. ECTAE huic Intelligentiae nomen Auctores sui indidere, quam insipientiam & dementiam appeti re potius debuissent. Hi fuere Agidius Cantoris homo laicus, ec illel mus de Hildenissem Carmelita, qui Agidii erroribus de suo alios
addidit. Ambo erant natione Belgae, am eosdem errores 1par, gebant, quibus Nillelmus addebat proprios. Hac Secta BruXellensem Villam inquinari, rumor pervenit ad Petrum de Alliaco Epilcopum Cameracensem, qui ne pestis ista expanderetur, pro sui muneris Zelo Auctores ad Conventum S. Quintini FF. Praclicatorim Noviomensis dioecesis vocavit, ubi praesente lineticae pra r. rim. VII. Par. In Ss ' 'via Diuitiam by Gorale
333쪽
vitatis Inquis tore constituti, ex processu formato & ejusdem Fratris G i liet mi contellione constitit, eos sequentes errores docuisse. Et AEgidium quidem II. Primo alseruisse , Se esse falvatorem hominum, qui per ipsummi furi essent orsum, sicut per orsum Patrem . Secundo : Dia-holam , ct omnes homines finaliter fore famandos: er tune Diabolum non fore Diabolum superbum , sed Luciferum humillimum . Tertio :Actus earnalis copulae delectationes paradis ora, o fine peccato exer-eeri . Quarto : omnes actus nefarios ad Divinam referendos esse v Iuntatem . Quinto I Tempus Veteris Legis tempus fuisse Patris, Tempus Novae Legis, Filii: Tempus vero proximum , Spiritus Santii: quos tempus Eliae appellabat, quo reconciliabantur Scripturae 3 ur qua prius tauquam vera habebantur , jam refutentur , sicut O Catholicaveritates, quae consueverunt praedicari de paupertate, continentia , obedientia , quarum oppositum hoc tempore Spiritus Saneti praedicandum esset. Hinc is tum Spiritus Sancti etiam in rebus insensis jactitabat: orationes, jejunia , Ecclesiae praecepta, capitatem ct con
tinentiam fummoperὰ oderat, nullam esse omninis in mundo virginem est utiens , praeter suam , cui Sapientiae nomen. De Purgatorio autem
ct Inferno singulari oestio modo loquebatur . Mirabatur, quod aliquis Agnaret se signo Crucis, ct dicebat: Epis ct vos adhue benedicendi θ, Ιχe M alia AEgidius suis instillabat s hoc totum a Spiritu Sanctocile dici itans: quo multa fatua se pius attentavit. Nam ob assertamsbi factam revelationem, quadam die ivit totus nudus per longam etiam portans super caput suum scutellam, cum carnibus deferendam , ut ajebat, cuidam pauperi .
III. His & aliis AEgidii fatuitatibus suas addebat A. illelmus . Primo, quod qui dicunt se habere velle , nibit dicunt. Deus enim totum facit, ν omnia ,sive boua , μὰ mala Aunt voluntaιe Dietina . Secundo: xuod nullus homo purus in via actibus fuis meretur aliquid vitae aeterna ,sed Christus folism , qui in Cruse omnia meruit 2 ideoque illud quod homo agit non cedit Hi ad meritum vel demerisum, nec adfatvationem, aut damnationem, sed passim orsi fatis feeit pro omnibus. Tertio : Ruod homo exterior non maestat bominem interiorem, nee homo interior unquam damnabitur. Quarto : Izγὸd Presbteri audientes Confessitiner xυn remittunt peccata, sed Chrisus: ex eo quod peccator non potest remittere peccata . Quinto : uos Deus es ubique , in lapide, in membris hominis, cir in Inferno , sicut in Sacramento Altaris : ct ideδ quilibet habet Deum perfecte antequam communicet. Sexto: Iuod Refu= rectis amplius non sit futura , quia
jam facta in Christo , eo quod fumus Chrisi membra, ct non furrexit Copμι De membris. Has ta alias propositioves a se alterias mil-Diuitiam by Cooste
334쪽
lelmus ipse coram Petro de Alliaco, & aliis assidentibus consessus est , ac solemniter retractavit & ejuravit, tum voce, tum scripto in Palatio Episcopali Cameracensi die ra. Junii anni r4II. Acta haec videri possunt apud Du-Plem S Tom. I. p. a. pag. 2OI. &seq. IV. Ex his addi pollunt aliqua de mulieribus illius Sectat. Primo : Quod aliqua inter illas fuit antiqua, quam 2 idius vocavit
Seraphin: Quae palam dixit, quod licet extra matrimonium coitum exercere absque peccato . Ille enim alius es pure naturalis, Aut comedere er bibere . Attamen ille actus reprobatur , ct non si . Unde ipsa satis miratur cum aliis de caecitate hominum communiter hoc fectientiam : Secundo: De quadam maritata, quae non facietat differentiam inter virum ct virum , sed qaemlibet iud erenter admittebat , fuis tempore 9 loco. Et boc erat quasi commune inter illas.
Additurque, quod dictus Frater Willelmus haec absolute non damnabat, sed in aliquo sensu per Sacram Scripturam colorari, &salvari poste dicebat, demto coitu ab Ecclesia damnato. Sed haec dimittamus. Aliqua enim a modernis Haereticis iterum audiemus.
De novis Adamitis. I. A Damitarum haeresim, quam supra cap. 27. confutavi, secum to xv. ab Inseris excitavit ac in Orbem iterum traduxit Diabolus, ad hoc opera usus cujusdam , cui nomen Pikardus , qui ex Anglia in Galliam Belgicam traiiciens, inde transmisso Rheno, per Germaniam in hemiam penetravit, eamque hac peste inquinavit. Hanc ex Wictilem schola revixisse censet Ilarps-feldius cap. 4. Hist. michiemanae: Prodisse, inquit, ex illein schola , qui nudi in publicum prodi ut, tam etiri, quam feminae , Σ'
ita in omnibus insar Adam ct Evae lucedendum esse contenderenx.lI. Isitur Pikardus istes ut dicto cap. 27. s. a. num. 8. CX AEnea Sylvio Hist. Boliem. cap. I. retuli) brevi tempore ex Boliemis non parvam virorum ac mulierum plebem ad se traxit, quos, instar Adami Sc Evae ante peccatum, nudos omnino incedere jubens,
Adamitas vocavit: Veteres Adamitas superans s dum enim illi in istis suis Ecclesiis, quas paradisum appellabant, se prorsus nudabant , ac inde egredientes vestes resumebant, isti ubique nudi inc debant , occupata Insula quadam amne Lusiinicio cincta a Filium Dei se dixit, & Adam appellavit. Eis promiscue commilceri permisit: nefas tamen ipsis erat ipsius Adam, idest Pikardi injustumulierem cognoscere . sed ut quisque libidine incensus in aliquam.
335쪽
exardebat, eam manu prehensam ad Sect e Principem trahens: In hane , ajebat, spiritus meus concaluit. Cui respondebat ille: Ite ierescite O multipιicamini, O replere terram. Ajebat quoque, caeteros homines 1 ervos esse , se vero, & qui ex eis nascerentur, liberos. Ex iis quadraginta viri Insula egressi intrantes vicinas villas evaginatis gladiis inpra ducentos agrestes, quos Diaboli filios v
III. His auditis Zischa Tnaboritarum dux de quo supra
quamvis sceleratus, scelus tamen exhorruit: Habet enim Me natura hominum , ut aliena magis , quam sua quisque vitia pereurres at: &teste S. Augustino Lib. I. contra Academicos cap.9. Stultitia misera
est , etiam sultorum judicio . Ducto igitur in eos exercitu, R expugnata Insula, Adamitas omnes gladio delevit anno I II., duobus tantum reservatis, ut ex eis gentis superstitionem edoceretur. Fertur etiam, duas illius Sectae mulieres, vivas igni damnatas, cantantes ta ridentes flammarum incendia pertulit se . At ne mireris, Lector inquit Floremundus Remundus Lib. 7. cap.6. num. 6. Hist. Haeres Diabolus enim, qui semper fuit O erit Dei simia, etiam suos
mar res habere voluit, eoque illorum animos, quos ab Ecclesiae unitate seduxit, Decie quadam maguauimitatis armat, qua Sera consantiae ponderibus appensa atque examinata, uibit minus quam veras
notas ct qualitates illius habet: ut quae ex infernalibus bausa fontibus, brutalitas potius aut furor vel insania , quam magnanimitas dicendast. Deinde plura ejusmodi affert eXempla, tum in Paganis, tum in cujuscumque seculi Haereticis, memorans etiam duas prχfatas Adamitarum Sectae seminas, quae in flammis tanquam in lecto rosis constrato jacentes, Deum , ut ipsae putabant, canticis celebrahant . Idem dicit S. Bernardus Serm.66. in Cantica, ubi de quibusdam Haereticis, ait : Mirantur aliqui , quod non mod3 patienter, fess laeti, ut videbatur , ducerentur ad mortem i fed qui miniss adverrunt , quanta fit potestas Diaboli, non modo in corpora bominum , sed etiam tu corda quae femel permissus possederit : nonne plus es sibimet hominem injicere mauus , quam id ιibenter ab alio fustinere e Hoc autem tu multis potuisse Diabolum frequenter experti fumus , qui fe fos , aut submerserunt, out f penderunt. Devique Padas Diseu dit se ipsum Diabolo sine dubio immiι tente . Ego tamen majus existimo, magisque admiror , quod potuit immisisse in cor ejus , ut traderet Dominum, quam ut femetipsum suspenderet. Nihil ergo simile babet
consantia Moerorum , ct pertinacia horum, quia mort/s contemtum in illis pietas, tu isis eordis duritia operatur. Phaec S. Bernardus.
Alia in veteribus Adamitis dicto cap. 27. videri poterunt. s. III.
336쪽
De Ioanne Parvo. I. Toannes Parvus t vulgo Petit natione Normannus, Τhe I logus Parisiensis quem nonnulli Franciscanum, alii Dominicanum falso venditant, cum secularem fuisse Joannes Juvenalis de Ursinis, &alii Historici testentur sui erroris occasonem ex hoc facto aucupatus est . Cum Joannes Burgunctae Dux Ludovicum Ducem Aurelianensem Caroli VI. Regis Christianissimi fratrem , & Patruelem suum, cum quo aemulatione regnandi antea contenderat, postquam in signum sincerae cum ipso reconciliati
nis in sacrificio Mistae Sacratillimum Domini nostri Corpus un1 cum ipso percepisset die Dominica a o. Novembris anni I o7., immani proditione immissis sicariis die a a. ejusdem mensis occidi curasset, & crimen consessus in Belgium confugisset s scelusque hoc vere proditioni Judae alsimilandum, qui post susceptum Christi Corpus ipsum tradidit, totius Orbis animos merito horrore concussiliet s Ioannes Parvus venalis homo , & ingenii ad assenta tionem foede projecti, parricidium horribili impudentia a crimine absolvendum suscepit, defuncti Principis manes crudelius insectatus, quam fuerat corpus a sicariis confossum. II. Execrando igitur edito Libello, quem alionem Ducis Burgundiae inscripsit, imponere conatus fuit, Aurelianensem Ducem Regnum assectasse, magos adhibuisse , variasque incant tiones ac sortilegia ad Regem de medio tollendum , item ad feminas suae libidini subjiciendas: Tentaste insuper apud Benedictum dictum XIII. ut Rex e solio deturbaretur ob mentis impotentiam , ac ipse in ejus locum substitueretur, atque ad id exequendum sce-dus cum Angliae Rese pepigisse: & aliis aliisque modis Regis vitae, ac totius stirpis Regiae inlidiatum mille, gravia quoque vect
galia exegisse, quibus se adversu , Regem exaltaret, aliaque ejusmodi plurima eum perpetrasse calumniabatur. Quare ajebat, non solum non et se poena dignum Burgundiae Ducem, cauod eum occidisset, sed contra gratia honore praemiis cumulandum, tanquam tyrannidis depulsorem ac tyranni interfectorem , & ad hoc confirmandum in praelato Libello probare satagebat, fas elle ac mersetorium cuilibet homini etiam privato propria auctoritate tyrannum opprimere: quod octo momentiS, quae veritates vocabaei, conabatur ostendere.
Ita Praefati immanes Ioannis Parvi Articuli Burgundiae
337쪽
Ducis potentia protecti absque censura septennio manserunt: donec ipso Joanne Parvo mortuo, & Burgundo a Rege edictis armis lacellito, mense Februario anni I I praevia Facultatis Parisiensis censura, a Geraldo de Monteacuto Episcopo Parisiensi, R Fr. Joanne Poleti Ord. FF. Praedicatorum haereticae pravitatis Inquisit re damnati sunt. Damnationem promovit Joannes Ger-1onius ejusdem Facultatis Cancellarius, qui ex Libro Joannis Parvi novem propositiones censura notandas excerpsit, quarum Octoad hoc collimabant, ut cuique privato &subdito lege naturali, morali & Divina licitum, honorabile,& meritorium facerent, Propria auctoritate Tyrannum, vel aperte, vel insidiis invadere, Metiam occidere, nec in-hoc reprehendi, sed potius laudari, &praemiari debere. Nona autem astertio dicebat, quod si in foederibus etiam juramento firmatis aliquid contingat, quod vertatur in prae
judiciti in unius promittentium, non tenetur foedera observare . Qua via ad perjuria parabatur. Has novem allertioneS cum suis censuris per extensum ex Gersonio refert Alexandre in Hist. Eccl.
IV. Adversus sententiam ab Episcopo Parisiensi & Inquisitore in Joannis Parvi astertiones appellavit Burgundiae Dux ad Joannem XXIII., qui eam tribus Cardinalibus examinandam commisit. Sed horum declinato judicio, res ad Constantiensem SynOdum , agente Gersonio Parisiensis Academiae Cancellario & Regis Christianisti mi Oratore, delata est. Dux Burgundiae literis ad Synodum datis graviter conquestus est, quosdam esse Constantiae qui honori suo detraherent, maxime in materia fidei. Se Theologum
non esse ac subtilitatum dogmatis peritum s firmiter tamen credere , quod Ecclesia crederet. Se e loriosissima Franciae domo originem ducere, quae Dei gratia nulla unquam haereseos labe inquinata fuistet. Ideoque gravem sibi fieri injuriam, vel suspicando
eum approbaviise errore quos nunquam cognovisset. Errores
qui sub nomine Joannis Parvi obtrudebantur, ipsius non esse, sed Parisiis ab aemulis Parvi Sc suis confictos. Obsecrare itaque Patres, ut si quid in hac causa vellent decernere, eam Judicibus nullius partium studio addictis, suis etiam Oratoribus praesentibus , commmitterent. Haec bc alia Dux Burgundiae pro Joannis Parvi, o sua
V. Res in Synodo magna partium contentione agitata est. Martinus Perraeus Atrebatensis Episcopus parum sincerae fidei ac cusabat Gersonium, quod Parisiensi Academiae novem praefatos Articulos tanquam Parvi praesentasset, cum non essent illius. Damnandos quidem salebatur, sed non ut a Joanne Parvo con
338쪽
scripti fuerant. Iudices destinati fuere a quibus ad instantiani , Oratorum Ducis Burgundiae Cardinalis de Alliaco, eo quod Gersonii Magister fuistet, exclusus fuit qui octo Articulos oblatos
damnandos censuerunt, ex quo bona ia sincera Gersonii in eis e ponendis fides apparuit . Quare sese. I s. eorumdem damnatio prodiit absque ulla tamen mentione Auctoris vel Libri, & hoc prudenti consilio, tum ut Burgundiae Ducis honori parceretur, tum ne exquaestione iacti novae turbae excitarentur. Haec tamen oeconomia Concilii, qua Joannis Parvi nomini ac memoriae popercerat, non omnibus sacuit, A praecipue Senatui Parisiensi , ut constat ex Regiis literis, quas exhibet Alexandre loco citato. VI. Cujuscumque tamen fuerint praefatae assertiones, merito eas ut partim erroneas,partim haereticas Synodus confixit : directe enim pugnant contra ea quae praecipiunt S. Paulus Rom. II. dicens: omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit : Non enim es potesar nisi is Deo. . . Itaque qui potestati resipit, Dei ordinationi resistit. aeui aatem resistunt, ipsi sibi damuationem acquirunt. Et S. Petrus
in Epist. I. cap. a. v. I7. Regem honorificate. Semifubditi sole in omni timore Dominis , non tantam bonis ct modesis, sed etiam diβο- Iis . Et licet eo tempore Reges ac Principes omnes tyrannice per sequerentur Christianos, eos monet Petrus et me est enim gratia ,
si propter Dei conjiciextiam fusinet quis trifitias, patiens injusu. ImO
tantum aberat, ut contra eos insidias & necem machinarentur , quin potius eis fideliter in iis quae contra Deum non erant, O diebant. Quare Tertullianus in Apologet. cap. 3 I. xui ergo, inquit, putas, nihil uos de falute Caesarum eurare, inspice Dei voces, literarnostror , quas neque u apprimimus. . . . Scitu ex illis praeceptum esse nobis , ad redundantiam benignitatis, etiam pro inimicis Deum orare , ct perfecutoribus nostris bene precari. xui magis inimici ct persecutores ori auorum, quam de quorum majestate convenimur in crimens
Sed etiam nominatim ct manifesὰ Paulus I. Tim. a. - Orate, is-quit , pro Regibus, & pro Principibus &Potestatibus, ut omnia tranquilla sint &c.,, Eadem repetit Lib. ad Scapulam c. a. Chrisianus , inquit, nullius es bosis, nedum Imperatoris , quemfcisus a Deo Iuo constitui , necesse es, ut ipsum diligat, ut revereatur , erhonoret Ialvum velit eum toto Romano Imperio , quousque se culum sabit . . . . Colimus ergo ct Imperatorem sic quomodo his licet, erus expedis, at hominem a Deo fecundum , ct quidquid es d Deo eo fecutam , e, solo Deo minorem. VII. Fortius S. Augustinus in PisI Ia . n. 7. Pasianus, inquit, rataitu infidelis Imperator, extitix apsata, tuiquas , idololazra:
339쪽
Milites Chri aut fere ierunt Imperatori infideli s ubi veniebatur ad causam orsi , non agnoscebant nisi ilium qui in Caelo erat. Si qua
do volebat, ut uola colerent,ut thuri carent, praeponebant illi Deum: Inando autem dicebat: Producite aciem, ite contra illam gentem , tim obtemperabant. Distinguebant Dominum aeternum d Domino temporali s ct tameu fabditi erant propter Dominum aeternum etiam Domino temporali. Ex Lege ergo Divina morali & naturali non est occidendus Rex tyrannice gubernans, sed ei obediendum, in iis
tamen qu. et non sunt contra Deum.
VIII. Sed quid de illo , qui injuste & tyrannice ReSnum sibi
indebitum invaderet, vel invadere conaretur, quo forte assertiones Io. Parvi respiciunt s liceret ne cuilibet privato illum interficere Respondeo, privatae personae privata ac propria auctoritate id non licere. Debet enim constare, illum nullum in Regnum jus habere . Quod eo occiso non timeantur eadem, vel graviora mala, quam eo tolerato. Quod Respublica ei resistat, nec sit alius superior, qui, ut huic malo obviaret, adiri possit. Horum autem judicium ad Rempublicam, non ad privatam personam pertinet. Quod si haec omnia contingerent, nec aliter subveniri pollet, tunc quaelibet persona, non privata, sed publica totius Regni, & ut pars illius est, auctoritate, jure defensionis licite posset tyrannicum invasorem occidere. Hinc S.I h. in a. Sent. dist. 44. q. a. art. a. ad excusans Tullium, quod laudaverit eos qui Iulium Cassiarem sibi alioquin amicum & familiarem interfecerant, ait: Iuod Tullius Ioquitur in casu illo, quando aliquis dominium sibi per violentiam furripit, nolentibus subditis, vel etiam ad consensum coasiis s O quando non est recursus ad superiorem , per quem judicium de invasore possi
eri: tunc enim qui ad liberationem patr/ae oraunum occidit, laudatur , ct praemium accipit. Et hoc, quia ut dixerat in corp. art. talis
praelatio a Deo non est. Ita S. Th. qui videri potest opusc. ao. de Regimine Principum Lib. I. cap. 6. Nam in his diutius immorari hic locus non est . Dicam solum, quod si in Sacris Literis aliqua
leguntur facta & laudata, haec Divino instinctu prodiisse dicenda
De D. Matthaeo Grabou. I. U Rater Mattharus Grabon natione Saxo ordinis Praedicato- v rum Prosellor fuit Conventus Wysmariensis dioecesis Me seburgensis. inae ostensionem dederunt fuere Conclusiones, quas contra Devotarias extra Congregationem approbatam viventes in Disjtigod by GO le
340쪽
in Libello edidit. Qua autem occasione ad hoc motus fuerit, ipsemet Fr. Matthaeus Martino V. humiliter exponit ,, Beatissime ,, Pater. Exponitur Sanctitati Vestrae ex parte vestri devoti Ora- roris Fr. Matthaei Grabon Conventus mariensis Provinciae, , MXoniae Ord. Praedicatorum, ac Merserburgensis dioecesis e,, quod cum Lector ipse existens in Conventu Groningensi dioec se sis Trajectensis dictae Provinciae & Ordinis, videret quampluresis personas sexus utriusque, novae Religionis habitum assumentes, 8c conventicula facientes, nullum habitum approbatum profi- tentes, statuentesque sibi ipsis Superiores pro libito voluntatis, dc sub simulata devotione populum attrahentes, & multa con- tra veritatem Sacrae Scripturae ac Sacros Canones attentantes, & de eleemosynis Christi fidelium domos sumtuosas ad modum ,, Monasteriorum Regularium aedificantes, &se invicem in eis,, includentes, cum observatione quorumdam rituum minime peris Ecclesiam approbatorum , coepit super hoc apud semetipsumis ardenter cogitare , & an hoc stantibus regulis Fidei & Sacris ,, Canonibus Ecclesia dissimulare deberet s revolvensque diligen- tius Sacrae Scripturae Sanctorumque Doctorum Libros & Sacros Canones, quasdam Conclusiones reprobantes illorum modum se vivendi extraxit, Sc scripturae commenda Uit s quarum una prin- cipalis est, ex qua aliae deducuntur, exceptis paucis: Nullus p ,, test licite & meritorie, immo nec veraciter, obedientiae pauper se talis dccastitatis universa consilia conjunctim, extra veras Reli- giones manendo, adimplere dcc. se Haec ipse Grabon Summo Pontifici exposuit apud Du-Plessis Tom. I. p. a. pag. I97. II. Verum Zelus Grabon non fuit secundum scientiam. Fjus
enim Libello Martino V. in Concilio Constantiensi exhibito,illi uiaque examine Petro de Alliaco Cardinali Caine racensi, Cardinali Aquilriensi, Ioanni Gersonio, Sc aliis commisto s viginti quinque
Propositiones, partim erroneas, partim temerarias, partim scal dalosas, aliquas etiam haereticas extraxerunt, quarum singulas videre est apud Du-Plellis loco citato pag. Is 8. & Alexandre in Hist. Eccl. Secul. I s. & I6. cap. I. art. . III. Intimata Fr. Mattiuis Grabon damnationis sententia , promtam obedientiam, qua Libellum inchoaverat dicens : Suppono me primo , quod non intendo infra scripta, neque quomodolibet alia pertinaciter defendere &c., facto comprobavit. Ejuratis enim , dcanathematizatis omni haeresi, omnique lalsa cc erronea doctrina
in praefato suo opusculo, seu Tractatulo, vel Libello, de qua hactenus infamatus, convictus & sententialiter damnatus 1 uelat, concludit ,, Consentio Sanctae Romanae Ecclesiae Zc Apostolicae: Tom. VII. Par. IV. I t M-Disitigod by COOste